Gra Architektów. Tajemnica starej latarni morskiej i sekret podwodnej jaskini - Jack Veiron

Kup ebooka

23.99 zł

-
Proszę czekać

Spis treści

Rozdział 1: Rdza, sól i połamane kości Rozdział 2: Ludzie od brudnej roboty Rozdział 3: Tajemnica starego latarnika Rozdział 4: Złom, drut i fałszywy trop Rozdział 5: Lekcja fizyki na mokro Rozdział 6: Tryb Samolotowy Rozdział 7: Sto czterdzieści stopni w górę Rozdział 8: Duch w kopule Rozdział 9: Wahadło i przerzutki Rozdział 10: Wielka lupa i ślepy dron Rozdział 11: Pościg w pionie Rozdział 12: Promień Architektów Rozdział 13: W głąb bazaltowej gardzieli Rozdział 14: Kamienny pływak Rozdział 15: Oddech pod kamieniem Rozdział 16: Korytarz Szepczących Rur Rozdział 17: Zdradliwy odwiert Rozdział 18: Punkt krytyczny Rozdział 19: Rytm Błonia Rozdział 20: Plan z wodnym taranem Rozdział 21: Podwodny dźwig i armatka wodna Rozdział 22: Wydmuch Rozdział 23: Nielegalne fajerwerki i logo z cienia Rozdział 24: Epilog - Nowy azymut

Punkty nawigacyjne

Spis treściStrona tytułowaStrona redakcyjnaPoczątek treści

Rozdział 1: Rdza, sól i połamane kości

Wiatr znad Pacyfiku nie wiał. On próbował urwać głowę każdemu, kto miał czelność wystawić ją zza samochodowej szyby, a potem wepchnąć mu do gardła garść słonego piasku i zapach gnijących wodorostów.

Leo Kowalski przytrzymał okulary jedną ręką, a drugą kurczowo złapał za krawędź rozłożonego na masce planu technicznego, który łopotał jak żagiel podczas sztormu. Trzydzieści metrów poniżej szosy Highway 101 ocean walił w czarne, bazaltowe skały z takim impetem, że asfalt pod jego trampkami drżał w równym, głębokim rytmie.

- Ktoś mi wytłumaczy, dlaczego my właściwie nie leżymy teraz nad basenem w Portland?! - przekrzyczał huk fal Sam Miller, wyskakując z tylnego siedzenia starego kombi mamy Mayi z energią psa spuszczonego ze smyczy po miesiącu kwarantanny. - Mamy czerwiec! Początek wakacji! W normalnym świecie ludzie w naszym wieku jedzą teraz lody waniliowe i narzekają na upał, a nie marzną na końcu świata w kurtkach przeciwdeszczowych!

- W normalnym świecie ludzie w naszym wieku nie łamią sobie kości strzałkowej, próbując przeskoczyć na deskorolce nad trzema śmietnikami, a potem nie jęczą przez cztery tygodnie, że zarastają mchem przed telewizorem - odparła chłodno Maya Jenkins, wychodząc zza fotela pasażera. Nawet przy wietrze spychającym mewy do tyłu jej ciemne włosy były spięte w idealny, wojskowy kucyk, a na nosie siedziały okulary przeciwsłoneczne, choć słońce ledwo przebijało się przez niskie, ołowiane chmury Oregonu. - Sam błagałeś, żebyśmy zabrali cię gdziekolwiek, byle dalej od kanapy i rosołu twojej mamy.

- Mówiłem o plaży, Maya! O złotej plaży z palmami i budką z frytkami! - Sam rozłożył szeroko ręce, wskazując na poszarpany, groźny klif Przylądka Szklanych Sztormów, nad którym wznosiła się samotna, biała wieża latarni morskiej z czerwonym dachem. - A to wygląda jak miejsce, w którym kręcą filmy o ludziach zjedzonych przez zmutowane kraby!

Mimo narzekania szczerzył zęby od ucha do ucha. Zaledwie wczoraj rano w szpitalu w Portland lekarz rozciął mu piłą oscylacyjną gips, który więził jego prawą nogę od połowy maja. Przez ostatnią godzinę jazdy chłopak nie potrafił usiedzieć w miejscu ani przez dziesięć sekund - bębnił piętami w podłogę, zginał kolano pod każdym możliwym kątem i sprawdzał, czy nadal mieści się w swoje ulubione, potargane na czubkach buty do jazdy na desce.

Teraz, nie czekając na odpowiedź, wziął krótki rozbieg po żwirowym poboczu i z dzikim okrzykiem wskoczył na wysoki, betonowy falochron oddzielający parking widokowy od urwiska.

- Sam, na litość boską, zejdź stamtąd! - jęknął Leo, odruchowo ruszając w jego stronę. W głowie natychmiast uruchomił mu się znajomy kalkulator katastrof. - Ten beton jest mokry od morskiej bryzy i pokryty zielonym porostem! Współczynnik tarcia podeszwy twojego buta spadł pewnie o połowę, a zrost kostny po czterech tygodniach ma jeszcze obniżoną wytrzymałość na skręcanie! Jak znowu złamiesz tę nogę, sam będziesz sobie robił zastrzyki w brzuch!

- Spokojnie, Kowal! Kość jest twardsza niż przed wypadkiem, sam doktor tak powiedział! - zawołał Sam, balansując na wąskim murku jak linoskoczek i robiąc kilka sprężystych przysiadów. - Czuję się, jakbym miał w łydce tytanową sprężynę! Serio, zero bólu! Więcej powiem: przez tę gołą podeszwę czuję w pięcie każde pojedyncze uderzenie fali o skałę na dole!

Leo pokręcił głową i odetchnął płytko, wciskając dłoń pod kołnierzyk flanelowej koszuli. Pod palcami wyczuł chłodny, ciężki kształt zawieszony na grubym skórzanym rzemieniu.

Mosiężny kompas-chronometr KRONOS-1.

Miał wielkość solidnej pięści, ważył prawie pół kilograma i w niczym nie przypominał tanich zabawek ze sklepów turystycznych. Jego obudowa z pociemniałego ze starości mosiądzu kryła pod grubym, szlifowanym szkłem tarczę pełną ruchomych pierścieni, drobnych podziałek kątowych i małych okienek, w których połyskiwały stalowe zębatki. W samym środku, zamiast zwykłej igły magnetycznej, osadzony był ciemnoczerwony kamień - syntetyczny rubin przemysłowy, dokładnie taki, jakich używa się w precyzyjnych mechanizmach zegarowych, tyle że wielkości monety.

Cztery tygodnie temu Leo był zwykłym piętnastolatkiem, którego największym zmartwieniem było to, czy zdąży naprawić stary wzmacniacz przed szkolnym konkursem i czy jego zmarły dziadek, Stanisław Kowalski, zostawił mu w spadku coś więcej niż skrzynkę zardzewiałych pilników. Wszyscy w rodzinie uważali dziadka Stanisława za nieszkodliwego polskiego ekscentryka - cichego inżyniera i zegarmistrza, który wyemigrował do Stanów w latach sześćdziesiątych i spędził resztę życia w ciasnym warsztacie w Portland, dłubiąc przy zepsutych czasomierzach.

Dopiero gdy miesiąc temu Leo, Maya i Sam natrafili w Górach Kaskadowych na ukryty pod ziemią schron z 1968 roku, prawda uderzyła w nich z siłą lawiny. Dziadek Stanisław nie był zwykłym zegarmistrzem. Należał do "Architektów" - tajnego bractwa genialnych inżynierów, fizyków i wynalazców, którzy przez ponad sto lat ukrywali swoje najpotężniejsze, wyprzedzające epokę odkrycia przed chciwymi rządami i koncernami zbrojeniowymi. Zamiast oddać niebezpieczną technologię w ręce generałów, zamknęli ją w sieci podziemnych stacji rozrzuconych po Ameryce Północnej, a kluczem do nich uczynili właśnie KRONOSA-1 oraz szyfry ukryte w niepozornych budowlach.

Tamta przygoda w górach zakończyła się złamaną nogą Sama, zniszczeniem pierwszego schronu i ucieczką przed uzbrojonymi ludźmi w czarnych kombinezonach, którzy z całą pewnością nie byli strażą leśną. Od tamtej pory trójka przyjaciół wiedziała dwie rzeczy: po pierwsze, "Projekt Kronos" istniał naprawdę. A po drugie - po odblokowaniu pierwszej zapadki na mosiężnym pierścieniu kompasu dziadka, wskazówka odsłoniła nową parę współrzędnych geograficznych.

