Wstęp
Czy zmagasz się z dzieckiem, które ma trudności z obroną samego siebie?
Może martwisz się o własny poziom asertywności i o to, jak modelować silne zachowanie?
Znam historię gdzie matka, córki, którą potrafiła zbytnio ją kontrolować nie dając jej wystarczającej wolności. Dorastała z bardzo małym zrozumieniem osobistych i emocjonalnych granic.
Oczekiwano, że bez wątpienia zgodzi się z opiniami swojej matki. Jeśli tego nie zrobiła, były konsekwencje, zwykle w postaci krzyku, lub utraty przywileju jako kary za jej "brak szacunku".
Rzadko mówiła o sobie, lub dzieliła się swoimi osobistymi odczuciami, ponieważ bała się tego, co mogłoby się stać, gdyby to zrobiła.
Jako dorosła kobieta wciąż wahała się, czy powiedzieć, że jest z przyjaciółmi, rodziną, współpracownikami, a nawet przypadkowymi znajomymi.
Zmagała się z milczeniem przez całe życie, w którym waha się mówić to, co myśli, z obawy przed negatywnymi konsekwencjami, lub wycofaniem miłości przez bliskich jej ludzi. Zmagała się z poczuciem odpowiedzialności za uczucia innych i unikała mówienia, lub robienia czegoś, co jej zdaniem może zdenerwować kogoś innego.
Powiedziano jej, że są to pozytywne cechy, ponieważ jest "wrażliwa na innych" i "mam dobre serce". Ale zapłaciła wysoką cenę za swoje milczenie w postaci niskiej pewności siebie, niskiej samooceny i surowej bierności.
Teraz, gdy jest matką, stara się nauczyć, jak się utwierdzać i wyznaczać odpowiednie granice w swoich związkach. Wiele ludzi, chce, aby ich dzieci nauczyły się asertywności, aby mogły żyć mniej niespokojnym życiem.
Odkryłam, że jest wielu takich ludzi, którzy zostali wychowani "aby być widzianym, a nie słyszanym" i którzy chcą zatrzymać cykl bierności i wychować dzieci, które bronią siebie.
Z biegiem czasu nauczyłam się, że istnieją kluczowe kroki, aby pomóc dzieciom nauczyć się asertywności. Czy zawsze realizujemy je z nieskazitelną precyzją? Obawiam się, że nie.
Ale robimy wszystko, co w naszej mocy, aby oduczyć się zachowań, które nabyliśmy w dzieciństwie i wychować asertywne dziecko, które posiada niezachwiany szacunek do siebie. To najlepsze, co możemy zrobić, dla naszych dzieci.
Nauczmy swoje dziecko bycia konsekwentnym
Być może najważniejszą częścią nauczania dzieci asertywności jest nauczenie ich podążania za tym, co mówią. Jeśli nasze dziecko powiedziało swojemu rodzeństwu, że nie chce, aby wchodziło do jego pokoju i zabierało zabawki, ale potem nic nie mówi, jeśli to się powtórzy, nie postępuje zgodnie ze swoimi słowami.
Często dzieci nie są konsekwentne w tym co robią, albo po prostu nie chce im się powtarzać kilka razy to czego oczekują, dlatego też często ustalanie przez niego granic bywa nieskuteczne. Zbyt często pozwalają w ten sposób na naruszanie tych granic bez zabierania głosu.
Mówienie raz, a następnie pozwolenie na to później pokazuje ludziom, że nie mamy na myśli tego, co mówimy. Ważne jest, abyśmy jako rodzice modelowali to, trzymając się naszego słowa. Jeśli powiemy dziecku, że nie może zjeść ciasteczka przed obiadem, ale dajemy mu je, gdy płacze, uczymy go, że nasze słowo niewiele znaczy w świetle jego reakcji emocjonalnej.
Podążajmy za tym, co powiedzieliśmy, pomimo prezentowania emocjonalnej reakcji naszego dzieci, aby wiedziało, że to co mówimy jest ważne i należy to uszanować. Nie chodzi tylko o dyscyplinowanie naszych dzieci. Chodzi o ćwiczenie samodyscypliny w obliczu stresujących okoliczności.
