Głód - Andre Biberstein

Kup ebooka

10.10 zł
8.38 zł (10,10 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

Rozdział 1. Świt drapieżników

Pięć lat po Wielkiej Bitwie o Ziemię

Planeta Lechia, układ Syriusza, sektor administracyjny "Piast-3"

W układzie Syriusza, ponad osiem i pół roku świetlnego od Układu Słonecznego, krążyła Lechia - najważniejsza planeta nowego porządku, centrum administracji, dowództwo sił obronnych i polityczne serce rozrastającego się imperium. Na mapach wyglądała jak zwycięstwo. Z powierzchni znacznie częściej przypominała człowiekowi, że zwycięstwa też potrafią mieć zęby.

Jej niebo było inne niż ziemskie: ostrzejsze, jaśniejsze, cięższe od wilgoci. Sama planeta, większa od Ziemi i obdarzona silniejszym ciążeniem, bezlitośnie przypominała człowiekowi o własnej masie. Po kilkuset metrach marszu łydki twardniały jak kamień, oddech robił się krótki, a serce waliło mocniej, choć człowiek tylko szedł. Dzieci urodzone tutaj nie znały innego świata; ich kości, mięśnie i płuca rosły razem z tym naciskiem. Na planecie nie było od tego odpoczynku.

Pot nie odparowywał, tylko spływał wzdłuż kręgosłupa i zbierał się pod ubraniem, a powietrze miało smak ciepłej wody z metaliczną nutą pyłków miejscowych roślin.

Hania siedziała na omszałym, tytanowym elemencie dawnego ogrodzenia bazy. Konstrukcja "Piast-1" pięć lat temu wyznaczała krawędź bezpiecznego świata; teraz wyglądała jak kość pozostawiona w paszczy dżungli. Purpurowe pnącza weszły w szczeliny pancerza, grube liście ocierały się o tytan wilgotnymi spodami, zostawiając lepką, pachnącą pieprzem wydzielinę, a drobne czarne owady tłukły się o metal. Co kilka chwil któryś siadał Hani na karku i próbował wcisnąć aparat gębowy w skórę.

Piętnastolatka strząsała je bez złości. Oddychała spokojnie, choć na Lechii nawet spokojny oddech był pracą. Jej uda i łydki miały twardość, której na Ziemi oczekiwano od sportowców; tutaj była zwyczajnym skutkiem dorastania. Gdy czasem oglądała nagrania ziemskich dzieci biegnących po trawie, drażniła ją ich lekkość. Skakały, jakby ciało nic nie ważyło. Dla Hani taki ruch wyglądał niemal nieprzyzwoicie.

Z gęstwiny purpurowych liści wyłonił się bezgłośnie strach całej kolonii. Najpierw pojawiły się dwa żółtawe ślepia, potem masywny łeb i sześć umięśnionych łap, które nie zapadały się w mokrej glebie mimo ciężaru zwierzęcia. Matowozielone łuski przechodziły na grzbiecie w czerń, poznaczoną bliznami. Stworzenie przypominało odległe, koszmarne skrzyżowanie tygrysa z jaszczurką, lecz porównania do ziemskich zwierząt szybko traciły sens, gdy patrzyło się na jego paszczę.

Bestia rozchyliła szczęki. Między rzędami grubych, lekko zakrzywionych zębów wisiały nitki śliny, a z gardła wyszedł pomruk tak niski, że Hania poczuła go pod mostkiem. Uderzył w tytan i wrócił przez jej kości. Oddech drapieżnika śmierdział surowym mięsem. Zwierzę, przed którym dorośli zamykali śluzy i ładowali działka automatyczne, podeszło do niej na dwa kroki.

Hania zostawiła dłoń w miejscu. Za pierwszym razem bała się go tak, że drętwiały jej palce; za drugim niewiele mniej. Później strach pozostał, ale nauczyła się odróżniać ten, który ostrzega, od tego, który robi z człowieka idiotę.

Na otwartej dłoni położyła ostatni lekko rozgnieciony mleczny cukierek z Ziemi - zwykłą krówkę, miękką od lechijskiego ciepła. Papier przykleił się do karmelu. Hania znała ten mleczny zapach z kuchni dziadków.

Dostała ją trzy miesiące wcześniej od dziadka Henryka razem z krótką wiadomością nagraną w podziemnym centrum Piast-3. W tle buczały wojskowe serwery, ktoś domagał się korekty bram, ktoś inny przeklinał zamknięcie cywilnych korytarzy. Generał Skrzypczak mówił cicho, z tą chrypką, która pojawiała się u niego po kilku dobach bez snu. Mimo wszystko pamiętał, że wnuczka lubi krówki bardziej niż wszystkie syntetyczne batony kolonialnych drukarek.

- Nie jedz wszystkich naraz, Haniu - powiedział wtedy.

Oczywiście zjadła prawie wszystkie. Została ta jedna.

- To już ostatni, wiesz? - szepnęła. Głos zabrzmiał jej głupio miękko przy tej paszczy. - Naprawdę ostatni. Dziadek więcej nie przysłał.

