Holiday Ever After - Hannah Grace

Reflow text when sidebars are open.
Nie mogę zaprzeczyć, że technologia niezwykle usprawniła każdy aspekt ludzkiego życia.
Dzięki temu, że żyję w dwudziestym pierwszym wieku, zyskałam niewyobrażalną przewagę nad moimi przodkami (pomijając jedynie kwestię nabycia mieszkania bez wsparcia rodziców) i wiem, że moi krewni, niemogący się szczycić jakimś szczególnym pochodzeniem, pewnie nie uwierzyliby, gdyby ktoś opowiedział im o mojej codzienności.
Ale nawet kiedy budzę się w moim pięknym apartamencie w West Village, czuję ukłucie zazdrości na myśl o tych członkach mojej rodziny, którzy nie muszą zaczynać dnia od czterech nieodebranych połączeń od ojca oraz tuzina wiadomości o treści: "Widziałaś to?!" od różnych osób.
Takiego szoku nie funduje nawet nagłe zanurzenie w lodowatej wodzie. Czuję ucisk w żołądku, kiedy w drodze na salę konferencyjną w siedzibie zarządu Davenport Innovation Creative zauważam w swojej skrzynce odbiorczej linki do trzech różnych platform społecznościowych.
Poniedziałek to mój najmniej ulubiony dzień na kryzys w pracy, nie mówiąc już o tym, że to dopiero mój drugi poniedziałek na tym stanowisku. To brzmi jak najgorszy koszmar.
Opadam na krzesło w kącie sali, przodem do okna, i stawiam jeden kubek z kawą przed sobą, a drugi na lewo. Światło lamp lśni na szybie ciągnącej się przez całą szerokość pomieszczenia. Widzę swoje odbicie tuż obok Empire State Building. Otacza nas rozświetlone miasto pod ponurym listopadowym niebem.
O 7.58 zaczynają się schodzić moi współpracownicy, którym to zwołane w ostatniej chwili spotkanie bez wątpienia również pokrzyżowało poranne plany. Siadają i wymieniają półgłosem uwagi.
Podłoga drży, kiedy wypchana do granic torebka Birkin ląduje obok moich czółenek. Uśmiecham się do Sahary, która siada i praktycznie rzuca się na kupioną przeze mnie w drodze do biura kawę. Bierze łyk i wzdycha z zadowoleniem.
- Kocham cię, Claro Davenport.
- Kochasz kawę - odpowiadam, uchylając się przed jej ręką, kiedy próbuje żartobliwie zmierzwić mi włosy. W końcu do sali wchodzi mój ojciec razem z Rogerem, wiceprezesem do spraw PR-u, i zajmuje swoje miejsce u szczytu stołu. Na szczęście dzięki temu nie siedzę bezpośrednio przed nim.
Roger bije rekord świata w błyskawicznym przedstawieniu sytuacji, po czym odchrząkuje i wskazuje ekran za swoimi plecami, na którym wciąż ładuje się film.
- Dzień dobry wszystkim - mówi, a jego niski głos bez trudu niesie się po całej sali.
Za nim pojawia się twarz starszej kobiety, częściowo przysłonięta wielkim przyciskiem "play". Widziałam już dziś tę twarz dwanaście razy. Ma włosy w odcieniu tak chłodnego blondu, że wydają się srebrne. Zatknięte za uszami szerokie, puszyste pasma okalają jej twarz, a reszta włosów wygląda na upiętą we francuski kok.
Nie wiem, ile może mieć lat, tak dokładnie. Jest po sześćdziesiątce? Ma jasną, lekko opaloną cerę, lśniącą tak, jakby niedawno wróciła z zagranicznych wakacji spędzonych w jakimś ciepłym kraju. Zza grubych, brązowych oprawek o kocim kształcie spoglądają błyszczące oczy. W ich kącikach widać ślady upływu czasu, co mocno kontrastuje z podejrzanie gładkim, pozbawionym zmarszczek czołem.
Przycisk "play" zakrywa resztę jej pięknej twarzy, ale widziałam ją już dość razy, by mieć pewność, że dziś rano wygląda promiennie, a także nieco onieśmielająco. Przed kamerą zachowuje się całkiem naturalnie.
W zasadzie chciałabym nią być, kiedy dorosnę.
