IDOL
Patrzę na jego skupioną twarz,
gdy siedzi przy fortepianie i gra,
pewnie nie widzi publiczności,
zatopiony w swojej melodii.
Kosmyk czarnych włosów
zasłonił jego piękną twarz,
nie widzę jego ust, tylko ciemny
zarost, w którym mu do twarzy.
Jego piękne dłonie i smukłe
palce delikatnie muskają
klawiaturę fortepianu
i po chwili rozlega się jego głos.
Jest kojący jak ciepły wiatr
wiejący znad pustyni, który chłodzi
rozgrzane słońcem ciało, i miękki
jak płynące po niebie obłoki.
Słowa piosenki się powtarzały
jak refren, słuchacze wstrzymali
oddech, nie chcą uronić ani jednej nuty,
która wydobywała się z ust ich Idola.
On oślepiony błyskiem świateł
rampy opuścił głowę i śpiewał
z uczuciem, jakby robił to dla ukochanej.
Kiedy skończył, ukłonił się publice.
Widownia zaczęła wiwatować
na jego cześć i klaskać jak szalona,
a z jego twarzy nie znikał uśmiech,
słychać było głośne brawa.
Popatrzył na widownię i w podzięce
złożył głęboki ukłon, nie za głośny
aplauz, ale za podziw, że go doceniono
jako wokalistę i muzyka.
Polska - Radom, dnia 05.11.2023 r. Krystyna Wanda Serdeczna
Halilowi Ibrahimowi Ceyhan - w dowód uznania