Bestia odpowiedziała cichym, wibrującym mruknięciem. Mięsiste liście paproci zadrżały. Zwierzę pochyliło łeb i zebrało słodycz z jej dłoni długim, szorstkim językiem. Skóra na palcach Hani zapiekła od chropowatego dotyku, lecz nie zabrała ręki. Drapieżnik zmiażdżył krówkę między zębami, po czym na moment przymknął ślepia. Ten absurdalny gest był ich tajemnicą - król dżungli i dziewczyna z kolonii spotykali się przez smak czegoś, co nie należało do tego świata.

Hania oblizała odruchowo kciuk, na którym został ślad karmelu. Słodycz była już prawie niewyczuwalna, ale wystarczyła, by wróciło wspomnienie ziemskiego mieszkania dziadków: chłodnej kuchni, szelestu papierków w szufladzie i zapachu kawy. Na Lechii pamięć o domu najczęściej przychodziła przez nos albo język. Obrazy blakły szybciej.

Lechia nie umiała odtworzyć tego smaku. Jej rolnictwo było wydajne, brutalne i wyspecjalizowane: kukurydza wysokobiałkowa, trzcina cukrowa, włókniste owoce o cierpkim miąższu, pastewne glony. Ziemia dawała sery, czekoladę, owoce o setkach zapachów, pieczywo, które pachniało jeszcze na klatce schodowej. Tutaj wszystko najpierw pytano o kalorie. Karczowanie nowych pól szło powoli; każdy hektar trzeba było wyciąć, wypalić, zatruć solanką, ogrodzić i następnego dnia sprawdzić, czy nocą korzenie nie zaczęły odbierać go ludziom. Taki porządek utrzymywała wyłącznie dyscyplina.

Dostawy luksusowych towarów ze starego świata stawały się rzadsze i mniej przewidywalne. Ziemia była teraz odległym producentem rzeczy, których nie wpisywano do rubryki "przetrwanie": prawdziwej kawy, przypraw, słodyczy, kosmetyków, książek drukowanych na papierze, drobnych prezentów bez strategicznego znaczenia. Lechia zarządzała gwiezdnym państwem, lecz zwykli mieszkańcy coraz częściej czuli się jak ludzie zamknięci w zielonym magazynie pełnym zasobów, których nie potrafili bezpiecznie użyć.

Hania wiedziała o tym więcej, niż dorośli chcieli. Wnuczka generała za często zasypiała w pokojach obok sal narad, za często słyszała urwane rozmowy przez niedomknięte śluzy i widziała twarze ludzi, którzy milknęli, gdy wchodziła. Wiedziała, że Morana ma żywność, Silesia stal i elektronikę, Zoria odzież, Wales lekarstwa, Perun broń i okręty. Rozumiała też coś, czego nie chciała rozumieć piętnastolatka: wszystkie te światy były samowystarczalne tylko w przemówieniach. W rzeczywistości trzymały się za gardła siecią bram.

A ostatnio bramy otwierały się coraz rzadziej. Wilgotne powietrze przeciął niski, potężny pomruk, a wysoko nad chmurami zaryczały generatory pola grawitacyjnego.

Bestia natychmiast cofnęła się pod liście. Źrenice zwęziły się do czarnych szpar. Drapieżnik rozumiał dźwięki kolonii lepiej, niż chcieli przyznać biologowie: odróżniał lekki transport, odgłos maszyn rolniczych i pracę generatorów ciężkiego sprzętu. Tym razem napiął wszystkie sześć łap i pokazał zęby. Drapieżnik skupił wzrok na zniżającej się kabinie.

Hania westchnęła, wstała i ruszyła w stronę platformy w centralnej bazie "Piast-3". Gigantyczna kabina windy kosmicznej zaczęła schodzić z nieba.

Na ten dzień Hania czekała od tygodni. Przez cały ranek udawała przed matką, że dostawa jej nie obchodzi. Jadła bez apetytu kleistą owsiankę z miejscowego ziarna, odpowiadała półsłówkami i ani razu nie zapytała o paczki rodzinne. Matka też omijała temat. Na Lechii dorośli nauczyli się omijać obietnice, których mogły nie dowieźć bramy. Nadzieja była przez to bardziej wstydliwa, ale nie słabsza.

Im bliżej była lądowiska, tym mocniej ściskał ją żal. Dostaw z Ziemi było coraz mniej. W kolonii szeptano o tym z narastającym strachem. Bramy transportowe kaprysiły. Czasami odmawiały otwarcia na całe dnie. Oficjalnie naukowcy zwalali winę na błędy algorytmów, anomalie oprogramowania i złe koordynaty przesyłane z centrali.

Na korytarzach bazy dorośli mówili jednak coś zupełnie innego.

Dwa tygodnie wcześniej frachtowiec z zaopatrzeniem zniknął w korytarzu przesyłowym. Odnalazł się trzy układy dalej, pusty w sposób, którego nikt nie potrafił wyjaśnić. Ładownie były zamknięte, plomby całe, a mimo to nie było w nich części towaru. Załoga siedziała w fotelach i reagowała na dotyk, lecz prawie nie mówiła. Jeden marynarz wymiotował za każdym razem, gdy ktoś pokazywał mu zapis bramy. Hania usłyszała tylko jedno zdanie oficera dziadka, zanim pancerne drzwi sali narad zamknęły się z hydraulicznym sykiem.