- Większość z was widziała już film, który w weekend stał się viralem, ale puszczę go teraz, żebyśmy wszyscy wiedzieli, o czym mowa. Zespoły zajmujące się mediami społecznościowymi już odczuły jego wpływ, zakładamy, że temat będzie się rozwijać.
Sahara nagrała dziś rano głosówkę, w której poinformowała, mocno podniesionym tonem, że gdyby to był typowy kryzys, zacząłby już przycichać, ale tym razem sprawa nadal eskaluje.
Jest dyrektorką działu mediów społecznościowych, a jej zespół właśnie przetrwał falę oburzenia po tym, jak viralem stał się wygenerowany przez AI film, na którym wybucha zabawka Davenporta. Wszyscy wciąż dochodzą do siebie po dodatkowej pracy i naprawdę nie potrzebują kolejnego kryzysu. Stąd jej podniesiony głos.
Światła w sali gasną i zaczyna się film.
"Dzień dobry. Nazywam się Florence Girard i proszę, żebyście w tym świątecznym okresie wsparli moje miasteczko, które zostało okradzione przez Davenport Innovation Creative".
Muszę przyznać, że to świetne otwarcie. Jej amerykański akcent miesza się z europejskim, co lepiej pasowałoby do starego hollywoodzkiego filmu niż do strony For You.
"Trzy tygodnie temu Davenport ogłosił, że przed świętami wypuści na rynek lalkę Evie. Jest ona bezpośrednią kopią produktu tworzonego tutaj, we Fraser Falls - lalki Holly. Holly zyskała popularność, kiedy w zeszłym roku jedna ze znanych osób biorących udział w naszym prestiżowym wydarzeniu Small Business Saturday opublikowała o niej post. Zalały nas zamówienia, a do miasteczka zaczęli ściągać goście. Wśród nich byli także przedstawiciele firmy Davenport.
Holly to projekt całej naszej społeczności, wspierający kilka niezależnych firm w miasteczku. Każdy jej element powstaje tutaj, w Stanach Zjednoczonych, z nietoksycznych materiałów nadających się do recyklingu. Wszyscy zaangażowani w produkcję otrzymują godne wynagrodzenie, a do każdej lalki dołączamy unikatowy certyfikat autentyczności.
Kocham Holly i wszystko, co zrobiła dla naszego miasteczka. Kocham naszą społeczność, która wspólnymi siłami umożliwiła jej produkcję. A przede wszystkim kocham naszych klientów, którzy wybierają nas spośród dziesiątek innych opcji dostępnych na rynku".
Jej dotąd łagodna twarz nagle twardnieje. Wygląda teraz na zmęczoną i rozczarowaną. Zaciska usta, a delikatne zmarszczki w ich kącikach znikają.
"Davenport was nie kocha".
Kilka osób w sali krzywi się, słysząc ostry ton jej głosu.
"I nie kocha Holly, choć próbowali nas przekonać, że jest inaczej, gdy przyjechali tu w styczniu i usiłowali nas namówić do udziału w nieuczciwym programie, który rzekomo miał wspierać rozwój małych firm. Obiecywali, że pomogą chronić nasz projekt, a kiedy odmówiliśmy, po prostu go skopiowali.
Ich podróbka, lalka Evie, jest zaprzeczeniem wszystkiego, co próbujemy osiągnąć we Fraser Falls. Do Holly dołączonych jest sześć pełnych przygód historii stworzonych przez księgarnię Green Light i Fraser Falls Art School. Historie Evie wygenerowała sztuczna inteligencja. Holly ma drewniane zabawki, wykonane ręcznie w działającej od lat miejscowej firmie Harry's. Mieliśmy tyle pracy, że latem zatrudniliśmy praktykantów, by dać zarobek młodym członkom naszej społeczności.
Zabawki Evie są plastikowe i produkowane maszynowo".
Florence Girard dalej wylicza powody, dla których Holly jest bez porównania lepsza od Evie Davenporta. Słucham, a wszystko zaczyna się we mnie gotować na myśl o całej tej sytuacji. Tyrada Florence powoli dobiega końca, przed nami najgorsza część całego nagrania.
"Od czasu ogłoszenia premiery przez Davenporta, który sprzedaje swoją lalkę za pięćdziesiąt procent naszej ceny, anulowano połowę naszych zamówień, a w ciągu ostatnich trzech tygodni liczba nowych znacząco spadła.