Wskazywały one prosto w punkt na wybrzeżu Oregonu, w którym właśnie stali. Na latarnię morską na Przylądku Szklanych Sztormów, zbudowaną w 1894 roku.

- Dobra, panie Tytanowa Sprężyna, złaź z tego murku i pomóż mi z plecakami - zarządziła Maya, wyciągając z kieszeni bojówek oprawiony w czarną ceratę notatnik dziadka Stanisława i przytrzymując jego kartki kciukiem. - Zgodnie z ogłoszeniem lokalnego towarzystwa historycznego, pan Harlan Vance czeka na wolontariuszy do godziny czternastej. Oficjalnie jesteśmy tu jako wzorowi uczniowie z Portland, którzy w ramach wakacyjnego projektu społecznego pomogą spakować mu stuletnie księgi i lampy naftowe do kartonów.

- Do dziś nie wiem, jak przekonałaś moją mamę, że dobrowolnie zgłosiłem się do pakowania zakurzonych papierów w pierwszy piątek wakacji - mruknął Sam, zeskakując z falochronu na żwir z miękkim ugięciem kolan. Nawet się nie skrzywił. - Przecież ona wie, że dostaję wysypki na sam widok biblioteki.

- Powiedziałam jej, że na miejscu nie ma zasięgu sieci komórkowej, jest dużo świeżego jodu w powietrzu, a opiekuje się nami siedemdziesięciodwuletni emerytowany kustosz, który kładzie się spać o dwudziestej pierwszej - odpowiedziała z niewinnym uśmiechem Maya. - Twoja mama była tak wzruszona wizją spokoju, że spakowała nam trzy termosy z zupą pomidorową i paczkę plastrów z dinozaurami.

- Te plastry z dinozaurami są akurat sztosem - zauważył Sam, zarzucając na ramiona ciężki, wypchany linami i narzędziami plecak turystyczny. - Zobaczysz, jeszcze o nie poprosisz, jak zadrzesz sobie skórkę przy segregatorach.

Leo uśmiechnął się pod nosem i spojrzał na swój lewy nadgarstek. Pod mankietem koszuli tykał jego ulubiony skarb - stary, polski zegarek mechaniczny marki Błonie z jasną tarczą, zepsuty jeszcze przed śmiercią dziadka i starannie przez wnuka odrestaurowany. Wskazówki pokazywały za dwadzieścia drugą.

- Mamy pięćset metrów pod górę po drodze serwisowej - powiedział Leo, składając mapę. - Jeśli dziadek Stanisław nazwał to miejsce w swoich zapiskach "Stacją Drugą", to wejście do mechanizmu musi znajdować się gdzieś w obrębie samej wieży albo w skale bezpośrednio pod nią. Musimy tylko...

Urwał w pół słowa.

Sam, który znów podszedł do krawędzi urwiska, żeby rzucić ostatnie spojrzenie na spienione fale, nagle zamarł i wycelował palec w poszarpany występ skalny jakieś sto metrów dalej, tuż pod fundamentami białej latarni.

- Ej, chłopaki... Widzieliście to? - zapytał dziwnym tonem.

- Widzieliśmy co? Mewę? - rzuciła Maya, zamykając bagażnik samochodu i sprawdzając, czy ma w kieszeni swój wielofunkcyjny, czerwony scyzoryk.

- Nie, patrzcie na tamtą czarną skałę na górze klifu! Tę z pęknięciem pośrodku! - Sam aż wychylił się przez barierkę. - O, teraz! Patrzcie na wodę na dole i na szczelinę na górze!

Leo i Maya podeszli do barierki. Z dołu, z otwartego oceanu, nadciągała właśnie potężna, spieniona grzywa wody. Zanim jednak fala zdążyła z ogłuszającym grzmotem rozbić się o podnóże klifu, ze szczeliny na samym szczycie urwiska - dobre dwadzieścia metrów nad poziomem morza - z głośnym, świszczącym sapnięciem wystrzelił w niebo gęsty pióropusz białej mgły wodnej. Dopiero sekundę później rozległ się głuchy łomot fali uderzającej o brzeg.

- Okej, to było dziwne - przyznała Maya, zsuwając okulary przeciwsłoneczne na czubek nosa. - Dlaczego skała na górze pluje wodą, zanim fala w ogóle do niej dopłynie? Przecież to wbrew logice.

Oczy Leo błysnęły za szkłami okularów. W jednej chwili zapomniał o wietrze i zimnie.

- Wcale nie wbrew logice! To czysta fizyka! - zawołał z przejęciem, opierając dłonie na zimnej rurze barierki. - Pomyślcie o tym jak o zwykłej pompce rowerowej! Kiedy zatykasz palcem wylot pompki i wciskasz tłok, powietrze w środku nie ma dokąd uciec i spręża się z ogromną siłą, prawda?

- No, i jak puścisz palec, to strzela z sykiem - przytaknął Sam, patrząc na szczelinę. - I co z tego?

- To z tego, że ten klif nie jest litą skałą! - Leo aż podskoczył w miejscu. - Na dole, pod powierzchnią, musi być wąskie wejście do wielkiej jaskini, a ta szczelina na górze to taki naturalny komin wentylacyjny! Zanim czubek fali uderzy o brzeg na zewnątrz, cała ta gigantyczna masa wody w głębi wpływa już do podwodnego korytarza. Woda działa dokładnie jak tłok w strzykawce albo w pompce: wpycha powietrze w głąb jaskini i wyciska je górnym kominem razem z resztkami wody z poprzedniej fali!

Maya zmrużyła oczy, przyglądając się kolejnemu wydmuchowi mgły, który znów wyprzedził uderzenie fali o równą sekundę.

- Czyli mówisz, że bezpośrednio pod latarnią morską, do której idziemy, znajduje się system pustych jaskiń i korytarzy powietrznych? - zapytała powoli.

- I to całkiem sporych, skoro ciśnienie powietrza wyrzuca mgłę na kilka metrów w górę - potwierdził Leo, czując, jak serce zaczyna mu bić szybciej. - Dziadek nie wybrał tego przylądka przypadkiem. Jeśli Architekci chcieli coś ukryć przed światem, to wnętrze bazaltowego klifu z własnym systemem powietrznym jest miejscem idealnym.

- No to na co czekamy?! - Sam poprawił paski plecaka i ruszył dziarskim krokiem w stronę asfaltowej dróżki prowadzącej pod górę, między kępami powykręcanych przez wiatr sosen i nadmorskich traw. - Kartony same się nie spakują, a tajne jaskinie same się nie odkryją! Kto ostatni pod wieżą, ten zmywa gary na kempingu przez cały weekend!

- Sam, nie biegnij pod górę po nierównym asfalcie! - krzyknął za nim Leo, ale chłopak był już dwadzieścia metrów przed nimi.

Maya westchnęła ciężko, poprawiła swój starannie spakowany plecak i spojrzała na Leo z lekkim uśmiechem.

- Daj mu spokój, Kowal. Przez miesiąc siedział w pokoju i rzucał piłeczką tenisową w sufit. Jeśli nie pozwolimy mu się wybiegać, to wieczorem rozbierze nam namiot na części pierwsze z czystych nudów. Chodźmy.

Ruszyli w górę wąskiej szosy serwisowej. Z każdym krokiem wiatr stawał się coraz silniejszy, niosąc ze sobą słony posmak oceanu i przenikliwy chłód, który nawet w słoneczny czerwcowy dzień przypominał, że woda w północnym Pacyfiku ma temperaturę wnętrza lodówki. Po lewej stronie przepaść opadała pionowo w dół ku spienionym skałom, a przed nimi, na samym czubku skalnego cypla, rosła w oczach sylwetka latarni z 1894 roku.

Była piękna w taki surowy, staroświecki sposób, jaki Leo uwielbiał najbardziej. Zbudowana z grubych, pobielonych wapnem cegieł, miała kształt lekko zwężającego się ku górze walca o wysokości dziesięciopiętrowego budynku. Na jej szczycie błyszczała przeszklona kopuła otoczona kutą z żeliwa galeryjką, a u stóp wieży przycupnął parterowy domek strażnika z czerwoną dachówką i mały, ceglany budynek dawnego magazynu.

