Dziennikarze wstali, gdy Tom Lawrence wszedł do zatłoczonego pokoju.

- Prezydent Stanów Zjednoczonych - obwieścił sekretarz prasowy na wypadek, gdyby był tam przybysz z kosmosu.

Lawrence wstąpił po jednym stopniu na podium i położył niebieską teczkę Andy'ego Lloyda na pulpicie. Znajomym gestem dał znak zgromadzonym dziennikarzom, żeby usiedli.

- Miło mi zakomunikować - zaczął prezydent ze swobodą - że przekazuję do Kongresu projekt ustawy, którą obiecałem Amerykanom podczas kampanii wyborczej.

Notowali tylko nieliczni ze starszych korespondentów z Białego Domu, siedzących na wprost prezydenta, gdyż większość wiedziała, że jeśli trafi się jakaś gratka warta druku, to raczej podczas sesji pytań i odpowiedzi, a nie w trakcie wygłaszania gotowego oświadczenia. Zresztą wstępne uwagi prezydenta znajdą się w zestawie materiałów prasowych, które otrzymają na zakończenie. Stare wygi dziennikarskie tylko wtedy korzystały z gotowego tekstu, gdy trzeba było czymś zapełnić puste szpalty.

Nie bacząc na to, prezydent przypomniał, że po uchwaleniu ustawy o ograniczeniu zbrojeń będzie mógł przeznaczyć większą cząstkę dochodu narodowego na długofalowy program opieki zdrowotnej, dzięki czemu starsi Amerykanie będą się mogli spodziewać wyższego poziomu życia w okresie emerytalnym.

- To ustawa, którą z radością powitają wszyscy dobrzy, wykazujący troskę obywatele, i czuję się dumny, że jestem prezydentem, który przeprowadzi ją przez Kongres. - Lawrence podniósł wzrok i uśmiechnął się, zadowolony, że przynajmniej wstępne oświadczenie wypadło dobrze.

Gdy otwierał niebieską teczkę i przebiegał wzrokiem listę trzydziestu jeden pytań, ze wszystkich stron wołano: "Panie prezydencie!" Spojrzał w górę i uśmiechnął się do znajomej twarzy w pierwszym rzędzie.

- Proszę, Barbaro - zwrócił się do długoletniej reporterki UPI, która, jako dziekan korpusu prasowego, miała prawo do pierwszego pytania.

Barbara Evans wolno podniosła się z miejsca.

- Dziękuję, panie prezydencie. - Odczekała chwilę i spytała: - Czy może pan potwierdzić, że CIA nie miała nic wspólnego z zabójstwem kolumbijskiego kandydata na prezydenta, Ricarda Guzmana, w sobotę w Bogocie?

W sali rozległ się szmer zainteresowania. Lawrence spojrzał na listę zbędnych trzydziestu jeden pytań i odpowiedzi i pożałował, że tak niefrasobliwie zbył Larry'ego Harringtona, który chciał go dokładniej zapoznać z tym tematem.

- Jestem rad, że o to zapytałaś, Barbaro - odparł niezbity z tropu. - Chcę bowiem, abyś wiedziała, że póki jestem prezydentem, nawet sugerowanie czegoś podobnego nie wchodzi w grę. Ta administracja nigdy i w żadnych okolicznościach nie będzie się wtrącać w demokratyczne procesy suwerennego kraju. W istocie dziś rano poleciłem sekretarzowi stanu zatelefonować do wdowy po Guzmanie i przekazać moje kondolencje. - Lawrence był zadowolony, że Barbara Evans wymieniła nazwisko zabitego, gdyż nie byłby w stanie go sobie przypomnieć. - Może również zainteresuje cię, Barbaro, że poprosiłem wiceprezydenta, by reprezentował mnie na pogrzebie, który, o ile wiem, odbędzie się w Bogocie w najbliższy weekend.

Pete Dowd, agent Secret Service dowodzący oddziałem ochrony prezydenta, natychmiast wyszedł, aby uprzedzić wiceprezydenta, zanim dopadnie go prasa.

Barbara Evans nie wyglądała na przekonaną, ale nim zdążyła zadać następne pytanie, prezydent zwrócił się do mężczyzny z tylnego rzędu, który, jak miał nadzieję, nie interesuje się wyborami prezydenckimi w Kolumbii. Ale wolałby już to, gdy usłyszał jego pytanie:

- Jakie szanse w Kongresie miałby pański projekt ustawy o ograniczeniu zbrojeń, gdyby Żeriński został nowym prezydentem Rosji?

Przez czterdzieści minut Lawrence odpowiadał na pytania dotyczące ustawy o ograniczeniu zbrojeń, ale dziennikarze żądali również informacji o obecnej roli CIA w Ameryce Południowej i o tym, jak by sobie radził z Wiktorem Żerińskim, gdyby został on prezydentem Rosji. Kiedy się wydało, że Lawrence nie wie więcej niż dziennikarze na żaden z tych tematów, pismacy poszli za tropem i zaczęli go wypytywać właśnie o te kwestie, pomijając wszystko inne, z ustawą o ograniczeniu zbrojeń włącznie.

Gdy w końcu Phil Ansanch z życzliwością zapytał o ustawę, Lawrence udzielił długiej, pełnej dygresji odpowiedzi, po czym nagle zakończył konferencję.

- Dziękuję, panie i panowie - powiedział, uśmiechając się do napastliwej sfory dziennikarzy. - Cała przyjemność po mojej stronie. - Odwrócił się, prędko wyszedł z sali i pomaszerował do Gabinetu Owalnego.

- Chcę natychmiast mówić z Harringtonem - mruknął do Lloyda, gdy ten go dogonił - a ty zadzwoń do Langley. Dyrektorka CIA ma się stawić u mnie najpóźniej za godzinę.

- Panie prezydencie, może byłoby lepiej... - zaczął szef personelu.

- Najpóźniej za godzinę, Andy - powtórzył prezydent, nawet na niego nie patrząc. - Jeżeli się dowiem, że CIA miała cokolwiek wspólnego z zabójstwem w Kolumbii, urwę łeb tej Dexter.

- Poproszę sekretarza stanu, panie prezydencie, żeby natychmiast zgłosił się do pana - rzekł Lloyd. Wszedł do biura obok, podniósł słuchawkę najbliższego telefonu i zadzwonił do Larry'ego Harringtona w Departamencie Stanu. Nawet przez telefon Teksańczyk nie umiał ukryć satysfakcji, że się tak prędko okazało, iż miał rację.

Lloyd odłożył słuchawkę, wrócił do swojego gabinetu, zamknął drzwi i przez chwilę, milcząc, siedział przy biurku. Gdy sformułował, co ma powiedzieć, wykręcił numer, pod którym zgłaszała się tylko jedna osoba.

- Dyrektorka - tak zawsze przedstawiała się Helen Dexter.

Connor Fitzgerald podał paszport australijskiemu urzędnikowi. Byłoby ironią losu, gdyby dokument został zakwestionowany, gdyż pierwszy raz od trzech tygodni opiewał na prawdziwe nazwisko. Funkcjonariusz w mundurze wystukał dane na klawiaturze, spojrzał na ekran komputera, potem nacisnął jeszcze kilka klawiszy.