Firmy takie jak Davenport są przekonane, że mogą robić, co im się podoba. Że wszystko ujdzie im na sucho. Proszę was, pomóżcie udowodnić, że się mylą. Fraser Falls ma wiele do zaoferowania i z ogromną przyjemnością powitamy was tutaj w tym świątecznym okresie, niezależnie od tego, czy kupicie lalkę Holly, czy nie. O tej porze roku nasze miasteczko jest wspaniałym miejscem, bardzo chcielibyśmy wam je pokazać. Zaplanowaliśmy wiele świątecznych wydarzeń, których lista pojawi się na końcu filmu.
W tym roku wspierajcie lokalne firmy i ciężko pracujących ludzi. Nawet jeśli nie zdecydujecie się nas odwiedzić, na pewno gdzieś koło was da się znaleźć miejscowość gnębioną przez korporację. I ona również potrzebuje waszego wsparcia".
Słowo "gnębiona" zawisa w powietrzu niczym nieprzyjemny zapach. Jego echo rozbrzmiewa, kiedy światła w sali się zapalają.
- Na wszystkich platformach pojawił się nowy trend. "Bojkotuję Davenporta" - oznajmia Roger. - Wprawdzie panna Girard nie nawoływała do tego wprost, ale internetowi aktywiści, że tak ich nazwę, podchwycili temat i próbują wygenerować jak największe zasięgi. Niestety, idzie im naprawdę nieźle. Sahara, powiesz nam coś więcej?
Kobieta kiwa głową i odstawia kubek z kawą.
- Te same konta, co zwykle. Nazywamy ich sępami, zlatują się, gdy tylko zwęszą jakąś dramę. Karmią się negatywnymi emocjami. Oburza ich dosłownie wszystko, a sprawę pogarsza jeszcze zaangażowanie botów. Na szczęście fala oburzenia zazwyczaj szybko przycicha, a wtedy tracą zainteresowanie. Niestety w tym przypadku sprawa wyszła już poza zwykłą internetową bańkę i dociera do konsumentów, którzy rzadko reagują na podobne treści.
- Jak sądzisz, dlaczego tak się dzieje? - pyta ojciec, pochylając się w naszą stronę.
- Jeśli porównamy tę sytuację z naszym ostatnim dużym kryzysem, czyli filmem wygenerowanym przez AI, wtedy znaczna część odbiorców była w stanie samodzielnie rozpoznać, że nagranie jest fałszywe, zanim w ogóle zdążyliśmy cokolwiek wyjaśnić - tłumaczy spokojnie Sahara. - Błyskawicznie uruchomiliśmy linię komunikacji, która nie tylko podkreślała, że film nie jest prawdziwy, ale też podpowiadała, jak w przyszłości weryfikować podobne treści. Nasi klienci zaczęli udostępniać te materiały i zwracać uwagę, że nagranie jest fałszywe. Dzięki temu mieliśmy mniej pracy, a komunikat szybciej się rozchodził.
- Więc dlaczego nie możemy teraz też tego zrobić? - pyta tata.
Sahara przez chwilę milczy, najwyraźniej zastanawiając się, jak sformułować odpowiedź.
Wychylam się, żeby mnie zobaczył.
- Bo mogliśmy podważyć wiarygodność filmu, który został wygenerowany przez AI. Nie możemy natomiast powiedzieć, że nie skopiowaliśmy ich projektu ani że nie zaszkodziliśmy miasteczku, skoro właśnie to zrobiliśmy.
Bycie córką szefa zaskakująco rzadko daje jakiekolwiek korzyści, ale w takich sytuacjach odrobinę ułatwia powiedzenie tego, co trzeba.
- Program dla małych firm to twoja inicjatywa, Claro. Jakie proponujesz rozwiązanie? - pyta tata.
Czekam, aż ktoś zauważy, że przez ostatni rok zastępowałam osobę z całkiem innego działu, która poszła na długoterminowe zwolnienie, więc nie mam nic wspólnego z całym tym bałaganem, ale nikt się nie odzywa.