Kiedy jednak pokonali ostatni zakręt drogi i wyszli na prosty podjazd przed dziedzińcem latarni, Sam zatrzymał się tak gwałtownie, że Leo niemal wpadł mu na plecy.

- Ej... Czy towarzystwo historyczne używa teraz takich zabawek do przeprowadzki? - zapytał Sam, a uśmiech zniknął z jego twarzy.

Droga przed nimi była całkowicie przegrodzona.

W miejscu, gdzie jeszcze tydzień temu - sądząc po zdjęciach w internecie - stał niski, drewniany płotek z tabliczką zapraszającą turystów, teraz ciągnęło się wysokie na dwa i pół metra ogrodzenie z ocynkowanej siatki budowlanej, spięte ciężkimi klamrami i obwieszone żółto-czarnymi tablicami ostrzegawczymi:

TEREN PRYWATNY - ZAKAZ WSTĘPU. PRACE ROZBIÓRKOWE I WIERTNICZE. NIEBEZPIECZEŃSTWO ZAWALENIA.

Za siatką, na żwirowym placu tuż obok ceglanego domku latarnika, stała potężna, pomalowana na brudnożółty kolor ciężarówka z naczepą niskopodwoziową. Na naczepie spoczywała maszyna przypominająca skrzyżowanie czołgu z dźwigiem - gąsienicowa wiertnica górnicza z grubym, stalowym masztem i świdrem udarowym wielkości pnia drzewa. Na drzwiach szoferki ciężarówki widniał czarny napis: PACIFIC DEMOLITIONS - WYBURZENIA PREMYSŁOWE I ROBOTY STRZAŁOWE.

- Co jest grane? - Maya natychmiast wyjęła z kieszeni notatnik i przekartkowała go do wydrukowanego maila. - Przecież mam tu czarno na białym potwierdzenie od pana Harlana Vance'a sprzed trzech dni! Pisał, że władze hrabstwa dały mu czas do niedzieli wieczorem na spokojne zinwentaryzowanie i wyniesienie zabytkowego wyposażenia, zanim zapadnie ostateczna decyzja w sprawie remontu klifu!

- "Prace rozbiórkowe i roboty strzałowe" to raczej nie jest synonim słowa "remont", Maya - mruknął Leo, czując nieprzyjemny ucisk w żołądku. Przyjrzał się gąsienicowej maszynie na naczepie. - To jest wiertnica do głębokich otworów strzałowych w litej skale. Takiego sprzętu nie przywozi się pod zabytkowy budynek z dziewiętnastego wieku, chyba że chce się go zrównać z ziemią razem z połową urwiska.

- Patrzcie, tam przy domku! - Sam wskazał na uchyloną furtkę z boku siatki, z której ktoś właśnie zdejmował łańcuch.

Zza rogu budynku wyszedł wysoki, przygarbiony mężczyzna w wyblakłej flanelowej koszuli, sztruksowych spodniach na szelkach i granatowej czapce z daszkiem, spod której wystawały kępy siwych włosów. W rękach niósł tekturowe pudło wyładowane starymi mosiężnymi lampami i zwiniętymi w rulon mapami morskimi. Wyglądał na człowieka, któremu na głowę właśnie zawalił się cały świat, a on z czystego przyzwyczajenia próbuje jeszcze pozamiatać gruz.

Gdy mężczyzna podniósł wzrok i zobaczył trójkę nastolatków z plecakami stojącą przed bramą, wypuścił powietrze z płuc i postawił pudło na masce starego pickupa zaparkowanego przy siatce.

- Wy musicie być tą trójką z Portland - zawołał zachrypniętym głosem, podchodząc do furtki i ocierając czoło chusteczką. - Leo, Maya i Sam, zgadza się? Jestem Harlan Vance. Przykro mi, dzieciaki, że jechaliście taki kawał drogi na darmo. Nawet nie zdążyłem do was zadzwonić.

- Dzień dobry, panie Vance - odezwała się natychmiast Maya swoim najbardziej uprzejmym, szkolnym tonem, który potrafił rozbroić każdego dorosłego w promieniu kilometra. - Wcale nie jechaliśmy na darmo, mamy całe popołudnie i mnóstwo sił! Ale... co tu właściwie robi ta ciężarówka z wiertnicą? Myśleliśmy, że latarnia jest pod ochroną konserwatora zabytków.

Harlan Vance spojrzał przez ramię na żółtą maszynę z taką goryczą, jakby patrzył na własnego kata.

- Była pod ochroną. Przez sto trzydzieści dwa lata przetrwała każdy sztorm, każde trzęsienie ziemi i każdą zimę - powiedział cicho, chwytając dłońmi druty siatki. - Mój dziadek był tu pomocnikiem latarnika, mój ojciec czyścił tę soczewkę przez czterdzieści lat, a ja znam tu każdą cegłę. Ale w zeszłym miesiącu pojawili się jacyś prywatni rzeczoznawcy z nakazem badań geologicznych. Stwierdzili, że klif pod fundamentami jest popękany i grozi osunięciem do oceanu. A dziś rano, bez żadnego ostrzeżenia, przyjechała ekipa z Pacific Demolitions z papierem podpisanym przez komisję budowlaną. Postawili ten płot, zrzucili wiertnicę i zapowiedzieli, że jeszcze przed końcem weekendu zamykają cały przylądek ze względów bezpieczeństwa.

- Przecież ten klif to lity czarny bazalt! - wyrwało się Leo, zanim zdążył ugryźć się w język. - Widziałem strukturę skały z punktu widokowego na dole! Bazalt kolumnowy tej grubości nie kruszy się sam z siebie z dnia na dzień! Nawet jeśli są w nim jaskinie, to sklepienia wytrzymały tysiące lat!

Stary latarnik zamrugał z zaskoczeniem i przyjrzał się uważniej chudemu chłopakowi w okularach.

- Masz dobre oko, młody człowieku - przyznał z bladym uśmiechem Harlan. - Powiedziałem im dokładnie to samo. Ta wieża stoi na fundamencie wpuszczonym na trzy metry w litą wulkaniczną skałę. Nie ma na niej ani jednej rysy! Ale ci ludzie nie chcą słuchać. Ich szef pojechał godzinę temu do miasteczka po resztę sprzętu i swoich ludzi. Mają wrócić przed piątą i zabrać klucze. Do tego czasu jestem tu sam i próbuję wynieść z wieży chociaż kroniki i przyrządy nawigacyjne, zanim zmielą to wszystko gąsienicami.

Leo, Maya i Sam wymienili szybkie, porozumiewawcze spojrzenia.

Szef ekipy rozbiórkowej wyjechał i wróci dopiero za dwie godziny. Latarnia była jeszcze otwarta, a stary Harlan był w niej zupełnie sam.

- Panie Vance, dwie godziny i sześć młodych rąk do pracy to mnóstwo czasu! - wypalił z entuzjazmem Sam, zrzucając plecak na pakę pickupa Harlana. - Niech pan nawet nie myśli, że odjedziemy bez zniesienia tych pudeł! Moja noga jest po remoncie generalnym, mogę biegać po tych schodach góra-dół jak winda towarowa!

- Naprawdę nie mogę was o to prosić, kochani - zawahał się Harlan, choć w jego oczach pojawiła się wyraźna ulga. - Na samą górę, pod latarnię, jest sto czterdzieści krętych stopni. A jak ci z firmy rozbiórkowej wrócą wcześniej i zobaczą tu nieletnich, zrobią mi piekło...

- Będziemy cicho jak myszy pod miotłą i znikniemy na kwadrans przed piątą - zapewniła Maya, wchodząc już przez uchyloną furtkę z uśmiechem, któremu nie sposób było odmówić. - Poza tym potrzebujemy podpisu do dzienniczka wolontariatu. Jeśli wrócimy do Portland bez pieczątki, nasza nauczycielka geografii każe nam pisać referat o uprawie ziemniaków w Idaho. Nie zrobi nam pan tego, prawda?

Harlan zaśmiał się krótko po raz pierwszy od początku rozmowy i machnął ręką, odsuwając furtkę szerzej.

- No dobrze, skoro ratuję was przed ziemniakami z Idaho, to chodźcie. Tylko na litość boską, trzymajcie się z daleka od tej żółtej wiertnicy i nie wychylajcie się przez barierki na górze. Na szczycie wieje dwa razy mocniej niż tutaj.

