UL

Stara czyściła ręczny laser bliskiego zasięgu Xc-26, usuwając z niego najdrobniejsze ślady brudu i kurzu. Wpatrywała się w broń z taką uwagą, jakby od tego, co robi, zależało jej życie.

Bo zależało.

Gaja zerknęła na ciotkę. Marta nie zwracała na nią uwagi, praca całkowicie ją pochłonęła, przypominała rysujące dziecko, które z wysuniętym czubkiem języka tworzy kredkami postać księżniczki albo pieska. Jednak twarz tego "dziecka" była zła i pomarszczona.

Pomieszczenie tonęło w półmroku. Każdy ruch jednej z dwóch kobiet sprawiał, że płomyk świeczki drgał, a światło żółtymi językami nerwowo lizało ściany. Dziewczyna wiedziała, że musi zachowywać się wyjątkowo ostrożnie. Zamiatając podłogę, zrobiła kolejne dwa kroki w stronę kluczy. To był najlepszy moment, podobna okazja prędko się nie zdarzy. Realizacja szalonego pomysłu, na który wpadła kilka miesięcy temu, wypełniała jej cały wolny czas. Nie umiała myśleć o niczym innymi, nie potrafiła zajmować się czymś niezwiązanym z tą najważniejszą sprawą. Podjęła decyzję jeszcze w zimie, po spotkaniu w mieszkaniu Wiktora, i powoli zbliżała się do finału, który w myślach nazwała "startem". Przecież koniec zawsze oznacza początek czegoś nowego. To będzie początek przygody, którą niektórzy nazywają życiem. Prawdziwym życiem. Wiedziała, co ją czeka, jeśli zostanie w tym pieprzonym bunkrze do osiemnastych urodzin. Stary, brodaty dziad się przeliczy! Na przygotowania miała jeszcze prawie pół roku.

Myśl o "starcie" przyprawiała ją o rozkoszne dreszcze, a na jej rękach pojawiała się gęsia skórka. To miała być najważniejsza chwila - niebezpieczne, ale dzięki temu jeszcze bardziej ekscytujące otwarcie. Bała się, ale wierzyła we własne siły, w swój spryt i inteligencję. To, co chciała zrobić, wiązało się z ogromnym ryzkiem, jakby zamierzała skoczyć na głowę w toń nieznanego jeziora, o którym wiedziała tylko tyle, że pływają w nim krwiożercze potwory. Ludzi się nie bała, bardziej robali. Krążyły o nich legendy, jednak uznała je za mity mające na celu przestraszenie młodych, wychowanie ich w lęku przed zewnętrznym światem. To przecież niemożliwe, żeby TAM było tak okropnie! Jeśli rozpocznie akcję, już nie będzie odwrotu. Nie uda jej się wycofać, powiedzieć "przepraszam" i wrócić do dawnego życia. Zostanie uznana za osobę niebezpieczną, pozbawiona wszystkich przywilejów, skazana na potępienie, poniżenie i najgorszy los. Może nawet ukarana śmiercią. Zdarzały się "kary na pokaz", by inni zaczęli się jeszcze bardziej bać, stali się posłuszniejsi. Czy chce popełnić tę straszliwą głupotę i zaryzykować? Tak! Miała dość, dusiła się w ograniczonej murami klatce, potrzebowała powietrza i przestrzeni. Wolności!

Zrobię to! Najwyżej zeżrą mnie szerszenie albo pająki, myślała. Nie mnie pierwszą, nie ostatnią...

O swoich planach nikomu nie pisnęła ani słowa, to była jej tajemnica. Poza tym komu miałaby powiedzieć?! Nikogo nie darzyła całkowitym zaufaniem, nawet koleżanek, z którymi lubiła spędzać wolny czas. Nie mówiąc o mężczyznach. Czasami głos w jej głowie chichotał i powtarzał: "Ale się skurwysyny zdziwicie!". A zaraz potem dodawał "i skurwycóry!". To określenie kierowała jedynie do ciotki Marty i do Justy - naczelnej kucharki. O innych kobietach należących do plemienia myślała ciepło. Współczuła im, znała ich los i właśnie po to, by żyć inaczej niż one, postanowiła zrealizować swój plan. Czy się uda? Nie wiadomo, ale na razie każdy krok ku "startowi" był znakomitą zabawą.

Gaja jeszcze raz spojrzała na ciotkę, uspokoiła oddech; całkowicie skoncentrowała się na czynności, którą zamierzała wykonać.

Byle nie zabrzęczały!, pomyślała.

Ściągnęła rękawiczki, których zawsze używała podczas pracy, i zdecydowanym ruchem chwyciła leżący na jednej z szafek pęk kluczy, ścisnęła go w dłoni i udając, że nadal zamiata podłogę, odeszła w przeciwny kąt pokoju. Metal był tak zimny, że parzył dłoń.

To strach mnie parzy!, przemknęło jej przez myśl.

Delikatnie wysunęła upatrzony kluczyk spomiędzy innych, a następnie powoli ściągnęła go z metalowego kółka.

Jest!

Szybko włożyła zdobycz do dolnej kieszeni kombinezonu, pozostałe klucze odłożyła na leżącą na półce ścierkę. Nie zabrzęczały!

Ciotka nadal tarła, czyściła i pucowała broń, nie zwracając na Gaję uwagi. Pomarszczone dłonie starej kobiety przetarły szmatką kolbę kolejnego szybkostrzelnego lasera Xc-26, który po chwili znalazł się w szarej, metalowej szafce. Kolejny był starodawny karabin snajperski, miał pewnie ponad pięćdziesiąt lat, ale nadal można było z niego - z odległości kilometra - celnie strzelić w głowę mrówki albo pająka.

- Działa jak wszystko w ulu - powiedziała z satysfakcją Marta. Nie wiadomo: do siebie czy do Gai. Umilkła, lecz zaraz powtórzyła: - Wszystko tu dobrze działa, poza niektórymi ludźmi. Szkoda, że nie wystarczy ich od czasu do czasu naoliwić i przetrzeć szmatą! A wiesz dlaczego?

Gaja milczała.

- Bo to kretyni! - zapiszczała ze złości ciotka. - Karabin albo laser nie ma zjebanego mózgu, a facet ma. I nie rozumie, jakie mu się przytrafiło szczęście, ile nam zawdzięcza. Debile, idioci! Mam rację?!

- Tak, tak. - Pokiwała głową dziewczyna. Starała się, by w jej głosie nie zabrzmiała ironia, ale chyba nie do końca jej się to udało.

- A co, może nie? - Ciotka gwałtownie się wyprostowała i zadarła głowę. Czubek jej ostrego nosa celował między oczy Gai. Gdyby był karabinem, właśnie teraz stara powinna nacisnąć spust.

- Przecież mówię, że tak.

- Nie wiem, co ci po łbie chodzi, co naprawdę myślisz. Prawie się do mnie nie odzywasz.

- Oj, ciociu...

- Nie ciociuj mi tutaj. W pracy jesteśmy. Ciocią mogę być w domu. Zresztą nie lubię tego słowa. Nie jesteś już dzieckiem, za pół roku...

Nie dokończyła zdania, ale po plecach Gai przebiegł zimny dreszcz. Słowa kobiety przypomniały o tym, czego bała się bardziej niż pająków, mrówek, szerszeni i tego wszystkiego, co może jej grozić poza bezpiecznym budynkiem. Tak, za pół roku kończy osiemnaście lat. Czasami w nocy, gdy się budziła i nie mogła zasnąć, zapadała w duszny półsen. W tym męczącym letargu nawiedzała ją zamglona wizja podrygującego na niej cielska, które brutalnie się w nią wdzierało. Wielokrotnie czuła zapach Wiktora, który nie przykładał nadmiernej wagi do higieny. Nazywając rzecz po imieniu: przywódca plemienia śmierdział potem, którego woń usiłował zagłuszyć aromatem wody kolońskiej imitującej zapach dymu, siodła, drewna i kadzidła. Ta koszmarna mieszanka dusiła Gaję i przyprawiała o mdłości.

Nie, na pewno nie pozwoli się zgwałcić, nie urodzi dzieci temu bydlakowi. Aby tak się nie stało, pozostawały dwa wyjścia: ucieczka albo samobój.

Ponieważ dziewczyna się nie odezwała, Marta mruknęła coś pod nosem i ponownie skoncentrowała się na pracy. Najpierw zamek - rozłożyła go ze sprawnością sierżanta, który wyszkolił armię rekrutów. Mogła czyścić broń po omacku. Kapnęła trochę oleju, rozprowadziła po mechanizmach, złożyła. Jeszcze lufa! Wycior zanurzył się w śmiercionośnym tunelu, z którego wylatują pociski. Znowu szmatka, by usunąć drobiny kurzu i plamki smaru.

- A tu co? - Podniosła karabin wyżej.

Na kolbie ciemniał niewielki zaciek krwi. Widocznie ktoś nią mocno oberwał.

Stara namoczyła szmatkę w misce z wodą i przemyła zabrudzenie. Dzięki znajdującemu się w wodzie środkowi czyszczącemu plama szybko zniknęła. Kiedy wrzuciła szmatę do miski, woda zabarwiła się na różowo.

Gaja zauważyła, że ciotka się uśmiechnęła.

>Ona naprawdę lubi widok krwi, pomyślała dziewczyna. Ale mi się ciotunia trafiła!

Zdawała sobie sprawę, że jest od starej całkowicie zależna. Marta decydowała nie tylko o jej codziennych sprawach, pracy i nielicznych przyjemnościach, ale mogła także wydać na nią wyrok, podjąć decyzję o jej życiu lub śmierci. Nie, raczej by Gai nie kazała zabić. Chociaż kto wie co może tej wrednej małpie przyjść do głowy.

To była ostatnia broń przeznaczona tego dnia do czyszczenia.

- Gdzie klucze? - zaskrzeczała ciotka.

Dziewczęca ręka wychyliła się z ciemności i podała jej pobrzękujący pęk. Marta szybko znalazła odpowiedni klucz i szafka została zamknięta.

- Pośpiesz się, dziewczyno, nie będziemy tu przecież siedziały do rana. - Głos starej kobiety przypominał jazgot ratlerka.

Gaja zacisnęła usta. Pudełko z amunicją szybko przeniosła na półkę znajdującą się przy samych drzwiach. Potem drugie i kolejne. Tylko ktoś, kto uważnie przyjrzałby się rządowi kartonów z amunicją, zauważyłby, że jedno z pudeł nie przylega idealnie do glazury. Między nim a ścianą pozostała milimetrowa szparka. Na szczęście w półmroku trudno było tę nierówność wypatrzeć. A zresztą nawet gdyby stara coś zauważyła, nie była w stanie Gai nic udowodnić. Broń z szafki, do której pasował ukradziony kluczyk, była czyszczona zgodnie z harmonogramem prac już ponad miesiąc temu; od tej pory dostęp do pęku z kluczami miało kilka osób. Każda z nich mogła zdjąć kluczyk z kółka i wsunąć za paczkę.

- Zabierz to! - rozkazała kobieta, a Gaja natychmiast podniosła z podłogi szczotkę i worek ze śmieciami, po czym stanęła przy drzwiach, czekając na dalsze polecenia.

Marta zlustrowała pomieszczenie. Była zadowolona z efektu pracy, bo grymas podobny do uśmiechu ponownie na ułamek sekundy rozjaśnił jej zgorzkniałą twarz. Chwyciła miskę za mocno, różowa kropla prysnęła na jej policzek. Wytarła twarz wskazującym palcem i zerknęła na siostrzenicę. Wydawało się jej, że Gaja nie patrzy, więc szybko oblizała mokry palec i znowu się uśmiechnęła. Ale dziewczyna dobrze widziała, co zrobiła ciotka, i ponownie poczuła na karku zimny powiew strachu.

Ona jest walnięta, pomyślała. A ja za chwilę będę musiała z nią spać w jednym pokoju. Ciekawe, kiedy mnie zarżnie i wykąpie się w mojej krwi. Potem jeszcze ją doda do grzybowej potrawki!

- No, gotowe, idziemy! - rozkazała stara.

Gaja otworzyła drzwi, przepuściła ciotkę, po czym podniosła stojący na półce ogarek i wyszła na korytarz. Marta przez chwilę próbowała bezskutecznie wcelować kluczem w dziurkę zamka.

Dziewczyna się zamyśliła. Wizja mordującej ją starej nie dawała się odgonić. Potrząsnęła głową i głęboko odetchnęła. Pomogło.

Nie mogę wpadać w paranoję, nic mi nie zrobi, uśmiechnęła się do siebie. Najważniejsze, że zdobyłam klucz.

- Poświeć mi tu! - syknęła ciotka.

Gaja natychmiast uniosła prymitywną świeczkę, by oświetlić zamek. Wreszcie się udało, ciotka zamknęła drzwi. Spojrzała na twarz siostrzenicy.

- Coś taka zadowolona? - zapytała.

- Ja? - zdziwiła się Gaja.

- Nie, z duchem świętym rozmawiam.

- No bo już zrobiłyśmy, zmęczona jestem, chcę się położyć.

- Zmęczona! - prychnęła kobieta. - Położyć! We łbach wam się, młodym, poprzewracało. Posprzątała pokój i już zmęczona...

- Przecież w grzybiarni od rana pracowałam i...

- A tam, takie gadanie - przerwała jej stara i ruszyła ciemnym korytarzem. Idąc, kolebała się na boki jak kaczka.

- No świeć! - zawołała.

Dziewczyna przyśpieszyła. Idąc za ciotką, wykrzywiła usta i pokazała jej język, ale zaraz potem ponownie się uśmiechnęła.

Stara nie zauważyła, że brakuje kluczyka! Znowu się udało! Kolejny krok ku wolności został zrobiony.

Ten brakujący klucz leżał ukryty na półce za drugim pudełkiem z nabojami. Gaja wyjmie go za jakiś czas, kiedy znowu znajdzie się w magazynie. Może nastąpi to jutro albo za dwa tygodnie - zrobi to, gdy nadarzy się odpowiednia okazja. Miesiąc temu udało jej się podprowadzić jeden z trzech istniejących kluczy do drzwi wejściowych pokoju szumnie nazywanego "zbrojownią". Kradzież tamtego klucza wywołała ogromną awanturę i śledztwo, ale nikomu niczego nie udowodniono, a ona, dziewczyna, siostrzenica Marty, była poza wszelkimi podejrzeniami. Teraz miała już dwa najważniejsze klucze i dostęp do broni! Kluczyk, który leżał za pudełkiem z nabojami, otwierał jedną z większych szaf, znajdowały się w niej: miotacze, lasery, karabiny, a nawet kilka wygodnych, niewielkich automatycznych pistoletów z przedłużonymi magazynkami. Ten sukces powinna uczcić. Kiedy stara zaśnie, wymknie się z pokoju i zajrzy do koleżanek. Na pewno Olivia, Ana albo Pola mają zakamuflowaną flaszkę z pitnym miodem, który potrafi tak rozkosznie zakręcić w głowie. A potem, jak zwykle przed snem, zacznie rozmyślać, jak TAM jest. Co będzie robiła, jak żyła. To przecież niemożliwe, żeby było TAM tak strasznie, jak mówią ci, którzy świat na zewnątrz dobrze znają: Wiktor, ciotka, Justa. Ostatecznie ludzie TAM też żyją i jakoś dają sobie radę! Kilka razy widziała zewnętrzny świat, gdy otwierano okno. Wyglądał wspaniale: las ogromnych, kolorowych kwiatów, niebo, słońce, powietrze świeże i ożywcze jak źródlana woda. To nie może być piekło, jak zawsze wmawiano młodym. To raj.

*

Pszczoły, nadmiernie obciążone zebranym nektarem, z trudem wchodziły do ula. Tłoczyły się, przepychały, ustępując miejsca wychodzącym owadom, które po zostawieniu wewnątrz słodkiego ciężaru poruszały się szybko i energicznie. Nie musiały daleko lecieć, by dotrzeć do łąki, bowiem między karłowatymi drzewkami rozpościerała się wielobarwna kwiatowa dżungla, sięgająca horyzontu szczerbatego ruinami domów. Złociste, znajdujące się na wysokości piątego, szóstego piętra mlecze, ogromne, przypominające kolorowe prześcieradła bratki, strzeliste jak palmy róże i polne goździki o pąkach wielkości namiotów cyrkowych znacznie przewyższały nieliczne, rosnące między nimi cherlawe sosenki, brzozy i topole, które przy potężnych kwiatach wyglądały jak nędzne chwasty.

Wejście do ula stanowiły znajdujące się ponad jedną z czterech narożnych wież ciężkie dwuskrzydłowe drzwi balkonowe. Tysiące okien kiczowatego gmaszyska - którego architekci i budowniczowie w najśmielszych przypuszczeniach nie wyobrażali sobie, jaką rolę będzie w przyszłości pełnił postawiony przez nich na środku rozległego placu "pałac" - zostały zamurowane. Budynek wyglądał jak ogromny bunkier. Pszczoły lądowały i startowały z rozległego tarasu, rozpościerającego się przy wejściu.

Słońce nagle wyjrzało zza monstrualnego budynku, oślepiając Andy'ego. Szybko odwrócił wzrok. Szurając nogami, przeszedł kilka kroków i usiadł na drucianej skrzynce po farbach. Zwiesił głowę, oparł brodę na dłoniach i spojrzał na pokrytą grubą warstwą kurzu i brudu posadzkę.

Zza blatu, który przed laty pełnił rolę sklepowej lady, wynurzył się Mati, wysoki jasnowłosy chłopak. Miał niespełna dwadzieścia lat, był szczupły i zwinny.

- Nic tam nie ma, pusto, jakby pieprznął destroyer. Nie licząc kurzu - powiedział i się zaśmiał. - O, co znalazłem. - Wyciągnął dłoń, na której leżał zardzewiały otwieracz do butelek. - Wiesz, wujek, co to? - zapytał, uważnie oglądając metalowy przedmiot.

Stary człowiek zerknął na znalezisko i mruknął:

- Butelki się tym otwierało.

- Nie można było odkręcić?

- Niektóre miały kapsle. Trzeba było podważyć. Do tego służył taki otwieracz.

- Głupio - ocenił chłopak, ale mężczyzna najwyraźniej nie miał ochoty na rozmowę. Ponownie zwiesił głowę i gapił się w podłogę.