Nie pojawiło się nic niepożądanego, wbił więc wizę turystyczną do paszportu.

- Życzę panu, panie Fitzgerald, miłego pobytu w Australii - powiedział.

Connor podziękował i przeszedł do hali bagażowej, usiadł naprzeciw nieruchomej taśmy bagażowej i czekał na swoją walizkę. Nigdy nie przechodził pierwszy przez kontrolę celną, nawet kiedy nie miał nic do zadeklarowania.

Gdy poprzedniego dnia wylądował w Kapsztadzie, czekał na niego stary przyjaciel i kolega Carl Koeter. Przez dwie godziny Connor składał mu dokładne sprawozdanie z wykonanego zadania, po czym przy lunchu rozmawiali o rozwodzie Carla oraz o Maggie i Tarze. Napoczęli drugą butelkę wina Rustenberg Cabernet Sauvignon rocznik 1982 i niewiele brakowało, by Connor spóźnił się na samolot do Sydney. W sklepie wolnocłowym pospiesznie wybrał dla żony i córki prezenty, na których widniały wyraźne napisy "Made in South Africa". W paszporcie nie miał nawet śladu, że przybył do Kapsztadu przez Bogotę, Limę i Buenos Aires.

Czekając, aż ruszy taśma z bagażami, dumał o tym, jak wyglądało jego życie w ciągu ostatnich dwudziestu ośmiu lat.

Connor Fitzgerald przyszedł na świat w rodzinie oddanej sprawie prawa i porządku.

Dziadek ze strony ojca, Oscar, nazwany tak na pamiątkę jeszcze jednego irlandzkiego poety, wyemigrował do Ameryki z Kilkenny na przełomie wieku. W kilka godzin po wylądowaniu na Ellis Island podążył wprost do Chicago, gdzie wzorem swego kuzyna wstąpił do policji.

Podczas prohibicji Oscar Fitzgerald należał do nielicznych policjantów, którzy nie brali łapówek od gangów. W rezultacie nie awansował powyżej rangi sierżanta. Ale spłodził pięciu bogobojnych synów i dał za wygraną dopiero wtedy, gdy ksiądz mu oznajmił, że Wszechmocny nie pobłogosławi jego i Mary córką. Żona z wdzięcznością przyjęła mądre słowa ojca O'Reilly'ego - i tak trudno było wyżywić z pensji sierżanta pięciu krzepkich chłopaków. A zważcie na to, że jeśli Oscar dał jej kiedy centa więcej niż zwykle ze swej tygodniówki, Mary żądała, by dokładnie wytłumaczył, skąd go ma.

Ukończywszy szkołę średnią, trzech chłopaków wstąpiło do chicagowskiej policji, gdzie szybko otrzymali awans, na jaki zasługiwał ojciec. Czwarty złożył śluby kapłańskie ku radości Mary, a najmłodszy, ojciec Connora, studiował prawo karne na Uniwersytecie De Paula na podstawie regulacji o statusie żołnierzy. Po dyplomie wstąpił do FBI. W 1949 roku poślubił Katherine O'Keefe, dziewczynę, która mieszkała dwa domy dalej. Mieli tylko jedno dziecko, syna, któremu dali na chrzcie imię Connor.

Connor urodził się ósmego lutego 1951 roku i jeszcze nie zaczął chodzić do szkoły, a już się zapowiadał na utalentowanego futbolistę.

Ojciec nie posiadał się ze szczęścia, kiedy chłopiec został kapitanem drużyny szkolnej w liceum Mount Carmel, ale matka pilnowała, żeby zawsze odrobił lekcje, nawet jeśli musiał ślęczeć do późna w noc. Wciąż mu przypominała, że nie będzie grał w futbol przez całe życie.

Mając ojca, który wstawał, ilekroć do pokoju wchodziła kobieta, i matkę, która była prawie święta, Connor, mimo swej tężyzny fizycznej, był nieśmiały wobec kobiet. Niektóre koleżanki z liceum wyraźnie okazywały mu zainteresowanie, ale dopiero w ostatniej klasie, kiedy poznał Nancy, stracił cnotę. Pewnego jesiennego popołudnia, po kolejnym zwycięskim meczu rozegranym przez jego drużynę, Nancy zaprowadziła go za trybuny i uwiodła. Pierwszy raz widziałby wówczas nagą kobietę, gdyby Nancy wszystko z siebie zdjęła.

Mniej więcej po miesiącu Nancy zapytała go, czy chciałby spróbować z dwiema dziewczynami naraz.

- Jeszcze nie miałem dwu dziewczyn, to co tu mówić o dwu naraz - odparł.

Nancy wzruszyła ramionami i odeszła.

Kiedy Connor zdobył stypendium Uniwersytetu Notre Dame, nie korzystał z propozycji, jakie otrzymywali wszyscy chłopcy z drużyny futbolowej. Koledzy z dumą wydrapywali imiona dziewcząt, które im uległy, na wewnętrznej stronie drzwi szafek w szatni. Brett Coleman, najlepszy kopacz w drużynie, miał pod koniec semestru w swojej szafce siedemnaście imion. Poinformował on Connora, że liczy się tylko seks z penetracją, bo na seks oralny na drzwiczkach nie ma dość miejsca. Pod koniec pierwszego roku na drzwiczkach Connora nadal wyryte było tylko imię Nancy. Któregoś wieczoru po treningu Connor obejrzał inne szafki i odkrył, że imię Nancy, czasem wraz z imieniem drugiej dziewczyny, powtarza się niemal we wszystkich. Koledzy nie darowaliby mu tak marnego wyniku, gdyby nie był najlepszym pierwszorocznym rozgrywającym, jakiego uczelnia miała od dziesięciu lat.

Wszystko się zmieniło na samym początku drugiego roku studiów.

Otwierając drzwi, włączył alarm.

Błąd typowy dla amatora, co dziwne, gdyż Connor Fitzgerald miał w swoim środowisku opinię profesjonalisty nad profesjonalistami.

Fitzgerald przewidywał, że upłynie kilka minut, nim miejscowa policia zareaguje na włamanie w dzielnicy San Victorina.

Brakowało jeszcze paru godzin do rozpoczęcia dorocznego meczu piłki nożnej z Brazylią, ale połowa telewizorów w Kolumbii była już włączona. Gdyby Fitzgerald włamał się do lombardu w trakcie gry, policia prawdopodobnie nie kiwnęłaby palcem aż do końcowego gwizdka sędziego. Wiadomo było, że miejscowi przestępcy traktują mecz jak dziewięćdziesięciominutowy czas łaski. Ale on miał na te dziewięćdziesiąt minut plany, które postawią policję na nogi na wiele dni. Upłyną tygodnie, może miesiące, zanim ktoś odkryje prawdziwy sens włamania w to sobotnie popołudnie.