Leo przeszedł przez bramę jako ostatni. Mijając naczepę z wiertnicą, zwolnił na ułamek sekundy i zerknął na ciężkie, stalowe skrzynie przypięte pasami transportowymi za kabiną maszyny. Nie miały żadnych napisów reklamowych, tylko wytłoczone w metalu numery seryjne i małe, pomarańczowe romby ostrzegawcze, które częściowo zaklejono szarą taśmą naprawczą. Leo nie musiał być ekspertem od górnictwa, żeby rozpoznać pancerne pojemniki do transportu zapalników i materiałów wybuchowych.

Wymienił krótkie spojrzenie z Mayą, która również zatrzymała wzrok na zaklejonych taśmą oznaczeniach. Dziewczyna lekko skinęła głową i bez słowa dotknęła kieszeni z notatnikiem. Oboje pomyśleli dokładnie to samo: nikt nie zakleja oznaczeń na skrzyniach z materiałami wybuchowymi podczas legalnej, rutynowej rozbiórki.

Kilka kroków dalej stały już ciężkie, dwuskrzydłowe drzwi z kutego żelaza, osadzone w grubym na ponad metr murze u podstawy białej wieży. Nad kamiennym łukiem wejścia widniała wykuta w granicie data: 1894.

Harlan przekręcił w zamku ogromny, mosiężny klucz i pchnął skrzydło drzwi, które ustąpiło z głębokim, basowym skrzypieniem zawiasów.

Wnętrze latarni uderzyło ich mieszanką zapachów, której nie dało się pomylić z niczym innym na świecie: pachniało tu starą morską solą, wilgotnym wapnem, wypolerowanym mosiądzem i gęstym, słodkawym smarem maszynowym sprzed stu lat. Gdy tylko weszli do okrągłej sieni na parterze, ogłuszający ryk oceanu i wycie wiatru na zewnątrz zamieniły się w głuchy, stłumiony pomruk, jakby znaleźli się we wnętrzu gigantycznej muszli.

Leo zadarł głowę i aż wstrzymał oddech.

Wieża była w środku całkowicie pusta aż po sam szczyt na wysokości trzydziestu metrów. Wzdłuż okrągłych, bielonych ścian biegły spiralnie w górę ażurowe, odlewane z żeliwa schody, przypominające koronkową wstęgę zawieszoną w powietrzu. Sam środek wieży zajmował natomiast pionowy, pusty szyb otoczony czterema grubymi, stalowymi rurami nośnymi i gęstą siatką zabezpieczającą. Wewnątrz tego szybu, niczym liny w gigantycznej studni, zwisały z samej góry trzy grube, stalowe łańcuchy pokryte warstewką czarnego smaru.

- Łał... - szepnął z szacunkiem Sam, opierając dłonie na żeliwnej balustradzie i zaglądając w górę spiralnej klatki schodowej. Echo w okrągłej przestrzeni natychmiast podchwyciło jego głos i poniosło go pod sam sufit: Łaał... ał... ał... - Ale rura! Jakby tu upuścić monetę z samej góry, to leciałaby chyba z pięć sekund!

- Dokładnie dwie i pół sekundy, biorąc pod uwagę przyspieszenie ziemskie i opór powietrza - poprawił go machinalnie Leo, nie odrywając oczu od trzech łańcuchów wiszących w środkowym szybie. - Panie Vance, to jest szyb mechanizmu zegarowego, prawda? Tego, który obracał soczewkę na górze, zanim podłączono prąd?

Stary latarnik uśmiechnął się z wyraźnym uznaniem, zdejmując czapkę.

- Widzę, że przyjechał do mnie prawdziwy znawca - powiedział Harlan, klepiąc jedną z grubych stalowych rur. - Tak jest, chłopcze. W 1894 roku nikt na tym odludziu nie słyszał o elektryczności. Na szczycie wieży stoi soczewka pierwszego rzędu, sprowadzona prosto z Paryża. Waży ponad dwie tony, a mimo to obracała się przez całą noc płynnie jak baletnica. Cały napęd dawały żeliwne ciężarki zawieszone na tych łańcuchach. Latarnik musiał co kilka godzin korbą podciągać ciężarki na samą górę szybu, a one, opadając powoli pod własnym ciężarem, kręciły kołami zębatymi pod kopułą. Dokładnie tak samo jak w starych zegarach z kukułką, tylko w skali dla olbrzymów.

- I ten mechanizm... on nadal tam jest? - zapytał Leo, czując, jak pod koszulą mosiężny kompas dziadka zdaje się ciążyć jeszcze bardziej. - Nie zdemontowali go, kiedy założyli silnik elektryczny?

- Skądże znowu! - zaśmiał się Harlan, wskazując dłonią w górę krętych schodów. - Żeby wynieść te koła zębate i bębny linowe, trzeba by rozebrać połowę kopuły. W latach pięćdziesiątych po prostu odpięli jeden z łańcuchów, zablokowali wahadło drewnianym klinem i dostawili z boku mały silniczek elektryczny. A teraz nawet prąd nam odcięli przed wyburzeniem. Na górze pod samą soczewką, w pokoju wachtowym, zostały jeszcze dwie skrzynki ze starymi dziennikami pogodowymi i zapasowymi pryzmatami. Ja już dziś trzy razy wchodziłem na szczyt i kolana odmawiają mi posłuszeństwa, więc jeśli przynieślibyście je tutaj na dół...

- Już nas nie ma! - zawołał Sam, stawiając stopę na pierwszym żeliwnym stopniu. - Kto pierwszy pod kopułą, ten wybiera dzisiaj muzykę w samochodzie!

- Sam, sto czterdzieści stopni po spiralnych schodach to nie jest tor przeszkód! - upomniała go Maya, ale sama natychmiast ruszyła za nim sprężystym krokiem, pilnując, by jej plecak nie zahaczał o kutą poręcz. - Panie Vance, niech pan odpocznie na dole przy samochodzie, zaraz wszystko zniesiemy!

Leo ruszył za przyjaciółmi. Pod ich podeszwami żeliwne stopnie wydawały cichy, metaliczny dźwięk, który niósł się po całej wieży jak uderzenia w cymbałki. Przez okrągłe, wąskie okienka strzelnicze wykute w grubym murze co kilkanaście stopni wpadały do środka ukośne snopy szarego światła, w których wirowały drobinki kurzu i kryształki soli.

Im wyżej wchodzili, tym bardziej powietrze gęstniało od zapachu starego oleju maszynowego i nagrzanego mosiądzu. Leo, idąc kilka stopni za Mayą, cały czas zaglądał przez kratownicę do środkowego szybu zegarowego. Stalowe łańcuchy biegły pionowo w górę, idealnie napięte... z wyjątkiem jednego. Trzeci łańcuch zwisał luźno przy ściance szybu, a na wysokości drugiego piętra kończył się pustym, rozgiętym hakiem, na którym nie było żadnego ciężarka. Co dziwniejsze, dolne ogniwa pozostałych łańcuchów nie kończyły się nad podłogą parteru, lecz znikały w wąskich szczelinach wykutych w kamiennej posadzce, prowadząc gdzieś głębiej, pod fundamenty wieży.

Dlaczego łańcuchy zegara z 1894 roku miałyby schodzić pod ziemię, poniżej poziomu parteru? - pomyślał gorączkowo Leo. - Przecież ciężarkom wystarczyłoby trzydzieści metrów wysokości samej wieży... Chyba że na samym dole napędzają coś jeszcze!

- Żyjesz tam, Kowal, czy mam wracać po defibrylator?! - zawołał z góry głos Sama, odbijając się echem od metalowego sufitu.

- Idę, idę! - odkrzyknął Leo, przyspieszając kroku.

Pokonali ostatni, najbardziej stromy odcinek żeliwnej spirali i wspięli się przez wąski właz w podłodze prosto do okrągłego pomieszczenia na samym szczycie latarni.

Na chwilę cała trójka zaniemówiła.

Stali pod wielką, przeszkloną kopułą - w miejscu, które z dołu wyglądało jak mała szklarnia, a z bliska okazało się przestronną, zalaną światłem komorą otoczoną z każdej strony grubymi, wygiętymi taflami szkła. Za oknami rozciągał się zapierający dech w piersiach widok na bezkresny, spieniony Pacyfik, poszarpane czarne klify i krętą nitkę szosy Highway 101 wciśniętą między las a ocean. Wiatr wył na zewnątrz jak stado wilków, uderzając o szyby kopuły z taką siłą, że słychać było ciche pobrzękiwanie miedzianych ram.