- Wujek, co tak oklapłeś? - Mati przykucnął i uważnie popatrzył na swojego towarzysza. - Nie martw się, jutro będzie lepiej. Niedługo dojdziemy. Na pewno jesteśmy już blisko, jeszcze dwa, trzy dni.

Ale Andy nie odpowiedział. Z kieszeni bluzy wyjął kawałek suchego podpłomyka i zaczął go ssać. Chłopak usiadł tuż obok, na drugiej skrzynce, i ruchem głowy odrzucił spadające na twarz włosy.

- Co jest? Źle się czujesz? - Położył na ramieniu krewnego dłoń. Patrzył na niego ze współczuciem i troską.

- Pszczoły - mruknął stary, wskazując wzrokiem w kierunku gmachu, który wznosił się po przeciwnej stronie placu. - One wygrały. Może nie myślą, nie mają duszy, nigdy nie wierzyły w żadnego Boga, po prostu realizują cel wyznaczony przez naturę. Nie wiem jaki, ale na pewno jakiś cel mają. Rządzi nimi instynkt. Żyją, bo czują taką konieczność, nie myślą o głupotach, współpracują, nie walczą ze sobą. Niedługo urodzi się następne pokolenie, potem kolejne. Może kieruje nimi coś w rodzaju zbiorowej świadomości. Po coś latają, zbierają pyłek, nektar, ciągle są w ruchu, budują, tworzą przyszłość swojego gatunku. A my? Widzisz, Mati, ludzie przegrali. To tylko kwestia czasu, znikniemy z powierzchni Ziemi, wymrzemy jak dinozaury.

Chłopak wstał i podszedł do dziury w murze. Po oknie nie została nawet futryna. Zapewne ktoś ją wyrwał na opał.

- Waldi... pamiętasz go? - zapytał.

Andy smętnie kiwnął głową.

- Waldi mówił, że one ze sobą rozmawiają - powiedział Mati, patrząc na unoszące się w oddali ogromne owady. - Porozumiewają się przy pomocy tańca i bzyczenia. Aha, i jeszcze zapachu. Podobno jakieś feromony rozsiewają czy coś takiego.

- Jak mogą się porozumiewać tańcem? - zdziwił się mężczyzna.

- Pewnie każdy krok znaczy co innego, a że mają sporo nóg, to ich język może być całkiem bogaty.

Znowu się uśmiechnął, zrobił kilka drobnych kroków na palcach i machnął parę razy dłońmi, jakby były skrzydełkami.

- Bzy, bzy, bzy.

Nie udało mu się jednak wywołać uśmiechu na twarzy Andy'ego.

- Nie wierz we wszystko, co ci gadają. Pamiętam, jak pszczoły były jeszcze malutkie, o takie jak paznokieć. - Stary wyciągnął przed siebie kciuk. - Ludzie hodowali je dla miodu, bo pszczoły produkują miód. Pamiętasz, taki złocisty, gęsty płyn, znaleźliśmy kiedyś słoik w spalonym mieszkaniu nad Wisłą.

- Pamiętam, pamiętam. - Chłopak mimowolnie się oblizał. - Dobry był, słodki, oj zjadłbym trochę miodu.

- Idź, poproś, może ci dadzą.

Mati się roześmiał.

- No widzisz, wujek, nie jest tak źle, żartujesz.

Ale Andy się nie uśmiechnął.

- Owady i kwiaty urosły, drzewa i zwierzęta skarlały. Nawet ludzie stali się trochę mniejsi niż czterdzieści lat temu - powiedział. - Przez tyle tysięcy lat my byliśmy duzi, a pszczoły małe, widocznie panuje jakaś dziejowa sprawiedliwość. - Podniósł się ze skrzyni i usiadł na posadzce. Po chwili, nie przejmując się brudem i kurzem, położył się przy ścianie. Zamknął oczy, sprawiał wrażenie, że brakuje mu sił. - Mają przed sobą przyszłość - stwierdził cichym głosem. - Żyją krócej od ludzi, ale pewnie widzą jakiś cel. A my? Po co żyjemy?

Mati gwałtownie klepnął się dłońmi w uda, jakby nie wiedział, co odpowiedzieć. Po chwili splunął na podłogę i mruknął:

- No to niech nas od razu robale zeżrą, nie ma co się dalej z tym wszystkim pieprzyć, tak?

Andy nie zareagował, więc chłopak mówił dalej:

- A ja się nie zgadzam, trzeba żyć! To naturalne, że człowiek chce żyć. Każde bydlę chce, szczur, karaluch, mrówka, to człowiek też przecież. Pszczoły się nad takimi sprawami na pewno nie zastanawiają, nie kombinują.

- Dobrze, że się nie zgadzasz, młody jesteś, masz dużo siły. Ale ja już nie mam. Zwierzętom na pewno łatwiej niż nam, bo nie myślą - powiedział z wysiłkiem Andy.

- Skąd wiesz?! Każde stworzenie swój rozum ma. Po co w ogóle się zastanawiać nad takimi sprawami. Trzeba zdobyć trochę żarcia, schować się i próbować przespać parę godzin, a w nocy czuwać. Następnego dnia ruszyć dalej. Zobaczysz, że niedługo dojdziemy do zamku, a może wcześniej ktoś nas uratuje.

- Kto? - zapytał cicho mężczyzna.

- Ludzie.

- Ludzie cię prędzej zgwałcą, zabiją i zeżrą, niż uratują. Ludzie to nie pszczoły, nie współpracują, tylko ciągle walczą, o wszystko, o byle gówno...

- Nie wszyscy są źli. My nie jesteśmy, to może inni też nie są. Jak odnajdziemy nasze plemię, to życie będzie inne.

- Nasze plemię już nie istnieje.

- Przestań, wujek! Punkt zbiórki jest wyznaczony. Dotrzemy tam. Zostało nam tylko kilka kilometrów. A jak nikt nie przeżył, to znajdziemy inną grupę.

- Niewiele w życiu widziałeś. Ja wolę się trzymać od obcych z daleka - przerwał mu Andy.

- A ja nie! Jak spotkamy ludzi, podejdę do nich i... - Mati nagle urwał.

W oddali coś cicho zaszurało i stuknęło. Raz, drugi, trzeci. Odgłosy powoli się zbliżały. Teraz usłyszał je także Andy.

Podniósł się z podłogi i sięgnął pod kurtkę. Wyjął pistolet, odbezpieczył go i z uwagą spojrzał w stronę pustej futryny po drzwiach. Korytarzem, z wnętrza budynku, coś lazło w ich stronę.

W dłoni Matiego także pojawiła się broń. Nie ulegało wątpliwości, że nadchodzi jakieś stworzenie. Człowiek albo zwierzę. Jednak sądząc po szeleście, jaki towarzyszył każdemu krokowi, najprawdopodobniej był to skrzydlaty owad. Pewnie karaluch, jego twarde skrzydła pocierały o ściany korytarza, powodując hałas. Mrówki chodziły znacznie ciszej, nie mówiąc o pająkach, których kroki były dla ludzkiego ucha w ogóle niesłyszalne.

- Chodź, zdążymy - zdecydował Andy. - Szkoda nabojów.

Jak na swój wiek i okazywaną przed chwilą słabość energicznie się pochylił, podniósł plecak i zaskakująco szybko podszedł do dziury po oknie, wyjrzał na zewnątrz, po czym usiadł na parapecie i zeskoczył na popękane płyty chodnika. Mati zrobił to samo.

Przebiegli kilkadziesiąt kroków i zanurkowali w bramie sąsiedniego domu. Tam na parterze także kiedyś znajdował się sklep. Zapewne spożywczy, bo na pozostałym kawałku szyby wystawowej nadal widać było fragment namalowanej ryby, wypłowiałą głowę z wytrzeszczonym okiem, a poniżej kilka srebrnych łusek i płetwę.

Przycupnęli na podłodze pod ścianą. Andy ciężko oddychał. Po chwili Mati wychylił się przez pozbawione szyby okno wystawowe i spojrzał na ulicę. Była pusta, nikt ich nie ścigał. Andy przesiadł się na obrócone dnem do góry przerdzewiałe wiadro i ponownie spojrzał na ogromny budynek, który wznosił się po przeciwnej stronie placu. Wszystkie okna, a były ich setki, zostały przez pszczoły zaklejone, jeden duży otwór nad niewysoką wieżą stanowił wejście do ogromnego ula.

- Kiedyś mi mówiłeś, jak się ten wieżowiec nazywał. - Młody zmarszczył czoło.

- Pałac Kultury i Nauki. Wielu ludziom się nie podobał, nazywali go Balas Kultury. Jedni chcieli go zburzyć, inni uważali za symbol Warszawy, za zabytek. Wewnątrz teatry, kina, restauracje, muzea, tysiące pokoi biurowych, ogromna sala koncertowa, a nawet basen - odpowiedział Andy. - Iglicy i zegara teraz brakuje. A ten czub miał podobno pięćdziesiąt metrów.

- Byłeś w środku?

- Raz, jako dzieciak.

- Jak tam jest? Opowiedz!

- Marmury, wielkie sale, szerokie schody, kryształowe żyrandole. Tak było kiedyś, a teraz... nie wiem. Poszedłem z mamą do teatru lalkowego. Pamiętam do dziś. - Wspomnienia sprawiły, że stary człowiek wreszcie lekko się uśmiechnął. - To była bajka o dziewczynce, która podróżowała na żyrafie i spotkała różowego smoka... Takie tam głupoty, ale patrz, do dziś pamiętam, że w czasie spektaklu zachciało mi się siusiu i musieliśmy się przeciskać między siedzącymi widzami. Dzieci nie zwracały na nas uwagi, ale za to dorośli... Niektórzy byli wściekli, mruczeli, stękali, syczeli. Jeszcze wtedy ludziom się wydawało, że świat zawsze będzie tak urządzony, żeby im się wygodnie i bezpiecznie żyło. Wszystko dla nich! Ale i tak ciągle narzekali! Na drożyznę, na wysokie kredyty, podatki, na ciężką pracę, bez przerwy się żarli, sprzeczali, knuli, intrygowali, kłócili się o każde głupstwo. Pamiętasz ciotkę?

- Renatę? No pewnie! Głaskała mnie po głowie i mówiła, że wyrosnę na pięknego młodzieńca - zaśmiał się. - Lubiłem ją. Dawała mi czereśnie i truskawki.

- Zawsze jej coś nie pasowało. A to w mieszkaniu było za zimno, a to za gorąco, a to za dużo ludzi w parku, a to dzieci hałasowały, krzyczały, za głośno się bawiły. Szczekające psy ją tak wkurwiały, że dostawała szału. Ciągle robiła awantury tym, którzy chodzili niewłaściwą stroną chodnika...

- Jak to? Która strona jest właściwa?

- No prawa. Tak jak samochody po jezdni jeździły prawą stroną, tak ludzie po chodniku powinni prawą chodzić. Niby miała rację, ale czy to takie ważne? A ona kłóciła się z tymi, którzy chodzili lewą stroną, i musiała ich omijać. Dopiero jak karaluch, wielki jak autobus, szedł z przeciwka całą szerokością drogi, to nic nie powiedziała, tylko zaczęła tak spieprzać, że mało jej peruki nie zwiało.

Mati zachichotał.

- Ale w sumie dobra była z niej kobieta. Strasznie mi jej brakuje. - Mężczyzna zwiesił głowę.

- Pająk, tak?

- Wyszedłem zdobyć coś do jedzenia, a kiedy wróciłem, wisiała nogami do góry pod sufitem, zawinięta w pajęczynę. Pusta była, sama skóra i kości zostały, całą ją wyssał, skurwysyn. Pewnie wyważył drzwi. Próbowała się bronić, na podłodze leżał pistolet, ale nie zdążyła strzelić, zawsze ręce jej się trzęsły, jak trzymała broń.

- Przykro mi, wujku, każdy kogoś stracił.

- Tak, ludzie nie rozumieli, że żyją w raju - ciągnął Andy, jakby nie słyszał jego słów. - No i się doigrali. Żeby wtedy wiedzieli, do czego te ciągłe kłótnie i wojny doprowadzą, to pewnie by takich idiotyzmów nie robili...

Opowieść przerwał atak kaszlu. Stary człowiek ciężko westchnął i zamknął oczy.

- No widzisz... - wyszeptał. - Nie mam już sił. Czuję, dosłownie fizycznie czuję, jak coraz szybciej ze mnie wyciekają. Jakbym był dziurawym wiadrem, o, takim, na jakim siedzę. Jak długo jeszcze dam radę tak się tułać? Tylko cię opóźniam, przeszkadzam, zjadam to, czym ty mógłbyś się najeść. A ja nie chcę cię zatrzymywać... Może faktycznie ktoś dotarł do zamku, może odbudowują plemię...

- No co ty, wujek! Przecież we dwóch łatwiej. Dojdziemy razem. Albo wcale - dodał zdecydowanym głosem. - Twoje doświadczenie jest nam potrzebne. Jesteś mądry! Zawsze radziłeś, co mamy zrobić, i zawsze było dobrze.

- A tam, mądry. - Stary skrzywił się, jakby rozgryzł gorzką pestkę. - Nie przewidziałem ataku mrówek, a mogłem. Gdybym na czas ustawił zwiad od strony mrowiska, wiedzielibyśmy, że się na nas szykują.

- Nikt nie miał do ciebie pretensji.

- A z kim rozmawiałeś?

- No... - zawahał się Mati. - Z Krisem, z Bolem...

- Szkoda, że dwa dni później już nie żyli.

Mati nie odpowiedział, znowu spojrzał przez okno. Ogromny owad przefrunął niedaleko, rzucając cień na całe pomieszczenie. To była pszczoła albo szerszeń. Na szczęście nie zajrzał do sklepu, poleciał dalej.

- Nie przejmuj się mną, bądź ostrożny - odezwał się znowu Andy. - Może faktycznie trafisz na porządnych ludzi i jakaś grupa cię przyjmie. Młody jesteś, silny, takich im trzeba. Ja dalej nie pójdę.

- Nie zostawię cię, wujku. - W głosie Matiego zabrzmiała ciepła nuta. Podszedł do starszego mężczyzny, przykucnął i delikatnie pogładził go po ramieniu. - Jeszcze dajemy radę. Razem. To już na pewno niedaleko.

- Idź! - powiedział stanowczo Andy. - Rozmawialiśmy o tym dziesięć razy, ale dzisiaj już mam dość. Naprawdę brakuje mi sił - powtórzył.

- Uda się nam, zobaczysz - upierał się Mati, próbując się uśmiechnąć. - Zbudujemy nowy świat. Jak w tej piosence! "Zbudujemy nowy świat, nowy świat bez wad" - zanucił.

- Nie, już nie. Zostanę tutaj. Podjąłem decyzję, wiem, co zrobię.

W oczach chłopaka błysnął strach.

- Co?!

Andy oparł się o ścianę, rozpiął kurtkę i wyjął z wewnętrznej kieszeni nieduży płócienny worek. Jego zawartość metalicznie zagrzechotała.

- Weź naboje! - Podał pakunek Matiemu.

- Wujku, nie.

- Nie chcę dalej iść, naprawdę.

Zdjął z ramienia plecak i przez chwilę grzebał w jego wnętrzu. Wreszcie znalazł. Była to puszka sardynek. Wyciągnął dłoń w kierunku siostrzeńca.

- To też weź! Ale nie zjedz od razu, trzymaj na najczarniejszą godzinę. Samo białko i tłuszcz, w razie czego postawi cię na nogi.

Mati nie przyjął prezentu.

- Nie ma mowy - powiedział, energicznie kręcąc głową. - Wujek, nigdzie bez ciebie nie idę.

- Nie mam siły, zrozum! - powtórzył z uporem stary. - Jestem tak zmęczony, że chcę zasnąć i więcej się nie obudzić. Wiem, że trudno ci to sobie wyobrazić, ale skończyłem już siedemdziesiąt pięć lat i czuję się beznadziejnie, znacznie gorzej niż jeszcze dwa, trzy lata temu. Bez-na-dziej-nie! - dodał ponownie.

- Będę wszystko za ciebie robił.

- Dałem ci naboje, zostawię sobie tylko jeden. - Przeładował broń i wyjął magazynek. - Bierz! Nie gniewaj się, wiem, że powinienem oddać ci też mój pistolet, ale po prostu... - urwał i zamknął oczy - po prostu się boję. Boję się bólu. Zawsze się bałem, a to musi boleć jak cholera, kiedy jakieś bydlę żre cię żywcem. Wiem, mogę to zrobić teraz, a ty wziąłbyś sobie pistolet, ale w tej chwili nie mam siły nawet na to. Muszę się przygotować. Śpiwora ci nie daję, bo stary i dziurawy, do niczego się nie przyda, twój jest lepszy. Moje ubranie też byle jakie. Poleżę tu, poczekam, aż mnie znajdą, a wtedy... No, idź już, teraz jest dobry moment.

Mati przez chwilę patrzył na mężczyznę, będącego jedyną bliską osobą, jaką miał na świecie. Zacisnął usta. W jego oczach pojawiły się łzy, które szybko wytarł rękawem.

- Magazynka nie wezmę - powiedział, chowając do swojego plecaka torbę z nabojami. - Odpocznij, wrócę po ciebie. Rozejrzę się tylko po okolicy, znajdę coś do jedzenia, upoluję biedronę albo motyla, może spotkam jakąś grupę, która będzie porządnie wyglądała. Nie ruszaj się stąd...

- A gdzie niby miałbym iść?

- Tak mi się tylko powiedziało. Przyjdę najpóźniej za dwie godziny, a potem...

- Tylko pamiętaj - przerwał mu stary - nawet jak cię ludzie zaatakują, nie strzelaj do nich, od razu się poddaj. Oni i tak mają lepszą broń: lasery, hukowce, miotacze, z tą starą pukawką nie wygrasz, a jak któregoś postrzelisz, to będą się mścić, zamęczą na śmierć. Lepiej niech cię od razu zabiją.

- Wiem. Przecież nigdy do nikogo nie strzelaliśmy. Nie zabiję człowieka, już lepiej niech oni mnie... Pamiętam, co mówił ojciec.

- No, ruszaj!

Andy z powrotem wsunął magazynek do pistoletu, położył się na boku i zamknął oczy.