Alarm wciąż dźwięczał, gdy Fitzgerald zamknął drzwi i pospiesznie przemierzał niewielki magazyn, kierując się do frontowej części sklepu. Nie zważał na rzędy zegarków na malutkich podstawkach, szmaragdy w celofanowych torebkach i złote przedmioty wszelkich kształtów i rozmiarów, wyłożone za gęstą siatką. Wszystko pieczołowicie oznaczone karteczkami z nazwiskiem i datą czekało na powrót zubożałych właścicieli, którzy w ciągu sześciu miesięcy mogli odzyskać rodzinne skarby. Wracali jednak nieliczni.

Fitzgerald odsunął na bok zasłonę z paciorków oddzielającą zaplecze od sklepu i zatrzymał się przy ladzie. Utkwił wzrok w podniszczonej skórzanej walizce, umieszczonej na stojaku na środku wystawy. Na wieku widniały wyblakłe złote inicjały "D.V.R." Stał nieruchomo, dopóki się nie upewnił, że nikt z zewnątrz nie patrzy.

Kiedy Fitzgerald kilka godzin wcześniej przyniósł do lombardu ręcznie wykonane cacko, oznajmił właścicielowi, że może je od razu wystawić na sprzedaż, gdyż nie zamierza wrócić do Bogoty. Nie był więc zdziwiony, widząc je w oknie wystawowym. Drugiego takiego okazu nie było w mieście.

Chciał przeskoczyć ladę, gdy dostrzegł młodego człowieka przechodzącego obok wystawy. Zamarł, lecz uwagę tamtego pochłaniało małe radio, które przyciskał do lewego ucha. Fitzgerald interesował go tyle, co manekin. Kiedy znikł z oczu, Fitzgerald przesadził ladę i podszedł do wystawy. Spojrzał w prawo i w lewo, sprawdzając, czy nie ma przypadkowych widzów, ale ulica była pusta. Jednym ruchem zdjął skórzaną walizkę ze stojaka i z powrotem przeskoczył przez ladę. Odwrócił się i jeszcze raz spojrzał w okno, by się upewnić, czy nie obserwuje go jakieś wścibskie oko.

Szybko skierował się do magazynu. Zaciągnął zasłonę i podszedł do zamkniętych drzwi. Spojrzał na zegarek. Alarm wył od dziewięćdziesięciu ośmiu sekund. Wyszedł na uliczkę i nastawił uszu. Gdyby usłyszał jęk policyjnej syreny, zwróciłby się na lewo i znikł w labiryncie ulic na tyłach lombardu. Ale poza dźwiękiem alarmu nic nie było słychać. Skręcił w prawo i niedbałym krokiem podążył w kierunku Carrera Septima.

Stanąwszy na chodniku, Connor Fitzgerald spojrzał w lewo, potem w prawo i nie oglądając się za siebie, przeciął jezdnię, klucząc między nielicznymi pojazdami. Dał nura w głąb zatłoczonej restauracji, gdzie grupa hałaśliwych kibiców siedziała wokół telewizora o wielkim ekranie.

Nikt na niego nie spojrzał. Wszyscy mieli wzrok wbity w telewizor, pokazujący w kółko powtórki trzech bramek, zdobytych dla Kolumbii w zeszłym roku. Fitzgerald zajął stolik w kącie. Wprawdzie nie widział stąd wyraźnie ekranu telewizyjnego, ale za to miał doskonały widok na przeciwną stronę ulicy. Ponad lombardem w popołudniowym wietrze kołysała się podniszczona tablica z napisem: "J. Escobar. Monte de Piedad, establecido 1946".

Minęło kilka minut, nim wóz policyjny zatrzymał się ze zgrzytem hamulców przed lombardem. Na widok dwóch policjantów w mundurach wchodzących do budynku Fitzgerald wstał i niedbałym krokiem wyszedł tylnymi drzwiami na inną ulicę, drzemiącą w ciszy sobotniego popołudnia. Zatrzymał pierwszą wolną taksówkę i z wyraźnym południowoafrykańskim akcentem powiedział: "El Belvedere przy Plaza de Bolivar, por favor". Szofer lekko skinął głową, jakby komunikując, że nie chce się wdawać w dłuższą rozmowę. Gdy tylko pasażer opadł na tylne siedzenie zdezelowanej żółtej taksówki, włączył radio.

Fitzgerald spojrzał znów na zegarek. Siedemnaście po pierwszej. Kilka minut opóźnienia. Przemówienie pewno już się zaczęło, ale ponieważ takie mowy trwają zwykle ponad czterdzieści minut, miał dość czasu, by zrealizować rzeczywisty cel swej bytności w Bogocie. Przesunął się trochę w prawo, żeby szofer mógł go wyraźnie widzieć we wstecznym lusterku.

Ważne było, żeby z chwilą, gdy policia zacznie śledztwo, wszyscy, którzy go widzieli w tym dniu, opisali go podobnie: mężczyzna, biały, w wieku około pięćdziesięciu lat, nieco powyżej metra osiemdziesiąt wzrostu, wagi dziewięćdziesięciu kilogramów, nieogolony, o ciemnych, rozwichrzonych włosach, ubrany jak cudzoziemiec, mówiący z silnym obcym, ale nie amerykańskim akcentem. Liczył na to, że chociaż jeden ze świadków rozpozna nosową wymowę południowoafrykańską. Fitzgerald miał talent imitatorski. W szkole średniej wciąż podpadał za przedrzeźnianie nauczycieli.

Radio wyrzucało z siebie opinie kolejnych ekspertów na temat prawdopodobnego rezultatu rokrocznie rozgrywanego meczu międzypaństwowego. Fitzgerald nie wsłuchiwał się w język, którego nie miał zamiaru opanować, choć ostatnio wzbogacił swój ograniczony słownik o takie wyrażenia, jak falta, fuera i gol.

Kiedy siedemnaście minut później fiat zajechał przed El Belvedere, Fitzgerald wręczył kierowcy banknot o nominale dziesięciu tysięcy pesos i wymknął się z samochodu, nim tamten zdążył podziękować za tak hojny napiwek. Co prawda taksówkarze w Bogocie nie nadużywają słów muchas gracias.

Fitzgerald wbiegł po schodach hotelowych, mijając portiera w liberii, przez obrotowe drzwi dostał się do foyer i ruszył wprost do rzędu wind naprzeciw recepcji. Już po kilku chwilach jedna z czterech wind zjechała w dół. Gdy drzwi się rozsunęły, wszedł do środka i nacisnął guzik z napisem "8", a zaraz potem następny, blokujący wstęp innym. Wysiadł na ósmym piętrze i korytarzem wyłożonym cienkim dywanem powędrował do pokoju numer 807. Wcisnął w szczelinę plastikową kartę i gdy zapaliło się zielone światełko, przekręcił gałkę. Otworzył drzwi i na zewnątrz zawiesił tabliczkę z napisem Favor de no Molestar, po czym zamknął je i zaryglował.