Nie próbowałam wciągnąć Fraser Falls. W ogóle nie wiedziałam o tej sprawie, dopóki nie odzyskałam moich sześciu klientów, kiedy dwa tygodnie temu wróciłam do działu PR. Ktoś mi o niej wspomniał, gdy zaczęłam się rozwodzić nad tym, jaka paskudna jest lalka Evie, i na tym kończy się moja wiedza o całej sytuacji.
Program dla małych firm został utworzony przez grupę roboczą zajmującą się społeczną odpowiedzialnością biznesu. Podczas rocznej ewaluacji usłyszałam, że jeśli chcę piąć się po szczeblach kariery, powinnam wdrożyć coś, co przyniesie firmie wymierne korzyści.
Chciałam nieco złagodzić nasz wizerunek monopolisty poprzez pomoc wybranym firmom o wysokim potencjale rozwoju. Stworzenie konkurencyjnego rynku i poprawa naszej reputacji były oczywistymi plusami, ale ponieważ Davenport sam zaczynał pięćdziesiąt lat temu jako mała firma, przekonywałam, że nawiążemy w ten sposób do naszych podstawowych wartości i historii.
Pomysł został od razu zaakceptowany, a ja pomogłam włączyć do programu sześć firm z różnych części Stanów Zjednoczonych - które, nawiasem mówiąc, świetnie sobie radzą - zanim niespodziewanie przeniosłam się do działu dystrybucji, żeby zastąpić kogoś na wyższym stanowisku. To również miało mi pomóc w awansie.
Nie mam pojęcia, jakim cudem tak koncertowo zawalili kwestię Fraser Falls. Tata wpatruje się we mnie, jakby się spodziewał, że wyczaruję idealne rozwiązanie. Może cofniemy się w czasie i nie okradniemy miasteczka, które utrzymuje się ze sprzedaży swojego flagowego produktu?
Przeczesuję dłonią włosy, a kasztanowe loki plączą mi się między palcami.
- Powinniśmy szczerze przeprosić mieszkańców. Zainwestować w miasteczko albo zapewnić mu rozgłos, a najlepiej jedno i drugie. W miejsce wizerunku firmy, która okrada czyjąś babcię, musimy wprowadzić coś, co łatwiej będzie przełknąć. Firma, która przeprasza, wygląda lepiej niż taka, która wyciąga pieniądze z kieszeni ciężko pracujących Amerykanów.
- Przeprosiny będą sugerować, że zrobiliśmy coś złego. - Głos przypomina dźwięk paznokci drapiących po tablicy. Z trudem powstrzymuję się przed grymasem. W sali pełnej ludzi lepiej nie krzywić się na Daryla Littlera. Ostatnio miałam nieprzyjemność oglądać go dwanaście miesięcy temu i nadal wygląda na takiego samego zadufanego dupka. - Nie zgadzam się, że to właściwe rozwiązanie.
Praca na innym piętrze potrafi zdziałać cuda, kiedy chce się uniknąć kogoś, kto działa nam na nerwy. Przypominam sobie, że Daryl przechodzi na emeryturę już za osiem tygodni, i prostuję plecy. W pierwszej chwili nie rozumiem, co on w ogóle tu robi, na spotkaniu marketingowym dotyczącym wizerunkowego kryzysu, ale szybko dociera do mnie, że to jego zespół pracował nad lalką Evie.
Daryl jest dyrektorem działu innowacji, który ma się zajmować wprowadzaniem do naszej marki nowoczesnych technologii. Kiedy twoi główni odbiorcy szybko zmieniają zainteresowania i generalnie łatwo się rozpraszają, trzeba zawsze być o krok przed nimi.
Jak dotąd Darylowi udało się jedynie zastąpić ludzką kreatywność sztuczną inteligencją i ciąć koszty, gdzie tylko się da. Tata uważa go za genialnego, bo prowadzi najbardziej opłacalny dział w firmie, ale tak naprawdę Daryl jest zaprzeczeniem wszystkiego, czym ta firma powinna być.
Nie ulega wątpliwości, że jest moralnie zepsuty. Nigdy też nie słyszałam, żeby chwalił swój zespół za cokolwiek. Kiedy nie kradnie pomysłów jakiemuś miasteczku, ściąga je od własnych pracowników. Nie sądzę, żebym mogła go bardziej nienawidzić.
