INTRO

Glina miała tę przewagę nad ludźmi, że nigdy nie udawała czegoś, czym nie była. Jeśli nacisnęłam za mocno, zapadała się pod palcami. Jeśli zabrakło mi cierpliwości, pękała podczas suszenia. Nie obiecywała, że wszystko będzie dobrze, nie składała deklaracji bez pokrycia i nie próbowała przekonywać mnie, że powinnam być wdzięczna za możliwość pracy na cudzych warunkach.

Dlatego właśnie w piątek o siódmej rano siedziałam przy kole garncarskim w starej pracowni na wrocławskim Nadodrzu i próbowałam dokończyć wazon, od którego zależało znacznie więcej niż kolejna sprzedaż.

Za wysokimi oknami deszcz rozmywał kontury kamienic. W powietrzu unosił się zapach wilgotnej cegły, kawy i mokrej gliny. Stary grzejnik pod parapetem stukał z niezadowoleniem, jakby budynek protestował przeciwko kolejnemu sezonowi jesiennemu. Nie przeszkadzało mi to. Lubiłam tę przestrzeń właśnie za jej niedoskonałości: za nierówną podłogę, za odprysk niebieskiej farby nad zlewem i za światło, które rano padało na stoły pod takim kątem, że nawet zwykła miska wyglądała jak przedmiot wart ocalenia.

Chciałam, żeby to miejsce zostało moje.

Nie na kilka godzin tygodniowo, nie na podstawie ustnych ustaleń z właścicielem, które można było zmienić jednym telefonem. Chciałam podpisać umowę na pięć lat, zainstalować drugi piec i wreszcie przestać wynosić połowę własnego życia w kartonach za każdym razem, kiedy ktoś z większym budżetem znajdował lepszy pomysł na wykorzystanie powierzchni.

Od trzech miesięcy przygotowywałam projekt pracowni otwartej. Miejsce, gdzie ceramika nie była wyłącznie dekoracją na półce, lecz żywym rzemiosłem: z warsztatami, pokazami wypału, małą galerią i stołem, przy którym mogli usiąść ludzie niemający pojęcia, co zrobić z kawałkiem gliny. Projekt dostał się do finałowego etapu konkursu organizowanego przez fundację zarządzającą rewitalizowanymi lokalami. Zwycięzca miał otrzymać prawo do długoterminowego najmu tej przestrzeni na preferencyjnych warunkach.

Byłam o krok od czegoś, na co pracowałam przez dziewięć lat.

I nie zamierzałam pozwolić, żeby ktokolwiek ten krok wykonał za mnie.

Wyłączyłam koło i ostrożnie podniosłam dłonie. Wazon miał smukłą szyjkę i lekko asymetryczne ramiona. Nie był idealny. Właśnie dlatego mi się podobał. Przez chwilę oglądałam jego powierzchnię, zastanawiając się, czy zostawić subtelny ślad kciuka przy krawędzi.

- Zostajesz - powiedziałam do niego.

- Mam nadzieję, że to nie do mnie.

Głos dobiegł od strony drzwi.

Drgnęłam tak gwałtownie, że łokciem zahaczyłam o stojącą obok miskę z wodą. Zdołałam ją przytrzymać, zanim przewróciła się na przygotowane rysunki. Dopiero wtedy spojrzałam za siebie.

W progu stał mężczyzna, którego nigdy wcześniej nie widziałam.

Miał na sobie ciemny płaszcz, pod nim grafitowy sweter, a pod pachą trzymał dużą teczkę. Był wysoki, ale nie to zwróciło moją uwagę. Stał w drzwiach z taką swobodą, jakby znał to miejsce od lat, a jednocześnie nie zrobił ani kroku dalej bez zaproszenia. Jego włosy były wilgotne od deszczu, na policzku miał drobne zadrapanie, a spojrzenie człowieka, który przywykł zauważać szczegóły.

- Pracownia jest zamknięta - oznajmiłam.

- Wiem. Dlatego zapukałem.

Spojrzałam na drzwi. Słyszałam deszcz, grzejnik i własne koło garncarskie, które dopiero przestawało się obracać. Pukania nie zarejestrowałam.

- To nie znaczy, że można wejść.

- Nie wszedłem.