Mati ostrożnie wyjrzał przez okno. Pusto. Wyskoczył. Ruszył powoli, cały czas starając się mieć za plecami ścianę budynku. Wiedział, że najbardziej trzeba uważać na okna i otwory, w których kiedyś znajdowały się drzwi. W takich zacienionych miejscach czaiły się skorki, pająki, tęczniki albo pluskwy. Oczywiście zerkał także w górę, stamtąd groził atak ważki, osy albo szerszenia. Nawet tłuste, powolne muchy potrafiły niebezpiecznie zaatakować, więc poruszanie się z dala od dających schronienie zabudowań było szaleństwem.

*

- Idziesz? - zapytała Maryla i ruszyła w stronę drzwi.

- Zaraz kończę - zawołała Gaja. - Muszę oczyścić wybierak, nie czekaj na mnie.

Została sama w gliździarni. Kiedy upewniła się, że w długiej piwnicznej sali nikogo poza nią nie ma, podeszła do jednej z wielu desek, stanowiącej burty skrzyń z hodowlą. Przykucnęła. Odkryła tę wspaniałą skrytkę dwa lata temu. Odpowiednio pociągnięta płyta podłogi dawała się przesunąć i wtedy można było pod skrzynię włożyć nawet całkiem spory pakunek. Zmieściła się tam i siekiera, i duża butla z miodem, i zapasowe ubranie, zmieściłby się nawet pistolet maszynowy albo dwa lasery. Dziewczyna wyjęła ze skrytki metalową kasetkę, a następnie wyciągnęła z niej pęk kluczy. Na metalowe kółko naciągnęła kluczyk do szafy z bronią. Wróciła po niego do zbrojowni w nocy, kiedy cały ul pogrążył się we śnie. Zatrzasnęła kasetkę, włożyła ją do skrzyni i starannie zamknęła swój tajny magazyn. Gwiżdżąc wesołą melodię, szybkim krokiem ruszyła do wyjścia.

*

Andy został sam. Wiedział, że źle zrobił. Nie powinien tak się ze sobą cackać. Chłopak miałby drugi pistolet i jeszcze kilka nabojów. Nie wiadomo, co go czeka, przecież druga broń i tych kilka pocisków mogą mu uratować życie. Za późno, żeby go zawołać, nie usłyszy. Ale na pewno jeszcze usłyszy strzał! Tak, nie ma na co dłużej czekać. Wykonał gest, którego nauczyła go matka. Złączone palce prawej dłoni dotknęły czoła, następnie klatki piersiowej na wysokości mostka, potem lewego ramienia, a wreszcie prawego. Rytuał kończyło złączenie dłoni.

- Idę do ciebie, mamo... - powiedział drżącym głosem, chwycił pistolet i włożył lufę do ust. Była zimna jak palec trupa. Lekko nacisnął cyngiel. Jednak nie docisnął go do końca. Nagle poczuł ogromny żal.

To już koniec, pomyślał. Beznadziejny koniec, w brudzie i głodzie, na podłodze zniszczonego, zasyfiałego sklepu. Ale co zrobić, skoro brakuje sił, a życie nie daje żadnej nadziei. Ona podobno umiera ostatnia. Niestety jego nadzieja właśnie umarła. Życie! Teraz, na starość, zrozumiał, że tak naprawdę człowiek nie ma niczego poza życiem. Kiedyś wydawało mu się, że warto pracować, zdobywać, walczyć. Czterdzieści lat temu miał dom z ogrodem i elegancki samochód, domowe kino, sprzęt grający, pralkę, zmywarkę, srarkę... Okazało się, że to wszystko nic nie znaczyło. Zniknęło razem z cywilizacją... Życie! Otrzymał je w chwili urodzenia, straci w momencie śmierci... Banał, jaki staje się udziałem każdej istoty.

Nagle gdzieś blisko huknął strzał. Potem drugi.

Andy usiadł tak gwałtownie, że lufa uderzyła go w przedni ząb, jeden z ostatnich, jakie mu zostały. Zaklął z bólu.

Mati! To strzelał Mati! Na pewno on.

Zerwał się z podłogi i najszybciej jak mógł wyskoczył przez okno na ulicę. Nie przestrzegając żadnych zasad bezpieczeństwa, ruszył truchtem w stronę, w którą przed chwilą poszedł siostrzeniec. Jeszcze kilka kroków i dom urywał się w połowie, jak przecięty nożem ogromny tort. Na chodniku piętrzyły się sterty gruzu, połamane framugi i okna. Andy wyjrzał zza szczerzących się w zburzonym murze cegieł.

W leżącym na dachu spalonym samochodzie, z którego została tylko zardzewiała karoseria, schował się Mati. W wyciągniętej dłoni trzymał pistolet. Nad nim unosił się szerszeń. Był wielkości niedużego helikoptera, jego pręgowany tygrysi odwłok uderzał w auto, za każdym razem przesuwając je o kilka metrów. Ostrze żądła raz po raz cięło powietrze nie dalej niż metr od chłopaka. Mati przewracał się wewnątrz skorupy wozu, ale jakimś cudem do tej pory nie wypadł na zewnątrz.

Andy szybkim krokiem ruszył w stronę owada. Stanął, podniósł pistolet i spokojnie wymierzył. Musiał wcelować w oko. Inne części ciała zwierzęcia były chronione tak grubym pancerzem, że kula wystrzelona ze zwykłego pistoletu nie miała szansy go przebić, odbiłaby się od niego jak od czołgu. Dlatego szerszenie były tak niebezpiecznymi przeciwnikami. Na szczęście miały duże oczy.

Na chwilę wstrzymał oddech, poczekał, aż owad odwróci się do niego przodem, i strzelił. Głowa zwierzęcia odskoczyła w tył, jakby szerszeń otrzymał mocny sierpowy, po czym runął na ziemię. Kilka razy machnął nogami i zamarł.

Mati wyczołgał się z auta, spojrzał na ogromną osę, splunął i odwrócił się do stojącego obok mężczyzny.

- Widzisz, wujek, że jesteś mi potrzebny. Uratowałeś mnie, nie możesz umrzeć. - Uśmiechnął się radośnie.

- Rzeczywiście, na coś się jeszcze przydałem. - Stary odetchnął i schował broń.

Mati wyciągnął zza paska krótką maczetę, zwinnie wskoczył na grzbiet martwego owada i kilkoma mocnymi uderzeniami pozbawił go skrzydeł. Następnie z miejsc, z których skrzydła wyrastały, wyciął dwie bryły soczystego mięsa - jedyne nadające się do jedzenia fragmenty zwierzęcia, pozostałe były zbyt twarde, łykowate albo po prostu tak niesmaczne, że tylko ktoś wygłodzony do granic wytrzymałości mógłby się na nie połakomić. Oni mieli na obiad dwa ogromne steki, więc inne części szerszenia ich nie interesowały.

- Trzymaj, wujek. - Podał steki Andy'emu, a sam ruszył w poszukiwaniu opału.

Andy poszedł do poprzedniej kryjówki po plecak, a następnie zajrzał do kolejnego, pozbawionego szyb budynku. Była to dawna apteka. Sprawiała lepsze wrażenie niż brudny sklep spożywczy. W sporej sali znajdowały się tylko poprzewracane metalowe regały, niektóre zdążyły zardzewieć. Wszedł do środka, położył mięso na jednym z nich i wrócił po leżącą przy drzwiach sporą gałąź. Kiedy wciągnął ją do apteki i połamał na drobne kawałki, wrócił Mati z naręczem desek, tektury, patyków i innych nadających się do spalenia drewienek.

Nadziali mięso na wyjęte z plecaków druty i zapalili niewielkie ognisko. Dym ulatywał przez okno, więc co jakiś czas, by nie był zbyt gęsty, Mati machał znalezioną na podłodze plastikową tacą. Zdecydowanie nie chcieli, by jakieś zwierzę lub człowiek dowiedzieli się o ich obecności.

Przez kilka minut opiekali steki, od razu obgryzając nadające się do jedzenia osmolone kawałki.

- Jakie dobre żarcie! Nie miałem pojęcia, że byłem taki głodny - zaśmiał się chłopak. - Nawet soli nie trzeba.

Andy ze zrozumieniem pokiwał głową.

- Nie jadłem solonego mięsa od ponad roku - mruknął.

- Dasz radę iść dalej? - zapytał chłopak.

Stary człowiek westchnął.

- Kiedy poszedłeś, zamknąłem oczy i już chciałem to zrobić, ale poczułem, że jeszcze nie jestem gotowy, że żal mi życia, jakie by ono nie było. Jednak trudno zabić w sobie nadzieję.

- No jasne, zobaczysz, że będzie dobrze. - Mati się uśmiechnął.

Zadeptał ognisko i usiadł obok wujka. Przez chwilę w milczeniu jedli posiłek. Kiedy skończyli, otarli okopcone druty liśćmi i włożyli je z powrotem do plecaków.

- Może coś tu znajdziemy. - Mati znowu wstał i podszedł do zamkniętych drzwi prowadzących na zaplecze. Na wszelki wypadek wyjął z kieszeni pistolet, po czym nacisnął klamkę.

- Zamknięte.

Wrócił do plecaka, wyciągnął z niego łom. Niestety drzwi musiały mieć blokady antywłamaniowe, bo nie dały się podnieść na zawiasach. Ponownie zajrzał do plecaka i tym razem wyjął z niego kilka związanych sznurkiem wytrychów. Pasował najmniejszy. Pomógł sobie drugim zakrzywionym drutem i zamek zapraszająco pyknął.

Pomieszczenie stanowiło zaplecze apteki, nie miało okna i zachowało się w idealnym stanie. Widocznie metalowe, uzbrojone w blokady drzwi stanowiły na tyle dobre zabezpieczenie, że nikomu nie chciało się ich forsować. Jednak zawartość szuflad była rozczarowująca. Poza kilkoma opatrunkami i strzykawkami znajdowało się w nich tylko trochę lekarstw, których termin przydatności minął ponad trzy dekady temu.

- Zobacz, wujek, tutaj moglibyśmy się przespać - powiedział. - Można drzwi zamknąć od środka i będziemy bezpieczni.

- Przecież to pułapka. Nie masz jak uciec. - Andy wzruszył ramionami.

- No niby tak, ale kto tu przyjdzie? Te budynki już dziesięć razy zostały ograbione, nic tu nie ma.

- Mrówki! Wyczują twój zapach i będą pilnowały drzwi tak długo, aż wyjdziesz. A poza tym nie cierpię zamkniętych pomieszczeń, nie pamiętasz? - westchnął Andy. - Opowiadałem ci, jak w czasie wojny dwa tygodnie siedziałem w zasypanej piwnicy.

- No tak - rzekł Mati. - Idziemy czy chcesz jeszcze odpocząć?

- Trzeba ruszać. - Kiwnął głową.

Podeszli do okna, by się wydostać na zewnątrz, gdy nagle z góry spłynął cień. Do pomieszczenia wpadła mgła jasnego pyłu, obsypując ich głowy i ramiona. Słodki talk wdzierał się do uszu, oczu, nosa. Nie zdążyli nawet podnieść rąk, by zasłonić usta. Pierwszy przewrócił się starszy mężczyzna, chwilę po nim na posadzkę osunął się chłopak. Ogarnęła ich ciemność.

*

Gaja nienawidziła zebrań, które następowały po śmierci któregoś z członków wspólnoty. Wiktor przybierał ton namaszczonego przez stwórcę mędrca, toczył okrągłe zdania o misji, przetrwaniu, obowiązkach i wzajemnej solidarności. Gładził się przy tym po brodzie, co zapewne w jego mniemaniu przydawało mu dostojeństwa, a według Gai wyglądało tak kretyńsko, że parę razy zdarzyło się jej parsknąć cichym śmiechem. W czasie przemówienia zerkał na Gaję, jakby chciał sprawdzić, czy jego mądre słowa i godna postawa wywierają na dziewczynie wrażenie.

- Nasza społeczność jest wierna zasadom spisanym zaraz po wojnie. Jedną z najważniejszych jest klauzula moralności. To nasz fundament, gwarancja przetrwania, bo tylko postępowanie zgodnie z zasadami uczciwości i wysoki poziom etyki pozwolą nam zachować godność i doprowadzić arkę, którą wszyscy płyniemy, do krainy szczęścia i dobrobytu. Jedynie uczciwe, pracowite życie może uratować kulturę daną nam przez przodków i przekazać ją następnym pokoleniom.

Dziad pieprzy jak nawiedzony, myślała Gaja. Co za zakłamany bydlak! Moralność, etyka! Życie w ulu nie ma z nimi nic wspólnego.

Wiktor przełknął ślinę i kontynuował przemówienie:

- Straciliśmy kolejnego przyjaciela, Karla, wszyscy go dobrze znaliśmy, był życzliwym, dobrym człowiekiem i rzetelnym robotnikiem, ważnym członkiem naszej wspólnoty. Nie będzie go łatwo zastąpić. Przez chwilę pomyślmy o nim w ciszy.

Po minucie milczenia Wiktor głośno westchnął i dodał:

- W ostatnim czasie na drugą stronę życia, na stronę śmierci, odeszło wielu naszych przyjaciół. Nie zapominajmy zatem o jednym z naszych najważniejszych obowiązków: o reprodukcji! Nasza społeczność nie może wyginąć. Szanujemy prawa natury, ale także, nawet w tej skomplikowanej sytuacji, doceniamy indywidualność każdego mężczyzny i każdej kobiety, dlatego wspólnota nie chce wywierać na nikogo presji. Najważniejsze są jednak zobowiązania wobec plemienia! Musimy pamiętać, że każda kobieta kończąca osiemnaście lat ma obowiązek wybrać sobie partnera, z którym spłodzi potomków. W uzasadnionych przypadkach, jeśli kobieta nie chce lub nie jest w stanie się zdecydować, decyzję może za nią podjąć rada starszych, która, jak wszyscy wiemy, kieruje się najwyższym dobrem naszej wspólnoty. To chyba zrozumiałe.

Gaja dobrze tę zasadę rozumiała. Ich społecznością rządziły niemal takie same prawa, jakie kierowały stadem dzikich zwierząt. Najsilniejszy samiec, czyli Wiktor, wybierał najładniejsze partnerki, mniej atrakcyjne zostawiając innym mężczyznom. Tak naprawdę chodziło o hierarchię w kolejności dziobania, czy raczej w tym wypadku - bzykania.

Kiedy Wiktor już się nagadał, następowała modlitwa prowadzona przez starego Oskara, który był kimś w rodzaju duchownego. Łysy i przygarbiony Oskar nie miał święceń kapłańskich, przed wojną służył do mszy, a później był szafarzem, jak powszechnie plotkowano - samozwańczym. Po ostatnich słowach Oskara następowała chwila ciszy, a potem spożywano posiłek. Główne danie stanowiło mięso. Ciotka zawsze dziękowała obrońcom za zabicie szerszeni, mrówek albo os. Raz podobno, w czasie wyprawy po opał i zioła, mężczyznom udało się upolować ogromnego turkucia. Smakowite steki starczyły na kilkanaście posiłków. Gaję dziwiło, że mięso spożywane w czasie stypy zawsze miało taki sam słodkawy smak. Niezależnie od tego, z jakiego zwierzęcia pochodziło.

- Mam swoją ulubioną przyprawę - tłumaczyła ciotka, lecz na pytanie jaką odburkiwała, że Gaja dowie się, kiedy zostanie jej wyznaczona odpowiednia funkcja w kuchni. - To już niedługo - obiecywała Marta. - Tylko się staraj. Może nadejdzie dzień, kiedy zostaniesz w naszym plemieniu ważną osobą.

Gai się to gadanie nie podobało. Nie chciała być żadną "ważną osobą". Wiedziała, co kryje się za tymi słowami. Na myśl o Wiktorze przechodziły ją ciarki. Zdawała sobie sprawę ze swojej urody, zauważyła, że dziad po prostu ślini się na jej widok. Parę miesięcy temu zaprosił ją na spotkanie w prywatnym apartamencie. Najpierw się zdziwiła, bo tego typu imprezy były zarezerwowane wyłącznie dla starszyzny.

- Doceń, jakie spotkało cię wyróżnienie - powiedziała ciotka. - I zachowuj się odpowiednio, bądź miła dla Wiktora! Pamiętaj, że od jego życzliwości dużo zależy! To ważne dla ciebie i dla mnie! Rozumiesz?

- Tak, bardzo dobrze rozumiem.

Marta nie usłyszała w jej głosie ironii.

- No to włóż mój naszyjnik, wyjątkowo pasuje do twojej urody. - Kobieta spróbowała się uśmiechnąć, ale na jej twarzy pojawił się tylko krzywy grymas.

Na spotkanie przyszła cała rada starszych i kilku funkcyjnych. Ciotka zachowywała się jak doświadczona stręczycielka, zachwalała Gaję, jakby ta była przeznaczoną na sprzedaż jałówką.

Jeszcze chwila, a każe mi się rozebrać i pokazać cycki, pomyślała dziewczyna.

Na szczęście do tego nie doszło. Kiedy rozpoczęto grę w kierki, Marta robiła wszystko, by towarzystwo nie zwracało uwagi na Wiktora i Gaję, którzy zostali w saloniku. Gdy Wiktor wypił kilka kieliszków miodu, zaczął dziewczynie szeptać do ucha mętne teksty o przekazywaniu najlepszych genów, bredził o odpowiedzialności wobec mieszkańców ula. Jego silne łapska zaczęły niebezpiecznie krążyć wokół ciała Gai. Wreszcie miała tego dość, wstała i wróciła do swojego pokoju, który dzieliła z ciotką. Następnego dnia rozpętało się piekło. Stara od rana opieprzała ją i wyznaczała najgorsze prace. Oczywiście w repertuarze szykan na pierwszym miejscu znajdowało się czyszczenie zafajdanego i zasikanego brzegu strumyka, szorowanie kotłów i podłogi. To właśnie tego dnia w głowie Gai powstał plan, ukrywający się pod hasłem "start".

Może wezmę ze sobą jedną czy dwie dziewczyny, myślała. Ale do ostatniej chwili nic im nie powiem. Muszą mi zaufać.

*

Andy, obudził się, lecz przez chwilę nie otwierał oczu, udając, że śpi. Nasłuchiwał uważnie, ale nie dobiegł do niego żaden dźwięk. Słodki zapach, który go otaczał, był tak intensywny, że prowokował do mimowolnego oblizania ust. Tak, wargi także miał słodkie. Ostrożnie uchylił powieki. W pomieszczeniu panował złocisty półmrok. Nie świeciła żadna lampa czy świeca, ciemnozłote światło dochodziło przez znajdujący się wysoko nad podłogą otwór. Jeśli było to okno, to zostało zapaćkane czymś żółtym.

