INTRO

Pierwszy raz tego wieczoru poczułam, że naprawdę tracę kontrolę, kiedy z sali koncertowej dobiegł dźwięk pojedynczego klawisza fortepianu.

Nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie fakt, że od dwudziestu minut próbowałam ustalić, kto ma prawo dotykać instrumentu, który kosztował więcej niż moje pierwsze mieszkanie.

Stałam na środku hotelowego foyer w Krynicy-Zdroju, trzymając telefon przy uchu, identyfikator organizatora między palcami i papierowy kubek z kawą, której nie miałam czasu wypić. Za panoramicznymi oknami padał mokry śnieg. Wewnątrz pachniało politurą, świeżymi kwiatami i drogimi perfumami gości, którzy przyjechali spędzić weekend przy muzyce.

Miał to być najbardziej prestiżowy koncert sezonu.

A ja miałam dopilnować, żeby wszystko przebiegło dokładnie według planu.

- Aleksandra? Słyszysz mnie? - Głos Marka, mojego wspólnika, zabrzmiał w słuchawce niepokojąco spokojnie.

- Słyszę. Powiedz jeszcze raz, tylko bez tej części, w której próbujesz mnie uspokajać.

- Helena odwołała występ. Lekarz zabronił jej podróżować.

Spojrzałam na zegarek.

Do koncertu pozostawało dziewiętnaście godzin.

Nazwisko Heleny Radeckiej widniało na zaproszeniach, plakatach i biletach sprzedanych czterystu osiemdziesięciu osobom. Sponsorzy opłacili wydarzenie przede wszystkim ze względu na nią. W programie zapisano jej recital, a po nim zamknięte spotkanie z najważniejszymi gośćmi.

W moim kalendarzu następnego dnia, dokładnie o dziewiątej trzydzieści, znajdowało się spotkanie z przedstawicielami funduszu, który miał zdecydować o finansowaniu mojej własnej agencji na kolejny rok.

Przygotowywałam tę prezentację przez trzy miesiące.

- Wyślij mi zaświadczenie od lekarza i oficjalne oświadczenie jej managementu - powiedziałam. - Nie publikujemy niczego, dopóki nie mamy rozwiązania.

- Ola, może po prostu odwołamy?

Zamknęłam oczy.

Nie dlatego, że pomysł był absurdalny. Właśnie dlatego, że był rozsądny.

- Jeśli odwołamy, tracimy zaliczkę od głównego sponsora, hotel żąda pokrycia kosztów, a moja agencja przez pół roku będzie tłumaczyła, dlaczego nie potrafiła uratować jednego wieczoru.

- Nie możesz brać wszystkiego na siebie.

- Nie biorę wszystkiego. Biorę to, za co podpisałam umowę.

Rozłączyłam się, zanim zdążył odpowiedzieć.

Miałam trzydzieści trzy lata i od sześciu prowadziłam wydarzenia, w których cudze oczekiwania były zawsze większe od budżetu. Nauczyłam się, że gdy ludzie zaczynają panikować, ktoś musi mówić krótkimi zdaniami, sprawdzać liczby i pamiętać o rzeczach tak przyziemnych jak transport muzyków czy dostępność garderób.

Tego wieczoru szczególnie potrzebowałam własnej zasady: najpierw rozwiązanie, potem emocje.

Otworzyłam laptop na niskim stoliku przy recepcji. Wysłałam do zespołu trzy wiadomości, sprawdziłam listę dostępnych artystów i zadzwoniłam do dyrektorki hotelu.

Następnie usłyszałam drugi dźwięk fortepianu.

Tym razem kilka nut ułożyło się w melodię.

Ktoś grał powoli, jakby sprawdzał nie tylko brzmienie instrumentu, lecz także własną cierpliwość.

Sala powinna być zamknięta.

Zostawiłam kawę, podeszłam do ciężkich drzwi i nacisnęłam klamkę.

W środku panował półmrok. Nad sceną świeciła jedna techniczna lampa, rzucając ciepły krąg na czarny fortepian. Puste rzędy foteli ciągnęły się aż do tylnej ściany. Człowiek siedzący przy instrumencie miał na sobie ciemne spodnie i białą koszulę z podwiniętymi rękawami. Marynarkę przewiesił przez oparcie krzesła.

Nie odwrócił się, kiedy weszłam.

- Sala jest zamknięta - oznajmiłam.