- To nie jest awaria. To wygląda jak wybór.

Od tamtej pory myślała o tym zdaniu częściej, niż chciała.

Coś zaczynało dławić bezpieczne dotąd szlaki handlowe. Kiedy pancerne śluzy windy rozsunęły się z sykiem, uderzył w Hanię podmuch chłodniejszego powietrza z wnętrza kabiny, przesiąknięty zapachem smaru. Po karku przeszedł jej dreszcz, choć pot nadal spływał pod koszulką.

Zamiast kontenerów z odzieżą, lekami, kawą, częściami do drukarek żywności i upragnionymi słodyczami z platformy wyjechały wozy bojowe.

"Borsuki".

"Borsuki" różniły się od pojazdów stacjonujących dotąd na Lechii. Pokrywał je nowy, czarny i całkowicie matowy pancerz, na którym światło dżungli nie zostawiało prawie żadnego refleksu. Z rampy zjeżdżały ciężko, miażdżąc naniesione przez wiatr liście. Wieże obracały się wolno, nie jak maszyny na paradzie, lecz jak głowy zwierząt wpuszczonych do obcego lasu.

Wyglądały złowrogo: jedenaście, dwanaście, trzynaście - cała kolumna pancerna.

Za nimi wyszli żołnierze w ciężkich egzoszkieletach. Po kilku krokach ich przewaga z Ziemi zaczęła znikać. Siłowniki syczały, filtry masek łapały wilgoć, a ludzie poruszali się odrobinę za późno, jakby planeta dociskała ich do podłoża dłonią. Twarze pod przyłbicami czerwieniały z wysiłku. Jeden żołnierz przystanął, żeby złapać oddech, po czym natychmiast ruszył dalej, zawstydzony własną słabością. Byli elitą armii, ale Lechia w kilka minut sprowadzała ich z powrotem do mięsa i kości.

Jeden z żołnierzy spojrzał w jej stronę. Był młody, może niewiele starszy od ludzi, których Hania widywała na kursach technicznych. Pod hełmem miał spoconą twarz i zaczerwienione oczy. Na moment przestała widzieć "wojsko", a zobaczyła człowieka wysłanego na planetę, gdzie nawet chodzenie potrafiło go upokorzyć. Tutaj elita wyglądała chwilami jak kaleki.

Mimo upału od razu zaczęli zabezpieczać perymetr. Magazynki stuknęły o broń, zamki sprawdzono po dwa razy, sensory rozwinęły wachlarze w stronę dżungli. Z głośników rampy popłynęły numery sekcji, ostrzeżenia o faunie i zakazy dla cywilów. Hania słuchała, zaciskając pięści. W żadnym komunikacie nie padło słowo "jedzenie". Nikt nie powiedział dzieciom, dlaczego miejsce paczek, leków i rzeczy pachnących Ziemią zajęły wozy z amunicją.

Bramy nie chcą przepuszczać jedzenia, a oni jeszcze wciskają nimi wojsko - pomyślała. Wiedziała, że to dziecięco proste i przez to niesprawiedliwe. Żołnierze też musieli czymś przylecieć; jeśli nadchodziło coś gorszego, ktoś musiał ich bronić. Mimo to złość została. Głód rzadko bywał sprawiedliwy.

Transporty wojskowe zajmowały cenne miejsce w pętlach przesyłowych i wypierały wszystko, co czyniło życie znośnym. Jeśli algorytmy logistyczne nadal będą się psuć, a wojsko zamknie resztki cywilnych lotów, Lechia zostanie odcięta nie tylko od Ziemi, lecz od drobnych dowodów, że nadal do niej należy: od smaku masła, świeżych książek, prawdziwej czekolady, leków dla ludzi z nietypowymi chorobami i głosu dziadka nagranego w pośpiechu między dwoma alarmami.

Od dziadka, który przysyłał krówki i mówił, że wszystko jest pod kontrolą, choć jego oczy na nagraniach stawały się z miesiąca na miesiąc coraz bardziej zapadnięte.

W gęstwinie za jej plecami sześcionoga bestia warknęła cicho.

Hania nie odwróciła się. Znała ten ton i wiedziała, że zwierzę wyczuło jej napięcie.

Hania spojrzała w ołowiane niebo. Gdzieś ponad chmurami, windą i orbitą dorośli prowadzili wojnę, której nie potrafili jeszcze nazwać. Mówili o algorytmach, synchronizacji, bramach i błędach systemu, który czasem gubił statki, czasem towary, a czasem ludzi. Brzmiało to czysto i technicznie. Na dole w osiedlowym magazynie stały puste półki, a w stołówce zupa była coraz bardziej wodnista.

Hania przestała wierzyć, że chodzi wyłącznie o błędne linijki kodu. Nie wiedziała tylko, kto albo co decydowało o kolejnych przerwach w transporcie.