Ale to nie widok za oknem przyciągnął ich wzrok.

Na samym środku pomieszczenia, na okrągłym postumencie z lanego mosiądzu, wznosiło się prawdziwe arcydzieło dawnej inżynierii - gigantyczna soczewka Fresnela pierwszego rzędu.

Miała grubo ponad dwa metry wysokości i kształt wielkiego, szklanego ula lub diamentowej beczki, do której środka spokojnie zmieściłoby się dwóch dorosłych ludzi. Składała się z setek grubych, idealnie wyszlifowanych szklanych pierścieni i trójkątnych pryzmatów, oprawionych w lśniącą, mosiężną klatkę. Nawet teraz, bez zapalonej lampy w środku, tysiące szklanych krawędzi łapały szare światło zza okien i rozszczepiały je na drobne, tęczowe błyski, które tańczyły po ścianach kopuły.

- O rany... - wydusił z siebie Sam, podchodząc na palcach do mosiężnego postumentu, jakby bał się, że od głośniejszego słowa ta szklana góra rozsypie się w drobny mak. - Wygląda jak statek kosmiczny zbudowany przez XIX-wiecznych piratów. Ile to ma szkiełek?

- Ponad tysiąc osobnych pryzmatów ze szkła kryształowego - odpowiedział cicho Leo, podchodząc do postumentu i z fascynacją przesuwając wzrokiem po idealnie spasowanych mosiężnych obręczach. - Widzisz te schodkowe pierścienie dookoła środka? Gdyby zrobić zwykłą lupę tej wielkości z jednego kawałka szkła, ważyłaby kilkanaście ton i pękła pod własnym ciężarem. Dlatego dawni inżynierowie wycięli ze szkła wszystko, co zbędne, i zostawili tylko same wygięte krawędzie ułożone w pierścienie. To działa jak gigantyczna lupa pocięta na plastry - zbiera każdy, nawet najmniejszy promyk światła ze środka i wyrzuca go przed siebie w jeden prosty, potężny słup.

- Bardzo ładna lekcja optyki, panie profesorze, ale mamy ograniczony czas - przypomniała rzeczowo Maya, wyjmując z kieszeni czarny notatnik dziadka Stanisława i otwierając go na stronie zapisanej drobnym, równym pismem technicznym. - Współrzędne z KRONOSA-1 wskazują dokładnie tę wieżę. Dziadek zapisał na marginesie tylko jedno zdanie: "Stacja Druga: Szklane Oko nad głębią. Szukaj tam, gdzie ciężar czasu spotyka się ze światłem pod stopami olbrzyma".

- "Szklane Oko" to na sto procent ta wielka soczewka - stwierdził Sam, rozglądając się po okrągłej podłodze wokół postumentu. - A "stopy olbrzyma" to pewnie ta mosiężna podstawa, na której stoi. Tylko gdzie tu jest jakiś schowek? Opukać podłogę?

Zanim Leo zdążył odpowiedzieć, Sam przykucnął i zapukał knykciami w żeliwne płyty podłogi, po czym zajrzał pod dolny gzyms mosiężnego postumentu, tam gdzie grube rolki toczne opierały się na okrągłej bieżni.

Leo podszedł z drugiej strony podstawy, tuż nad miejscem, gdzie ze środka postumentu wychodził gruby, pionowy wał stalowy połączony z otwartą skrzynią kół zębatych mechanizmu zegarowego. Ukląkł na jedno kolano, wyjął z kieszeni małą latarkę i zaświecił w głąb mosiężnej konstrukcji pod dolnym pierścieniem pryzmatów.

Przez chwilę widział tylko grubą warstwę starej, zielonkawej farby ochronnej, którą ktoś lata temu zamalował dolną część postumentu, żeby uchronić metal przed morską wilgocią, oraz tabliczkę znamionową francuskiej wytwórni z wybitą datą 1894.

A potem snop światła przesunął się dziesięć centymetrów w prawo, w sam kąt między główną zębatką obrotu a dolną ramą środkowego pierścienia soczewki.

Leo zmrużył oczy. Farba w tym miejscu była spękana i odchodziła płatami, jakby pod spodem znajdował się inny rodzaj metalu, którego powłoka nie chciała się trzymać. Co więcej, w samej mosiężnej ramie pod soczewką znajdowało się dziwne, okrągłe zagłębienie wielkości pięści, wyposażone w trzy malutkie, sprężynowe zatrzaski po bokach - zupełnie niepasujące do standardowych śrub z końca dziewiętnastego wieku.

- Maya... Daj mi na chwilę swój scyzoryk - powiedział cicho Leo, nie odrywając wzroku od spękanej farby.

Maya bez słowa wyjęła z kieszeni czerwony scyzoryk, otworzyła płaskie ostrze śrubokręta i podała mu narzędzie, kucając tuż obok jego ramienia. Sam również przyczołgał się z drugiej strony i oparł brodę na dłoniach.

Leo ostrożnie przyłożył krawędź śrubokręta do łuszczącej się zielonej farby poniżej okrągłego gniazda i lekko podważył. Zaschnięte płaty odpadły z cichym szelestem na żeliwną podłogę, odsłaniając ciemny, szlachetny brąz. Chłopak zeskrobał jeszcze dwa kawałki, dmuchnął mocno, zdmuchując zielony pył, i oświetlił oczyszczone miejsce z odległości kilku centymetrów.

W metalu, tuż pod okrągłym gniazdem, wyryty był głęboki, precyzyjny grawerunek.

Przedstawiał rozwarte ramiona cyrkla kreślarskiego wpisane w koło zębate, a pod nimi trzy faliste linie oznaczające wodę. Obok symbolu widniały wybite rzymskie cyfry oraz ciąg drobnych nacięć kątowych.

Maya wstrzymała oddech, a Sam gwizdnął cicho przez zęby.

Leo drżącą dłonią sięgnął pod kołnierzyk koszuli i wyciągnął na zewnątrz zawieszony na rzemieniu mosiężny kompas-chronometr KRONOS-1. Obrócił go spodem do góry i przyłożył tuż obok oczyszczonego fragmentu postumentu.

Symbol cyrkla, koła zębatego i fali na kompasie dziadka Stanisława oraz grawerunek pod dwutonową soczewką latarni morskiej z 1894 roku były identyczne co do ułamka milimetra. A średnica mosiężnej obudowy KRONOSA-1 odpowiadała dokładnie wymiarom pustego, okrągłego gniazda w ramie soczewki.

- To nie jest zwykła latarnia morska - wyszeptał Leo, a po plecach przebiegł mu dreszcz ekscytacji zmieszanej z lękiem. - Cała ta wieża, od soczewki na górze aż po łańcuchy schodzące pod fundamenty... to gigantyczny mechanizm Architektów. Dziadek miał rację. Znaleźliśmy Stację Drugą.

Zanim jednak Maya lub Sam zdążyli odpowiedzieć choćby jednym słowem, z dołu, zza grubych szyb kopuły, dobiegł chrzęst żwiru rozjeżdżanego przez szerokie opony i warkot ciężkich silników diesla.

Maya błyskawicznie podniosła się z kolan i wyjrzała ostrożnie przez dolną krawędź okna na dziedziniec przed latarnią. Jej twarz w jednej sekundzie stężała.

- Chłopaki, mamy problem - rzuciła krótkim, ostrym szeptem. - I to duży. Szef ekipy rozbiórkowej nie wrócił o piątej. Właśnie wjechał przez bramę dwoma czarnymi furgonetkami i zamyka teren na łańcuch. A my jesteśmy trzydzieści metrów nad ziemią w wieży, która ma tylko jedno wyjście.

Rozdział 2: Ludzie od brudnej roboty

Maya Jenkins miała w życiu jedną żelazną zasadę: nigdy nie daj się zamknąć w miejscu, z którego nie ma przynajmniej dwóch dróg ewakuacyjnych.

Niestety, dziewiętnastowieczni budowniczowie latarni morskich w Oregonie najwyraźniej nie czytali jej podręcznika przetrwania.