Miał rację. Nadal stał na progu.

Było w tym coś irytującego. Nie sam fakt, że odpowiedział rzeczowo, lecz że zrobił to bez najmniejszej potrzeby udowodnienia mi swojej wyższości.

Sięgnęłam po szmatkę i zaczęłam wycierać ręce.

- W czym mogę pomóc?

- Szukam Elizy Kmity.

- Znalazł pan.

W jego spojrzeniu pojawiło się krótkie zainteresowanie. Nie takie, do którego przywykłam podczas spotkań z klientami, kiedy ludzie oceniali, czy artystka odpowiada ich wyobrażeniu o osobie tworzącej drogie przedmioty. Patrzył na mnie tak, jakby moje pojawienie się w tym konkretnym miejscu potwierdzało jakąś jego wcześniejszą obserwację.

- Sebastian Las - przedstawił się. - Projektuję meble.

Nie podałam mu ręki. Moje palce wciąż były oblepione gliną.

- Gratuluję.

Kącik jego ust drgnął.

- Zwykle ludzie odpowiadają w tym miejscu, że miło im mnie poznać.

- Zwykle ludzie nie przychodzą do mojej pracowni przed ósmą rano.

- Dziewiątą - poprawił łagodnie, wskazując zegar nad drzwiami.

Spojrzałam. Zegar pokazywał dziewiątą siedem.

Przez moment miałam absurdalne wrażenie, że ktoś ukradł mi dwie godziny. Telefon leżał pod stertą szkiców, a ja od świtu pracowałam bez przerwy.

- To nadal nie wyjaśnia pańskiej obecności.

- Fundacja umówiła mnie na oględziny lokalu.

Przestałam wycierać dłonie.

- Jakie oględziny?

Sebastian odłożył teczkę na krzesło przy wejściu, lecz nie otworzył jej bez mojego przyzwolenia.

- Pod kątem długoterminowego najmu. Rozmawiałem wczoraj z panią Rogowską. Powiedziała, że dzisiaj mogę obejrzeć przestrzeń i zrobić pomiary.

Przez kilka sekund słyszałam wyłącznie kapanie wody z jego płaszcza na wycieraczkę.

- To musi być pomyłka.

- Możliwe. Chociaż mam potwierdzenie.

Wyjął telefon i pokazał mi wiadomość. Zobaczyłam nazwisko koordynatorki konkursu, datę i adres. Wszystko się zgadzało.

Z wyjątkiem jednej rzeczy.

Nikt mnie nie uprzedził.

- Ten lokal jest objęty konkursem - powiedziałam ostrożnie.

- Wiem.

- A ja jestem jedną z finalistek.

- To również wiem.

Przyjrzałam mu się uważniej. Nie wyglądał na kogoś, kto przypadkiem trafił pod niewłaściwy adres. W jego teczce wystawał fragment rzutu architektonicznego, a sposób, w jaki obserwował belki stropowe i rozstaw okien, zdradzał zawodowe zainteresowanie.

- Pan też startuje?

- Tak.

Nie dodał żadnego usprawiedliwienia. Nie próbował obrócić sytuacji w żart. Po prostu powiedział prawdę, pozostawiając mi prawo do reakcji.

A moja reakcja była zdecydowanie daleka od uprzejmej.

- Świetnie. W takim razie fundacja zapomniała o drobnym szczególe. O tym, że oględziny mojego konkurenta odbywają się w godzinach, kiedy pracuję nad własnym zgłoszeniem.

- Nie wiedziałem, że będzie pani tutaj.

- I to ma mnie uspokoić?

- Nie. Ale wolę, żeby znała pani stan faktyczny.

Chciałam odpowiedzieć czymś równie chłodnym. Zamiast tego zauważyłam, że patrzy na wazon stojący przy kole. Nie podszedł bliżej. Przechylił tylko głowę, jakby próbował zrozumieć, co zamierzałam osiągnąć jego nieoczywistą linią.

- Ciekawy ciężar u podstawy - powiedział. - Dzięki temu wygląda, jakby przechylał się bardziej, niż rzeczywiście może.

Nie spodziewałam się takiej uwagi.

Większość ludzi mówiła, że moje wazony są piękne albo dziwne. Nieliczni pytali o cenę. Sebastian zauważył decyzję konstrukcyjną, nad którą spędziłam pół poranka.