Muzyka urwała się, ale mężczyzna przez chwilę trzymał dłonie nad klawiaturą.

- To dobrze - odpowiedział. - Nie przepadam za publicznością podczas prób.

Jego głos był niski, lekko zachrypnięty i zupełnie pozbawiony skruchy.

- Nie chodzi o publiczność. Chodzi o dostęp do instrumentu.

- Jest nastrojony.

- Nie pytałam.

- A jednak przyszła pani sprawdzić.

Odwrócił głowę.

Rozpoznałam go od razu.

Tadeusz Korf.

Trzydzieści osiem lat, kilkanaście lat koncertowania w Europie, wyprzedane recitale i opinia człowieka, który potrafił odmówić organizatorowi na pięć minut przed wejściem na scenę, jeżeli uznał, że warunki nie pozwalają mu dobrze zagrać.

Widziałam jego zdjęcia wielokrotnie. Na żywo wyglądał inaczej. Miał ciemne włosy, przy skroniach przyprószone siwizną, i twarz człowieka, który nie potrzebował uśmiechu, żeby przyciągnąć uwagę. Najbardziej zaskoczyło mnie jednak spojrzenie: spokojne, uważne, odrobinę zmęczone.

- Pan Korf - powiedziałam.

- Pani Czajka.

Nie powinien znać mojego nazwiska.

- Przedstawialiśmy się?

- Nie. Ale widziałem panią przez okno sali, kiedy rozmawiała pani przez telefon. Ktoś przy recepcji powiedział, że jeśli chcę cokolwiek załatwić, powinienem znaleźć Aleksandrę Czajkę.

- I postanowił pan zacząć od złamania regulaminu?

- Postanowiłem zacząć od fortepianu.

Powinnam była poprosić go o opuszczenie sali. Zamiast tego zauważyłam leżącą obok instrumentu teczkę z nutami. Na wierzchu widniał odręczny dopisek: Krynica - wersja skrócona.

- Przygotowuje pan występ?

Jego twarz zmieniła się niemal niedostrzegalnie.

- Jeszcze nie zdecydowałem.

- Czy ma pan coś wspólnego z jutrzejszym koncertem?

- Miałem być gościem na widowni.

- Miał pan?

- Bilet nadal mam. Nie wiem tylko, czy skorzystam.

Podszedł do stojącej obok lampy i zgasił światło nad nutami. Dopiero wtedy zobaczyłam niewielką kopertę leżącą na fortepianie. Wystawał z niej dokument z nadrukiem agencji reprezentującej pianistę.

Na pierwszej stronie zauważyłam słowo "zawieszenie".

Korf przesunął kopertę pod nuty.

Nie zrobił tego gwałtownie. Właśnie ta ostrożność zwróciła moją uwagę.

- Przepraszam - powiedziałam, przypominając sobie o pilniejszym problemie. - Mam sytuację kryzysową i niewiele czasu.

- Zauważyłem.

- To aż tak widać?

- Od wejścia sprawdziła pani telefon cztery razy. A kawę zostawiła pani na korytarzu, choć wygląda pani na kogoś, kto bardzo jej potrzebuje.

Nie lubiłam, kiedy obcy mężczyźni oceniali mnie po kilku minutach znajomości.

Jeszcze bardziej nie lubiłam, kiedy mieli rację.

- Pan za to wygląda na człowieka, który nie ma ochoty z nikim rozmawiać.

- Zazwyczaj nie mam.

- W takim razie oboje tracimy czas.

Ruszyłam do wyjścia.

- Pani Czajka?

Zatrzymałam się.

- Helena naprawdę nie wystąpi?

Odwróciłam się powoli.

- Skąd pan wie?

- Przed chwilą dostałem wiadomość od jej akompaniatora. Jest moją przyjaciółką.

Przez moment patrzyliśmy na siebie bez słowa.

Zrozumiałam, że człowiek siedzący przed chwilą przy fortepianie może być jedyną osobą w budynku zdolną uratować koncert.

On również musiał to zrozumieć, ponieważ westchnął i spojrzał na zamkniętą klawiaturę.

- Proszę nawet nie zaczynać - powiedział.

- Jeszcze niczego nie zaproponowałam.

- Właśnie dlatego uprzedzam.

Podeszłam bliżej sceny.

- Nie zna pan mojej propozycji.

- Znam organizatorów. Najpierw mówią o sztuce. Potem o odpowiedzialności. Na końcu okazuje się, że powinienem być wdzięczny za możliwość występu.