Wiem, że niedługo przejdzie na emeryturę, całą energię wkładam więc w to, żeby się wykazać i zająć jego miejsce. Wszyscy mają świadomość, że poluję na jego stanowisko, ponieważ to kreatywna strona biznesu jest moją pasją, nie zaś przeskakiwanie od jednego problemu do drugiego, czym zajmuję się teraz. Mimo to wciąż nie udało mi się przekonać taty, żeby pozwolił mi zastąpić Daryla.
Jestem prawie pewna, że zamierza dać tę pracę mojemu bratu, ale będę się tym martwić kiedy indziej. Uśmiecham się z przymusem do Daryla.
- Doceniam twoje zdanie, ale udawanie, że w niczym nie zawiniliśmy, nie jest skuteczną strategią wychodzenia z kryzysu. Ktoś musi skontaktować się z panną Girard i porozmawiać z nią wprost o tym, co ma nam do zarzucenia i co możemy zrobić, żeby zamknąć tę sprawę. W międzyczasie musimy przygotować oficjalne oświadczenie dla sklepów, na wypadek gdyby klienci zaczęli ich o to pytać.
Roger kiwa głową, kiedy mówię, co przynosi mi odrobinę ulgi. Jest przełożonym mojej szefowej, a ona obecnie spędza urlop w Cancún, więc do jej powrotu w piątek to ja jestem najwyżej postawioną osobą w zespole.
- Zgadzam się - mówi Roger. - Claro, skontaktuj się z panią Girard i sprawdź, jakie ma nastawienie. Zależało jej na rozgłosie i już go zdobyła. Na pewno znajdzie się coś, co możemy jej dać albo dla niej zrobić, żeby rozwiązać problem. Sahara, ty...
Wyłączam się, kiedy Roger zaczyna rozdzielać zadania między osoby siedzące w sali. Możliwe wersje komunikatu prasowego, odpowiedzi w mediach społecznościowych, oświadczenia dla sklepów. Cały zespół będzie miał masę pracy tylko dlatego, że Darylowi nie chciało się opracować oryginalnego pomysłu.
Naprawdę nie mogę się doczekać, aż odejdzie.
Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki
- Jest jeden temat związany z nepotyzmem, o którym nikt nie mówi. Kiedy nie jesteś ulubionym dzieckiem, możesz też ucierpieć.
- Eee... - zaczyna Honor, po czym zapada cisza.
Przenoszę wzrok z prawie nagich drzew ciągnących się wzdłuż autostrady na ekran telefonu, żeby sprawdzić, czy połączenie nadal trwa. Przykładam aparat do szyby, jakby to miało cokolwiek pomóc.
- Hon? Straciłam zasięg!
Po kilku sekundach ciszy w końcu słyszę westchnienie, które brzmi, jakby wydobywało się z samej głębi duszy Honor.
- Czy wszyscy Davenportowie mają alergię na krytyczne myślenie, czy łapiesz to od ojca, kiedy widujesz go w pracy?
Parskam śmiechem, tak gwałtownie, że kierowca, który nie odezwał się ani słowem, odkąd mnie odebrał, zerka na mnie w lusterku.
- Nic nie mów. Znam odpowiedź.
Posiadanie rozsądnej przyjaciółki, która zawsze wali prawdę między oczy, jest świetne, dopóki nie marzysz, żeby ktoś zgodził się z twoimi niczym nieuzasadnionymi przemyśleniami i emocjami.
- Nie możesz czasem udawać, że mam rację?
- Nie - mówi. - Nie zamierzam brać odpowiedzialności za to, że staniesz się jeszcze gorsza. Sama sobie z tym radzisz.
- Jesteś dziś wyjątkowo niemiła. Nie twierdzę, że sobie na to nie zasłużyłam, ale zdecydowanie mi się to nie podoba.
Słyszę, jak bezskutecznie próbuje powstrzymać ziewnięcie. Szykuje się na kolejną nocną zmianę na SOR-ze.
- No cóż, zeszłej nocy ktoś zwymiotował mi na buty i istnieje duże ryzyko, że dziś to się powtórzy.
- Czyli obie nienawidzimy swojej pracy... i powinnyśmy ją rzucić?
Co najmniej raz w miesiącu, odkąd jesteśmy wystarczająco dorosłe, żeby pracować, któraś z nas ma taki pomysł. Zwykle są to tylko żarty. Honor od zawsze marzyła, żeby zostać pielęgniarką jak jej mama.
