Roleta
takiego poranka nie sposób ominąć
od brzasku dowodzi, że skutek z przyczyną
nie zawsze się spikną jak chłopak z dziewczyną,
a także, że sznurek związany z tkaniną
nie stworzą rolety, chyba że ktoś z miną
zdziwioną i senną za sznurek pociągnie
i ujrzy kształt w ruchu wyrwany tkaninie
to ptaszek przysiada nie tam gdzie powinien
z wiedzą swą ułomną o każdej przyczynie
swego przysiadania nie jest przecież winien,
że pośrednik w trawnik wbił planszę z napisem -
posesja na sprzedaż i poszedł jak przyszedł
nie zatęsknią za nim stokrotki zdeptane
nie wspomną go bluszcze pnące się na ścianę
tego, co istnieje - bo będzie sprzedane
nie spojrzy mu w oczy magnolia kwitnąca
i juka w doniczce, którą butem trącał
zapomni go szybko na zawsze mu obca
nie pozna go nigdy wąż do nawadniania
choć rzecz, lecz ruchoma i nie do sprzedania
w granicach umowy o spłacie kredytu
zraszacz i sekator nie wydadzą zgrzytu
szpadel, grabki, wiadra utracą swój tytuł
do bycia widocznym - zejdą do niebytu
z którego przez okno wyłania się postać
stoi sztywno, patrzy w rozświetloną przestrzeń
potem płoszy ptaka pozdrowienia gestem
coś mówi, zapewne - to dobrze, że jesteś
początkiem, stworzeniem, pretekstem, protestem,
czymś więcej niż porą na full english breakfast
Attleborough, kwiecień 2009
Z Cumbrii
1.
Troszkę tu biedniej, kochana, smród farby olejnej,
a świata kierunki - jak twój mistrz zwykł mawiać?
Wyznaczają lamperie?
Jestem, tak, tak jestem. W pubie krzesła trzeszczą,
nad kominkiem, jak zwykle, uśmiechy z przeszłości.
Smak piwa? Oczywiście, gorzki.
W oknie deszczyk nieszczery kreśli kadr nieostry.
Spojrzenie na kościół, na sklepik i resztę.
Nigdzie iść się nie chce.
Pewnie, że nie warto, bo ciebie tam nie ma.
Twej postaci kruchej nawet mgła nie znajdzie.
Banalnie? Pewnie, że banalnie.
Ta mgła? Mgła to obowiązek. Owce w niej się kąpią.
Tylko one wychodzą z jej objęć bez szwanku.
Zwykle o poranku.
Zostaję? Nie. Wyjeżdżam. Mgiełkę znajdę wszędzie.
Z piosenką na ustach pokażę jej plecki. Co mówisz?
Ciebie tam nie będzie?
2.
W tej krainie wełnistej,
w której figle z pieskiem za całą są czułość.
A rzeka i szosa mają ten sam kolor.
I są tak samo puste.
W tej krainie wiecznych sąsiadów,
gdzie nie ma rozkładów jazdy.
W tej krainie:
przebywanie w niej - mycie zębów, śniadanie, sen
są tak samo nieważne jak przebywanie jej w tobie.
To mogłoby znaczyć,
że powiew smutku zastąpił tu trwogę,
albo, że nie ma już żadnych powiewów
i nawet oddechy straciły znaczenie.
W tej krainie:
ale właśnie - pyzata i szerokobiodra dziewczyna
zwalnia ręczny hamulec i poprawia lusterko.
Odjeżdżamy.
Shap, luty 2009