- Ja zwykle zaczynam od honorarium.

Spojrzał na mnie z wyraźnym zainteresowaniem.

- To przynajmniej uczciwe.

- Nie powiedziałam, że zamierzam pana zatrudnić.

- Oczywiście.

Uśmiechnął się pierwszy raz, krótko i bez triumfu. Poczułam niespodziewaną ochotę, żeby również się uśmiechnąć, choć odwołany koncert nadal wisiał nade mną jak wyrok.

Zawibrował mój telefon.

Na ekranie pojawiła się wiadomość od Marka.

Ola, potwierdzili terminy trasy Korfa. Umowa jest gotowa do podpisania przez jego management. Musimy ją dzisiaj domknąć.

Przeczytałam ją dwa razy.

Przez ostatnie tygodnie negocjowałam produkcję dziewięciu koncertów Tadeusza Korfa. Kontrakt miał zapewnić mojej agencji stabilność finansową, której desperacko potrzebowała. Ostateczne dokumenty miały trafić do mnie dopiero po weekendzie.

Podniosłam wzrok.

Pianista obserwował mnie bez uśmiechu.

- Coś się stało? - zapytał.

Na fortepianie nadal leżała koperta z niedbale ukrytym dokumentem. Obok niej spoczywały nuty do programu, którego podobno jeszcze nie zamierzał wykonać.

Mogłam powiedzieć mu o trasie. Mogłam wyjaśnić, że nie jestem przypadkową organizatorką i że nasze zawodowe drogi już się przecinają.

Zamiast tego schowałam telefon.

- Muszę uratować jutrzejszy wieczór - odpowiedziałam. - I najwyraźniej potrzebuję kogoś, kto nie chce występować.

- A ja potrzebuję, żeby ktoś wreszcie uszanował moje nie.

Nie powiedział tego ostro. Tym trudniej było mi uznać jego słowa za zwykłą kapryśność.

- W takim razie nie będę pana namawiać teraz - odparłam. - Ale chciałabym wiedzieć, czy istnieją warunki, przy których sam zechciałby pan zagrać.

Długo mi się przyglądał.

- To zupełnie inne pytanie, Aleksandro.

Sposób, w jaki wypowiedział moje imię, sprawił, że przez chwilę zapomniałam o telefonie w dłoni.

- A ma pan na nie odpowiedź?

Spojrzał na pustą salę.

- Może. Ale musiałbym najpierw uwierzyć, że potrafi pani słuchać również wtedy, kiedy nie podoba się pani to, co słyszy.

Stałam przed mężczyzną, od którego zależał właśnie mój zawodowy plan, i po raz pierwszy tego wieczoru nie wiedziałam, jakie zdanie wypowiedzieć następne.

Bo jeśli naprawdę go wysłucham, czy będę jeszcze potrafiła poprosić, żeby został?

Rozdział 1 - Warunki, których nie da się kupić

Przez kilka sekund między nami istniała tylko cisza, której żaden organizator koncertów nie umiałby wpisać do harmonogramu. Tadeusz stał obok fortepianu, opierając dłoń na jego zamkniętej pokrywie. Nie wyglądał na człowieka oczekującego propozycji. Raczej na kogoś, kto właśnie sprawdzał, czy potrafię przyjąć odpowiedź, zanim jeszcze ją usłyszę.

- Potrafię słuchać - powiedziałam wreszcie. - Ale nie obiecuję, że zawsze będę się zgadzała.

- To rozsądny początek.

- W takim razie proszę powiedzieć, czego pan potrzebuje.

Nie odpowiedział od razu. Zamiast tego podszedł do pierwszego rzędu foteli i usiadł na jego skraju, zostawiając mi możliwość zajęcia miejsca obok albo pozostania na scenie. Wybrałam fotel po drugiej stronie przejścia. Wciąż trzymałam telefon, choć od kilku minut nie zrobiłam z niego żadnego użytku.

- Jeśli miałbym jutro wystąpić, nie chcę być zastępstwem Heleny - oznajmił.

- Z punktu widzenia organizacyjnego właśnie tym by pan był.

- Z punktu widzenia muzycznego nie.

- Proszę wyjaśnić różnicę.

- Publiczność kupiła bilety na konkretną artystkę i konkretny repertuar. Nie zamierzam udawać, że otrzyma to samo. Mogę dać ludziom inny koncert. Własny. Ale nie chcę zobaczyć rano plakatu, na którym moje nazwisko zastępuje jej nazwisko, jakbyśmy byli wymiennymi częściami jednego urządzenia.