- Ty nie nienawidzisz swojej pracy, Claro. Nienawidzisz tego, że twój ojciec prawdopodobnie da twojemu bratu stanowisko, o które od dawna zabiegasz. Powinnaś odejść i znaleźć pracę u kogoś, kto będzie cię doceniał.
Marszczę nos.
- Auć.
Jeszcze cztery miesiące temu nawet nie przyszło mi do głowy, żeby martwić się, że to Max, mój młodszy o rok brat, może zastąpić Daryla. Po ukończeniu studiów z zarządzania podpisał osiemnastomiesięczny kontrakt z firmą z Bostonu. Rok minął błyskawicznie i dopiero podczas grilla z okazji Dnia Niepodległości tata mimochodem wspomniał, że po zakończeniu kontraktu Max dołączy do nas. A kontrakt kończy mu się w przyszłym miesiącu, dokładnie wtedy, kiedy Daryl przechodzi na emeryturę.
Od początku lata ta wizja wisi nade mną jak czarna chmura, ale nie potrafię wymyślić, jak poruszyć ten temat. Od zawsze ze sobą rywalizowaliśmy: o uwagę (tu zwykle wygrywał Max), w wyzwaniach wymyślanych przez dziadka, żeby czymś nas zająć (ja byłam częściej górą), i w nauce (Max zawsze zostawiał mnie daleko w tyle).
Ulżyło mi, kiedy staliśmy się nastolatkami i nie musiałam niczego mu udowadniać w pracy. Spędzałam weekendy w Davenport Toy Emporium - naszym flagowym sklepie - taszcząc pudła i użerając się z dzieciakami o lepkich rączkach, a Max chodził ze znajomymi do kina na maratony Gwiezdnych wojen.
Studenckie wakacje spędzałam w siedzibie Davenporta. Parzyłam kawę i uczyłam się wszystkiego, czego tylko mogłam, o funkcjonowaniu poszczególnych działów. Max jeździł w tym czasie do Japonii, gdzie ścigał się gokartami na ulicach Tokio jak w prawdziwym Mario Kart, albo do Kalifornii uczyć się surfować.
Skończyłam studia i zaczęłam od najniższej posady, na jaką pozwalał mi fakt, że jestem córką prezesa, i przez ostatnią dekadę stopniowo pięłam się w górę. Max po absolutorium od razu zaczął pracę w jakiejś technologicznej firmie z Doliny Krzemowej, aż w końcu uznał, że chce zrobić MBA. Przez cały ten czas nie wykazywał najmniejszego zainteresowania Davenportem.
Nie chodzi o to, że uważam, że Max nie powinien z nami pracować. W końcu to rodzinna firma. Po prostu nie chcę, żeby dostał stanowisko, o którym marzę i na które pracowałam.
Opieram czoło o szybę. Pędzące samochody rozmazują się na tle coraz ciemniejszego nieba. Słyszę, jak córka Honor wykrzykuje coś niezrozumiałego.
- Miał ją odebrać i się spóźnia? - pytam.
- Oczywiście. I robi wiele innych rzeczy, o których w tej chwili nie mogę mówić na głos. - Słyszę napięcie w jej głosie, jak zawsze, kiedy mówi o ojcu swojej córki. - Zmieniam temat. Daleko jeszcze?
Spoglądam do wnętrza samochodu. Na ekranie wyświetla się mapa.
- Dwadzieścia minut.
- Denerwujesz się?
- Nieszczególnie. Wkurza mnie tylko, że nie udało mi się jej namówić, żeby odebrała telefon, i muszę tam osobiście jechać. - Przez dwadzieścia cztery godziny próbowałam skontaktować się z Florence Girard, wskutek czego jej skrzynka głosowa jest pełna wiadomości nagranych moim irytującym głosem pracownicy obsługi klienta, proszącej o oddzwonienie. - Ale miasteczko wygląda uroczo, będzie fajnie spędzić noc gdzie indziej.
Honor wzdycha.
- I to wszystko przez dwie lalki.
W sumie chodzi o coś więcej. Korporacyjna chciwość, kradzież idei, kryzys wizerunku i tak dalej. Ale zasadniczo - tak. Wszystko przez dwie lalki.
Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki