kalejdoskop - Piotr Zając

teraz szykuj broń

bierz karabin w dłoń

niepotrzebne łzy

tłuste gryzą wszy

spadł już z nieba ptak

ludzki gnije wrak

nie ma tutaj dnia

razem z katem ja

garbus ciało rznie

w studni tam na dnie

z nożem poszedł w świat

rany został ślad

otworzył noga drzwi

tam było pełno krwi

przez okno trupi swąd

jak znalazł się i skąd

nóż w górę uniósł swój

ten krwawy zgniły zbój

nie było słowa stój

krwawiący stary gnój

i martwe ciała złe

rozeschły w koło się

spocona jego skroń

wysoko jego dłoń

czarci taniec rozpoczęty

wojownika los przeklęty

a tam już karlów gromada

ludzkie ścierwo rwie i zjada

obok leżą ścięte głowy

a noż wbity do połowy

trupi jad trupi swąd

chodźmy jak najdalej stąd

czarna krew już się polała

świeża rana zabolała

dzikie psy wciąż tutaj wyją

szare cienie już się kryją

Robaczywe ciało

na kamieniach spało

tyle pozostało

w deszczu bełkotało

oczy łzą zalało

nocą się błąkało

jakby było mało

duszę coś porwało

Czy tego nie wiecie?

A ślepców tłumy

prowadzą wciąż szumy

zgniłe rozumy

potrzeba zadumy