Znów spojrzał na zegarek: za dwadzieścia cztery druga. Policja musiała już opuścić lombard, uznawszy, że alarm był fałszywy. Zatelefonują do Escobara na wieś i poinformują go, że wszystko wydaje się w porządku, oraz poproszą, by wróciwszy w poniedziałek do miasta, dał im znać, czy czegoś nie brakuje. Ale na długo przedtem Fitzgerald położy podniszczoną walizkę z powrotem na wystawie. W poniedziałek rano Escobar zgłosi tylko kradzież kilku małych pakiecików nieoszlifowanych szmaragdów, świśniętych przy wyjściu przez policjantów. Ile czasu upłynie, zanim odkryje brak jeszcze tej jednej rzeczy? Dzień? Tydzień? Miesiąc? Fitzgerald już postanowił, że zostawi jakąś drobną wskazówkę, żeby go szybciej naprowadzić na trop.

Zdjął marynarkę, powiesił ją na najbliższym krześle i wziął pilota ze stolika przy łóżku. Włączył telewizor i usiadł na sofie. Na ekranie ukazała się twarz Ricarda Guzmana.

Fitzgerald wiedział, że w kwietniu Guzman ma skończyć pięćdziesiąt lat, lecz gdyby ten wysoki, bez odrobiny nadwagi, o bujnej czarnej czuprynie człowiek oznajmił wielbiącemu go tłumowi, że nie przekroczył czterdziestki, uwierzono by mu bez wahania. Zresztą Kolumbijczycy nie oczekują od swych polityków prawdy na jakikolwiek temat, nie wyłączając ich wieku.

Ricardo Guzman, faworyt w zbliżających się wyborach prezydenckich, był szefem kartelu Cali, który kontrolował w osiemdziesięciu procentach nowojorski rynek kokainy i zarabiał ponad miliard dolarów rocznie. Nikt nie wiedział, ile zgonów na Manhattanie było bezpośrednim skutkiem działalności tej grupy. Fitzgerald nie natknął się na tę informację w żadnym z trzech dzienników kolumbijskich, pewno dlatego, że większość dostaw papieru gazetowego w Kolumbii znajdowała się w ręku Guzmana.

- Gdy zostanę waszym prezydentem, pierwszym moim krokiem będzie znacjonalizowanie wszystkich firm, w których Amerykanie mają większość udziałów.

Niewielki tłum otaczający schody budynku Kongresu na Plaza de Bolivar wydał okrzyk aprobaty. Doradcy Ricarda Guzmana wielokrotnie mu mówili, że przemawianie w dniu meczu będzie stratą czasu, ale on sobie wykalkulował, iż miliony telewidzów, przeskakujących z kanału na kanał w poszukiwaniu meczu, natkną się na niego choćby na moment. Ci sami ludzie zdziwią się po godzinie, widząc go wkraczającego na przepełniony stadion. Piłka nożna nudziła Guzmana, ale wiedział, że jego wejście na parę chwil przed ukazaniem się zespołu kolumbijskiego na boisku odwróci uwagę tłumu od Antonia Herrery, wiceprezydenta i jego głównego rywala w wyborach. Herrera będzie siedział w loży dla ważnych osobistości, lecz Guzman znajdzie się wśród tłumu za jedną z bramek. Chciał się zaprezentować jako człowiek ludu.

Fitzgerald ocenił, że do końca przemówienia zostało około sześciu minut. Słyszał już Guzmana wiele razy: w zatłoczonych salach, w na pół pustych barach, na rogach ulic, nawet na dworcu autobusowym, gdzie kandydat przemawiał do miejscowych obywateli z tylnego pomostu autobusu.

Zdjął walizkę z łóżka i położył sobie na kolanach.

- ...Antonio Herrera nie jest kandydatem liberałów - syczał Guzman - lecz Amerykanów. To kukła brzuchomówcy, której każde słowo dobiera człowiek w Gabinecie Owalnym.

Tłum znów wzniósł okrzyk aprobaty.

Pięć minut, uznał Fitzgerald. Otworzył walizkę i spojrzał na remingtona 700, z którym rozstał się tylko na kilka godzin.

- Jak Amerykanie śmią sądzić, że zawsze postąpimy tak, jak im wygodnie? - warknął Guzman. - I to tylko ze względu na boską wszechmoc dolara. Do diabła z dolarem!

Tłum wydał grzmiący okrzyk, gdy kandydat na prezydenta wyjął z portfela banknot dolarowy i podarł wizerunek Jerzego Waszyngtona na drobne kawałeczki.

- Mogę was zapewnić o jednym - ciągnął Guzman, rzucając na tłum skrawki zielonego papieru niczym konfetti.

- Bóg nie jest Amerykaninem... - bezgłośnie powiedział Fitzgerald.

- Bóg nie jest Amerykaninem! - krzyknął Guzman.

Fitzgerald ostrożnie wyjął ze skórzanej walizki łoże McMillana z włókna szklanego.

- Za dwa tygodnie cały świat usłyszy, co myślą obywatele Kolumbii! - krzyknął Guzman.

- Cztery minuty - mruknął Fitzgerald, spoglądając na ekran i przedrzeźniając uśmiech kandydata na prezydenta. Z przegródki w walizce wydobył lufę wykonaną ze stali nierdzewnej Harta i przykręcił ją silnie do łoża. Pasowała jak rękawiczka.

- Na konferencjach międzynarodowych Kolumbia znów zasiądzie za stołem obrad, zamiast nazajutrz dowiadywać się o ich przebiegu z gazet. W ciągu roku zmuszę Amerykanów, żeby traktowali nas jak równych sobie, a nie jak kraj Trzeciego Świata.

Tłum ryczał w uniesieniu, Fitzgerald zaś wydobył z walizki lunetę celowniczą 10 Power Leupold i wsunął ją w dwa rowki na górnej części lufy.

- Za sto dni ujrzycie takie zmiany w naszym kraju, jakie Herrerze nie wydawałyby się możliwe za sto lat. Bo gdy zostanę waszym prezydentem...

Fitzgerald wolno przyłożył karabin do ramienia. Miał wrażenie, że obcuje ze starym przyjacielem. Nic dziwnego: każda część została ręcznie wykonana według jego dokładnego opisu.

Skierował lunetę celownika na ekran telewizora i ustawiał podziałkę do chwili, gdy kropki oznaczające tysięczne znalazły się dwa i pół centymetra powyżej serca kandydata.

- ...zwalczę inflację...

Trzy minuty.

- ...bezrobocie...

Fitzgerald wypuścił powietrze.

- ...i położę kres nędzy.

Fitzgerald odliczył: trzy...dwa...jeden, po czym łagodnie nacisnął język spustowy. Ledwie usłyszał jego szczęk wśród wrzawy...

Opuścił karabin, wstał z łóżka i odłożył na bok pustą walizkę. Upłynie jeszcze półtorej minuty, zanim Guzman przystąpi do obrzędowego wyklinania prezydenta Lawrence'a.

Z kieszonki w pokrywie walizki wyjął nabój z pociskiem z wgłębieniem wierzchołkowym. Przełamał broń i wsunął nabój do komory. Zatrzasnął lufę zdecydowanym ruchem w górę.

- To ostatnia szansa dla obywateli Kolumbii, by odwrócić katastrofalne klęski przeszłości! - głośniej z każdym słowem wołał Guzman. - Nie wolno nam więc...

- Jedna minuta - mruknął Fitzgerald. Mógłby powtórzyć każde słowo z końcowych sześćdziesięciu sekund mowy Guzmana. Odwrócił wzrok od telewizora i wolno podszedł ku drzwiom balkonowym.

- ...zmarnować tej wspaniałej okazji...

Fitzgerald odsunął koronkową firankę zasłaniającą widok na zewnętrzny świat i poszybował wzrokiem przez Plaza de Bolivar do jego północnego krańca, gdzie kandydat na prezydenta stał na szczycie schodów budynku Kongresu, ponad tłumem. Teraz miał nastąpić coup de grâce.

Fitzgerald cierpliwie czekał. Nigdy nie bądź na widoku dłużej niż to konieczne.

- Viva la Colombia! - krzyknął Guzman.

- Viva la Colombia! - odkrzyknęli ludzie w uniesieniu, choć wielu z nich było tylko płatnymi klakierami strategicznie rozmieszczonymi wśród tłumu.

- Kocham mój kraj - obwieścił kandydat na prezydenta.

Trzydzieści sekund do końca przemówienia. Fitzgerald otworzył drzwi balkonowe. Zgiełk tłumu, powtarzającego każde słowo Guzmana, z pełną siłą wdarł się do środka.

- I powiem otwarcie - kandydat na prezydenta ściszył głos niemal do szeptu. - Tylko z tego jedynego powodu pragnę wam służyć jako prezydent.

Po raz drugi Fitzgerald wolno przyłożył kolbę remingtona 700 do ramienia. Wszystkie oczy wlepione były w kandydata, który grzmiał:

- Dios guarde a la Colombia!

Wrzawa dosięgła zenitu, gdy wyrzucił ręce wysoko w górę w podzięce zwolennikom, którzy odpowiedzieli okrzykiem:

- Dios guarde a la Colombia!

Guzman przez kilka sekund trzymał ręce triumfalnie wzniesione w górę, jak zwykle pod koniec każdego przemówienia. I, jak zwykle, przez kilka chwil stał nieruchomo.

Fitzgerald ustawił kropki podziałki dwa i pół centymetra nad sercem kandydata na prezydenta i zrobił wydech, zaciskając palce lewej dłoni na łożu.

- Trzy...dwa...jeden - powiedział stłumionym głosem i łagodnie nacisnął spust.

Guzman wciąż się uśmiechał, gdy pocisk z zaokrągloną częścią denną uderzył go w pierś. Sekundę później osunął się na ziemię jak bezwładna kukła. Ułamki kości, strzępy tkanek i mięśni rozprysnęły się na wszystkie strony. Krew obryzgała najbliżej stojących. Fitzgerald dojrzał jeszcze wyciągnięte ręce kandydata na prezydenta, jakby w geście poddania się nieznanemu wrogowi.

Fitzgerald opuścił broń, przełamał ją i szybko zamknął i zaryglował drzwi balkonowe. Wykonał zadanie.

Teraz musi tylko dopilnować, by nie złamać jedenastego przykazania.

Fitzgerald wiedział, że następne dwadzieścia minut zdecyduje o jego losie.

Szybko przemierzył pokój i spojrzał na ekran telewizora. Ludzie uciekali z placu na wszystkie strony. Hałaśliwe uniesienie zamieniło się w ślepą panikę. Dwóch doradców Ricarda Guzmana pochylało się nad jego zwłokami.

Fitzgerald odszukał łuskę i włożył ją na miejsce do skórzanej walizki. Czy właściciel lombardu pozna, że jeden z naboi został wystrzelony?

Z drugiej strony placu narastał charakterystyczny jęk syreny policyjnej, zagłuszając wrzask tłumu. Tym razem reakcja była znacznie szybsza.

Fitzgerald odjął celownik optyczny i wstawił go do dobranej kształtem przegródki. Odkręcił lufę, wsunął ją na miejsce, a na końcu schował łoże.

Spojrzał ostatni raz na ekran telewizora i zobaczył, jak miejscowa policia zalewa plac niczym mrówki. Schwycił skórzaną walizkę, wsunął do kieszeni zapałki z popielniczki na telewizorze i ruszył do drzwi.

Omiótł wzrokiem pusty korytarz i szybkim krokiem skierował się do windy towarowej. Kilkakrotnie nacisnął mały biały guzik w ścianie. Wychodząc do lombardu, otworzył okno wiodące do wyjścia pożarowego, ale wiedział, że gdyby musiał się uciec do rezerwowego planu, prawdopodobnie u dołu rozchwianych metalowych stopni czekałby oddział policji. Nie byłoby, jak w filmach z Rambo, śmigłowca z wirującym śmigłem, czekającego, by wśród świstu cudem omijających go kul uwieźć go ku chwale. To był świat rzeczywisty.

Kiedy rozsunęły się ciężkie drzwi windy, Fitzgerald stanął twarzą w twarz z młodym kelnerem w czerwonej marynarce, z przeładowaną tacą w rękach. Widać przypadł mu w udziale zły los i nie dostał wolnego popołudnia, by obejrzeć mecz.

Kelner nie zdołał ukryć zaskoczenia na widok gościa przed windą towarową.

- No, se?or, perdone, no puede entrar - usiłował tłumaczyć gościowi, który pospiesznie go minął. Ale gość nacisnął guzik z napisem Planta Baja i drzwi się zamknęły, nim młody człowiek zdążył wyjaśnić, że ta winda zjeżdża do kuchni.

Dotarłszy na parter, Fitzgerald zwinnie przemknął między stołami z nierdzewnej stali, zastawionymi rzędami przystawek, czekających na zamówienie, i butelkami szampana, które będą otwarte, jeżeli wygra Kolumbia. Znalazł się po drugiej stronie, pchnął wahadłowe drzwi i znikł, zanim ktokolwiek z personelu w białych fartuchach zdołał zaprotestować. Pobiegł mrocznym korytarzem - poprzedniego wieczoru wykręcił większość żarówek - do ciężkich drzwi, prowadzących do podziemnego parkingu hotelowego.

Wyjął z kieszeni marynarki wielki klucz, zamknął za sobą drzwi i przekręcił klucz w zamku. Skierował się wprost do małego czarnego volkswagena, zaparkowanego w najciemniejszym kącie. Z kieszeni spodni wyjął drugi, mniejszy kluczyk, otworzył drzwiczki, usiadł za kierownicą, umieścił skórzaną walizkę pod siedzeniem pasażera i włączył starter. Silnik natychmiast ożył, chociaż nie pracował przez ostatnie trzy dni. Naciskając pedał gazu, Fitzgerald przez kilka sekund potrzymał silnik na szybkich obrotach, po czym wrzucił pierwszy bieg.

Bez pośpiechu manewrował między rzędami samochodów. Pokonując stromy podjazd, wyjechał na ulicę. Zatrzymał się na górze. Policjanci włamywali się do zaparkowanego auta i nawet nie spojrzeli w jego stronę. Skręcił w lewo i powoli oddalił się od Plaza de Bolivar.

Wtem usłyszał z tyłu jękliwy dźwięk. Spojrzał we wsteczne lusterko i zobaczył za sobą dwa pędzące motocykle policyjne o błyskających światłach. Fitzgerald zjechał na bok i przepuścił eskortę i ambulans wiozący zwłoki Guzmana.