Usiadł i rozejrzał się dookoła. Sala, w której się obudził, była owalna, miała około trzydziestu metrów kwadratowych, pod jedną ze ścian stał zakurzony fortepian! Coś takiego! Nie widział podobnego instrumentu od czasów przedwojennych! Dopiero po chwili zauważył, że pod przeciwną ścianą leży zwinięta jak embrion ludzka postać. Wstał i ostrożnie do niej podszedł. To Mati! Przyklęknął przy chłopaku i dotknął jego czoła. Było ciepłe. Potrząsnął ramieniem siostrzeńca. Raz, drugi, wreszcie Mati jęknął, obrócił głowę i dostrzegł pochylającego się nad nim wujka. Gwałtownie usiadł i się rozejrzał.

- Co się stało? - zapytał nieprzytomnym głosem. - Gdzie jesteśmy?

- Nie mam pojęcia. To chyba jakaś sala prób...

- Co?!

- No sala, w której ćwiczyli muzycy.

- Jak słodko... w ustach. - Mati oblizał wargi, tak jak to przed chwilą zrobił Andy.

- Słodko - zgodził się wujek. - Aż za słodko.

Chłopak wstał i podszedł w pobliże otworu, przez który sączyło się złociste światło.

- Tam chyba jest szyba, ale czymś zaklejona.

Nagle ruszył szybkim krokiem w przeciwną stronę.

- Tu jest wyjście!

Rzeczywiście, w małym korytarzyku znajdowały się podwójne drzwi. Nacisnął klamkę, ale drzwi nie dały się otworzyć.

- Zamknięte na klucz - stwierdził i automatycznie zaczął się rozglądać za swoim plecakiem, w którym miał komplet wytrychów. Ale plecaka nigdzie nie było.

Andy nagle poczuł ogarniające go przerażenie. Stalowe obręcze ścisnęły jego płuca. Znowu znalazł się w pomieszczeniu, z którego nie mógł się wydostać!

Jednak trzeba było strzelić i ze sobą skończyć, pomyślał.

Jego mózg w ciągu ułamka sekundy rozprysnąłby się na tysiąc kawałków i teraz nie musiałby się niczym martwić, niczego się bać. Spróbował zaczerpnąć powietrza. Udało się. Jeszcze raz, i jeszcze.

- Nie mamy plecaków i broni - stwierdził Mati. - Kto nas tu zamknął?

- Ten, kto nas porwał i tu przyniósł.

Chłopak ponownie podszedł do ściany, zadarł głowę i zauważył:

- Wujek, jakbyś stanął mi na ramionach, mógłbyś sprawdzić, czym to okno jest zaklajstrowane, może uda się przebić, zdrapać...

Nie dokończył. W zamku zachrobotał klucz, a po chwili oba skrzydła drzwi się otworzyły.

Mati błyskawicznie podskoczył do Andy'ego, jakby chciał go bronić przed domniemanym napastnikiem.

Do sali wszedł niski i szczupły człowiek, za to obdarzony przez naturę sporym nosem, pod którym jaśniał krótki żółtawy wąsik. Ubrany był w jasny kombinezon, na głowie miał korkowy kask. Wyglądał jak dziewiętnastowieczny odkrywca niezbadanych terenów na Czarnym Lądzie.

- Obudziliście się - ni to zapytał, ni stwierdził. - Pięknie! - Jego pociągłą twarz ozdobił uśmiech. - Bardzo się cieszę. - Jestem Bart. A to pani Matylda.

Do pomieszczenia wsunęła się ogromna pszczoła. Wielkie migdałowe oczy wpatrywały się uważnie w mężczyzn, futro miała gęste i wyjątkowo ciemne. Za pierwszym owadem wdreptały jeszcze dwie pszczoły, przewyższające wzrostem tę pierwszą.

Andy i Mati odruchowo się cofnęli.

- Spokojnie, nie bójcie się. - Bart podniósł dłoń w uspokajającym geście. - Pani Matylda i strażniczki nie zrobią wam nic złego. Przyszły z propozycją jako przedstawicielki ula.

Stojący pod ścianą mężczyźni spojrzeli na siebie ze zdumieniem.

- Ula?! - wyrwało się Matiemu.

- No tak, możecie nie widzieć. - Ich nowy znajomy pokiwał głową i zaraz dodał: - Znajdujecie się w ulu, w gościnie u pszczół.

- Porwały nas - mruknął Andy.

Pszczoła nazwana Matyldą najwyraźniej rozumiała język ludzi, bo głośno bzyknęła, co zabrzmiało jak ostrzeżenie.

- Oj tam, oj tam - zaśmiał się sztucznie Bart. - Zaraz "porwały". Przyjmijmy, że była to forma zdecydowanego zaproszenia. Ale to przecież teraz nieistotne. Jesteście z nami, a najważniejsza jest oferta, jaką pani Matylda chce wam przedstawić. Wreszcie będziecie mogli spokojnie, bezpiecznie i godnie żyć!

- Jaka oferta? - zapytał Andy.

- Pracy, oczywiście, a właściwie - Bart się zawahał - mamy propozycję pozytywnej odmiany, jaka może zajść w waszej... sorki, nędznej egzystencji.

- Ale jakiej pracy?! - zdziwił Mati. - Pszczoły chcą nam dać pracę?

- Zgodnie z prawem panującym w królestwie pani Matylda przedstawi wam propozycję osobiście, ja tylko przetłumaczę.

Mężczyzna w białym kombinezonie ukłonił się owadowi. W odpowiedzi pszczoła zaczęła drobić małymi kroczkami, przystawała, podnosiła łapy, brzęczała i bzykała, a nawet parę razy z furkotem machnęła ogromnymi skrzydłami. Kiedy zakończyła niezwykły taniec, kiwnęła głową i spojrzała na Barta.

Bart ponownie nisko się jej ukłonił i przetłumaczył wytańczone i wybrzęczane słowa:

- Pani Matylda powiedziała, że zostaliście zakwalifikowani jako pomocnicza siła robocza. Zaprasza was do aktywnego uczestniczenia w życiu ula, do budowania wspólnej przyszłości ludzi i pszczół. Oczywiście możecie odmówić. Jeśli zdecydujecie się na życie tutaj, to na zawsze. Już nigdy nie będziecie mogli opuścić królestwa Matki Pszczoły.

Przez chwilę panowała cisza.

- No nie, to jakieś żarty?! - wybuchnął Mati.

- Uspokój się! - skarcił go wujek i zwrócił się do Barta. - O jaką pracę chodzi? Nie rozumiem. Co mielibyśmy robić?

- No jak to, o co? - Tym razem to przybyły sprawiał wrażenie zdziwionego. - Jest tu dużo pracy, ale przede wszystkim będziecie pracować przy produkcji miodu, oczywiście.

- Przecież to pszczoły robią miód! - stwierdził Andy.

Bart parsknął.

- Dawne czasy! Pokażę wam, jak wygląda linia produkcyjna, wtedy wszystko zrozumiecie.

Pszczoła znowu niecierpliwie bzyknęła, Bart szybko przyklęknął, po czym na czworakach, wydając brzęczące dźwięki ustami, podnosząc, to rękę, to nogę, wykonał taniec będący tłumaczeniem słów wypowiedzianych przez ludzi.

Andy i Mati patrzyli na ten spektakl z niedowierzaniem pomieszanym z zażenowaniem. Dorosły facet łażący na czworakach i pobzykujący jak owad wyglądał idiotycznie. Jednak Bart rzeczywiście potrafił się porozumieć z pszczołami, bo po chwili pani Matylda dostojnie skinęła głową i w towarzystwie strażniczek wyszła z pokoju.

*

Ogromna pieczarka wielkości plażowego parasola powoli zaczęła się przechylać. Gaja podparła ją drewnianym trzymadłem i jeszcze raz pociągnęła ku sobie ostrze piły. Grzyb spadł z przeciętego pieńka i zaczął się przewracać. Dziewczyna chwyciła go obiema rękami i delikatnie położyła na ściółce.

- Oliwka! - zawołała do koleżanki, która natychmiast ruszyła w jej stronę, pchając przed sobą wózek.

Podniosły pieczarkę i umieściły ją w wiklinowej kapsule na kołach.

Oliwka, czarnowłosa piętnastoletnia dziewczynka o ogromnych, wiecznie zdziwionych oczach, rozejrzała się, by sprawdzić, czy na pewno nikogo nie ma w pobliżu. Były same. Przy drzwiach wyjściowych, dobre dwadzieścia metrów od nich, pracowała następna para, a kolejna jeszcze dalej.

- Podobno złapały dwóch nowych facetów - szepnęła Oliwka. - Anka mówiła, że jeden jest młody i ładny jak malowany - zachichotała. - Wysoki, ma długie jasne włosy.

Gaja poczuła nagłe ciepło, które wykluło się z serca i zaczęło promieniować na całe ciało. Ze zdumieniem zauważyła, że na rękach ma gęsią skórkę.

Co się dzieje?!, zdziwiła się w myślach. Czyżby właśnie w ten sposób dała znać o sobie słynna kobieca intuicja?

- I co, zostaną? - zapytała obojętnym tonem.

- Nie wiem, Anka widziała ich, kiedy szli z Bartem do miodowni. Drugi to staruszek, ale podobno jakoś tam podobny do tego młodego. Może jego dziadek.

- Przydałoby się kilku nowych facetów - mruknęła Gaja. - Ale młodych.

- No! - Oliwka westchnęła. - Czuję, że już się w tym pięknisiu zakochałam! - Zaśmiała się głośno i radośnie.

- W tym staruszku?

- No co ty?! - Oliwka klepnęła ją w plecy i zaniosła się śmiechem.

Gaja też się roześmiała.

- Ej, co wam tak wesoło?! - zawołał jeden z pracujących przy drzwiach mężczyzn. - Do roboty się lepiej weźcie!

Dziewczyny spojrzały na siebie i wykrzywiły usta, przedrzeźniając go.

- Ble, ble, ble, ble, ble - szepnęła piętnastolatka i znowu obie zachichotały.

*

W ogromnej hali pracowało kilkadziesiąt ubranych w białe lub żółte kombinezony osób - mężczyzn i kobiet. W olbrzymich basenach mieszali gęstą złocistą substancję albo machali ogromnymi wachlarzami nad pełnymi płynu zbiornikami. Inni przelewali miód do słojów, przenosili pękate lniane worki, puste lub pełne szklane naczynia. Dopiero po chwili Andy zauważył, że kolor płynu w poszczególnych zbiornikach nieco się różni, od jasnożółtego po miedzianozłoty. Pomiędzy basenami rozłożone zostały tory, po których inni pracownicy - ci mieli na sobie kombinezony niebieskie - pchali wózki załadowane skrzyniami, workami, wielkimi słojami lub beczkami. Hala szumiała gwarem rozmów, okrzyków, stukotem kół wagonów, pluskiem cieczy. Wypełniający to miejsce słodki zapach miodu niemalże zatykał usta i nos, oszałamiał.

- Na początku dostaniecie robotę przy sprzątaniu, noszeniu pustych opakowań, ładowaniu ich na wózki. - Bart pokazał palcem koniec hali, gdzie odbywały się opisane przez niego czynności. - Kiedy wykażecie się dobrą pracą, dostaniecie poważniejsze zadania.

- Jakie? - zapytał Mati.

- Najlepszym zajęciem jest wachlowanie nektaru.

Mati prychnął.

- Żartujesz?

- No nie. - Bart zmarszczył brwi. - W destylarniach w ten sposób odparowujemy wodę. O, w tamtych basenach. - Ponownie wyciągnął dłoń.

- Właśnie się zastanawiałem, co ci ludzie robią - odezwał się Andy.

- Skonstruowaliśmy lekkie wachlarze z suszonej trawy. Mniej więcej po roku możecie trafić do destylarni. Stoisz kilka godzin, gadasz z kumplem i od czasu do czasu machniesz wachlarzem. Żyć, nie umierać. Jeszcze lepsze jest plecenie wachlarzy, ale tym zajmują się przede wszystkim kobiety.

- A jak tu jest z jedzeniem? - zapytał Andy.

- No a co można jeść w ulu? - Bart wzruszył ramionami. - Miód. Tam, na zewnątrz, za łyk miodu wielu oddałoby wszystko, co mają, a wy będziecie mieli go, ile dusza zapragnie. Inna sprawa, że w dzisiejszych czasach ludzie mają niewiele. Jak to się mówi: nic, z przewagą gówna - zaśmiał się ze swojego dowcipu, ale Andy i Mati nie wyglądali na rozbawionych. - Hodujemy też grzyby i mięso - kontynuował przemowę Bart. - Nawet całkiem niezłe, ale na smakołyki nie liczcie, tutaj nie żyje się, żeby jeść, ale je, aby przeżyć. Najważniejsze, że nikt nie chodzi głodny. Decyzja należy do was. Dodam tylko, że po pracy jest czas wolny.

Bart przysunął się bliżej i powiedział szeptem:

- Produkujemy na boku miody pitne, rozumiecie, fermentowane. - Mrugnął okiem. - Są kobiety, nawet więcej niż mężczyzn, więc zawsze jest kilka wolnych, nie będziecie samotnie spędzać nocy. Paru gości umie grać na instrumentach, urządzamy koncerty, turnieje szachowe, gramy w karty. No i jest mnóstwo książek, w Pałacu była biblioteka, kilkadziesiąt tysięcy tytułów. Nie jest tu źle, naprawdę, na pewno lepiej niż na zewnątrz. Najważniejsze, że przez cały czas nie będziecie musieli walczyć o życie, uciekać, ukrywać się przed robalami. Znam to, bo przecież po wojnie też przez kilka lat tułałem się na zewnątrz. Zazwyczaj jest tu aż za spokojnie, a zimą po prostu nieustający łikend, bo ul pogrąża się w letargu. Można zatracić się w lenistwie.

- A pszczoły? Nie są niebezpieczne? - zapytał Andy.

- No co wy?! - Bart wzruszył ramionami. - Pszczoły bez powodu nie zrobią krzywdy żadnemu człowiekowi. Przecież ludzie są pożyteczni, produkują miód!

Mati parsknął śmiechem.

- Ludzie są pożyteczni, ładnie to zabrzmiało.

- No, tak. Będziecie bezpieczni, o ile nie spróbujecie uciec z ula. Bo - dyskretnie się rozejrzał - one się strasznie boją szpiegów i inwazji ludzi. Rozumiecie, tyle jedzenia w jednym miejscu. A wiadomo, jacy są ludzie. Wyobraźcie sobie bandę wykolejeńców z miotaczami, laserami i bomberami. Wykończyliby je w pół godziny. Dlatego pszczoły przez całą dobę obserwują okolicę, w nocy robią to dla nich opłacane miodem ćmy, a jeśli zbliża się zbrojna grupa, natychmiast starają się ją zneutralizować.

- Jak neutralizować? - spytał Mati.

- Tak jak was. Zresztą ja też się tutaj dostałem w ten sposób. Pszczoły nauczyły się produkować z kwiatów chmielu i maku usypiający proszek. Tak naprawdę to ich jedyna prawdziwa broń, bo żądełkami to sobie mogą atakować dupę osła. Na uzbrojoną w maszynowe giwery gromadę z wypiętym tyłkiem nie ma się co porywać. Bandytów posypują proszkiem, a jak ci usną, zagryzają ich i po kłopocie.

- Dlaczego nam to wszystko mówisz? - zapytał Andy.

- Od pewnego czasu byliście obserwowani przez wywiadowców ula, nie jesteście bandytami, po prostu chcecie przeżyć, no i zabiliście szerszenia, zapunktowaliście, więc pszczoły dają wam szansę.

- Szerszenia? - zdziwił się Mati. - To takie ważne?

- Szerszenie to najwięksi wrogowie ula. Nie działa na nie usypiający proszek, są znacznie silniejsze od pszczół, a gdy napadają rojem... - Bart urwał. - Zresztą będziecie mieli czas, żeby wszystkiego się dowiedzieć. Jeśli z nami zostaniecie, oczywiście.

- Ile czasu mamy na podjęcie decyzji? - zadał pytanie Andy.

Bart przez chwilę milczał. Patrząc na jednego, a potem na drugiego, poruszał żuchwą, jakby coś przeżuwał. Wreszcie powiedział:

- Zero czasu. Tu nikt nie będzie sobie wami zawracał głowy. Jak to kiedyś mówiono "rybka albo pipka". - Zaśmiał się nerwowo. - Za chwilę wrócimy do pani Matyldy i musicie zadeklarować, chcecie zostać czy nie.

- A co, jeśli nie będziemy chcieli? - spytał Mati.

- No co? Przecież już was nie wypuszczą!

- Aha - powiedzieli równocześnie mężczyźni i obaj głośno westchnęli.

- Czyli tak naprawdę nie mamy wyjścia, musimy się zgodzić - stwierdził starszy.

- No, sorry. - Bart kiwnął głową. - Byłoby mi przykro, gdyby was wyeliminowały, bo już was polubiłem. Co was czeka na zewnątrz? Walka o każdą następną chwilę, głód, nieprzespane noce, ciągły strach, nie zazdroszczę nikomu życia poza ulem, jeszcze pamiętam, jak to było. Dobrze się zastanówcie.

- Wyeliminowały, ładnie to brzmi. - Andy pokręcił głową.

- No to uśpiły. Na zawsze. Tak lepiej? - Bart się skrzywił . - A jak by był z tym problem, to was po prostu zagryzą. Nie żądlą, to już dla nich ostateczność, bo wiecie...

- Wiemy - przerwał mu Andy. - Jak pszczoła użądli, to zdycha.

- My używamy słowa "umiera". - Na twarzy Barta ponownie pojawił się nieprzyjemny grymas. - Nie muszą żądlić, są naprawdę silne. Człowiek nie ma szans w walce z pszczołą. Zwłaszcza że jest ich w ulu kilka tysięcy. - Zaśmiał się nerwowo.

Andy i Mati przez chwilę się nie odzywali.

- Jak długo tu jesteś? - zapytał wreszcie Andy.

- Prawie siedem lat. Nie wiem dokładnie, bo czas zaczęliśmy liczyć dopiero od narodzin pierwszego dziecka, czyli mniej więcej sześć lat temu. No, to jaka decyzja?

Andy i Mati ponownie na siebie spojrzeli.

- Panowie, tu nie ma się nad czym zastanawiać. Jesteście porządnymi ludźmi, nie żadnymi łajzami. Takich jak wy nam potrzeba. Może kiedyś sytuacja się zmieni, wyjdziemy na zewnątrz i zbudujemy nową społeczność. Mamy już ponad dwudziestkę dzieci, które tutaj się urodziły. Dla nich musimy stworzyć sensowną przyszłość. To co wybieracie: życie czy śmierć?

- Przecież nie mamy wyjścia, zgadzam się - powiedział cicho Andy.

Młodszy przygryzł usta i tylko kiwnął głową.

*

Szerokimi schodami zrobionymi z jasnego marmuru weszli na wyższe piętro, gdzie w ogromnej pustej sali przyjęła ich pani Matylda. Tym razem towarzyszyły jej aż cztery potężne strażniczki, które przez cały czas stały dwa kroki za nią. Sprawiały wrażenie, że tylko czekają na sygnał, by rzucić się na ludzi i ich zabić.

Bart znowu odtańczył kilka zdań, bzykając i tupiąc, po czym podniósł się z kolan.

Matylda akceptująco pokiwała głową, a następnie wygłosiła taneczną przemowę. Kiedy znowu znieruchomiała, spojrzała ogromnymi oczami na ludzi.

- Powtarzajcie za mną - rozkazał Bart. - Przysięgam być wiernym Królowej Matce i wszystkim pszczołom...

Andy i Mati powtórzyli.

- ...nie opuścić ula, bronić go wszelkimi siłami, nawet z narażeniem życia, pracować i żyć uczciwie, wykonywać wszelkie polecenia przełożonych, nawet wbrew własnym poglądom... - kontynuował ich nowy znajomy. Poczekał, aż mężczyźni powtórzą, i zakończył przysięgę: - Przyjmuję do wiadomości, że złamanie tych zasad karane jest śmiercią.

Andy i Mati wypowiedzieli także te słowa.

Wizyta zakończyła się kilkoma rutynowymi kwestiami wybzyczanymi i wytańczonymi przez Matyldę, a później przetłumaczonymi przez Barta:

- Witam was w ulu w imieniu Królowej Matki, własnym oraz wszystkich pszczół, niechaj wasze życie będzie udane i pracowite.

- Ukłońcie się, spotkanie skończone - poinstruował ich Bart.

Zrobili, co kazał. Pszczoły także się ukłoniły, po czym wyszły z pomieszczenia.

- No to witam na pokładzie. - Bart uścisnął im dłonie. - Cieszę się z każdego nowego człowieka, bo im nas tu więcej, tym życie wygląda normalniej. Chodźcie do dormitorium.

*

Część mieszkalna ludzi, nazwana przez Barta szumnie dormitorium, składała się z kilku różnej wielkości sal znajdujących się w podziemiach pałacu. Bart zaprowadził ich do największej z nich, tak ogromnej, że mogłoby w niej spać jednocześnie kilkaset osób. Światło sączyło się przez zaklejone woskiem, zakratowane malutkie okienka umieszczone wysoko pod sufitem. Nieco blasku rzucał ogień z wielkiego paleniska znajdującego się na środku pomieszczenia. Wisząca nad nim szeroka rura wciągała dym gdzieś wysoko, prawdopodobnie do znajdującego się na wyższej kondygnacji komina. Na ścianach rozmieszczono kinkiety z dającymi niewiele światła ogarkami.

Na palenisku stał olbrzymi gar, w którym bulgotała przygotowywana przez kobiety potrawa. Kucharka, która mieszała łychą gęstą breję, nie zwróciła na przybyłych uwagi, natomiast asystujące jej dwie młodsze kobiety zerknęły na nich z ciekawością.

- Witaj, Justo - ukłonił się Bart. - Chcę ci przedstawić dwóch nowych. Są już po przysiędze.

Starsza kobieta, nazwana Justą, obróciła się w ich stronę. Jak na swój wiek była zdumiewająco piękna, jej pociągłą twarz o zaostrzonych wiekiem i pociętych zmarszczkami rysach wieńczył przetykany srebrnymi pasemkami siwizny kok.

- Przedstawcie się! - powiedziała nieznoszącym sprzeciwu głosem.

Bart popchnął lekko Andy'ego i Matiego w stronę ogniska, Mati potknął się o leżącą na podłodze gałąź, co sprawiło, że dwie młode kobiety zachichotały.

- Jestem Andy. - Starszy mężczyzna kiwnął głową. - A to mój siostrzeniec Mati.

- A co, sam nie umie mówić? - zaśmiała się jedna z młodych.

- Miło mi. - Starsza kobieta mruknęła w taki sposób, jakby wcale nie cieszyło jej zjawienie się przybyszy.

- Anna - rzuciła jej pomocnica.

- Pola - odezwała się druga z nich.

Anna miała ciemne, krótko obcięte włosy, Pola jasne. Obie były szczupłe, ubrane w żółte robocze kombinezony, więc Mati, chociaż starał się im przyjrzeć, nie był w stanie dostrzec, czy są zgrabne. Niemniej widok dziewcząt spowodował, że jego serce zaczęło szybciej bić. Nie spotkał kobiety od kilku miesięcy i dopiero w tej chwili zrozumiał, jak bardzo mu tego widoku brakowało.

- Będziecie mieli dużo czasu, żeby się lepiej poznać - stwierdził Bart. - Teraz chodźcie za mną, oprowadzę was po naszym królestwie.

Za ścianą znajdowała się druga, nieco mniejsza, ale także bardzo rozległa sala. Na podłodze leżały porozkładane pojedynczo lub parami sienniki, na nich porządnie ułożone śpiwory i poduszki.

- Tu będziecie spać. Z magazynu weźmiecie materace, zdaje się, że śpiwory macie swoje - stwierdził Bart.

- Wszystko nam zabrali - odpowiedział Mati.

- Swoje rzeczy dostaniecie z powrotem. Poza bronią oczywiście.

Bart otworzył drzwi. W pomieszczeniu leżało w rzędach, jeden na drugim, kilkadziesiąt materacy. Mati zdjął dwa z wierzchu i przeciągnął je do noclegowni.

- Żyjemy zgodnie z tradycją, jak starożytne plemię. - Bart się uśmiechnął. - Kobiety opiekują się dziećmi, szykują posiłki, a po powrocie mężczyzn z pracy wszyscy razem je spożywamy. Oczywiście część kobiet także pracuje przy produkcji i w hodowli. Roboty jest sporo.

Uchyliły się drzwi znajdujące się obok części sypialnej i z kolejnej sali wyjrzała trzy-, może czteroletnia jasnowłosa dziewczynka. Trzymała palec w buzi i z uwagą przyglądała się nieznajomym.

Bart pomachał do niej przyjaźnie, po czym wyjaśnił:

- Tam są sypialnie dzieci, wstęp tylko dla opiekunów. Czyli nie dla was - zaśmiał się.

Za dziewczynką pojawiła się starsza kobieta, która chwyciła małą za rękę i zamknęła drzwi.

Bart dotknął palcem kurtki Andy'ego.

- W tych łachach nie będziecie mogli chodzić. Gdybyście spotkali pszczołę, zagryzie was, zanim zdążycie pierdnąć ze strachu. Kombinezony, które dostaniecie, są nasączone odpowiednim zapachem, pachną ulem. W nich będziecie dla pszczół swoi, nie zrobią wam krzywdy. Tak to działa. Wszystkie kombinezony mamy w jednym rozmiarze, jesteś średniego wzrostu, więc będzie na ciebie pasował - zwrócił się do Andy'ego. - Gorzej z tobą. - Zmierzył wzrokiem Matiego. - Dryblasy i kurduple mają przechlapane, a ty jesteś dość wysoki. Zresztą widzieliście, że dziewczyny w swoich ubraniach po prostu toną. I tak mają poskracane rękawy i nogawki. Mamy coś w rodzaju pracowni krawieckiej i ubrania nieco się modyfikuje. Ale z dużego łatwiej zrobić mniejsze niż odwrotnie. Oczywiście oddamy wam wasze śpiwory, plecaki i drobiazgi, które mieliście, to będzie wasz jedyny majątek. Buty też dostaniecie, chociaż tu, w ulu, wiele osób woli chodzić na bosaka.

Później Bart zaprowadził ich do korytarzy i pomieszczeń położonych jeszcze niżej. Kiedy otworzył drzwi pierwszego z nich, owionął ich dawno zapomniany zapach lasu. W całej ogromnej piwnicy jak hełmy kosmitów srebrzyły się kapelusze gigantycznych pieczarek. Na końcu sali pracowało kilka osób, które podniosły głowy, żeby na nich spojrzeć.

- Nie wiem, czy lubicie grzyby, ale będziecie musieli się do nich przekonać, bo to jeden z podstawowych składników naszej diety - stwierdził Bart. - Niby zwyczajne pieczarki i boczniaki, ale dzięki odpowiedniemu nawożeniu udało się nam wzbogacić ich smak. Niedługo się przekonacie.

Przeszli kawałek dalej.

- A tu jeszcze jedna hodowla - oznajmił Bart, otwierając następne drzwi.

Była to równie ogromna piwnica, prawie w całości wypełniona czarną, wilgotną ziemią umieszczoną w kilkunastometrowych drewnianych skrzyniach przypominających szuflady. Na wierzch jednej z nich weszli po drewnianych schodkach. Strop znajdował się tak nisko, że musieli się mocno pochylić, ale i tak Mati kilka razy walnął głową o sufit.

- Tutaj z kolei hodujemy mięso.

- Mięso?! - Chłopak się wzdrygnął. - Jak hodujecie mięso?

Bart chwycił wiszące na ścianie urządzenie, przypominające skrzyżowanie bosaka z siatką na ryby.

- To jest wybierak - powiedział i ostrożnie wsunął go w grunt, na którym stali. - Może trafi się wam robota i tutaj.

Po chwili szarpnął wybierakiem jak wędką i z trudem wyciągnął na powierzchnię ogromną wijącą się dżdżownicę. Miała ponad metr długości i szerokość ramienia dobrze zbudowanego mężczyzny. Zręcznie potrząsnął narzędziem i robal wpadł do siatki, w której wił się i prężył.

- Dobre mięso, ale ta musi jeszcze trochę podrosnąć - stwierdził Bart, uwalniając glizdę, która błyskawicznie wkręciła się z powrotem w pulchną ziemię.

- O w mordę. - Mati splunął.

- Nigdy nie jedliście dżdżowniciny? - zdziwił się Bart. - Smakuje trochę jak wędzona polędwica, ale rzecz jasna nie jest słona.

- Różne gady już jadłem - pokręcił głową Andy - ale takich robali jeszcze nigdy.

- Wystarczy wypatroszyć, dodać przyprawy i usmażyć. Albo udusić. Pychota!

- Chyba to wasze żarcie nie przejdzie mi przez gardło - jęknął Mati.

- Poczekaj, aż zgłodniejesz - zaśmiał się Bart. - Poza grzybami i "mięskiem" - mrugnął - mamy oczywiście dużo miodu. Pszczoły nam go nie żałują, ale po kilku dniach na jego widok będziecie rzygać. Zresztą od smaku grzybowego gulaszu także. A potem minie jeszcze klika tygodni i się przyzwyczaicie. Znam nawet takich, którzy to nasze żarcie lubią. Na przykład ja! - Znowu się zaśmiał.

Bart starannie zamknął drzwi sali, w której hodowano "mięso", i poprowadził ich wąskimi schodami piętro niżej. Korytarz był oświetlony umieszczonymi na ścianach słojami. Widząc ich zdziwione spojrzenia, wyjaśnił:

- To nasze latarki. Mój wynalazek!

- Ale co w nich świeci? - zapytał Andy.

- Zaraz wam pokażę.

Pochylił głowę i przeszedł przez wykuty w murze otwór. Znaleźli się w długiej kamiennej grocie, gdzie pomiędzy większymi i mniejszymi głazami żwawo płynął dość szeroki strumyk.

- Stąd bierzemy wodę, tutaj możecie się napić, trochę dalej umyć, a tam, na końcu, załatwiacie potrzeby fizjologiczne. - Bart pokazał palcem tonący w ciemności długi korytarz. Zrobił kilka kroków i otworzył stojącą na kamiennej podłodze skrzynię. Wyjął z niej jeden z kilku znajdujących się w niej szklanych słoi, wyposażonych w drewnianą rączkę.

- Robaki świętojańskie! - oznajmił z dumą.

Rzeczywiście, w słoju siedział świecący żuk wielkości sporego szczura.

- Coś takiego! - zachwycił się Andy. - Świetny pomysł.

- Dzięki temu wynalazkowi awansowałem - pochwalił się Bart. - Miałem jeszcze kilka innych pomysłów racjonalizatorskich, opowiem wam o nich później przy ognisku.

Kiedy Bart podniósł "lampkę", w żółtozielonkawym świetle przed oczami Andy'ego i Matiego ukazała się dalsza część strumienia, który po kilkunastu metrach wpływał pod skalną ścianę.

- Oczywiście załatwiajcie się bezpośrednio do wody. Tylko niech wam się nie pomyli, myjemy się za ujęciem wody do picia, a że tak powiem - wydalamy - jeszcze dalej, chyba nie muszę wam tego tłumaczyć.

- Całkiem sensownie wymyślone - pochwalił Andy.

- I jeszcze jedna rada, starajcie się nie obsrywać brzegu, bo jedną z waszych pierwszych prac będzie sprzątanie tego miejsca.

- Jasne - mruknął Mati.

- Jeśli chodzi o mycie, woda jest cholernie zimna, będziecie musieli się przyzwyczaić. Ale można wytrzymać. Zahartujecie się - zachichotał Bart.

- Nie można wziąć wody do jakiejś balii i podgrzać? - Mati zanurzył dłoń w strumyku i wypił kilka łyków. Zanim Andy się pochylił, żeby zrobić to samo, Bart otworzył stojącą obok skrzyni szafę i podał mu kubek.

- Dziękuję - mruknął Andy i zaczerpnął wody.

- W tym miejscu możecie się myć bez ograniczeń, codziennie rano i wieczorem, a raz w miesiącu organizujemy kąpiel w ciepłej wodzie. Problem jest z opałem. Najczęściej palimy suchymi kłączami i liś

mi roślin pomieszanymi z woskiem. Z dymem poszła już większość mebli, które znajdowały się w tym budynku, a uwierzcie mi, że było ich naprawdę dużo. Tu przed wojną były tysiące pokoi biurowych. Czasami pszczoły pozwalają otworzyć okno, ale to skomplikowana operacja, bo najpierw trzeba rozewrzeć kraty, a kilkanaście pszczół musi patrolować teren w pobliżu, żeby nie zakradł się nikt obcy. No i żeby nikt nie uciekł z ula. - Bart znowu się zaśmiał. - Kiedy otwieramy okno, ścinamy rosnące w pobliżu trawy, chwasty i kwiaty, część zjadamy jako surówki, część suszymy na opał. Ale jest tego za mało, musimy oszczędzać paliwo. To słaba strona tej zabawy, bo przecież codziennie trzeba gotować jedzenie.

Mężczyzna spojrzał na "nowych" i stwierdził:

- To chyba wszystko.

Wstawił kubek do szafy, włożył do skrzyni słój ze świecącym owadem i wyszedł z groty.

- Chodźcie - zachęcił ich do wyjścia.

Mati i Andy ruszyli za nim.

- A właściwie dlaczego nie można po prostu wyjść po drewno? W czym problem? - zapytał chłopak. - Przecież dookoła pałacu rośnie pełno drzew, cały las.

Ich przewodnik natychmiast się cofnął i stanął bardzo blisko niego. Spojrzał mu w oczy i z naciskiem powiedział:

- Nie słuchałeś, co mówiłem?! Nie wychodzimy poza ul, rozumiesz? To główna zasada. Nawet o tym nie myśl. Co z tobą jest nie tak? Wyglądasz na bystrego chłopaka, a trzeba ci wszystko pięć razy tłumaczyć!

- No ale przecież... - Mati próbował coś jeszcze powiedzieć, ale Bart mu gwałtownie przerwał.

- Wbij to sobie do głowy! Powiem ostatni raz: jeśli chcesz żyć... tutaj żyć, nie myśl o tym, nie rozmawiaj na ten temat! Nie wychodzimy na zewnątrz! Świat poza ulem dla nas nie istnieje! - Jego głos zrobił się ostry i nieprzyjemny. - To najważniejsza zasada! Nie kombinuj, bo...!

- Dobrze, już dobrze, zapamiętamy - powiedział Andy pojednawczo.

Bart wypuścił powietrze i zrobił dwa kroki w stronę schodów.

- No i jak się wam u nas podoba? - zapytał takim tonem, jakby już zapomniał o nieprzyjemnej rozmowie sprzed chwili.

- Na razie nie jest źle - ocenił Andy. - W każdym razie lepiej niż na zewnątrz. Przynajmniej nie boję się cały czas, że jakieś bydlę mnie zeżre. Tylko trochę mało tu powietrza.

- Masz, wujek, klaustrofobię, dlatego tak mówisz - stwierdził Mati. - Ja tego nie czuję.

- Widzieliście już całe nasze "królestwo", wracamy - zarządził Bart. - Zaraz będzie obiad. Aha - przypomniał sobie - na półpiętrze, nad dormitorium, mamy bibliotekę i siłownię. Nic wielkiego, drążki do podciągania, kilka ciężarków, na ścianie drabinki. Będziecie mogli ćwiczyć po pracy. Albo czytać, jeśli was to bawi. Schody powyżej siłowni są zastawione barierkami, nie próbujcie poza nie wchodzić, bo to już teren pszczół.

- A co tam jest? - Mati pokazał palcem na znajdujące się na końcu korytarza metalowe drzwi, dodatkowo zaparte grubymi drewnianymi belkami przypominającymi stemple w kopalniach.

- Jeszcze jeden korytarz. Nie wolno go otwierać!

- Brzmi zachęcająco. - Mati się uśmiechnął.

- W czasie wojny trochę dalej pieprznął pocisk, korytarz jest zawalony i włażą do niego podziemne robale. Nie chciałbyś ich spotkać. One ciebie tak, jak najbardziej, można powiedzieć, jak najsmaczniej - zaśmiał się piskliwie.