- Chodziło mi o napięcie - odparłam, zanim zdążyłam uznać, że nie chcę z nim rozmawiać o swojej pracy.

- Widać.

Spojrzał na mnie, nie na naczynie.

To jedno słowo zabrzmiało zaskakująco osobiście.

Odłożyłam szmatkę.

- Proszę zrobić pomiary. Ale żadnych zdjęć moich projektów. I nie dotykać prac.

- Zgoda.

Wyjął z teczki niewielki dalmierz, po czym zatrzymał się przy stole zasłanym arkuszami.

- Mogę przesunąć krzesło?

Skinęłam głową. Podniósł je, zamiast przeciągać po nierównej podłodze. Ten drobiazg zdenerwował mnie bardziej, niż powinien. Łatwiej byłoby go nie lubić, gdyby okazał się arogancki.

Kiedy mierzył odległość między oknami, podeszłam do stołu i zaczęłam zbierać rysunki. Jeden z arkuszy wysunął się spod mojej dłoni i opadł na podłogę, odwrócony projektem do góry.

Sebastian odruchowo ruszył w jego stronę, ale zatrzymałam go gestem.

- Sama podniosę.

Cofnął się natychmiast.

Schyliłam się po kartkę. Był to szkic centralnego stołu warsztatowego, najważniejszego elementu mojej koncepcji. Na brzegu widniała odręczna adnotacja o mobilnym systemie stanowisk, który miał pozwalać przekształcić pracownię w przestrzeń wystawową bez wynoszenia wyposażenia.

Kiedy się wyprostowałam, Sebastian patrzył już w stronę okna.

- Nie musi pan udawać, że niczego pan nie zobaczył - powiedziałam.

- Nie zamierzam wykorzystywać przypadkowego spojrzenia jako części swojej oferty.

Odpowiedział zbyt szybko, żeby zabrzmiało to jak uprzejmość. Przez moment zacisnął palce na dalmierzu, a potem schował go do kieszeni.

Nie wiedziałam, co zrobić z tą niewielką zmianą w jego zachowaniu.

Telefon zawibrował na stole. Wiadomość od pani Rogowskiej zawierała jedno zdanie, które przeczytałam dwukrotnie.

Pani Elizo, proszę nie odwoływać dzisiejszego spotkania. Musimy omówić możliwość wspólnego pokazu finalistów przed rozstrzygnięciem konkursu.

Podniosłam głowę.

Sebastian stał kilka kroków ode mnie, w świetle szarego poranka. Dzieliły nas stół, mokra glina i dwie sprzeczne wizje tego samego miejsca. A jednak coś w sposobie, w jaki czekał na moją odpowiedź, sprawiało, że nie chciałam po prostu wskazać mu drzwi.

- Dostał pan wiadomość od fundacji? - zapytałam.

Wyjął telefon. Przeczytał ekran i westchnął cicho.

- Właśnie.

- Wiedział pan wcześniej o wspólnym pokazie?

- Nie o tym terminie.

Zauważyłam różnicę między tym zdaniem a prostym zaprzeczeniem. Zachowałam ją dla siebie.

- W takim razie mamy problem, panie Las.

- Sebastian - poprawił.

- Problemie Sebastianie?

Roześmiał się krótko, szczerze, bez śladu urażonej dumy.

I wtedy po raz pierwszy pomyślałam, że człowiek, który przyjechał odebrać mi wymarzoną pracownię, może okazać się znacznie trudniejszym przeciwnikiem, niż zakładałam.

Nie dlatego, że potrafił projektować meble.

Dlatego, że kiedy znów spojrzał na moje dłonie pobrudzone gliną, nie zobaczyłam w jego twarzy pobłażania ani kalkulacji. Zobaczyłam ciekawość, której nie próbował ukryć.

A najgorsze było to, że odpowiedziałam na nią własną.

- Elizo - powiedział ciszej. - Jeżeli mamy coś razem stworzyć, chciałbym wiedzieć, gdzie przebiega pani granica.

Spojrzałam na stół, na rozłożone między nami projekty, a potem znowu na niego.

