Guinevere

Queen Guinevere had fled the court, and sat

There in the holy house at Almesbury 

Weeping, none with her save a little maid, 

A novice: one low light betwixt them burned 

Blurred by the creeping mist, for all abroad, 

Beneath a moon unseen albeit at full, 

The white mist, like a face-cloth to the face, 

Clung to the dead earth, and the land was still. 

For hither had she fled, her cause of flight 

Sir Modred; he that like a subtle beast 

Lay couchant with his eyes upon the throne, 

Ready to spring, waiting a chance: for this 

He chilled the popular praises of the King 

With silent smiles of slow disparagement; 

And tampered with the Lords of the White Horse, 

Heathen, the brood by Hengist left; and sought 

To make disruption in the Table Round 

Of Arthur, and to splinter it into feuds 

Serving his traitorous end; and all his aims 

Were sharpened by strong hate for Lancelot. 

For thus it chanced one morn when all the court, 

Green-suited, but with plumes that mocked the may, 

Had been, their wont, a-maying and returned, 

That Modred still in green, all ear and eye, 

Climbed to the high top of the garden-wall 

To spy some secret scandal if he might, 

And saw the Queen who sat betwixt her best 

Enid, and lissome Vivien, of her court 

The wiliest and the worst; and more than this 

He saw not, for Sir Lancelot passing by 

Spied where he couched, and as the gardener's hand 

Picks from the colewort a green caterpillar, 

So from the high wall and the flowering grove 

Of grasses Lancelot plucked him by the heel, 

And cast him as a worm upon the way; 

But when he knew the Prince though marred with dust, 

He, reverencing king's blood in a bad man, 

Made such excuses as he might, and these 

Full knightly without scorn; for in those days 

No knight of Arthur's noblest dealt in scorn; 

But, if a man were halt or hunched, in him 

By those whom God had made full-limbed and tall, 

Scorn was allowed as part of his defect, 

And he was answered softly by the King 

And all his Table. So Sir Lancelot holp 

To raise the Prince, who rising twice or thrice 

Full sharply smote his knees, and smiled, and went: 

But, ever after, the small violence done 

Rankled in him and ruffled all his heart, 

As the sharp wind that ruffles all day long 

A little bitter pool about a stone 

On the bare coast. 

Ginewra

Uciekła z dworu Ginewra królowa, 

W świętym się gmachu Almesburu chowa, 

Łzami zroszona biała jej jagoda, 

Przy niej dzieweczka z nowicjatu młoda, 

Siedzą samotne, między niemi świeca 

Pali się blado, mgławo blask księżyca 

Świeci ze dworu, chociaż księżyc w pełni, 

Bo tak po niebie biała mgła się wełni, 

Jakby grobowy całun rozpostarła: 

I ziemia była cicha, jak umarła. 

Tu się schroniła. Ucieczki królowej 

Przyczyną Modred, króla krewny bliski, 

Siostrzeniec, który zawsze, jak ryś płowy, 

Legał przy tronie, chytrych oczu błyski 

Na tron rzucając, do skoku gotowy. 

Gdy lud pochwały króla wielbiąc głosi, 

On je szyderczym ostudza milczeniem,

On z białokonnym Saksonem się znosi, 

Z pogańską dziczą, Hengista plemieniem; 

On między stołu krągłego rycerzy 

Sieje niezgodę i zatargi szerzy, 

Chytre swe cele bodąc jak ostrogą, 

Do Lancelota nienawiścią srogą. 

Raz się zdarzyło, że w pierwszy dzień maja, 

Gdy dwór zielono cały się przystraja, 

Z zielonym nawet piórem u kołpaków, 

I już z przechadzki wracano zwyczajnej, 

Na ogrodowy parkan wlazł czym prędzej 

Modred w zieleni, myśląc, czy śród krzaków 

Nie wyszpieguje jakiej schadzki tajnej. 

Wtedy królowę obaczył pomiędzy 

Dobrą Enidą, a chytrą Wiwieną, 

Więcej nie widział nic, a drogą ceną 

Spłacił ciekawość, bo właśnie przez chłodnik 

Lancelot wtedy szedł, i jak ogrodnik 

Z kapust zielone zmiata gąsienice, 

Tak on za piętę z parkanu go zwleka, 

I jak robaka rzucił w proch, na chodnik. 

Lecz gdy książęcia w nim poznaje lice, 

Czcząc w nim królewską krew, choć nie człowieka, 

Przeprasza grzecznie, szczerze, bez szyderstwa, 

Bo w Arturowym zakonie rycerstwa 

Szyderstwem gardził każdy mąż szlachetny; 

Chyba kto garbem lub kalectwem szpetny, 

Zdrowych i silnych wyszydzać był w prawie, 

Za część kalectwa szyderstwo się bierze, 

Nie obrażali się więc tym rycerze, 

I odpowiadał mu sam król łaskawie. 

Lancelot księciu podnieść się pomaga, 

Ten tylko ręką z prochu ze dwa razy 

Strzepnął kolana, jakby bez obrazy 

Odszedł z uśmiechem, ale mu zniewaga 

Utkwiła w duszy, i zemścić się pragnie, 

A w sercu odtąd tak nienawiść męci, 

Jak wiatr, co falą bez ustanku kręci 

O głaz nadbrzeżny, po zielonym bagnie.