*

W głównej sali dormitorium dookoła paleniska zebrało się prawie sto osób: mężczyźni, kobiety, młodzi, starzy, dzieci. Siedzieli na ustawionych w rzędy miękkich, pluszowych fotelach, zapewne niegdyś stanowiących wyposażenie kina lub teatru. Kiedy Bart z Matim i Andym weszli, skierowały się na nich wszystkie spojrzenia.

- No, przedstawcie się! - powiedział Bart.

- Andy.

- Mati.

Odpowiedział im szmer głosów.

- Po obiedzie będzie czas, żeby się bliżej poznać, a później będziecie mieli na to jeszcze mnóstwo czasu - stwierdził Bart. - Do wyrzygania - mruknął pod nosem, ale Mati te słowa także usłyszał.

Bart ruszył w kierunku paleniska.

- No chodźcie!

W pobliżu ognia, na większych niż pozostałe fotelach zasiadło czterech mężczyzn i dwie kobiety. Jedną z nich była poznana wcześniej Justa, na twarzy drugiej, drobniejszej i nieco młodszej, zastygł wyraz irytacji, a może pogardy. Siedzący centralnie mężczyzna miał około czterdziestu lat i potężną budowę ciała, jego srogą twarz okalała szpakowata długa broda, włosy w takim samym kolorze spływały na ramiona. Miał niebieskie oczy, pobłyskujące zimnym blaskiem. Tuż obok niego miejsce zajmował łysy staruszek w stroju przypominającym habit. Dwaj pozostali niczym szczególnym się nie wyróżniali, byli nieco młodsi, ich silne ramiona i potężne łapska świadczyły o tym, że spędzają dużo czasu w siłowni. Reprezentowały ich prostokątne szczęki, spłaszczone nosy i znudzony wzrok.

Ale podobni! Na pewno bracia, przemknęło przez myśl Matiemu.

- Oto nowi członkowie naszej społeczności, panie Wiktorze. - Bart pochylił głowę przed potężnym mężczyzną. - Zaprosiły ich dzisiaj pszczoły.

Słysząc te słowa, Matiemu wyrwało się ciche prychnięcie.

Wiktor spojrzał na niego i zmarszczył brwi.

- Młody człowiek, jeszcze nie wie, jak się zachować - zaczął tłumaczyć Bart. - Przepraszam, porozmawiam z nim, wyjaśnię...

- Dobrze, dobrze. - Wiktor podniósł prawą dłoń, co zapewne miało oznaczać powitanie.

- To nasza Rada Starszych - wyjaśnił Bart. - Pan Wiktor jest naszym przywódcą. Panowie Kris i Vlad są jego zastępcami, a brat Maksymilian dba o nasze życie duchowe, w każdej chwili będziecie mogli się do niego zwracać ze swoimi problemami.

Maksymilian uśmiechnął się łagodnie i skinął głową.

- Przychodźcie do mnie, rozmawiajcie, zapraszam. Każdą rozmowę traktuję poważnie i zapewniam, że nie tylko w konfesjonale obowiązuje mnie tajemnica spowiedzi.

- Panią Justę - mówił dalej Bart - naczelną kucharkę, już poznaliście, a to jej prawa ręka, pani Marta. Pamiętajcie, że zawsze musicie słuchać ich poleceń oraz poleceń funkcyjnych, którzy będą waszymi przełożonymi w pracy.

Wiktor wyprostował się w fotelu i ponownie wyciągnął w górę rękę. Zapanowała kompletna cisza, a on przemówił spokojnym głosem, w którym jednak można było usłyszeć twarde nuty bezwzględnej stanowczości:

- Wojna się nie skończyła. Od ponad trzydziestu lat jest stanem permanentnym. Ludzie walczą z ludźmi, owady z owadami, owady z ludźmi. Cieszymy się naszą przyjaźnią z pszczołami, dzięki którym możemy prowadzić uczciwe, spokojne i bezpieczne życie.

Obrócił głowę i uważnie spojrzał na Andy'ego i Matiego, jakby następne słowa zamierzał skierować wyłącznie do nich.

- Musicie dostosować się do przyjętych w naszej społeczności zasad, bo nie możemy sobie pozwolić na niesubordynację. W życiu, które prowadzimy, jest miejsce na zabawę, na odpoczynek, na miłość i przyjaźń, ale przede wszystkim na pracę i dokładne wykonywanie obowiązków. Zapamiętajcie, że jakiekolwiek akty agresji i nieuczciwości, wszelkie niezgodne z przyjętymi zasadami zachowania będą karane z całą surowością. Budujemy społeczeństwo braterstwa, pokoju i współpracy. Jesteśmy zamknięci na stosunkowo niewielkiej przestrzeni, to trochę tak, jakbyśmy podróżowali statkiem albo mieszkali na małej wyspie, dlatego musimy dbać o samodyscyplinę i wzajemny szacunek. Tutaj nie ma miejsca na niestaranne wykonywanie zadań, na lenistwo, zapominanie o swoich obowiązkach, na cwaniactwo... Pan nasz - na chwilę skierował wzrok w stronę sufitu - doświadcza gatunek ludzki, ale my zdamy ten egzamin, nadal będziemy postępować zgodnie z przykazaniami dekalogu i zasadami zwykłej ludzkiej uczciwości, będziemy pamiętać, że przyświecają nam najwyższe standardy moralne. Poza tym przypomnę to, co zapewne już powiedział wam Bart - nie wolno wychodzić poza ustalone przez pszczoły granice. To nie tylko niebezpieczne, ale także naruszające zasady naszej dobrej koegzystencji z tymi wspaniałymi owadami. Mamy swoją część ula, który przecież należy do pszczół, one nas tutaj tylko goszczą i za tę gościnę odwdzięczamy się im pracą, pomocą i posłuszeństwem. Czy dobrze zrozumieliście moje słowa?

- Oczywiście - odpowiedział Andy. - Doceniamy dach nad głową i bezpieczeństwo, będziemy starali się wykonywać nasze zadania najlepiej, jak potrafimy.

Ponieważ Mati się nie odezwał, Wiktor przeniósł na niego wzrok i powtórzył pytanie:

- A ty, młody człowieku, rozumiesz?

- Czego mam nie rozumieć? Jasne.

Wiktor spojrzał na ojca Maksymiliana, następnie przeniósł wzrok na braci - Krisa i Vlada - i pokiwał głową, jakby chciał powiedzieć "no tak, kolejny trudny przypadek".

*

Andy i Mati mieszkali w ulu już ponad tydzień. Pierwszym zajęciem Matiego, zgodnie z obietnicą Barta, było sprzątanie "toalety". Andy'ego, być może ze względu na wiek, z tego obowiązku zwolniono i od razu wysłano do pracy w miodowni. Dla Matiego największym problemem nie było usuwanie śladów defekacji, co można było zrobić za pomocą mopa ze sznurków, ciepłej wody i skąpo wydzielanego środka czyszczącego, lecz znalezienie chwili, kiedy z prymitywnego WC nikt nie korzystał. Chłopak nie mógł się zdobyć na sprzątanie w obecności kogoś, kto akurat się załatwiał. W związku z tym jego praca w "toalecie" przeciągała się w nieskończoność. Po paru wizytach nad strumykiem zastąpił go niski, chuderlawy Toni, około czterdziestoletni mężczyzna, z którym Matiemu nie udało się nawiązać rozmowy. Kiedy któregoś dnia przyszedł nad strumyk, by wykonać pracę, Toni już tam był.

- Chcesz srać? - zapytał Toni bez zbędnych formalności.

- Ja tu sprzątam - wyjaśnił chłopak.

- Idź stąd, teraz mnie kazali sprzątać - warknął. - Pieprzone plemię.

Matiego wysłano do łapania dżdżownic, ale w tej pracy także nie mógł się odnaleźć. Dłubał w ziemi wybierakiem, jednak efekty były mizerne. Nawet jeśli udało mu się chwycić dżdżownicę, ona zazwyczaj zamiast wpadać do siatki, ześlizgiwała się na ziemię i uciekała.

- Co za drewniane łapy - krzywił się brygadzista, krępy facet o imieniu Olo.

- Szczerze? - rzucił Mati.

Olo popatrzył na niego z ciekawością.

- No.

- Nie mogę na nie patrzeć. Jak sobie pomyślę, że za parę godzin będę musiał tego robala zjeść, robi mi się niedobrze.

- Był tu taki jeden delikates, artysta malarz - mruknął brygadzista. - Ale już go nie ma. Lepiej rób, co ci każą, bo też źle skończysz.

Pomimo tych ciepłych słów zachęty Matiemu nadal dżdżownice wyślizgiwały się z wybieraka. Wreszcie wkurzony Olo odesłał go do sprzątania miodowni.

Praca polegała przede wszystkim na dbaniu o czystość w pomieszczeniach produkcyjnych i przenoszeniu naczyń wypełnionych miodem, a następnie wstawianiu ich na wózki, którymi inni pracownicy transportowali je do magazynu.

Wydawać by się mogło, że po latach tułaczki i codziennej walki o życie Mati i jego wuj znaleźli się w raju. Wystarczyło parę godzin dziennie pracować, by móc wieczorem w spokoju odpocząć, porozmawiać z nowymi znajomymi i napić się "wzmocnionego" miodu, który tak miło potrafił zakręcić w głowie, rozgrzać serce i sprawić, że życie wydawało się pozbawione kłopotów, wesołe i całkiem przyjemne.

Co więcej, mieszkańcy ula umieli w dość atrakcyjny sposób zorganizować czas wolny od pracy. Można było czytać książki, których wiele tysięcy tomów znajdowało się we wspomnianej przez Barta bibliotece, grać w szachy, karty albo kości, a nawet uczestniczyć w koncertach, bowiem kilka osób posiadało nie tylko instrumenty muzyczne, ale również umiejętność poprawnego posługiwania się nimi. Trzy gitary, kilka bębenków, flety i fujarki, organki, grzechotki, a nawet skrzypce i klarnet, na których grywała para byłych muzyków Filharmonii Warszawskiej, dawały spore możliwości.

Problemem był brak światła, ale i na to znaleziono sposób. Z wosku i nieprzebranych zapasów sznurka, znajdującego się w jednym z magazynów pałacu, tworzono malutkie ogarki, które dawały tyle światła, że od biedy można było przy nich czytać lub grać w karty czy szachy. W ostateczności posługiwano się także "lampkami" ze świętojańskimi robakami w środku.

Pszczół prawie nie widywali, żyły na wyższych piętrach, zajęte przynoszeniem nektaru, opieką nad larwami i królową, a także strzeżeniem ula przed intruzami.

Andy i Mati szybko się zorientowali, że w społeczności, która ich przyjęła, większość mężczyzn i kobiet żyła w parach. Okazało się, że stanowią małżeństwa związane ślubem przez łysego Maksymiliana. W dormitorium trudno było o zachowanie jakiejkolwiek intymności. Co prawda ubrania zmieniano w dwóch "przebieralniach" - męskiej i damskiej, czyli prowizorycznie zasłoniętych kątach sypialni, ale seks uprawiano w obecności innych, bo nie istniały miejsca, w których można by to robić na osobności. Andy'ego ta sytuacja krępowała, Matiego podniecała, ale szybko się przyzwyczaił do dźwięków wydawanych w nocy przez kochające się pary.

- Żyjemy jak jaskiniowcy, ludzkość cofnęła się do epoki kamienia łupanego - stwierdził pewnego dnia Andy i trudno było nie przyznać mu racji.

Młode ciało Matiego reagowało na jęki kobiet w oczywisty sposób. Na szczęście już czwartego dnia pobytu w ulu zawarł niezwykłą znajomość. Odpoczywał po pracy w dużej sali, leżąc na drewnianym podeście. Kilku innych mieszkańców ula odpoczywało w pobliżu, niektórzy drzemali, inni rozmawiali, pijąc ziołową herbatę czekającą na chętnych w garnku wiszącym nad wygasłym paleniskiem. Mati próbował dostrzec choćby skrawek nieba przez zapaćkane i zakratowane okienko. Niestety, nie było przez nie nic widać.

Siedzimy w więzieniu, pomyślał. Kurwa, to przecież beznadziejne.

Nie podejrzewał, że brak świeżego powietrza i możliwości spojrzenia na otwartą przestrzeń mogą być tak uciążliwe. Wydawać się mogło, że wystarczy uniknąć ciągłego zagrożenia życia, by czuć się szczęśliwym, jednak tak nie było. Zaczynał rozumieć, co znaczy męcząca Andy'ego klaustrofobia. Po głowie plątały mu się tego typu ponure myśli, gdy podeszła do niego dziewczyna, której wcześniej nie zauważył. Musiała zazwyczaj przebywać w innej części ula, bo na pewno zwróciłby na nią uwagę, choćby z tego powodu, że uważnie przyglądał się wszystkim młodym kobietom. Wiedział, że wzbudza zainteresowanie tutejszych dziewczyn. Na jego widok wymieniały szeptem uwagi, parskały śmiechem, zasłaniając usta. Jednak nie potrafił z nimi rozmawiać, nieśmiałość ściskała nie tylko jego usta i mózg, ale całe ciało, jakby pająk wstrzyknął w jego plecy paraliżującą truciznę. Dziewczęta i chłopcy do osiemnastego roku życia mieszkali w osobnych salach, pod opieką wyznaczonych do tego celu "wychowawców", dlatego młodzież i dzieci widywał niemal wyłącznie podczas posiłków i przez krótki czas wieczorem po pracy, kiedy cała społeczność spotykała się w wielkiej sali.

Nieznajoma była niewysoka, drobnej budowy, ginęła w zbyt obszernym żółtym kombinezonie. Weszła do sali, rozejrzała się, jakby szukała kogoś wzrokiem. Najwidoczniej tym kimś był on, bo bez zbędnych ceregieli do niego podeszła i usiadła obok na podeście.

- Cześć, jestem Gaja - powiedziała tak naturalnym tonem, że w sercu Matiego natychmiast zapłonął ciepły płomyk.

Dłoń dziewczyny wysunęła się z długiego rękawa.

Zaskoczony przez chwilę gapił się, nie rozumiejąc, o co chodzi. Dopiero po paru sekundach zerwał się na równe nogi i chwycił wyciągniętą rękę. Była tak delikatna, że z ciekawością jej się przyjrzał. Długie, szczupłe palce, o krótkich, ale pięknie przypiłowanych paznokciach. Dziewczyna musiała poświęcać sporo czasu pielęgnacji dłoni.

- Mati.

- Wiem. A twój wujek ma na imię Andy. Każdego nowego od razu wszyscy zapamiętują, bo przecież taka atrakcja jak przybycie nowych często się nie zdarza.

Miała przycięte "na chłopaka" jasne włosy, duże ciemnoniebieskie, prawie granatowe oczy i pełne, łagodnie wykrojone usta.

Mati jeszcze nigdy nie widział piękniejszej dziewczyny. Zresztą w całym dość krótkim życiu, zanim trafił do ula, spotkał ich zaledwie garstkę. Konkurencja nie była zatem duża, jednak uroda Gai wyróżniałaby ją nawet w tłumie młodych kobiet.

O matko, jakie ona ma oczy!, zdołał pomyśleć.

Przez chwilę nie był w stanie wydobyć z siebie głosu, patrzył na nią i dwa czy trzy razy przełknął ślinę. Ona też nic nie mówiła, wreszcie najwidoczniej zrozumiała, czym jest spowodowane jego pełne fascynacji spojrzenie, bo się roześmiała.

- Patrzysz jak cielę w malowane wrota - tak mówiła moja mama. Wreszcie zrozumiałam, co to znaczy.

- Długo tu jesteś? - wydukał Mati.

- Nie pamiętam. To znaczy nie pamiętam od kiedy. Mała byłam. Z ciotką tu jestem, bo moi rodzice zginęli.

- Moi też. Chyba. A która to twoja ciotka? - Rozejrzał się po sali.

- Nie ma jej tu, poszła do swojego pokoju.

- Jak to? Do jakiego pokoju?

- Moja ciotka to Marta, druga po bogini, jest zastępczynią Justy, głównej kucharki. Ma swój pokój piętro wyżej, ja też tam śpię. Cały zarząd mieszka na piętrze.

- Myślałem, że wszyscy gnieżdżą się w dormitoriach.

Pochyliła się ku niemu i szepnęła:

- Jeszcze o wielu rzeczach nie wiesz. Każdy z zarządu ma swój pokój, łazienkę, ubikację. Funkcyjni też mieszkają wyżej. Tu, na dole, w wielkiej sali śpią tylko robotnicy.

- Słuchaj... - Na chwilę zawiesił głos. - A wychodzisz czasami na zewnątrz? Bo mnie zaczyna aż coś ściskać od ciągłego siedzenia w murach, chciałbym chociaż na chwilę się stąd wydostać i pooddychać świeżym...

Nagle dziewczyna wyciągnęła rękę i zasłoniła mu usta. Jej malutka dłoń była porażająco miękka i ciepła. Kiedy zaskoczony przestał mówić, pochyliła się i szepnęła mu do ucha:

- Zamknij się! Nigdy nie mów o wychodzeniu na zewnątrz!

Po czym, jakby nigdy nic, uśmiechnęła się i wstała.

- Jeszcze kiedyś pogadamy, do zobaczenia - powiedziała, a potem cicho dodała: - Przyjdź do grzybiarni.

- Gdzie?

- Tam, gdzie rosną pieczarki. Ale odczekaj chwilę.

Po kilku minutach, które niemiłosiernie mu się dłużyły, powoli wstał i niedbałym krokiem ruszył do wyjścia z sali. Na korytarzu przyśpieszył. Zszedł piętro niżej, nacisnął klamkę i natychmiast wskoczył do środka. Gaja już na niego czekała. Położyła palec na ustach i podeszła do niego tak blisko, że bliżej się nie dało. Przylgnęła do niego całym ciałem, przyciągnęła dłońmi jego głowę i zaczęła mu szeptać do ucha:

- Nie rozmawiaj z nikim o świecie na zewnątrz, nie interesuj się nim, nie pytaj o możliwość wyjścia. Są wśród nas szpiedzy pszczół, cały zarząd i jeszcze kilkoro innych, między innymi ten cały Bart. Pszczoły świrują, jeśli chodzi o bezpieczeństwo. Boją się, że ktoś, kto dobrze zna ul, wyjdzie na zewnątrz i przyprowadzi bandę, która się włamie do środka i je wymorduje, żeby zdobyć zapasy miodu i broń. Zrozumiałeś?

Mati kiwnął głową.