Skąd miałam wiedzieć, gdzie postawić granicę człowiekowi, którego dopiero poznałam, skoro już teraz chciałam sprawdzić, czy odważy się do niej podejść?

Rozdział 1 - Warunki wejścia

- Nie zgadzam się na pokaz, który ma sprawiać wrażenie, że jesteśmy wspólnikami - powiedziałam.

Sebastian oderwał wzrok od telefonu. Stał przy oknie, a poranne światło wydobywało z jego twarzy coś, czego wcześniej nie zauważyłam: niewielką bliznę tuż przy linii żuchwy i zmarszczkę między brwiami, pojawiającą się zawsze, kiedy naprawdę się nad czymś zastanawiał.

- Nawet jeśli to zwiększy nasze szanse?

- Nasze? - powtórzyłam. - Właśnie w tym tkwi problem.

Odłożyłam na stół kartkę ze szkicem, którą przed chwilą podniosłam z podłogi. Starałam się nie okazywać, jak bardzo zdenerwowała mnie wiadomość od fundacji. Pani Rogowska mogła proponować dowolne działania promocyjne, ale nie miała prawa traktować mojej pracy jak elementu cudzej prezentacji. Przez trzy miesiące opracowywałam koncepcję miejsca, które miało być czymś więcej niż kolejną pracownią z ładnym logo. Nie zamierzałam teraz udawać, że moja wizja doskonale pasuje do pomysłu człowieka, który pojawił się tutaj kilkanaście minut wcześniej.

Sebastian schował telefon.

- Nie proponuję wspólnego biznesu. Mówimy o jednym wydarzeniu.

- Którego cel pozostaje niejasny.

- W takim razie powinniśmy ustalić cel, zanim odmówimy.

To było rozsądne. Właśnie dlatego działało mi na nerwy.

Usiadłam na wysokim stołku i sięgnęłam po kubek z zimną kawą. Miałam trzydzieści trzy lata, dziewięć lat doświadczenia zawodowego i wystarczająco dużo nieudanych współprac za sobą, żeby wiedzieć, że najdroższe decyzje często zaczynają się od zdania: przecież to tylko jedno wydarzenie.

- Panu łatwo mówić - zauważyłam. - Przyjechał pan tutaj z teczką i dalmierzem. Ja mam w tej pracowni piec, materiały, zamówienia i niemal wszystko, co zbudowałam zawodowo.

- Dlatego powinna pani mieć najwięcej do powiedzenia w kwestiach bezpieczeństwa i organizacji.

Spojrzałam na niego podejrzliwie.

- To próba przekupstwa?

- Nie. Uznanie, że zna pani to miejsce lepiej ode mnie.

Podeszłam do szafki, wyjęłam drugi kubek i nalałam do niego kawy z termosu. Postawiłam go na wolnym końcu stołu, nie pytając, czy ma ochotę. Dopiero kiedy Sebastian podziękował, uświadomiłam sobie, że właśnie zaproponowałam mu pierwszą rzecz, która nie była odmową.

Telefon zadzwonił, zanim zdążyłam się z tego wycofać.

Na ekranie pojawiło się nazwisko Marii Rogowskiej.

Włączyłam głośnik.

- Dzień dobry, pani Mario. Jestem z panem Lasem. Oboje chcielibyśmy zrozumieć, dlaczego dopiero teraz dowiadujemy się o wspólnej prezentacji.

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

- Pani Elizo, cieszę się, że udało się państwu spotkać. Chciałam wyjaśnić wszystko podczas rozmowy w poniedziałek.

- Ale oględziny zaplanowano na dzisiaj.

- Tak, ponieważ terminy się nałożyły. Proszę mi wierzyć, nie było w tym żadnej złej intencji.

Sebastian nie odezwał się ani słowem. Oparł się o krawędź stołu, trzymając kubek obiema rękami.

Maria wyjaśniła, że fundacja organizuje za trzy tygodnie otwarte wydarzenie dla mieszkańców, partnerów finansowych i komisji konkursowej. Finaliści mieli pokazać swoje rzemiosło w praktyce, nie tylko na planszach. Zarząd oczekiwał jednego spójnego wydarzenia, w którym ceramika i projektowanie mebli stworzą wspólną przestrzeń ekspozycyjną. Ocena ofert miała pozostać indywidualna, ale udział w pokazie był obowiązkowy dla obu finalistów.