Pomoże to przygotować dzieci na chwile, kiedy ktoś inny jest zdenerwowany ich bezpośredniością. Jest to umiejętność, która przyniesie im korzyści zarówno w przyszłym życiu zawodowym, jak i osobistym. Jeśli współpracownik poprosi ich o ukończenie projektu dla nich, gdy są już zalani własną pracą, będą mieli pewność, że powiedzą "nie", nawet jeśli współpracownik się zdenerwuje.
Jeśli członek rodziny nalega, aby wziąć udział w wydarzeniu, gdy jest zbyt zajęty, aby to zrobić, będzie czuł się komfortowo, odrzucając zaproszenie, nawet jeśli członek rodziny wyrazi rozczarowanie.
Uczenie dzieci asertywności pozwala im uważać na innych, jednocześnie dbając o własne potrzeby.
Będą mogli mówić za siebie i innych z ufnością i bez obawy o to, co inni mogą myśleć, lub mówić. Uczenie dzieci, że nie są odpowiedzialne za zarządzanie emocjami innych ludzi i są odpowiedzialne tylko za zarządzanie własnymi, pozwoli im prowadzić życie w emocjonalnej wolności i większej pewności siebie.
A wszystko to składa się na proste, nieskomplikowane, szczęśliwsze życie z mniejszym stresem i niepokojem. Koniec końców, czy nie tego wszyscy chcemy dla naszych dzieci?
Porozmawiajmy o granicach
Pojęcie granic jest kluczowe dla koncepcji asertywności. Powinniśmy rozmawiać z naszymi dziećmi o odpowiednich granicach osobistych we wszystkich ich formach, granicach fizycznych, granicach emocjonalnych, granicach prawnych, granicach w szkole, miejscu pracy itp.
Nauczanie granic polega na uczeniu dzieci szacunku, dla siebie i szacunku dla innych.
Prostym sposobem, aby wyjaśnić pojęcie granic, jest najpierw wskazanie konkretnych fizycznych granic, które mogą zobaczyć, takich jak ogrodzenia, lub światła stopu. Granice te zostały wprowadzone w celu ochrony naszego bezpieczeństwa i prywatności. Naruszenie tych granic często prowadzi do tragicznych konsekwencji, takich jak wypadki, mandat, a nawet aresztowanie.
Stamtąd możemy przejść do rozmowy z naszymi dziećmi o osobistych granicach, takich jak przestrzeń fizyczna. Powinniśmy wyjaśnić naszym dzieciom, że mają prawo do autonomii i zawsze powinni zabierać głos, jeśli te prawa zostały naruszone.
Zbyt wiele dzieci, jest wychowywanych w przekonaniu, że są zobowiązane do robienia tego, co każe im dorosły. To w połączeniu z niejasnym zrozumieniem granic fizycznych może nie tylko postawić dziecko w niebezpiecznej sytuacji, ale może również prowadzić do problemów w związku, gdy są dorosłe.
Dlatego trzeba zawsze szanować, gdy nasze dziecko powie nie, na przykład jeśli nie chce nas przytulić, lub pocałować. Nawet w wieku dwóch lat jej fizyczna przestrzeń jest tylko jej.
Granice emocjonalne to kolejny aspekt granic osobistych. Jeśli przyjaciel dziecka wyzywa go lub wyśmiewa, dziecko ma prawo mówić o tym, jak bardzo czuje się niekomfortowo.
Jeśli przyjaciel nadal to robi, dziecko ma prawo przestać przyjaźnić się z tą osobą.
Ta sama koncepcja odnosi się również do relacji rodzic dziecko. Tak jak my, rodzice, nie cieszymy się, gdy nasze dzieci nie okazują nam szacunku, powinniśmy nauczyć je, że mają prawo oczekiwać od nas szacunku. I musimy dołożyć wszelkich starań, aby sprostać tym oczekiwaniom.
Dzieci, które uczą się odpowiednich granic i asertywności, często wyrastają na odnoszących sukcesy dorosłych, którzy mówią o rzeczach, których potrzebują i chcą[1].