W jego głosie nie było pretensji. Mówił spokojnie, niemal rzeczowo, a jednak każde zdanie brzmiało jak granica wyznaczona po długim doświadczeniu. Wiedziałam, że miał rację. Wiedziałam również, że dział marketingu właśnie przygotowywał awaryjną grafikę z napisem "Wyjątkowy recital Tadeusza Korfa".

- Mogę zagwarantować uczciwą komunikację - odpowiedziałam. - Oficjalnie poinformujemy o odwołaniu występu Heleny, zaproponujemy zwroty i przedstawimy pana koncert jako osobne wydarzenie. Bez sugerowania, że jest odpowiednikiem pierwotnego programu.

- A sponsorzy?

- Sponsorzy będą niezadowoleni.

- Podoba mi się ta odpowiedź.

- Nie była przeznaczona do podobania się.

- Tym bardziej.

Uniosłam wzrok znad telefonu. Uśmiechał się lekko, ale patrzył na mnie z uwagą, której nie potrafiłam przypisać zwykłej uprzejmości. Mężczyźni w mojej branży często traktowali negocjacje jak konkurs dominacji. Tadeusz nie próbował mówić głośniej ani zajmować więcej przestrzeni. Po prostu odmawiał ustąpienia tam, gdzie uważał to za ważne.

- Drugi warunek - powiedział. - Żadnego spotkania z darczyńcami po koncercie.

- To część pakietu sponsorskiego.

- Nie mojego.

- Mogłabym zaproponować piętnaście minut.

- Mogłaby pani. A ja mógłbym odmówić.

Oparłam głowę o fotel.

- Czy pan zawsze tak negocjuje?

- Tylko kiedy wiem, że druga strona jest przyzwyczajona do wygrywania.

- Nie chodzi o wygrywanie. Chodzi o dotrzymywanie zobowiązań.

- Wobec kogo?

Pytanie zabrzmiało prosto, ale trafiło dokładnie w miejsce, którego nie chciałam odsłaniać. Wobec sponsorów, gości, zespołu, hotelu. Wobec pracowników, którym obiecałam stabilność. Wobec samej siebie, bo przez sześć lat udowadniałam, że moja firma nie jest przypadkowym przedsięwzięciem kobiety z dobrymi kontaktami.

- Wobec ludzi, którzy mi zaufali - odpowiedziałam.

Tadeusz skinął głową.

- Rozumiem. Proszę jednak nie dokładać mnie do tej listy, zanim sam się na to zgodzę.

Zanim wymyśliłam odpowiedź, drzwi sali otworzyły się gwałtownie. Weszła Marta, kierowniczka techniczna wydarzenia, w roboczej kurtce i z krótkofalówką przy pasku. Zatrzymała się na widok Tadeusza, po czym spojrzała na mnie z wyrazem twarzy człowieka, który znalazł odpowiedź na problem i boi się, że zaraz ją straci.

- Ola, potrzebuję decyzji. Technicy pytają, czy rozbieramy ustawienie orkiestry.

- Jeszcze nie. Daj mi dziesięć minut.

- Mamy również problem z oświetleniem. Jeśli zmieniamy program, musimy przepisać sceny, zanim operatorzy skończą zmianę.

- Zatrzymaj ich na razie. Zapłacimy za dodatkowe godziny.

- Z czego?

To było pytanie, którego najbardziej nie chciałam usłyszeć przy Tadeuszu.

- Z rezerwy produkcyjnej.

Marta przyjrzała mi się uważnie, ale nie skomentowała. Znała mnie wystarczająco długo, by rozpoznać ton oznaczający koniec dyskusji. Wyszła, zostawiając drzwi niedomknięte.

Tadeusz podniósł się z fotela.

- Nie musi pani udawać, że wszystko jest pod kontrolą.

- Nie udaję.

- Właśnie usłyszałem rozmowę o pieniądzach, których prawdopodobnie nie ma.

- Rezerwa istnieje.

- Tylko niekoniecznie wystarczy.

Spojrzałam na niego chłodno.

- Czy każdy pianista zna się na finansowaniu wydarzeń?

- Nie. Ale ten konkretny przez kilka lat prowadził własne projekty i nauczył się czytać kosztorysy.