Skręcił w lewo w boczną ulicę i długą, okrężną trasą, często wracając po własnych śladach, pojechał do lombardu. Dwadzieścia cztery minuty później dotarł na małą uliczkę i zaparkował za ciężarówką. Wydobył podniszczoną skórzaną walizkę spod fotela pasażera i zostawił samochód niezamknięty. Planował, że za niecałe dwie minuty usiądzie z powrotem za kierownicą.

Prędko rozejrzał się w lewo i w prawo. Na uliczce nie było żywego ducha.

I znowu, kiedy wchodził do budynku, włączył się alarm. Ale teraz Fitzgerald nie lękał się szybkiego przyjazdu jakiegoś przypadkowego patrolu - wiedział, że policia ma pełne ręce roboty; albo uwija się na stadionie, gdzie za pół godziny zacznie się mecz, albo aresztuje każdego w promieniu kilometra od Plaza de Bolivar.

Fitzgerald zamknął za sobą tylne drzwi lombardu. Szybko przeciął zaplecze i, odsunąwszy zasłonę z paciorków, zatrzymał się przed ladą. Sprawdził, czy nie ma nikogo na ulicy, i z powrotem postawił skórzaną walizkę na wystawie.

Ile minie czasu, zanim Escobar, który przyjdzie do sklepu w poniedziałek rano, odkryje, że jeden z pocisków magnum z zaokrągloną częścią denną został wystrzelony i została tylko łuska? I czy będzie mu się chciało zgłosić o swym odkryciu policji?

Fitzgerald w niespełna półtorej minuty siedział już w volkswagenie. Słyszał wycie alarmu, jeszcze kiedy wyjeżdżał na główną ulicę i kierował się za znakami na Aeropuerto El Dorada. Nikt nie zwracał na niego najmniejszej uwagi. Przecież lada chwila miał się zacząć mecz. Zresztą, czyż mógł być jakiś związek między alarmem dźwięczącym w lombardzie w dzielnicy San Victorina a zabójstwem kandydata na prezydenta na Plaza de Bolivar?

Na autostradzie Fitzgerald trzymał się środkowego pasa i ani razu nie przekroczył dozwolonej prędkości. Przemknęło koło niego kilka samochodów policyjnych w drodze do miasta. Nawet gdyby go zatrzymano, by skontrolować dokumenty, stwierdzono by, że wszystko jest w porządku. Wypchana walizka na tylnym siedzeniu nie zawierała nic niezwykłego jak na handlowca, który odwiedził Kolumbię, żeby sprzedać urządzenia do kopalń.

Fitzgerald zjechał z autostrady odnogą prowadzącą na lotnisko. Po kilkuset metrach skręcił nagle w prawo i wjechał na parking hotelu San Sebastian. Otworzył schowek pod deską rozdzielczą i wyjął stamtąd paszport z mnóstwem pieczęci. Zapałkami, które zabrał z hotelu El Belvedere, podpalił Dirka van Rensberga. Kiedy ogień sparzył mu palce, otworzył drzwiczki samochodu, rzucił szczątki paszportu na ziemię i zadeptał płomień, mimo że godło Afryki Południowej wciąż było widoczne. Odłożył zapałki na siedzenie pasażera, schwycił walizkę i zatrzasnął drzwiczki samochodu, zostawiając kluczyki w stacyjce. Ruszył do drzwi hotelu i szczątki paszportu oraz wielki, ciężki klucz wrzucił do pojemnika na śmieci u stóp schodów.

Przecisnął się przez obrotowe drzwi za grupą japońskich biznesmenów i nie odstępując ich, wsiadł do otwartej dla nich windy. Był jedynym pasażerem, który wysiadł na trzecim piętrze. Udał się wprost do pokoju 347, wyjął następną plastikową kartę, która otworzyła inny pokój, zarezerwowany na inne nazwisko. Rzucił walizkę na łóżko i spojrzał na zegarek. Godzina i siedemnaście minut do odlotu.

Zdjął marynarkę i rzucił ją na jedyne krzesło, potem otworzył walizkę, wyjął neseser z przyborami do mycia i poszedł do łazienki. Chwilę odczekał, aż woda będzie wystarczająco ciepła, i napełnił wannę. Obciął w tym czasie paznokcie i wyszorował ręce tak starannie, jak chirurg przed operacją.

Usunięcie wszelkich śladów hodowanej przez tydzień brody zajęło mu dwadzieścia minut, a włosy stały się na powrót rudawe i falujące po długotrwałym myciu i spłukiwaniu ciepłą wodą.

Wytarł się cienkim hotelowym ręcznikiem, wrócił do sypialni i wciągnął świeże bokserki. Podszedł do komody w głębi pokoju, wyciągnął trzecią szufladę i wymacał pakiecik przyklejony do szuflady powyżej. Chociaż nie zajmował pokoju od kilku dni, był pewien, że nikt nie odkrył jego schowka.

Rozdarł brązową kopertę i pospiesznie sprawdził jej zawartość. Jeszcze jeden paszport na jeszcze inne nazwisko. Pięćset dolarów w używanych banknotach i bilet pierwszej klasy do Kapsztadu. Uciekający zabójcy nie podróżują pierwszą klasą. Pięć minut później opuścił pokój numer 347, zostawiając części garderoby rozrzucone na podłodze, a na klamce wywieszkę z napisem Favor de no Molestar.

Zjechał windą dla gości na parter, przekonany, że nikt nie zwróci uwagi na pięćdziesięcioletniego mężczyznę w niebieskiej bawełnianej koszuli, krawacie w paski, sportowej marynarce i szarych flanelowych spodniach. Wysiadł z windy i przemierzył hall, nie podchodząc do recepcji. Kiedy tu przybył osiem dni wcześniej, zapłacił gotówką z góry. Barek pozostawił nietknięty, ani razu nie wzywał obsługi hotelowej, nie zamawiał rozmowy zamiejscowej ani nie wypożyczał filmu - nie musiał zatem nic dopłacać.

Czekał tylko kilka minut, nim autobus zajechał przed hotel. Spojrzał na zegarek. Czterdzieści trzy minuty do odlotu. Wcale się nie martwił, że się spóźni na samolot Aeroperu do Limy, lot numer 63. Tego dnia nic nie mogło się odbyć o czasie.

Kiedy autobus zostawił go na lotnisku, niespiesznie podążył do stanowiska odprawy pasażerów, gdzie bez zdziwienia usłyszał, że lot do Limy jest opóźniony o ponad godzinę. W hali odlotów, pełnej gorączkowo biegających ludzi, kilku policjantów przyglądało się każdemu pasażerowi i choć parokrotnie zatrzymywano go i wypytywano, a dwa razy rewidowano mu walizkę, w końcu został przepuszczony do wyjścia numer czterdzieści siedem.

Zwolnił kroku, gdy zobaczył, jak strażnicy wloką dwóch podróżników z plecakami. Przez głowę przemknęła mu myśl, ilu Bogu ducha winnych, nieogolonych białych mężczyzn spędzi noc na przesłuchaniach z jego powodu.