- Zwłaszcza teraz, kiedy jeszcze was nie znają, cały czas jesteście obserwowani - dodała. - Jeśli dojdą do wniosku, że stanowicie jakieś zagrożenie, pozbędą się was.

- Jak się pozbędą?

Gaja przejechała palcem po szyi.

- Rozumiesz?

- Jasne.

Spojrzała mu w oczy.

- Lepiej powiedz mi, jak tam jest - poprosiła.

- Gdzie jak jest? - Mati był tak oszołomiony, że nie zrozumiał, o co dziewczyna pyta.

- No na zewnątrz. Naprawdę tak niebezpiecznie, jak nas straszą? Tam podobno nie można żyć, ludzi zjadają robale, a bandy psycholi rządzą całymi dzielnicami.

Słowa Gai docierały do niego z coraz większej odległości, z sekundy na sekundę sens tego, co mówiła, stawał się coraz mniej zrozumiały. Ciepło jej ciała, dotyk warg, które co chwila muskały jego ucho, nacisk jędrnych piersi sprawiały, że coraz szybciej odlatywał do krainy nieznanych rozkoszy.

- Lekko nie jest - powiedział powoli. - Trzeba cały czas uważać na robale. Pająki, skorki, szerszenie, karaluchy. Musisz mieć oczy dookoła głowy. Ale przecież ludzie tam żyją. W dużych grupach łatwiej. No i trzeba mieć bazę...

Kręciło mu się w głowie i nie bardzo wiedział, co mówi. Było mu coraz cieplej.

- ...no, bezpieczny dom, gdzie nie wejdą robale. Jak masz dobrą broń, dajesz radę.

- No a te bandy?

- Bandy też się pojawiają, ale raczej ludzie żyją w normalnych plemionach, bronią się przed bandami. W plemionach raczej nie ma przemocy...

Poczuł, że jego spodnie napięły się w kroku jak namiot, ogarniało go nieznane, dziwne poczucie, z jednej strony osłabienia, a z drugiej energii, która zaczynała rozsadzać jego ciało.

- Czyli nie jest tak strasznie, jeśli znajdzie się odpowiednie plemię - powiedziała bardziej do siebie niż do niego. - Tylko gdzie takiego plemienia szukać, żeby...

Objął dziewczynę w talii, przyciągnął do siebie i przytulił twarz do jej głowy. Prawa ręka przesunęła się niżej i lekko chwyciła jej pośladek. Gaja umilkła, odsunęła się i spojrzała na niego ze zdziwieniem. Musiał mieć strasznie głupią minę, bo znowu się roześmiała.

- Jesteś miły - oznajmiła. - Lubię cię, ale bez przesady... Przecież w ogóle się nie znamy.

Pochyliła się pod jego ramieniem i szybko wyszła z pomieszczenia.

Nagle ogarnęła go przeraźliwa pustka i poczucie samotności, niewytłumaczalnego braku czegoś najważniejszego, jakby bez znieczulenia amputowano mu pół ciała, a ta pozostała połowa wyła z tęsknoty za utraconą częścią. Jeszcze nigdy, poza jednym epizodem, nie przeżył podobnej bliskości z innym człowiekiem. Rodziców prawie nie pamiętał, wujek Andy był mu bliski, ale w zupełnie inny sposób, jego relacje z ludźmi, których uważał za przyjaciół, także polegały na czymś zupełnie innym. Dziewczyny? To się zdarzyło dwa lata temu, miał wtedy siedemnaście lat, w grupie znajdowała się Hanna, mniej więcej trzydziestoletnia kobieta, która od pewnego czasu okazywała mu przyjaźń, wciągała w rozmowy, zbliżała się do niego w czasie pracy, razem sprzątali, obierali owoce lub cięli kwiaty na sałatkę. Była bardzo miła.

- Lubię z tobą rozmawiać. Jesteś taki... - zawahała się - pogodny, zawsze widzisz jasną stronę świata. I często się śmiejesz. Większość facetów to okropni ponuracy.

- Wujek, to znaczy Andy, mówi, że mam charakter mamy, a ona zawsze była optymistką. Podobno mówiła: "Po co się martwić, jeśli można się cieszyć?".

Hanna zaśmiała się i pocałowała go w policzek. Jej usta były tak miękkie i ciepłe, że zakręciło mu się w głowie.

- A najważniejsze, że wyglądasz jak poeta - powiedziała Hanna. - Te długie włosy, rozmarzone spojrzenie.

- Poeta?! - zdziwił się Mati. - Nigdy nie napisałem wiersza.

- Powinieneś spróbować, intuicja mi podpowiada, że masz talent - zaśmiała się. - Ja bardzo lubię wiersze, a ty?

- Wolę czytać książki przygodowe.

- A wiesz, co jest największą przygodą?

- No... - zastanawiał się. - Polowanie? Podróż?

- Miłość - odpowiedziała i wyszła z kuchni.

Hanna sprawiła mu niespodziankę. Pewnej nocy weszła do pokoju, w którym spał, położyła się obok niego, objęła go i zaczęła całować. Nie miał nic przeciwko temu, to było bardzo przyjemne, bardzo. Zwłaszcza dotyk jej dłoni. Natychmiast doprowadziła go do gotowości. Nie bardzo wiedział, jak ma się zachować, jednak ona zrobiła wszystko za niego, usiadła na nim i zaczęła się rytmicznie poruszać. Oszołomiony rozkoszą, eksplodował po minucie. I to był koniec. Hanna nadal była miła i usiłowała nie okazać rozczarowania. Pokierowała jego dłonią i ocierając się o nią, próbowała osiągnąć satysfakcję, ale chyba nic z tego nie wyszło, bo po chwili cmoknęła go w czoło, wstała i wyszła.

Jednak nawet podczas bliskiego kontaktu z ciałem Hanny nie odczuwał takich emocji jak teraz, gdy dotykał Gai. Kiedy dziewczyna odeszła, natychmiast zaczął tęsknić za nią każdą komórką, każdym nerwem. Nieznane uczucie zaskoczyło go i wprowadziło w stan dziwnej ekscytacji. Najchętniej pobiegłby za Gają i znowu ją objął. Przyszło mu nawet do głowy, że z chęcią położyłby się obok niej, przytulił ją i leżał tak, ogrzany jej ciałem przez długie godziny, a może nawet dni. Przy niej czuł się absolutnie szczęśliwy.

Dwa lata wcześniej, po nocnej przygodzie z Hanną, część grupy, nazwana przez Andy'ego "emigrantami", wyruszyła w niebezpieczną podróż do dawnego muzeum na Sadybie. Wybudowany w połowie dwudziestego pierwszego wieku na otoczonej fosą wyspie zamek podobno dawał większe gwarancje bezpieczeństwa. Jednak sama wyprawa była na tyle ryzykowna, że większość plemienia postanowiła pozostać w budynkach starej elektrowni na obrzeżach po przeciwnej stronie Warszawy. Hanna odeszła razem z wieloma innymi przyjaciółmi Matiego. On także chciał iść, ale Andy zdecydował się zostać i chłopak postanowił go nie opuszczać. Kilka dni później ci, którzy pozostali w elektrowni, zostali rozgromieni podczas ataku mrówek. Nieliczni ocaleni rozproszyli się i uciekli, a gmach, w którym mieszkali, wojownicze owady przekształciły w mrowisko.

Po wieczornym posiłku Mati przysunął się do Andy'ego i szeptem przekazał mu uzyskane od Gai informacje.

Andy kiwnął głową.

- Domyślałem się tego - stwierdził. - Nigdy nie ma nic za darmo. Ale i tak jest tu o niebo lepiej niż na zewnątrz, mógłbym siedzieć w ulu do śmierci, gdyby nie ta cholerna klaustrofobia. Duszę się, muszę ciągle zamykać oczy, żeby nie widzieć ścian. Sufit co chwila spada mi na łeb. Koszmar.

*

Dni mijały powoli i słodko. Nawet za słodko. Unoszące się opary miodu osiadały wszędzie, nie można się było od nich uwolnić. Po pewnym czasie atmosfera stawała się trudna do wytrzymania. Albo trzeba było się przyzwyczaić, albo... No właśnie, czy była alternatywa? Tego ani Andy, ani Mati nie wiedzieli. Chłopak coraz więcej czasu spędzał z Gają, zwłaszcza wieczorami, bo w ciągu dnia oboje byli zajęci pracą.

- Chodź, zagramy w szachy. - Pociągnęła go za rękę.

- Nie mam o tej grze zielonego pojęcia.

Gaja wzruszyła ramionami.

- To cię nauczę.

Zasady gry i ruchy figur zapamiętał szybko, ale nie potrafił wykonać sensownej serii posunięć, bo co chwila zapatrywał się w oczy swojej nauczycielki albo śledził ruchy jej smukłych palców, gdy chwytały i przesuwały bierki.

Gaja niemiłosiernie go ogrywała, a on godził się z porażkami, byle tylko przebywać w jej towarzystwie. Czasami udawało mu się dotknąć jej dłoni, a raz nawet objął ją i na chwilę przytulił, jednak ona szybko wyrwała się z jego ramion. Nie okazywała mu niechęci, sprawiała wrażenie, jakby obawiała się, że ktoś może dostrzec ich coraz serdeczniejszą relację. Ostrożnie, tak by nikt postronny nie mógł podejrzewać, że interesuje go świat poza budynkiem, Mati wypytywał Gaję o życie w ulu, o jego mieszkańców, o hodowlę grzybów, przy której dziewczyna zazwyczaj pracowała. Gaja potrafiła grać na gitarze i już dwa albo trzy razy śpiewała podczas wieczornych spotkań. Pewnego dnia razem zaczęli układać tekst piosenki. Dziewczyna zauważyła, że Mati z łatwością splata słowa w zgrabne zdania i od tej chwili patrzyła na niego z jeszcze większym zainteresowaniem.

- Potrafię wymyślić melodię, ale nie umiem pisać tekstów - stwierdziła ze smutkiem. - Tobie udaje się to lepiej. Powtórz, jak to przed chwilą powiedziałeś?

Mati zaśmiał się, spojrzał jej w oczy i wyrecytował:

- A może pani jest oddechem wiatru, tańczącego w zmierzchu różowych pantofelkach...

- To co prawda zupełnie nie ma sensu, ale ładnie brzmi - zaśmiała się. - Musisz wymyślić dla mnie całą piosenkę.

- Dobrze - zgodził się bez chwili wahania i od tej pory, będąc w pracy, szukał w głowie słów wiersza dla Gai.

Pewnego dnia ta zabawa dość nieszczęśliwie się skończyła. Tak się zamyślił, że pochylając się, potrącił plastikową beczkę, która wpadła do zbiornika i ochlapała kilku pracowników, a najbardziej jego. Wrócił z pracy z całkowicie posklejanymi miodem włosami.

- Ale słodki chłopak - roześmiała się na jego widok Gaja.

- Rany, jak ja to domyję? - Przeczesywał włosy dłonią, którą następnie oblizywał. - Chyba będę musiał je obciąć.

- Nie wolno ci - zaprotestowała. - Dobrze ci z długimi włosami.

- Naprawdę? - zdziwił się, bo do tej pory nie zdawał sobie sprawy, że dziewczyna zwraca uwagę na jego wygląd.

- Nooo, i to bardzo - potwierdziła i znowu się zaśmiała. - Ładny chłopak jesteś. - Pogłaskała go po miodowej fryzurze, a potem oblizała palce.

Przez chwilę nie wiedział, co powiedzieć.

- Fatalnie się czuję z takimi posklejanymi kudłami - wydukał wreszcie. - Wiesz, kiedy będzie można wykąpać się w ciepłej wodzie?

Patrzyła na niego uważnie, w jej oczach migały złote ogniki. Sprawiała wrażenie osoby, która intensywnie się nad czymś zastanawia.

- Nieprędko - westchnęła. - Kąpaliśmy się parę dni przed waszym przybyciem. Następna kąpiel za jakieś dwa tygodnie.

- Kurde! - Mati zrobił nieszczęśliwą minę. - Obetnij mi te kłaki! Chyba są tu jakieś nożyczki.

- Poczekaj! - Złapała go za rękę i rozejrzała się po sali.

Zbliżała się pora kolacji. Ciotka Marta krzątała się w części kuchennej. Gaja pochyliła się i szepnęła mu do ucha:

- Idź na półpiętro i poczekaj na mnie przed siłownią. Ale nie wchodź do środka. Gdyby ktoś cię zapytał, co tam robisz, to powiedz, że masz wolny czas i idziesz trenować.

Posłusznie wstał i poszedł na górę. Po pięciu minutach dziewczyna przybiegła. Zajrzała na schody, by sprawdzić, czy nikt się nie zbliża, i pociągnęła go za sobą. Przeszli jeszcze piętro w górę i dotarli do zastawiających przejście barierek. Przekroczyli je i znaleźli się w długim ciemnym korytarzu.

- Można tu wchodzić? - zapytał, rozglądając się ze zdziwieniem. - Tu chyba jest teren pszczół.

- To ściema dla takich naiwnych jak wy - zaśmiała się. - Zarząd straszy pszczołami, bo nie chce, żeby ktoś się tu plątał. Teren pszczół zaczyna się dwa piętra wyżej, a to miejsce jest zamknięte dla zwykłych zjadaczy robali!

Gaja zatrzymała się przed jednymi z kilkorga znajdujących się tam drzwi, wyjęła z kieszeni klucz i szybko je otworzyła. Wskoczyli do środka, a ona cicho zamknęła za sobą drzwi i przekręciła zasuwkę. Znajdowali się w sporym pokoju, dość porządnie umeblowanym i starannie wysprzątanym. Stół z czterema krzesłami, na ścianie półka ze zdjęciami, książkami i paroma bibelotami, fotel, stojąca lampa z wielkim pomarańczowym abażurem. Ogromne łóżko stało w jednym kącie, a w drugim, pod oknem, rozkładana kanapa. Za drewnianym blatem znajdowała się mała kuchenka i zlewozmywak. Duże, zakratowane okno było tylko częściowo zamazane woskiem, więc wpuszczało sporo światła. Widok mieszkania wywołał u Matiego nieokreślone wspomnienie, jak przez mgłę zobaczył pokój swojego dzieciństwa z rozrzuconymi na dywanie zabawkami i pochylającą się nad nim mamę.

- No chodź. - Pociągnęła Matiego za rękę.

Otworzyła kolejne drzwi, za którymi znajdowała się...

- Łazienka! - wyszeptał zdumiony.

Rozglądał się zaskoczony tym, co zobaczył.

- Nigdy w życiu nie widziałem ładniejszej łazienki! - zachwycił się. - Dopiero teraz czuję, jaki jestem brudny!

Gaja zaśmiała się i lekko klepnęła go w pupę.

- No wchodź! Tylko zdejmij buty!

Beżowe kafelki, biała, duża umywalka, na terakotowej podłodze puszysty dywanik w kwiatki! W rogu pomieszczenia, pod malutkim, także zabezpieczonym kratami oknem, stała kabina kąpielowa, w szybie okna został wycięty otwór, przez który na zewnątrz wychodziła rura. Za ścianą prawdopodobnie znajdował się zbiornik z nagrzewaną przez słońce deszczówką.

- Jak w raju! - westchnął.

- Rozbieraj się! - zarządziła Gaja. - Możesz umyć włosy i w ogóle się wykąpać, tylko oszczędzaj wodę, bo jak ciotka nie będzie mogła się po pracy umyć, to się wścieknie i zabierze mi klucz do mieszkania.

Zrzucił kombinezon i stanął przed nią nagi. Speszyła się, widząc jego ptaszka, który na przywitanie natychmiast zasalutował. Odwróciła wzrok i odkręciła kran.

- Prędko, właź - mruknęła i przygryzła dolną wargę.

Mati zastanawiał się tylko chwilę. Objął ją i pociągnął pod prysznic.

- Wariacie, jestem w ubraniu! - zapiszczała.

Ciepła woda spływała po ich włosach, twarzach i ramionach.

- A może pani jest oddechem wiatru, tańczącego w zmierzchu różowych pantofelkach... -szepnął jej do ucha i mocniej ją przytulił. - Pomiędzy włosy jasny liści promyk wplótł pani uśmiech srebrnego lusterka.

- Rozepnij to - powiedziała, pokazując na klamerkę znajdującą się na jej ramieniu, i pocałowała go w usta. Ich języki delikatnie się dotknęły.

*

Życie w ulu zaczęło się Matiemu podobać. Spotykali się z Gają przy każdej nadarzającej się okazji i kiedy tylko mogli, dyskretnie oddalali się od innych. Ukrywali się we wszystkich możliwych miejscach, by móc się kochać. Robili to w pokoju ciotki - tam było najwygodniej, choć nerwowo, bo nie mieli stuprocentowej pewności, czy właścicielka mieszkania za chwilę nie wróci. Zresztą nerwy towarzyszyły im wszędzie, i w grzybiarni, i nocą w siłowni, raz nawet weszli do wilgotnego lochu, w którym hodowano dżdżownice, ale nagle koc, który położyli na ziemi, zaczął się pod Gają ruszać, a z czarnej gleby wyjrzał potężny ogon glizdy. Dziewczyna zerwała się jak oparzona. Uciekli i już więcej tam nie wrócili. Najczęściej kładli się na karimacie przy wejściu do zasypanego korytarza, bo nigdy nikt się tam nie kręcił. Podczas jednego z ich intymnych spotkań, kiedy namiętnie się całowali i Mati już miał zamiar rozpiąć kombinezon Gai, coś zaczęło skrobać i stukać w metalowe drzwi. Nacisk z zewnątrz był tak silny, że drewniane stemple, podpierające drzwi od środka, zaczęły trzeszczeć.

- Nie wejdzie - stwierdziła z przekonaniem Gaja. - Ale... chodźmy stąd.

- No dobra. - Mati miał tak zawiedzioną minę, że dziewczyna się roześmiała.

- Nie martw się, znajdziemy inne miejsce. - Potargała mu włosy. - Nie bądź zły!

- Na ciebie nigdy! Chodźmy do dormitorium!

- Zwariowałeś?! Nie będę się kochała przy innych, a poza tym nikt nie może nas zobaczyć. Zaraz doniosą Wiktorowi albo mojej ciotce. Nie wiesz, do czego ta stara wiedźma jest zdolna.

- Co ci może zrobić? - Wzruszył ramionami.