Podeszłam do sceny, czując narastające zmęczenie. Nie potrzebowałam kolejnego człowieka, który będzie oceniał moje decyzje. Potrzebowałam artysty gotowego wystąpić jutro przed publicznością.

- Panie Korf, mam dla pana uczciwą propozycję. Pełne honorarium według pana aktualnej stawki, swoboda wyboru repertuaru, osobna komunikacja wydarzenia i brak obowiązku uczestniczenia w spotkaniu sponsorskim. W zamian potrzebuję potwierdzenia występu do północy.

- A próba?

- Ustalimy ją według pana potrzeb.

- Nie. Ustalimy ją według tego, co jest możliwe. Zanim podejmę decyzję, chcę wiedzieć, czy instrument, akustyka i zespół techniczny pozwolą przygotować koncert, pod którym mogę się podpisać.

Spojrzałam na zegarek. Była dwudziesta druga osiemnaście.

- Mamy mniej niż dwie godziny do pana terminu.

- W takim razie proponuję nie tracić ich na przekonywanie mnie, że mam się spieszyć.

Przez moment chciałam wyjść. Zadzwonić do agencji, znaleźć mniej wymagającego pianistę, zaproponować publiczności program kameralny z udziałem lokalnych muzyków. Miałam kilka alternatyw, choć żadna nie gwarantowała podobnego zainteresowania. Mogłam też po prostu zaakceptować odwołanie.

Tylko że Korf stał przede mną i oferował coś, czego nie potrafiłam jeszcze nazwać. Nie ratunek. Możliwość współpracy, w której nie mogłam kupić posłuszeństwa.

- Dobrze - powiedziałam. - Sprawdzimy warunki. Teraz.

Zaskoczenie pojawiło się na jego twarzy na ułamek sekundy.

- Naprawdę?

- Uprzedzam, że jeśli uzna pan potem, iż zmarnowaliśmy wieczór, nie zamierzam pana przepraszać za próbę.

- Nie oczekiwałem przeprosin.

- Świetnie. Ja natomiast oczekuję konkretów.

Wyjęłam telefon i zadzwoniłam do Marty.

Następne czterdzieści minut spędziliśmy na scenie. Tadeusz sprawdził instrument, jego ustawienie i brzmienie w różnych częściach sali. Nie zachowywał się jak gwiazda wymagająca specjalnego traktowania. Sam przesunął ławę, pomógł technikowi ustawić mikrofony i poprosił o przygaszenie jednej lampy, która odbijała się w lakierze fortepianu.

Marta, początkowo sceptyczna, po kwadransie zaczęła odpowiadać na jego pytania z rosnącym zainteresowaniem. Patrzyłam, jak oboje porozumiewają się językiem praktycznych szczegółów, którego nie dałoby się zastąpić żadnym kontraktem. Korf rozumiał ograniczenia techniczne i nie obrażał się na nie. Każdą prośbę potrafił uzasadnić.

Gdy przeszedł do klawiatury, usiadłam kilka rzędów dalej.

Zagrał krótki fragment utworu, którego nie rozpoznałam. Muzyka zaczęła się niepozornie, od pojedynczych, ostrożnych dźwięków. Potem pojawiła się melodia tak delikatna, że niemal instynktownie przestałam oddychać głośniej. Nie znałam się na pianistyce tak dobrze jak na organizacji koncertów, ale potrafiłam rozpoznać moment, kiedy wykonawca przestawał myśleć o publiczności.

Tadeusz nie grał dla mnie.

I właśnie dlatego trudno było mi oderwać od niego wzrok.

Przerwał przed zakończeniem frazy.

- Słyszy pani pogłos?

- Tak.

- W trzecim rzędzie jest za długi. Z przodu jeszcze bardziej. Ale dalej brzmi lepiej.

- Możemy zmienić ustawienie parawanów akustycznych.

Marta od razu podeszła do sceny.

- Możemy. Tylko potrzebuję ludzi.

- Będziesz ich miała - odpowiedziałam.

Przez następną godzinę sala zmieniała się na naszych oczach. Zniknęła część pulpitów przygotowanych dla orkiestry. Technicy przestawili parawany, operator światła uprościł scenariusz, a Marta sprawdziła możliwość przedłużenia pracy ekipy.

W pewnej chwili Tadeusz znalazł się obok mnie przy konsoli.

- Powinna pani odpocząć - powiedział cicho.

- To zdanie powinno zostać zakazane w branży eventowej.

- W takim razie powiem coś innego. Jest pani dobra w tym, co robi.

