IMAGO - Fronczak Robert

Rozdział 1Jan

20 października, środa

Patrzę na jej spo­kojną, śliczną twarz. Skórę ma cienką i bladą, pra­wie białą. To efekt za­trzy­ma­nego krą­że­nia. Nie od­dy­cha, to oczy­wi­ste. Nie mu­szę tego spraw­dzać, ale ro­bię to co­dzien­nie, mi­mo­wol­nie, czy­niąc z tego ele­ment po­ran­nego ry­tu­ału.

Zu­peł­nie jak te kwiaty, które sta­wiam tak, by mo­gła je zo­ba­czyć. Nie uj­rzy ich, a ja po kilku dniach wy­rzucę uschnięty wie­cheć i za­stą­pię go no­wym bu­kie­tem z mar­ketu.

Za­pła­kał­bym, ale nie mogę. Z pew­no­ścią nie mam już gru­czo­łów łzo­wych. Jak to mó­wią: na­rząd nie­uży­wany za­nika.

Od­gar­niam ja­sny ko­smyk z jej czoła, przy oka­zji do­ty­ka­jąc po­zba­wio­nej ru­mień­ców skóry. Zim­nej. Naj­wy­żej sie­dem, osiem stopni, ale to dla­tego, że w cha­cie jest rów­nie chłodno. Ciało leży wy­star­cza­jąco długo, by jego cie­płota zrów­nała się z tem­pe­ra­turą oto­cze­nia.

Mnie to zimno nie prze­szka­dza. I tak czę­sto wy­cho­dzę. Gro­ma­dzę za­pasy. Ostat­nia par­tia przy­nie­sio­nych kar­to­ni­ków pię­trzy się jesz­cze na dę­bo­wej ła­wie. Upchnę je do spi­żarni za chwilę. Te­raz mu­szę przez mo­ment od­po­cząć i zjeść. We­zmę coś z po­przed­niej wy­prawy. Tej, pod­czas któ­rej okra­dłem ma­ga­zyn Erb­sen Markt. Te pro­dukty mają krót­sze ter­miny przy­dat­no­ści. Wy­bie­ram lio­fi­li­zo­waną kostkę opi­saną jako kon­cen­trat owo­cowy. Oczy­wi­ście bazą tej pulpy nie są praw­dziwe owoce. Zresztą, mam to gdzieś.

Sia­dam przy oknie i pa­trzę na po­kryte świe­żym śnie­giem zbo­cza. Syp­nęło w nocy - pierw­szy raz tej je­sieni. Stro­mi­zny do­brze trzy­mają puch, więc będę mu­siał uwa­żać. Po­cze­kać z opusz­cze­niem chaty, aż znów za­cznie pa­dać. W le­sie prędko nie od­kryją mo­ich śla­dów, ale go­rzej na otwar­tej prze­strzeni.

Żuję po­woli owo­co­wego gluta, prze­su­wa­jąc wzro­kiem po ostrej al­pej­skiej grani od­dzie­la­ją­cej mnie od świata. Jest piękna, ale da­leko jej do mo­jej ma­je­sta­tycz­nej góry. Tej je­dy­nej. Tej, któ­rej szczyt wy­pa­lił się we wspo­mnie­niach z dzie­ciń­stwa.

Za­czyna de­li­kat­nie pró­szyć. W nocy, je­śli nie za­cznie wiać cie­pły fen, tem­pe­ra­tura może mocno spaść. Spo­glą­dam na stertę drewna przy ko­minku. Rzecz ja­sna, nie za­mie­rzam roz­pa­lać ognia. Dym uniósłby się po­nad drze­wami, a tego mu­szę uni­kać. Przy­go­to­wany stos czeka na wła­ściwy mo­ment.

Rzu­cam pu­stym kar­to­ni­kiem przez cały po­kój do sto­ją­cego przy wej­ściu wia­dra. Tra­fiam. Nie jest źle. Mimo na­si­la­ją­cych się bó­lów dłoni i ra­mion nie stra­ci­łem ko­or­dy­na­cji. Po­woli za­czy­nam się też przy­zwy­cza­jać do tego, że na­dal chudnę.

Chyba ją przy­kryję. Wiem, że nie ma to więk­szego zna­cze­nia, ale nie chciał­bym, by za­mar­zła.

Biorę stary, wy­pło­wiały pled i do­kład­nie ją okry­wam, po­zo­sta­wia­jąc twarz od­sło­niętą. Nie­sforny ko­smyk znów zsu­nął się jej na czoło. To pew­nie przez prze­ciąg.

- Ko­cham cię.