- To zmiana zasad w trakcie konkursu - powiedziałam.

- Regulamin przewiduje prezentację praktyczną - odpowiedziała Maria. - Szczegółowy format ustala organizator.

- Regulamin nie przewiduje przekazywania konkurentowi wiedzy o moich rozwiązaniach.

- Oczywiście. Nie oczekujemy ujawniania informacji poufnych.

Sebastian odstawił kubek.

- Proponuję, żeby fundacja przesłała nam zakres oceny na piśmie - powiedział. - Z rozdzieleniem indywidualnych zgłoszeń i wspólnego pokazu.

Podniosłam na niego wzrok. Nie uzgodniliśmy tej wypowiedzi, ale była dokładnie tym, czego potrzebowałam.

- Przygotuję dokument jeszcze dzisiaj - zapewniła Maria.

- I chciałabym mieć możliwość zgłaszania uwag do formatu prezentacji - dodałam.

- Naturalnie. Liczę, że oboje potraktują państwo ten pokaz jako szansę.

Po zakończeniu rozmowy przez chwilę patrzyliśmy na leżący między nami telefon.

- Nie lubi pani niespodzianek - stwierdził Sebastian.

- Lubię te, które nie wymagają ode mnie trzech tygodni pracy.

Uśmiechnął się, ale zaraz spoważniał.

- Mam warunek dotyczący wspólnego pokazu.

Złożyłam ręce na piersi.

- Słucham.

- Nie chcę dekorować pani ceramiką moich mebli ani dostarczać mebli jako tła dla pani ceramiki. Jeżeli to ma mieć sens, musimy stworzyć jeden element, którego żadne z nas nie mogłoby wykonać samodzielnie.

Przez chwilę wyobrażałam sobie ciężki, drewniany stół, na którym ktoś rozstawiłby moje naczynia jak w katalogu wnętrzarskim.

- Nie zgodzę się na podporządkowanie ceramiki meblom.

- A ja nie zgodzę się na podporządkowanie mebli ceramice.

- Czyli jesteśmy w punkcie wyjścia.

- Niezupełnie. Wiemy przynajmniej, czego nie chcemy.

Zsunął płaszcz z ramion i przewiesił go przez oparcie krzesła. Pod grafitowym swetrem miał białą koszulę z podwiniętymi rękawami. Na prawym przedramieniu zobaczyłam cienką, jasną bliznę. Jego dłonie nie przypominały dłoni człowieka, który wyłącznie rysuje przy komputerze. Skóra przy kciukach była lekko zgrubiała, a na jednym paznokciu pozostał ślad ciemnego lakieru.

- Pan naprawdę pracuje z drewnem? - zapytałam.

Spojrzał na swoje ręce.

- Projektuję, wykonuję prototypy i czasem poprawiam błędy ludzi, którzy byli pewni, że projektant nie odróżnia dłuta od otwieracza do butelek.

- A odróżnia?

- Mogę zademonstrować. Chociaż wolałbym nie na pani meblach.

Niechętnie się uśmiechnęłam.

Poprosiłam go, żeby pokazał mi własne szkice. Rozłożył trzy plansze na pustym blacie, odsuwając wcześniej moje narzędzia za pozwoleniem. Zobaczyłam system modułowych stołów z litego jesionu, których wysokość można było regulować bez elektrycznych mechanizmów. Konstrukcja była prosta, lecz przemyślana. Połączenia widoczne, jakby ich autor świadomie odmówił ukrywania sposobu, w jaki powstaje przedmiot.

- Dlaczego wszystkie łączenia są na wierzchu? - zapytałam.

- Bo nie uważam, żeby dobrze wykonana konstrukcja była czymś wstydliwym.

Przyjrzałam się jednemu z rysunków.

- W ceramice jest podobnie. Ślady dłoni nie zawsze trzeba wygładzać.

- Zauważyłem.

Nie musiał dopowiadać, że chodzi mu o mój wazon.

Przyciągnęłam drugi stołek i usiadłam obok, zachowując odległość wystarczającą, żeby widzieć oba zestawy szkiców. Sebastian przesunął planszę w moją stronę. Kiedy wskazywał sposób mocowania blatu, mówił spokojniej niż podczas naszej wcześniejszej wymiany zdań. Nie próbował mnie zachwycić. Tłumaczył, dlaczego wybrał konkretne rozwiązania i co mogłoby się nie udać.