Odwróciłam głowę.

Nie spodziewałam się komplementu, szczególnie od niego.

- Jeszcze nie uratowałam koncertu.

- Wiem. Obserwowałem panią. Kiedy technik powiedział, że czegoś nie da się zrobić, nie zaczęła pani szukać winnego. Zapytała pani, czego potrzebuje, żeby spróbować.

- To moja praca.

- Nie dla wszystkich.

Przez chwilę patrzyłam na jego twarz z odległości mniejszej, niż wymagała rozmowa zawodowa. Dostrzegłam drobne zmarszczki przy oczach i ślad zmęczenia, którego nie było widać z widowni. Pachniał czystą bawełną i czymś subtelnie drzewnym. Nie cofnął się, ale również nie próbował zmniejszać dzielącego nas dystansu.

- Pan też jest dobry w swojej pracy - powiedziałam.

- To akurat wiem.

Roześmiałam się, zanim zdążyłam się powstrzymać.

- Nieznośny człowiek.

- A jednak nadal pani ze mną rozmawia.

- Zawodowa konieczność.

- Oczywiście.

Tym razem to ja pierwsza odsunęłam wzrok.

Kilka minut po północy wróciliśmy do pustego foyer. Hotel ucichł. Za oknami śnieg zmienił się w deszcz, a lampy oświetlające podjazd tworzyły na mokrym bruku złote smugi. Recepcjonistka przyniosła nam wodę i zostawiła na stoliku dwa czyste kieliszki.

Tadeusz nie usiadł.

- Zagram - powiedział.

Poczułam ulgę tak gwałtowną, że musiałam przez moment oprzeć dłoń na krawędzi stołu.

- Dziękuję.

- Ale pod jednym dodatkowym warunkiem.

Wyprostowałam się.

- Słucham.

- Nie chcę, żeby ktokolwiek przedstawiał ten koncert jako początek czegoś większego. Żadnych zapowiedzi następnych występów. Żadnych sugestii dotyczących moich planów.

Wspomniałam wiadomość Marka o trasie.

Dziewięć koncertów. Umowa gotowa do podpisania przez management. Wszystko, nad czym pracowałam od tygodni, nagle znalazło się w niewygodnym świetle.

- Dlaczego miałabym to robić? - zapytałam ostrożnie.

- Ponieważ ludzie lubią budować przyszłość z cudzych decyzji.

Nie odpowiedziałam. Wiedziałam już, że temat był ważniejszy, niż chciał przyznać. Nie miałam jednak prawa traktować jego zgody na jeden występ jako zgody na całą trasę.

- Dobrze - powiedziałam. - Jutro będzie wyłącznie jutrem. Wpiszemy to do umowy.

Wyciągnął rękę.

Ujęłam ją, spodziewając się zwyczajnego uścisku. Jego dłoń była ciepła, sucha i zaskakująco delikatna jak na kogoś, kto przed chwilą przesuwał ciężkie elementy sceniczne. Nie przytrzymał mnie dłużej, niż wymagała uprzejmość, ale przez krótką chwilę spojrzeliśmy na siebie tak, jakby żadne z nas nie było pewne, czy właśnie ustaliliśmy tylko warunki koncertu.

- Dobranoc, Aleksandro.

- Obawiam się, że do rana jeszcze daleko.

Spojrzał na telefon w mojej dłoni.

- W takim razie proszę nie zapomnieć, że ludzie czasem podejmują lepsze decyzje, kiedy pozwala im się przez chwilę nie pracować.

Odszedł w kierunku wind.

Dopiero kiedy zniknął za zakrętem korytarza, otworzyłam wiadomość od Marka. Pod nią czekał dokument przygotowany do podpisu. Wstępne warunki trasy Korfa, dziewięć terminów, zaliczki, zobowiązania wobec partnerów.

Przeczytałam jeszcze raz zdanie, które Tadeusz wypowiedział przed chwilą.

Żadnych sugestii dotyczących moich planów.

Nacisnęłam przycisk połączenia.

- Marek? - powiedziałam, kiedy odebrał. - Zanim wyślesz cokolwiek do podpisu, musimy porozmawiać o tym, czego właściwie chce Korf.

- Ola, jego management zaakceptował wszystkie warunki. Nie komplikuj.

Spojrzałam na puste drzwi windy.

- Właśnie zaczynam się obawiać, że dotąd nikt go o to nie zapytał.