Ustawiwszy się w kolejce do kontroli paszportowej, Fitzgerald powtarzał szeptem swe nowe nazwisko, trzecie w tym dniu. Urzędnik w niebieskim mundurze, który siedział w małym boksie, otworzył nowozelandzki paszport i uważnie obejrzał fotografię; podobieństwo do stojącego przed nim, elegancko ubranego mężczyzny było niezaprzeczalne. Zwrócił paszport i Alistair Douglas, inżynier budownictwa lądowego z Christchurch, przeszedł do poczekalni. Po przedłużającym się opóźnieniu w końcu ogłoszono lot. Stewardesa zaprowadziła pana Douglasa na jego miejsce w pierwszej klasie.

- Czy mogę panu podać kieliszek szampana?

Fitzgerald potrząsnął głową.

- Nie, dziękuję. Wystarczy szklanka niegazowanej wody - powiedział, wypróbowując nowozelandzki akcent.

Zapiął pas, oparł się wygodnie i udawał, że czyta biuletyn lotu; tymczasem samolot, podskakując na wybojach, zaczął się wolno toczyć po pasie startowym. Czekali w długiej kolejce, więc na długo zanim samolot przyspieszył, aby się wzbić w powietrze, Fitzgerald zdążył wybrać potrawy, które będzie jadł, i film, który obejrzy. Gdy wreszcie koła oderwały się od ziemi, pierwszy raz tego dnia mógł się odprężyć.

Kiedy samolot osiągnął wysokość lotu, Fitzgerald odłożył biuletyn, przymknął oczy i zaczął myśleć o tym, co należy zrobić po wylądowaniu w Kapsztadzie.

- Mówi kapitan - odezwał się głos, który brzmiał, jakby miał coś ważnego do zakomunikowania. - Mam wiadomość, która, jak wiem, bardzo zmartwi niektórych pasażerów. - Fitzgeralda aż poderwało. Jedyną ewentualnością, jakiej nie brał pod uwagę, był nieplanowy powrót do Bogoty.

- Z przykrością muszę państwa poinformować, że dziś Kolumbia przeżyła narodową tragedię.

Fitzgerald lekko ścisnął poręcze fotela i zmusił się, żeby równo oddychać.

- Przyjaciele - po małej chwili oznajmił ponuro kapitan - Kolumbię spotkało nieszczęście. - Zawiesił głos. - Nasza reprezentacja przegrała z Brazylią dwa do jednego.

W samolocie rozległ się powszechny jęk, jakby roztrzaskanie się na najbliższym szczycie było czymś mniej strasznym. Przez wargi Fitzgeralda przewinął się lekki uśmieszek.

Obok wyrosła stewardesa.

- Czy teraz mogę panu podać coś do picia?

- Dziękuję - odparł Fitzgerald. - Chyba jednak poproszę o kieliszek szampana.

- Czy mam złożyć kondolencje żonie i rodzinie? - spytał Tom Lawrence.

- Nie, panie prezydencie - odparł sekretarz stanu. - Uważam, że powinien pan to zostawić zastępcy sekretarza do spraw stosunków międzyamerykańskich. Teraz jest pewne, że Antonio Herrera zostanie wybrany na prezydenta Kolumbii, więc to z nim będzie pan miał do czynienia.

- Czy będziesz mnie reprezentował na pogrzebie? Czy powinienem wysłać wiceprezydenta?

- Nie radzę wysyłać żadnego z nas - powiedział sekretarz stanu. - Nasz ambasador w Bogocie będzie pana reprezentował wystarczająco. Pogrzeb odbędzie się w ten weekend, trudno więc się spodziewać, abyśmy byli do dyspozycji z dnia na dzień.

Prezydent kiwnął głową. Przywykł do tego, że Larry Harrington ma rzeczowe podejście do wszystkiego, ze śmiercią włącznie. Ciekawiło go, jak zachowałby się Larry, gdyby to on sam został zabity.

- Panie prezydencie, chyba powinienem pana bliżej poinformować o naszej obecnej polityce w Kolumbii. Dziennikarze mogą pana pytać, czy nie maczaliśmy palców...

Prezydent chciał coś wtrącić, kiedy zapukano do drzwi i do pokoju wszedł Andy Lloyd.

Na pewno jest jedenasta, pomyślał Lawrence. Odkąd uczynił Lloyda szefem personelu Białego Domu, nie potrzebował zegarka.

- Później, Larry - rzekł prezydent. - Mam wystąpić na konferencji prasowej w sprawie projektu ustawy o ograniczeniu zbrojeń nuklearnych, biologicznych, chemicznych i konwencjonalnych i nie wyobrażam sobie, aby wielu dziennikarzy interesowała śmierć kandydata na prezydenta w kraju, którego, powiedzmy to sobie wprost, większość Amerykanów nie umiałaby nawet wskazać na mapie.

Harrington nie odezwał się. Nie poczuwał się do obowiązku przypominania prezydentowi, że większość Amerykanów nie umiałaby też wskazać na mapie Wietnamu. Harrington wiedział, że kiedy Andy Lloyd wchodzi do pokoju, tylko wypowiedzenie wojny światowej dałoby mu pierwszeństwo. Skinął Lloydowi lekko głową i opuścił Gabinet Owalny.

- Dlaczego ja w ogóle mianowałem tego faceta? - zapytał Lawrence, patrząc na zamknięte drzwi.

- Larry pozyskał dla nas Teksas, panie prezydencie, wtedy gdy badania opinii publicznej wskazywały, że większość południowców uważa pana za fajtłapę z Północy, który chętnie odda stanowisko przewodniczącego Kolegium Połączonych Szefów Sztabów homoseksualiście.

- Pewno bym to zrobił - powiedział Lawrence - gdybym uznał, że nadaje się na stanowisko.

Jednym z powodów, który skłonił Toma Lawrence'a do zaproponowania staremu przyjacielowi ze studiów posady szefa personelu w Białym Domu, był fakt, że po trzydziestu latach znajomości nie mieli przed sobą żadnych sekretów. Andy mówił o sprawach tak, jak je widział, bez cienia złośliwości czy podstępu. Ta sympatyczna cecha udaremniała mu wszelką karierę, nie stanowił więc żadnego zagrożenia.

Prezydent otworzył niebieską teczkę z napisem "bieżące", którą Andy zostawił mu z samego rana. Podejrzewał, że szef personelu ślęczał nad nią przez całą noc. Zaczął zapoznawać się po kolei z pytaniami, które - zdaniem Andy'ego - padną najprawdopodobniej na południowej konferencji prasowej:

"Ile pieniędzy podatników spodziewa się pan zaoszczędzić dzięki tej ustawie?"

"Jak wielu Amerykanów straci w rezultacie pracę?"

- Przypuszczam, że jak zwykle pierwsze pytanie zada Barbara Evans. - Lawrence podniósł wzrok. - Czego może dotyczyć?

- Nie mam pojęcia, panie prezydencie - odparł Lloyd. - Ale ponieważ nalega na wprowadzenie tej ustawy od dnia, kiedy zwyciężył pan Gore'a w New Hampshire, nie będzie jej wypadało narzekać, gdy akurat się pan do tego zabiera.