Przykucnięta pod dolną krawędzią wygiętej szyby kopuły, Maya obserwowała z wysoka żwirowy dziedziniec, czując pod palcami chłód miedzianej ramy okiennej. Trzydzieści metrów niżej dwie czarne, masywne furgonetki terenowe z przyciemnianymi szybami i logo Pacific Demolitions na drzwiach zatrzymały się tuż obok starego pickupa Harlana Vance'a, wzbijając w powietrze chmurę szarego pyłu.

Z pierwszego samochodu wyskoczył barczysty mężczyzna w jaskrawej kamizelce odblaskowej, pobiegł prosto do bramy wjazdowej i z głośnym szczękiem owinął wokół słupków gruby, stalowy łańcuch, spinając go kłódką wielkości pięści.

- Dobra, koniec podziwiania zabytków - rzuciła Maya cichym, ale nieznoszącym sprzeciwu tonem, cofając się od okna. - Leo, chowaj kompas pod koszulę. Sam, łap jedno z tych drewnianych pudeł z papierami, które stoi pod ścianą. Schodzimy na dół. Teraz.

Leo nadal klęczał przy mosiężnym postumencie wielkiej soczewki, trzymając KRONOSA-1 tuż przy okrągłym gnieździe ze sprężynowymi zatrzaskami. Jego oczy za szkłami okularów były wielkie jak spodki.

- Maya, daj mi dosłownie trzydzieści sekund! - wyszeptał gorączkowo, wskazując na wyryty pod zieloną farbą symbol cyrkla i fali. - Jeśli włożę KRONOSA w to gniazdo i przekręcę zewnętrzny pierścień o kąt podany na grawerunku, zatrzaski powinny zwolnić blokadę przekładni! Muszę tylko sprawdzić, czy wał pod soczewką...

- Jeśli nie ruszysz się w tej sekundzie, to za dwie minuty będziesz tłumaczył szefowi firmy wyburzeniowej, dlaczego rozkręcasz mu latarnię scyzorykiem! - przerwała mu bezlitośnie Maya, chwytając go za ramię flanelowej koszuli i stawiając do pionu. - Nie możemy tu zostać. Na dole pod płotem stoi pickup pana Harlana, a na jego pace leży wielki, jaskrawoniebieski plecak Sama. Jeśli ci ludzie mają chociaż pół mózgu, za chwilę zorientują się, że stary latarnik nie jest tu sam.

- Ej, mój plecak jest ciemnogranatowy, a nie jaskrawoniebieski - zaprotestował Sam, ale posłusznie chwycił oburącz ciężką, drewnianą skrzynkę wyładowaną pożółkłymi zeszytami dzienników pogodowych z lat trzydziestych. - Ale Maya ma rację, Kowal. Lepiej wyjść stąd o własnych siłach jako grzeczni harcerze, niż czekać, aż nas wyniosą za uszy.

Leo z ciężkim westchnieniem wsunął mosiężny kompas z powrotem pod koszulę, zgarnął z podłogi największe płatki zeskrobanej zielonej farby, żeby nie zostawiać śladów, i chwycił drugie, mniejsze pudło z zapasowymi szkiełkami lamp naftowych. Maya zamknęła swój czerwony scyzoryk, wsunęła go do kieszeni bojówek obok czarnego notatnika dziadka Stanisława i pierwsza zeszła przez wąski właz na spiralne schody.

Zejście w dół okazało się znacznie bardziej nerwowe niż wspinaczka.

W okrągłej, pustej wewnątrz wieży każdy dźwięk zachowywał się jak w pudle rezonansowym wielkiej gitary. Żeliwne, ażurowe stopnie pod ich butami odpowiadały cichym, metalicznym podzwanianiem przy każdym kroku, a z samego dołu, przez otwarte drzwi wejściowe, niósł się już podniesiony, twardy głos męski, który rozmawiał z Harlanem Vance'em.

- Idźcie przy samej ścianie, tam gdzie stopnie wchodzą w cegłę - poinstruowała ich szeptem Maya, oglądając się przez ramię. - Przy murze żeliwo mniej się ugina i nie skrzypi.

- Widzisz, Sam? - mruknął pod nosem Leo, stawiając stopy z chirurgiczną precyzją tuż przy bielonym wapnem murze. - Nawet ona używa fizyki, kiedy jej to pasuje. Mniejszy moment zginający przy punkcie podparcia belki.

- Ja używam zdrowego rozsądku, Kowal, a nie trudnych słów na literę "m" - odparła Maya, nie zwalniając kroku.

Gdy pokonali połowę drogi i znaleźli się na wysokości drugiego piętra wieży, Leo nagle zatrzymał się na wąskim podeście spocznikowym i postawił swoje pudło na schodach.

- Leo, co ty znowu... - zaczęła Maya, ale chłopak wskazał tylko podbródkiem na środek wieży, za siatkę ochronną centralnego szybu zegarowego.

Maya podeszła do barierki i spojrzała tam, gdzie pokazywał.

W półmroku szybu, zaledwie metr od ich twarzy, zwisały z góry trzy grube, stalowe łańcuchy napędowe. Z bliska było widać każdy szczegół starego mechanizmu. Dwa pierwsze łańcuchy były napięte jak struny fortepianu - jakieś pięć metrów niżej wisiały na nich dwa potężne, odlane z żeliwa walce, z których każdy wyglądał, jakby ważył tyle co worek cementu.

Jednak trzeci łańcuch wisiał zupełnie luźno, kołysząc się lekko w przeciągu. Kończył się pustym, stalowym hakiem na wysokości ich kolan.

Maya zmrużyła oczy. Jako osoba wyczulona na drobiazgi natychmiast dostrzegła coś, co nie pasowało do opowieści starego Harlana o mechanizmie nieużywanym od lat pięćdziesiątych.

- Popatrz na ten pusty hak i na ogniwa poniżej - szepnęła do Leo, wskazując palcem przez oczka siatki. - Widzisz ten czarny smar?

Leo poprawił okulary i wychylił się tak bardzo, że niemal dotknął nosem stalowej kratownicy.

- Nie jest zaschnięty - powiedział cicho, a w jego głosie znów pojawiło się to charakterystyczne napięcie, gdy elementy układanki zaczynały do siebie pasować. - Gdyby ten łańcuch wisiał bezczynnie przez siedemdziesiąt lat w słonym, morskim powietrzu, byłby pokryty rudym nalotem i twardą skorupą ze starego łoju. A te rolki prowadzące przy podłodze parteru błyszczą świeżym olejem maszynowym. I spójrz na dół szybu!

Maya spojrzała pionowo w dół. Tam, gdzie w posadzce parteru wykuto wąskie otwory, przez które łańcuchy schodziły pod ziemię, krawędzie kamienia były gładko wytarte.

- Bez trzeciego ciężarka ten mechanizm nie ma prawa ruszyć, prawda? - zapytała szybko, robiąc w głowie mentalną notatkę.

- Nie ma szans - pokręcił głową Leo. - Te trzy łańcuchy wchodzą na górze w jeden wspólny bęben różnicowy, trochę jak układ w starych zegarach szafkowych. Dwa ciężarki równoważą opór dolnego wału, a dopiero trzeci daje przewagę siły, która wprawia całość w ruch i obraca dwutonową soczewkę pod kopułą. Ktoś specjalnie zdjął trzeci ciężarek i schował go, żeby nikt przypadkowy nie mógł nakręcić zegara i uruchomić wału idącego pod fundamenty!

- Dobra, dopisuję do listy zakupów: "znaleźć wielki kawał żelaza" - mruknął Sam z góry schodów, przekładając ciężkie pudło z ręki do ręki. - A teraz ruszcie się wreszcie, bo moje bicepsy zaraz ogłoszą strajk, a na dole robi się gorąco!

Rzeczywiście, głosy przed wejściem do latarni stały się wyraźniejsze i znacznie mniej przyjemne.

Zbiegli po ostatnich czterdziestu stopniach do okrągłej sieni na parterze i wyszli przez ciężkie, żelazne drzwi na zalany szarym światłem dziedziniec. Zimny wiatr od oceanu uderzył w nich ze zdwojoną siłą, przynosząc ze sobą gryzący zapach spalin z rur wydechowych dwóch czarnych furgonetek.

Na środku żwirowego placu stał Harlan Vance, trzymając się jedną ręką burty swojego starego pickupa. Naprzeciwko niego, z szeroko rozstawionymi nogami i rękami założonymi na piersi, stał mężczyzna, który wyglądał, jakby urodził się w kamieniołomie i żywił wyłącznie gwoździami.