To było dla mnie znacznie bardziej niebezpieczne niż efektowna prezentacja.

Miałam słabość do ludzi, którzy umieli coś zrobić naprawdę dobrze.

- Te stoły nie nadają się do pracy z mokrą gliną - powiedziałam.

- Dlaczego?

- Drewno będzie pracować. Woda dostanie się w szczeliny, powierzchnia zacznie się odkształcać. Po kilku miesiącach zostaną panu piękne zdjęcia i bardzo drogi problem.

Nie obraził się. Wyjął ołówek.

- Co pani proponuje?

Wzięłam od niego kartkę, ale nie ołówek. Zamiast tego sięgnęłam po własny, krótki i pogryziony na końcu.

- Wyjmowane wkłady robocze. Ceramiczne albo z materiału odpornego na wilgoć. Tylko nie chcę, żeby ktoś traktował je jak ozdobne płytki.

- Czyli część konstrukcji, nie dekoracja.

- Dokładnie.

Sebastian spojrzał na mnie z czymś przypominającym uznanie.

- Właśnie o tym mówiłem.

- Proszę się nie przyzwyczajać do tego, że się zgadzamy.

- Nie zamierzałem. Byłoby nudno.

Przez kolejne pół godziny spieraliśmy się o wysokość blatów, sposób rozmieszczenia stanowisk i miejsce dla pieca. Nie zamieniło się to w harmonijną burzę mózgów. Dwa razy odsunęłam jego rysunki, raz zakwestionował mój pomysł na przepływ uczestników, a w pewnej chwili oboje zaczęliśmy mówić jednocześnie. Dopiero kiedy przyniósł mi metalową linijkę, zamiast kolejny raz tłumaczyć, czego nie rozumiałam, nasza rozmowa zaczęła przypominać współpracę.

- Mógłby pan zostawić środek pomieszczenia pusty - zaproponowałam. - Nie projektować wystawy wokół stołu, tylko wokół ludzi.

- Wtedy nie zobaczą mebli.

- Zobaczą, jak się ich używa.

Sebastian odłożył ołówek.

- To jest dobre.

Nie odpowiedziałam od razu. Jego pochwała nie miała w sobie ani grama protekcjonalności. Po prostu uznał wartość mojego pomysłu, nie próbując go przejąć.

Właśnie wtedy zadzwoniła moja przyjaciółka, Natalia. Odrzuciłam połączenie, a sekundę później przyszła wiadomość.

Żyjesz? O jedenastej masz odbiór naczyń. Nie zapomnij znowu zjeść śniadania.

Zerknęłam na zegar. Dochodziła dziesiąta trzydzieści.

- Muszę wracać do pracy - powiedziałam.

Sebastian zebrał plansze, ale nie schował ostatniej.

- Zostawię pani swój numer. Możemy umówić się na omówienie tego, co fundacja prześle nam na piśmie.

- Dopiero kiedy dostaniemy dokument.

- Dobrze.

Wyciągnął telefon i podyktował numer. Zapisałam go pod imieniem i nazwiskiem, bez żadnego komentarza. Gdy wysłałam mu krótką wiadomość, ekran jego telefonu rozświetlił się na stole.

- Mam jeszcze jedno pytanie - powiedział.

- Zaczynam się przyzwyczajać.

- Dlaczego akurat ten lokal?

Przez moment zastanawiałam się nad odpowiedzią. Mogłam wspomnieć o kosztach, świetle, wysokości pomieszczenia i dostępie do podwórza. Wszystkie te argumenty zawarłam w dokumentacji konkursowej. Jednak sposób, w jaki na mnie patrzył, sugerował, że nie pyta o parametry techniczne.

- Bo tutaj po raz pierwszy przestałam czuć, że pracuję u kogoś - odpowiedziałam. - Nawet jeśli formalnie nadal tak jest.

Skinął głową.

- Rozumiem.

- A pan?

Przesunął dłonią po krawędzi jednej z plansz.