- Słusznie. Ale to jej nie przeszkodzi wystrzelić z czymś kłopotliwym.

Andy kiwnął potakująco głową.

- Kogo mam się najbardziej strzec?

- Reszty tych drani - zaśmiał się Lloyd. - Ale kiedy już się pan z nimi upora, niech się pan zwróci do Phila Ansancha.

- Dlaczego do niego?

- Popierał ustawę na każdym etapie, poza tym będzie dziś wieczorem pańskim gościem na kolacji.

Prezydent uśmiechnął się i kiwnął głową, przesuwając palcem po liście przewidywanych pytań. Zatrzymał się przy pytaniu numer siedem.

"Czy nie jest to jeszcze jeden przykład na to, że Ameryka pobłądziła?"

- Czasami myślę - prezydent spojrzał na Lloyda - że nadal żyjemy na Dzikim Zachodzie, sądząc po reakcjach pewnych kongresmanów na projekt tej ustawy.

- Zgadzam się, panie prezydencie. Ale jak pan wie, czterdzieści procent Amerykanów nadal uważa, że naszym największym zagrożeniem są Rosjanie, a blisko trzydzieści procent się spodziewa, że za ich życia będziemy się bić z Rosją.

Lawrence zaklął i przeciągnął palcami przez gęste, przedwcześnie posiwiałe włosy. Dalej czytał pytania, wreszcie zatrzymał się przy dziewiętnastym.

- Jak długo jeszcze będą mi wypominać, że spaliłem kartę powołania?

- Dopóki będzie pan naczelnym dowódcą sił zbrojnych, jak sądzę.

Prezydent mruknął coś pod nosem i przeszedł do następnego pytania. Podniósł głowę.

- Chyba Wiktor Żeriński nie ma żadnych szans wyboru na następnego prezydenta Rosji?

- Chyba nie - rzekł Andy - ale według najnowszych badań opinii publicznej przesunął się w górę na trzecie miejsce i choć jest jeszcze daleko za premierem Czernopowem i generałem Borodinem, to jego sprzeciw wobec zorganizowanej przestępczości podkopuje ich przewagę. Zwłaszcza że w opinii większości Rosjan Czernopow jest finansowany przez rosyjską mafię.

- A co z generałem?

- Jego pozycja słabnie, gdyż większość armii rosyjskiej od miesięcy nie dostaje żołdu. Prasa podaje, że żołnierze na ulicach sprzedają mundury turystom.

- Dzięki Bogu, wybory dopiero za dwa lata. Gdyby ten faszysta Żeriński miał cień szansy wyboru na prezydenta, projekt ustawy o ograniczeniu zbrojeń przepadłby na samym wstępie w obu Izbach.

Lloyd pokiwał głową. Lawrence przewrócił stronę. Wodził palcem po kolejnych pytaniach, aż dotarł do dwudziestego dziewiątego.

- Ilu kongresmanów ma w swoich okręgach zakłady zbrojeniowe i bazy militarne? - zapytał, spoglądając na Lloyda.

- Siedemdziesięciu dwóch senatorów i dwustu jedenastu członków Izby Reprezentantów - odparł Lloyd, nie zaglądając do swej teczki. - Będzie pan musiał, panie prezydencie, przekonać co najmniej sześćdziesiąt procent ich wszystkich, by zapewnić sobie większość w obu Izbach. I to przy założeniu, że możemy liczyć na głos senatora Bedella.

- Frank Bedell domagał się wprowadzenia ustawy o radykalnym ograniczeniu zbrojeń, kiedy byłem w szkole średniej w Wisconsin - zauważył prezydent. - Musi nas poprzeć, nie ma wyboru.

- On może nadal być zwolennikiem ustawy, ale sądzi, że jest pan zbyt ostrożny, panie prezydencie. Właśnie zażądał, żeby zredukować wydatki na obronę o ponad pięćdziesiąt procent.

- Jak niby mam tego dokonać?

- Wycofać się z NATO i pozwolić, aby Europejczycy sami troszczyli się o swoją obronę.

- Ależ to jest absolutnie nierealistyczne - rzekł Lawrence. - Nawet Amerykanie na rzecz Akcji Demokratycznej byliby przeciw.

- Pan to wie, panie prezydencie, ja wiem i podejrzewam, że zacny senator też wie. Co mu nie przeszkadza występować w każdej stacji telewizyjnej od Bostonu po Los Angeles i dowodzić, że pięćdziesięcioprocentowa redukcja wydatków na obronę z dnia na dzień rozwiązałaby problem opieki zdrowotnej i emerytur w Ameryce.

- Chciałbym, żeby Bedell tak samo troszczył się o obronność Amerykanów, jak troszczy się o ich opiekę zdrowotną - skomentował Lawrence. - Jak mam odpowiedzieć?

- Obsypać go pochwałami za niestrudzone i godne szacunku starania w obronie interesów ludzi starych. Ale potem podkreślić, że dopóki pan będzie naczelnym dowódcą, nie dopuści pan do osłabienia obronności Ameryki. Zawsze na pierwszym miejscu będzie pan stawiał pozycję Ameryki jako najpotężniejszego kraju świata, et cetera, et cetera. W ten sposób powinniśmy zachować głos Bedella i może nawet przekonać kilku jastrzębi.

Prezydent zerknął na zegarek, po czym zaczął czytać trzecią stronę. Przy trzydziestym pierwszym pytaniu głęboko westchnął.

"Jak może pan mieć nadzieję, że ta ustawa zostanie uchwalona, skoro demokraci nie mają większości w żadnej z Izb?"

- No więc, Andy, jak na to odpowiedzieć?

- Po prostu, iż zainteresowani Amerykanie w całym kraju wyraźnie mówią wybranym przez siebie reprezentantom, że ustawa jest sporo opóźniona i że zwykły zdrowy rozsądek nakazuje ją uchwalić.

- Tak samo argumentowałem ostatnim razem, Andy. Pamiętasz, w związku z ustawą o zwalczaniu narkotyków?

- Owszem, panie prezydencie, pamiętam. I Amerykanie gremialnie pana poparli.

Lawrence znowu głęboko westchnął.

- Gdyby tak rządzić krajem - powiedział - w którym nie odbywają się co dwa lata wybory i którego nie nęka korpus prasowy, przekonany, że może lepiej kierować sprawami kraju niż demokratycznie wybrany rząd.

- Nawet Rosjanie muszą się pogodzić z dyktatem prasy - rzekł Lloyd.

- Kto by uwierzył, że tego dożyjemy? - spytał Lawrence, przebiegając wzrokiem ostatnie pytanie.

- Mam wrażenie, że gdyby Czernopow obiecał Rosjanom, że zamierza być pierwszym prezydentem, który więcej wyda na opiekę zdrowotną niż na obronę, zwyciężyłby bez trudu.

- Może to i racja - przyznał Lloyd. - Ale gdyby wybrano Żerińskiego, z pewnością zacząłby od wskrzeszenia rosyjskiego arsenału jądrowego, a nie od budowy nowych szpitali.

- To nie ulega kwestii - rzekł prezydent. - Ale skoro ten maniak nie ma szans...

Andy Lloyd milczał.