Miał około czterdziestu pięciu lat, krótko przystrzyżone, szpakowate włosy i szczękę tak kwadratową, że można by nią kruszyć cegły. Na sobie nosił czystą, drogą kurtkę techniczną z naszywką Pacific Demolitions - Marcus Vance, Chief Engineer, wojskowe spodnie z dziesiątkami kieszeni i ciężkie, skórzane buty ze stalowymi noskami.

Gdy trójka nastolatków wyszła z drzwi wieży z pudłami w rękach, Marcus Vance urwał w pół słowa i obrzucił ich zimnym, taksującym spojrzeniem jasnych oczu.

- A to co za wycieczka szkolna, Harlan? - warknął niskim, chrapliwym głosem. - Mówiłem ci wyraźnie przez telefon dwie godziny temu: zakaz wstępu dla osób postronnych. Teren jest niestabilny geologicznie. Jeśli tym dzieciakom spadnie na głowę cegła, moja firma nie będzie płacić odszkodowań.

- Oni są z towarzystwa historycznego z Portland, Marcus - odpowiedział twardo stary latarnik, choć Maya od razu zauważyła, jak mocno zaciska palce na metalowej burcie swojego samochodu. - Mieliśmy umowę z hrabstwem do niedzieli wieczorem! Obiecałeś mi rano, że wrócisz dopiero o piątej, żebym mógł spokojnie wynieść archiwum z wieży!

Marcus? - pomyślała błyskawicznie Maya, przełączając umysł w tryb pełnej analizy. - Mówi do niego po imieniu i mają to samo nazwisko. Harlan Vance i Marcus Vance. Rodzina. I to zdecydowanie taka, która nie siada razem przy jednym stole w Święto Dziękczynienia.

- Plany się zmieniły, stryju - rzucił chłodno Marcus Vance, nawet nie próbując ukryć irytacji. Wyjął z wewnętrznej kieszeni kurtki złożony na pół dokument z pieczęcią urzędową i wetknął go staremu latarnikowi prosto w dłoń. - Nadzór budowlany podpisał dziś w południe nakaz natychmiastowego wyłączenia obiektu w trybie awaryjnym. Nowe odczyty sejsmiczne pokazują, że podmycie klifu postępuje szybciej, niż zakładaliśmy. Przejmujemy teren w tej chwili.

Maya podeszła spokojnym krokiem do pickupa Harlana, pomogła Leo postawić pudło na pace i niby przypadkiem przesunęła się o dwa kroki w bok, tak by mieć doskonały widok na resztę ekipy Pacific Demolitions.

Z dwóch czarnych furgonetek wysiadło łącznie czterech ludzi. Dwóch z nich to byli typowi mięśniacy w kaskach budowlanych - ci sami, którzy zamykali bramę łańcuchem. Trzeci wypakowywał właśnie z bagażnika pęki grubych kabli elektrycznych.

Maya spojrzała na ich buty. I od razu wychwyciła pierwszy fałsz.

Żwir na dziedzińcu przed latarnią był suchy, szary i pełen pokruszonych muszelek. Tymczasem ciężkie buciory obu robotników oraz samego Marcusa Vance'a były oblepione aż po kostki gęstym, czarnym, połyskującym od wilgoci szlamem wymieszanym z zielonymi nitkami morskich glonów. Takiego błota nie było nigdzie na górze klifu ani na drodze dojazdowej. To był osad z dna morskich jaskiń zalewanych przez przypływ - dokładnie takich, o jakich mówił Leo godzinę temu na punkcie widokowym.

Ci ludzie nie wrócili właśnie z biura nadzoru budowlanego w miasteczku. Wrócili z dołu klifu, gdzie szukali wejścia od strony wody.

Maya przesunęła wzrok na drugą czarną furgonetkę, przy której otwartych tylnych drzwiach stała czwarta osoba z ekipy.

Była to wysoka, szczupła kobieta w czarnej kurtce wiatrówce, z włosami zaplecionymi w ciasny warkocz i słuchawką komunikatora w uchu. Nie miała na sobie kamizelki odblaskowej ani kasku. Jej ręce były czyste, a na nadgarstku nosiła zaawansowany zegarek taktyczny z dużym ekranem. Kobieta ostrożnie wyjmowała z wyłożonej gąbką walizki urządzenie na dwóch małych kółkach z krótką anteną kierunkową i pancernym tabletem na uchwycie.

Maya znała ten sprzęt z programów dokumentalnych o archeologii i ratownictwie górniczym. To był georadar - urządzenie wysyłające fale w głąb ziemi, żeby prześwietlać skałę i szukać pod spodem pustych korytarzy lub schronów, dokładnie tak jak aparat rentgenowski prześwietla kości w szpitalu. Obok walizki z georadarem, w głębi furgonetki, stały kolejne trzy oliwkowe skrzynie z metalowymi klamrami, identyczne jak te zaklejone taśmą na naczepie wiertnicy, oraz długie zwoje czerwonego przewodu strzałowego do odpalania ładunków wybuchowych.

Nikt nie używa georadaru do wyburzania wieży, która stoi na widoku - pomyślała Maya, czując zimny dreszcz na karku. - Oni nie chcą zburzyć latarni. Oni chcą prześwietlić klif pod nią i wysadzić skałę, żeby dostać się do tego, co zbudowali na dole Architekci.

W tym samym momencie kątem oka zauważyła ruch, który sprawił, że jej serce niemal stanęło.

Sam, po wrzuceniu swojego pudła na pakę pickupa, zamiast stanąć grzecznie obok Leo, obszedł samochód od tyłu i podszedł niebezpiecznie blisko do otwartej furgonetki ze sprzętem. Z wrodzoną sobie bezczelnością wyciągnął szyję, zaglądając prosto do środka na skrzynie z zapalnikami i stojącego tam dużego, czarnego drona przemysłowego z kamerą pod brzuchem.

Kobieta z warkoczem - do której jeden z robotników rzucił właśnie krótkie: "Kruk, gdzie stawiamy agregat?" - odwróciła głowę z szybkością kobry. Jej ciemne, przenikliwe oczy wbiły się prosto w Sama. Sięgnęła dłonią do krótkofalówki przy pasku, robiąc krok w jego stronę.

- Ej, młody! Co ty tam... - zaczęła ostro Kruk.

Maya nie zastanawiała się ani ułamka sekundy.

Zanim kobieta zdążyła dokończyć zdanie, dziewczyna wydała z siebie głośne, pełne dramatycznej rozpaczy westchnienie, wyciągnęła z kieszeni telefon i weszła prosto między Kruk a Sama, machając różowym etui smartfona wysoko w powietrzu jak różdżką.

- O mój Boże, proszę pani, błagam, niech mi pani powie, że macie tu w tym czarnym wozie jakiś wzmacniacz Wi-Fi albo chociaż jedną kreskę zasięgu! - zawołała Maya piskliwym, lekko nosowym głosem rozpuszczonej nastolatki z dużego miasta, przewracając oczami z taką wprawą, że zasługiwała na Oscara. - Próbuję wysłać relację z tego starego gruzowiska od dwudziestu minut i kółeczko tylko się kręci i kręci! Jak nie wrzucę zdjęcia z latarnią przed czwartą, to stracę serię dni na czacie i moje życie towarzyskie w Portland oficjalnie przestanie istnieć! Widziałam, że ma pani taki fajny tablet z antenką, użyczy mi pani hotspotu na trzydzieści sekund?!

Kruk zatrzymała się jak wryta, mrugając z całkowitym osłupieniem. Jej dłoń znieruchomiała na krótkofalówce. Przez ułamek sekundy jej zimna, profesjonalna maska pękła pod naporem czystego absurdu.

Sam, wykorzystując moment, w którym uwaga najemniczki skupiła się na telefonie Mayi, zrobił dwa niewinne kroki w tył, wkładając ręce do kieszeni spodni i gwiżdżąc cicho pod nosem, jakby od urodzenia interesował się wyłącznie chmurami nad oceanem.

- Nie mamy tu żadnego internetu, dziewczynko - wycedziła przez zęby Kruk, mierząc Mayę lodowatym wzrokiem od czubków butów po okulary przeciwsłoneczne, po czym z hukiem zatrzasnęła tylne drzwi furgonetki, zasłaniając widok na georadar i skrzynie z materiałami wybuchowymi. - To jest teren robót strzałowych, a nie kawiarnia. Odejdź od samochodu.