- Chcę zbudować miejsce, w którym nie będę musiał tłumaczyć klientom, dlaczego dobrze wykonany przedmiot nie może kosztować tyle, co jego imitacja.

- Brzmi ambitnie.

- Jest. I kosztownie.

- Nie zamierza pan ustąpić?

- Nie.

Odpowiedział bez wahania.

Wstałam i odprowadziłam go do drzwi. Deszcz osłabł, a przez chmury przebijało blade słońce. Sebastian włożył płaszcz, po czym zatrzymał się z ręką na klamce.

- Nie będę udawał, że nie zależy mi na wygranej - powiedział. - Ale nie zamierzam też udawać, że pani praca nie robi na mnie wrażenia.

Nie miałam gotowej odpowiedzi. Przez ostatnie lata nauczyłam się rozpoznawać komplementy, za którymi kryła się próba uzyskania czegoś za darmo. Ten zabrzmiał inaczej, może dlatego, że wypowiedział go człowiek, który wcześniej bez ogródek zakwestionował kilka moich pomysłów.

- Do widzenia, Sebastianie.

Spojrzał na mnie, wyraźnie zauważając zmianę.

- Do zobaczenia, Elizo.

Zamknęłam drzwi i dopiero wtedy wypuściłam powietrze. Wróciłam do stołu, na którym leżały dwa zestawy szkiców. Mój projekt pozostał nienaruszony, jego plansze zniknęły, ale na jednej z kartek znalazłam narysowany ołówkiem mały prostokąt. Sebastian zdążył zaznaczyć miejsce, w którym nasze rozwiązania mogłyby się spotkać.

Nie podobało mi się, że zrobił to bez pytania.

Jeszcze mniej podobało mi się, że od razu zobaczyłam sens tego pomysłu.

Po jedenastej odebrałam zamówienie dla restauracji z Ostrowa Tumskiego, a potem zadzwoniłam do Natalii. Odebrała po drugim sygnale.

- Jeśli powiesz, że znowu zapomniałaś o śniadaniu, przyjadę i nakarmię cię siłą.

- Poznałam konkurenta.

- O. Przystojny?

- Natalia.

- Czyli tak.

Opowiedziałam jej o spotkaniu, oględzinach i pomyśle fundacji. Słuchała uważnie, przerywając tylko wtedy, kiedy zaczynałam odtwarzać zbyt szczegółowo argumenty dotyczące konstrukcji stołów.

- Eliza, ja cię pytam, jak się przy nim czułaś, a nie jakie ma wymiary blat.

- Złościł mnie.

- To już ustaliłyśmy.

- I słuchał.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

- To gorzej - stwierdziła Natalia.

Roześmiałam się, choć wcale nie było mi do śmiechu.

Po rozmowie otworzyłam wiadomość od Marii Rogowskiej. Przesłała zapowiedziany zakres prezentacji. Dokument miał sześć stron, a ostatnia zawierała harmonogram. Trzy tygodnie na przygotowanie wspólnego pokazu. Oddzielna ocena ofert. Obowiązkowa obecność obojga finalistów podczas wydarzenia.

Na końcu znajdował się jeszcze jeden zapis: projekt aranżacji należało uzgodnić wspólnie i przesłać organizatorowi do następnego czwartku.

Miałam sześć dni.

Sięgnęłam po telefon i otworzyłam nowy kontakt.

Sebastian Las.

Napisałam: Dostałam dokument. Nie podoba mi się połowa zapisów. Musimy porozmawiać.

Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.

Mi również. Proponuję jutro o dziesiątej. Przyniosę lepszą kawę i argumenty.

Przeczytałam wiadomość dwa razy.

Argumenty wystarczą - odpisałam.

Po chwili zobaczyłam kolejną.

Z kawy nie zrezygnuję.

Odłożyłam telefon obok koła garncarskiego. Na zewnątrz Wrocław powoli rozjaśniał się po deszczu, a ja miałam przed sobą dzień pełen pracy i projekt, którego nie mogłam sobie pozwolić przegrać.

Mimo to, kiedy wróciłam do formowania kolejnego naczynia, złapałam się na tym, że zastanawiam się nie nad jutrzejszą rozmową o warunkach konkursu, lecz nad brzmieniem jego śmiechu.

I to było zdecydowanie nie w porządku.