- Boże, jacy wszyscy na tym wybrzeżu są spięci, zero pozytywnej energii - prychnęła obrażonym tonem Maya, odwracając się na pięcie i wracając do chłopaków przy pickupie Harlana. Kiedy tylko znalazła się tyłem do Kruk, jej twarz natychmiast odzyskała kamienny spokój, a kącikiem ust rzuciła do Sama ledwo słyszalnym szeptem: - Jeszcze raz podejdziesz do ich wozu na odległość splunięcia, Miller, a osobiście wepchnę cię z powrotem w gips. Obaj widzieliście te skrzynie?

- Widziałem zapalniki elektryczne, georadar na kółkach i drona z kamerą termowizyjną - mruknął cicho Sam, udając, że poprawia ułożenie pudeł na pace pickupa. - Ci goście mają sprzęt jak ekipa poszukiwaczy skarbów na sterydach, a nie firma od rozbierania ceglanych murków.

Tymczasem przy kabinie pickupa rozmowa między starym latarnikiem a jego bratankiem dobiegła końca.

- Masz czas do jutra do ósmej rano, żeby zabrać swoje osobiste graty z domku strażnika, Harlan - powiedział twardo Marcus Vance, wskazując palcem na parterowy budynek obok wieży. - Do samej latarni nie masz już wstępu. Moi ludzie założą dziś wieczorem plomby i czujniki ruchu na drzwiach wejściowych.

- Nie możesz tego zrobić, Marcus! - Głos starego Harlana zadrżał z bezsilnej złości. - Przecież dobrze wiesz, co twój dziadek mówił o tej wieży! Wiesz, że te fundamenty kryją konstrukcję, której nie wolno naruszać! Jeśli odpalisz ładunki w tym klifie...

- Jeśli odpalę ładunki w niedzielę w południe, to wreszcie pozbędziemy się stuletniego problemu i zabezpieczymy urwisko, tak jak każe kontrakt - uciął bezwzględnie Marcus, robiąc krok w stronę stryja i obniżając głos tak, że tylko stojący tuż obok Leo i Maya wychwycili ostatnie zdanie: - Nie wtrącaj się w rzeczy, które cię przerastają, staruszku. Czasy dziadka i jego bajek o zegarmistrzach dawno minęły. Zabieraj te dzieciaki za bramę. Już!

Harlan Vance zacisnął pięści, ale widząc dwóch rosłych ludzi Marcusa podchodzących z boków, spuścił tylko głowę i skinął na nastolatków.

- Chodźcie, kochani - powiedział głucho, otwierając drzwiczki swojego pickupa. - Zabierzcie swoje plecaki z paki. Na dzisiaj koniec naszej pracy. Zabiorę te pudła do siebie do warsztatu w miasteczku, a wy jedźcie na kemping.

Sam zarzucił swój ciężki, granatowy plecak na jedno ramię, a Leo i Maya chwycili swoje rzeczy. Zanim ruszyli w stronę furtki, Leo spojrzał jeszcze raz w górę, na szklaną kopułę latarni błyszczącą na tle ołowianych chmur, a potem na zamknięte z trzaskiem żelazne drzwi u podstawy wieży, na które jeden z ludzi Vance'a zakładał właśnie stalową sztabę i kłódkę.

Wyszli przez boczną furtkę na zewnątrz ogrodzenia. Tuż za nimi stary pickup Harlana wytoczył się powoli na asfaltową drogę, podskakując na wybojach. Chwilę później barczysty robotnik w kamizelce odblaskowej zatrzasnął furtkę przed samym nosem Sama, owinął ją grubym łańcuchem i zamknął na kłódkę.

Szczęk.

Dźwięk zamykanego zamka zabrzmiał niezwykle ostatecznie.

Stali teraz po zewnętrznej stronie wysokiego na dwa i pół metra płotu, na wietrznym podjeździe, całkowicie odcięci od latarni morskiej. Stary Harlan pomachał im smutno przez szybę pickupa, zatrzymując się kawałek niżej na poboczu, żeby poczekać, aż zejdą do samochodu.

Za siatką ludzie Marcusa Vance'a nie tracili ani chwili - spuszczali już z naczepy gąsienicową wiertnicę górniczą, która z ogłuszającym zgrzytem żelaza wgryzała się w żwir dziedzińca, kierując się prosto pod mury wieży z 1894 roku.

Leo stał przy siatce, blady jak kreda, patrząc na stalowego potwora podjeżdżającego pod fundamenty Stacji Drugiej. Jego oddech przyspieszył, a w oczach pojawił się ten znajomy wyraz gorączkowej kalkulacji, który zawsze zwiastował atak paniki.

- Niedziela w południe... - wymamrotał Leo, łapiąc się obiema rękami za głowę. - Słyszeliście go? Oni chcą odpalić ładunki w niedzielę w południe! To nam daje mniej niż czterdzieści osiem godzin! Przecież my nie mamy trzeciego ciężarka do mechanizmu zegarowego, nie wiemy, w którą stronę ma świecić soczewka, na drzwiach zakładają czujniki ruchu, a oni mają drona, georadar i wiertnicę udarową! Jak dziadek Stanisław mawiał: "Choćbyś miał złoty klucz, to przez pancerną ścianę głową nie przejdziesz"! Szanse na to, że wejdziemy tam niezauważeni i rozwiążemy trójstopniowy szyfr mechaniczny przed wybuchem, wynoszą mniej niż trzy procent!

W odruchu czystego stresu Leo podniósł lewą rękę do twarzy i przycisnął ucho do szkiełka swojego starego, polskiego zegarka marki Błonie. Robił tak zawsze, kiedy świat wokół niego zaczynał pędzić za szybko - miarowy, mechaniczny rytm czasomierza dziadka jako jedyny pozwalał mu zebrać myśli.

W chwilowej ciszy, gdy silnik wiertnicy przeszedł na niskie obroty, a wiatr na moment przycichł, Maya i Sam usłyszeli ten dźwięk wyraźnie.

Zegarek dziadka Stanisława nie tykał leniwie raz na sekundę jak zwykłe zegary ścienne. Z wnętrza płaskiej koperty dobiegał niezwykle szybki, ostry, metaliczny puls, przypominający pracę malutkiego serca kolibra:

Cyk-cyk-cyk-cyk-cyk. Cyk-cyk-cyk-cyk-cyk.

Dokładnie pięć równych, sprężystych uderzeń w każdej pojedynczej sekundzie.

Maya położyła dłoń na przedramieniu Leo i delikatnie, ale stanowczo opuściła jego rękę w dół, zmuszając go, by spojrzał jej prosto w oczy.

- Trzy procent to całkiem sporo, Kowal, biorąc pod uwagę, że w Górach Kaskadowych dawałeś nam zero, a jednak stoimy tutaj w jednym kawałku - powiedziała spokojnie, a na jej ustach pojawił się ostry, zadziorny uśmiech. - Marcus Vance i jego banda najemników od brudnej roboty mają wiertnicę, dynamit i skaner do prześwietlania skał. Ale my mamy coś, czego oni nie znajdą żadnym georadarem.

- Co takiego? - zapytał niepewnie Leo.

- Mamy klucz twojego dziadka pod twoją koszulą, mamy na dole starego latarnika, który nienawidzi swojego bratanka równie mocno jak my, i mamy pudła z archiwum z tysiąc osiemset dziewięćdziesiątego czwartego roku, które właśnie wywieźliśmy im prosto sprzed nosa na pace pickupa - wyliczyła chłodno Maya, odwracając się w stronę czekającego na dole samochodu Harlana. - Oni szukają na ślepo i chcą rozwalić zamek młotem kowalskim. A my właśnie dowiemy się z tych papierów, jak ten zamek otworzyć po cichu.

Sam wyszczerzył zęby, klepnął Leo w ramię tak mocno, że chłopakowi podskoczyły okulary na nosie, i poprawił paski swojego plecaka.

- Słyszałeś szefową, Kowal! - zawołał z błyskiem w oku. - Mamy niecałe dwie doby, żeby ograć ekipę saperów, znaleźć brakujący ciężarek i włamać się do nafaszerowanej elektroniką latarni morskiej. Brzmi jak całkiem niezły pierwszy weekend wakacji! Chodźmy do pana Harlana, zanim wystygnie nam pomidorówka!