- Kochany. - Pogłaskała go po głowie. - Mnie pewnie nic nie zrobią, ale tobie na pewno.

- Chyba mnie za to nie zabiją... Nie rozumiem.

- To może lepiej - westchnęła i zamknęła mu usta pocałunkiem.

*

Tego dnia Andy był wyjątkowo podenerwowany. Praca mu nie szła, co chwila zamykał oczy.

- Co jest, wujek, dusi cię? - zapytał Mati.

- Jak diabli. Chyba pójdę do Barta i zapytam, czy mogę wrócić do dormitorium, tam jest trochę więcej powietrza.

- Jasne, idź. Chyba rozumie, że nie masz tyle sił co inni.

Stary człowiek otarł pot z czoła i westchnął:

- Może jeszcze chwilę wytrzymam, chociaż do przerwy.

Przenosili pełne miodu słoje na wagoniki. Wstawiali je warstwami do skrzyń. Nagle przy drzwiach wybuchło zamieszanie. Ktoś zajrzał do hali produkcyjnej i krzyknął, kilku mężczyzn natychmiast wybiegło na zewnątrz. Mati i Andy przerwali pracę, starając się zrozumieć, o co chodzi. W miodowni pojawił się Bart, który zawołał:

- Mati! Do mnie, szybko!

Chłopak podbiegł do stojącego obok wejścia mężczyzny. Ze zdumieniem zauważył, że Bart trzyma w ręku karabin. Była to solidna Devilka kaliber 15.

- Nie gap się - krzyknął Bart. - Za mną! Czeka cię dziś chrzest bojowy.

Razem z nimi wybiegło z hali jeszcze trzech chłopaków. Dwóch z nich Mati zdążył wcześniej poznać. Jeden nazywał się Czelin, bardzo wysoki, szczupły, tylko trochę od niego starszy, drugim był Sat, facet z jednym uchem, drugie podobno odciął mu w czasie snu skorek.

Biegli szerokimi marmurowymi schodami w górę.

- Co się dzieje? - wysapał po przebiegnięciu kilkudziesięciu stopni Mati.

- Zaraz zobaczysz - odparł Czelin.

Dotarli do kolejnego piętra. Przed otwartymi metalowymi drzwiami stał Vlak i rozdawał broń.

Mati dostał dubeltówkę z lunetą i dwa pasy z nabojami.

- Staniesz z tyłu, za innymi. Strzelaj natychmiast, jak pojawi się w drzwiach - rozkazał Vlak. - To najlepszy moment. Dobrze celuj! W oko!

- Kto się pojawi? - zapytał, ale nie otrzymał odpowiedzi.

Ktoś go popchnął, więc ruszył biegiem za innymi.

Nie miał pojęcia, do kogo ma strzelać i dlaczego, ale był pewny, że za chwilę wszystko się wyjaśni. Przebiegł następne dwa czy trzy piętra, aż wreszcie schody się skończyły. Dotarł do dużej sali, w której blaskiem słonecznego dnia raziła oczy wielka dziura po wyrwanej z zawiasów bramie. Mati musiał na chwilę przymknąć powieki, by jego wzrok przyzwyczaił się do dziennego światła. Obok roztrzaskanej bramy leżały ciała trzech mężczyzn i kilku martwych pszczół. Ludzie chyba także nie żyli. Nie żyły również dwa szerszenie, których głowy zostały rozerwane przez pociski. A więc to byli wrogowie! Szerszenie! Wejścia broniło kilkanaście pszczół i kilkoro ludzi. Obrońcy nie byli w stanie powstrzymać intruzów, którzy wdzierali się do ula. Na szczęście szerszenie były tak ogromne, że jednocześnie przez bramę były w stanie przecisnąć się najwyżej dwa pręgowane cielska. Na tarasie przed ulem trwała walka w powietrzu, owady gryzły się i usiłowały użądlić przeciwników wysuniętymi z odwłoków szpikulcami. Szerszeni było kilkadziesiąt, pszczoły próbowały je atakować, ale w bezpośrednich starciach nie miały szans, ich żądła mogły przebić grube pancerze tylko w kilku miejscach. Zapewne pszczoły dobrze widziały, w których, ale wcelowanie w te punkty, kiedy przeciwnik był w ruchu, wydawało się niemożliwe. Gdy dochodziło do zwarcia, pszczoły także okazywały się niemal bezbronne, ich szczęki, a nawet całe głowy były natychmiast miażdżone znacznie potężniejszymi kłami napastników. Co chwila któraś z mieszkanek ula spadała albo osuwała się na kamienne płyty tarasu. Kilku mężczyzn strzelało do szerszeni, jednak w panującym tłoku trudno było trafić w oczy. Mati zgodnie z poleceniem stanął z tyłu, przy samej ścianie, i celował w próbującego wedrzeć się do ula ogromnego owada. Szerszeń chwycił szczękami walczącą z nim pszczołę i w ciągu kilku sekund odgryzł jej głowę. Chłopak strzelił. Dwie lufy plunęły ogniem i oko szerszenia bryzgnęło, zostawiając na suficie mokrą plamę. Owad padł, lecz po ułamku sekundy w otworze pojawił się następny, a za nim wpychał się jeszcze jeden. Przypominało to walkę z hydrą, której po ucięciu głowy wyrastały dwie następne. Mati załadował karabin, wycelował i ponownie strzelił, niestety szerszeń akurat się pochylił, więc pociski odbiły się od jego potężnego karku, robiąc jedynie dziury w skrzydłach. Kolejny strzał był celny. Szerszeń z krwawym lejem w miejscu oka znieruchomiał na posadzce. Chłopak opuścił wzrok, by ponownie załadować karabin. Kiedy to zrobił, w pomieszczeniu znajdowało się już czterech napastników. Mati podniósł karabin, ale w tej chwili wielka włochata łapa podcięła mu nogi. Następny szerszeń jednym skokiem znalazł się tuż przy nim. Ogromny, obrzydliwy pysk owada zbliżył się ku jego twarzy. Jedyne, co Mati zdążył zrobić, to otworzyć szeroko oczy i krzyknąć. Tuż przy jego głowie huknął strzał. Szerszeń zwalił się na chłopaka, który przez chwilę bezradnie machał rękami i nogami, usiłując się spod niego wydostać.

- Pchaj od dołu! - usłyszał polecenie i ujrzał pyzatą twarz Sata, który odłożył karabin i spróbował przesunąć martwego owada. Razem udało się im unieść jego tułów na tyle, by Mati się spod niego wysunął. W ostatniej chwili, bo dwa następne szerszenie już się do nich zbliżały.

- Cofnij się! - krzyknął Sat i ukrył się za kamiennym filarem. Stamtąd zaczął strzelać do napastników. Mati stanął obok niego i wysunął broń z drugiej strony filara. Padły kolejne strzały i następne dwa pręgowane cielska runęły na posadzkę.

Walka trwała jeszcze kilkanaście minut i nic nie zapowiadało jej końca, gdy nagle rozległ się szum skrzydeł odlatujących owadów. Szerszenie wycofały się, zabierając ze sobą kilkanaście zabitych pszczół i kilku martwych ludzi.

*

Na obiedzie brakowało między innymi Czelina, który na oczach Matiego został przebity długim jak włócznia żądłem. To musiało potwornie boleć. Pamięć Matiego wciąż odtwarzała film przedstawiający zwijające się w drgawkach ciało i straszny krzyk umierającego kolegi.

W czasie posiłku panowała cisza przerywana płaczem kobiet i pobrzękiwaniem naczyń.

- Jak się czujesz, wujek? - zapytał Mati.

- Jakie to ma teraz znaczenie?

- Ma! Wolę rozmawiać o tobie i twoim zdrowiu niż o tej pieprzonej bitwie. To był horror! Chcę o nim jak najszybciej zapomnieć, ale pewnie będę pamiętał do końca życia.

Andy pokiwał głową.

- Co zobaczysz, tego już nie odzobaczysz, jak mówiła moja Renata. I miała rację. A ja czuję się lepiej. Pracowałem do końca zmiany. Nie wiem, dlaczego akurat w pracy coś zaczyna mnie dusić. Może to wina oparów miodu. Tam jest aż gęsto od słodkiej mgły. Co z twoją głową?

Mati nie zdążył odpowiedzieć, bo podeszła do nich Gaja. Przykucnęła obok niego i szmatką zmoczoną w nieprzyjemnie pachnącym wywarze zaczęła przemywać ranę, którą na jego czole spowodował odprysk kamienia spadającego z sufitu po rykoszecie jednego z pocisków.

- Dobrze, że nie dostałeś w oko - stwierdziła rzeczowo.

Najwidoczniej przestała się przejmować ciotką, bo usiadła obok Matiego i pogłaskała go po ramieniu.

- Dlaczego tak nagle uciekły? - zapytał chłopak.

- Oceniły, że atak przestaje się im opłacać. Tak powiedział Wiktor. Ponosiły za duże straty. Zebrały martwe pszczoły i ludzi do swojego gniazda. Zdobyły trochę jedzenia i uznały, że im starczy.

- Jak często napadają na ul? - odezwał się tym razem Andy.

Gaja niespokojnie się rozejrzała.

- Nie pytajcie o takie sprawy, to nie ma znaczenia.

Pochyliła się ku Matiemu i szepnęła:

- Potem o tym porozmawiamy.

*

Leżeli na łóżku Marty. Ciotka poszła na zebranie w znajdującym się piętro wyżej pokoju Wiktora.

- Nigdy z takich narad po bitwie szybko nie wraca - stwierdziła Gaja - bo potem jeszcze obrabiają mięso z szerszeni.

- Przecież tam prawie nie ma nic do jedzenia - zdziwił się Mati. - Po dużym steku z mięśnia pod każdym skrzydłem.

- Nie myśl o tym - mruknęła niechętnie i przez chwilę milczała, jakby zastanawiając się nad odpowiedzią. - Justa i ciotka mają swoje sposoby. Po takim ataku zazwyczaj przez parę dni jemy lepiej.

- Słuchaj, czy nikt nie wpadł na pomysł, żeby wyjść na zewnątrz i coś upolować? Przecież po paru dniach żarcia tego gulaszu z grzybów i robali można się porzygać.

- Pszczoły nikogo nie wypuszczą.

- Mamy taką superbroń. Można by upolować sarnę, słonia albo dzika. Wiesz, jakie słonie są smaczne? Mięsa na nich za dużo nie ma, ale na jeden obiad dla człowieka starczy. One żyją stadami, po kilkaset osobników. Można zastawić na nie sieci, w naszym plemieniu tak robiliśmy. Można też złapać biedronę albo motyla. To nie jest trudne. A jaka smaczna jest pieczeń z udźca polnego konia...

- Długo będziesz ględził o jedzeniu? - Czubkiem języka polizała jego usta i przesunęła dłonią po brzuchu.

Być może Gaja nie czuła zagrożenia, zapewne dla niej ataki szerszeni były w pewnym sensie codziennością, a może musiała odreagować stres związany z okropnymi wydarzeniami tego dnia - w każdym razie po raz pierwszy zupełnie się rozluźniła, kochała się z Matim, jakby zapomniała o całym świecie, nie hamowała reakcji ciała i okrzyków. Pojękiwała tak słodko i zmysłowo, że Mati chciał kochać się z nią trzy razy z rzędu i być może mógłby i po raz czwarty, gdyby dziewczyna nie stwierdziła, że ma już dość, bo wszystko ją boli.

- Jeszcze nigdy nie czułam się tak dobrze - westchnęła, wtulając twarz w jego ramię. - Może to właśnie jest "szczęście"?

Mati mocniej ją przytulił i delikatnie pogłaskał po głowie.

- To jak to jest z tymi atakami szerszeni? - zapytał.

- O Boże, było tak cudownie, a ty znowu o tym...

- Dziwisz się? Przecież muszę wiedzieć, jeśli mam tu dalej żyć.

Usiadła obok niego. Jej piersi delikatnie się zakołysały, co sprawiło, że oczy chłopaka rozszerzyły się z zachwytu. Zasłoniła się dłońmi. Zacisnęła usta, co świadczyło o tym, że dobry humor ją opuścił.

- Napadają na nas trzy, cztery razy w roku - odpowiedziała. - Zawsze wiosną, kiedy się budzą głodne po zimie, i późną jesienią, żeby zrobić zapasy. Ale czasami atakują ni stąd, ni zowąd, jak dzisiaj. Chyba liczą na to, że właśnie w taki zwykły dzień w środku lata łatwiej wejdą do środka. Ale pszczoły są czujne. Szerszenie na pewno chcą dobrać się do zapasów miodu i przejąć pałac. Przydałoby im się takie gniazdo. Pewnie nie zdają sobie sprawy, że drzwi wewnątrz budynku są dla nich za małe i nie dałyby rady wejść do większości pomieszczeń. Słyszałam kiedyś rozmowę zarządu, tak właśnie to tłumaczyli.

- Tłumaczyli - powtórzył Mati. - Różne rzeczy tłumaczą. Ten cholerny Bart opowiadał nam, jak tu jest wspaniale. Powiem ci, że chyba jeszcze nigdy nie byłem bliżej śmierci. Gdyby nie Sat, już by mnie żarły szerszenie.

- Mam pomysł - zamyśliła się Gaja.

- Jaki?

- Jeszcze ci nie powiem, ale zobaczysz, że wszystko się zmieni.

*

Następnego dnia obiad rzeczywiście był smaczniejszy niż zwykle. Soczyste, słodkawe mięso i sałatka ze szczawiu, który zerwano po otwarciu jednego z okien.

- Jak w restauracji z gwiazdką Michelina - pochwalił Andy.

- Z jaką gwiazdką? - Mati nie zrozumiał.

- Za młody jesteś, żeby to pamiętać. Ale zastanawiam się...

- Tak?

- Ile tych szerszeni musiało zginąć, żeby na każdą osobę przypadło tyle mięsa.

- Może potrafią przyrządzić inne części, nie tylko mięśnie pod skrzydłami.

- Niemożliwe. - Pokręcił głową Andy. - Był okres, kiedy jedliśmy sporo szerszeni, wiem o ich budowie wszystko. Tam nie ma nic do żarcia.

Rozmowę przerwało wejście Barta z człowiekiem, którego nigdy wcześniej nie widzieli. W każdym razie tak im się w pierwszej chwili wydawało. Mężczyzna był wysoki i potężnie zbudowany. Idąc, lekko kulał. Jego twarz porośnięta była długą siwiejącą brodą, a kręcone szpakowate włosy sięgały aż za łopatki.

- No, przedstaw się - powiedział Bart.

- Jestem Bruno - oznajmił ponurym głosem przybysz.

- Bruno?! - Mati i Andy spojrzeli na siebie. - Ten Bruno? - zapytał cicho Andy. - Nie widzę dokładnie w tym mroku.

Mati z uwagą przypatrzył się nowemu.

- Tak, to chyba on. Ale brodę ma długą i strasznie osiwiał. Trudno stwierdzić...

Bart zaprowadził Bruna do foteli zajmowanych przez starszyznę, ale Wiktor tylko machnął ręką i burknął:

- Potem porozmawiamy. Jedzenie stygnie. Dajcie mu dużą porcję. Pewnie jest głodny.

Nowy nie odpowiedział, patrzył spode łba na wszystkich dookoła. Marta podała mu miskę z jedzeniem.

- Może tutaj? - zaproponował Bart, wskazując ręką miejsce niedaleko Andy'ego.

Kiedy mężczyzna usiadł, rozejrzał się, jego wzrok padł na Matiego, a potem na Andy'ego. W oczach przybysza błysnęło zdumienie.

- To wy?! - zapytał i po raz pierwszy lekko się uśmiechnął. - Żyjecie?! Wszyscy myśleli, że już dawno po was.

Mężczyźni się roześmiali.

- Wydaje się, że jeszcze żyjemy - odparł Andy. - Jedz, potem pogadamy.

Ich krótka rozmowa nie umknęła uwadze starszyzny. Wiktor spojrzał na swoich zastępców i coś do nich mruknął. Bliźniacy westchnęli i energicznie pokiwali głowami, jakby potwierdzając słowa przywódcy, a ojciec Maksymilian wzniósł oczy do nieba i się przeżegnał.

*

Wieczorem siedzieli w kącie sali i pili napar z rumianku. Andy, Mati, obok którego przycupnęła Gaja, a naprzeciwko nich Bruno.

- Opowiadaj, wiesz, co się stało z ludźmi z naszego plemienia? - zaczął Andy.

- Mniej więcej połowa odeszła do zamku na Sadybie, chyba pamiętacie? Ja i Sylwa przeżyliśmy atak mrówek na elektrownię i przedzieraliśmy się na Sadybę brzegiem Wisły. Ale we dwójkę to katorga. Ciągłe walki z robalami, ukrywanie się. Nad rzeką nie ma mrówek i jest mało pająków, ale nie bardzo masz się gdzie schować przed szerszeniami i osami. Wreszcie dotarliśmy na Powiśle i potem było trochę łatwiej. Jakoś daliśmy radę. A wam jak się udało?

Andy machnął ręką.

- My z młodym przeżyliśmy to samo. Też szliśmy do zamku na Sadybę, ale ulicami. Przeskakiwaliśmy z domu do domu. Bielany, Żoliborz, Muranów, nawet Wola, Ochota, wreszcie Śródmieście. Trochę naokoło, ale inaczej się nie dało.

- My na szczęście mieliśmy miotacze i dużo amunicji - wyjaśnił Bruno.

- A my z dwoma starymi pistoletami. - Machnął ręką Andy. - Możesz sobie wyobrazić, jak było. Ciągła ucieczka i strach.

Bruno westchnął i rozejrzał się po sali.

- Tylko w gromadzie można przeżyć - mruknął. - Ale wreszcie, po trzech miesiącach, doszliśmy na Sadybę...

- Nasi żyją? - przerwał mu Mati.

- Tak, prawie wszyscy "emigranci" doszli. Teraz jest w zamku ponad setka ludzi. Teren dokoła wymieciony z robali. Bandy też nie podchodzą. Mamy... to znaczy oni mają dużo broni. Stworzyliśmy naprawdę silne plemię. Sami nawet produkujemy naboje do karabinów. Tych starych, wiadomo.

- Jak się tutaj znalazłeś? - zapytał Andy.

Bruno zacisnął usta. Sprawiał wrażenie, jakby ledwo mógł się opanować, by nie zrobić awantury.

- Wyszliśmy na polowanie i strasznie daleko się zapędziliśmy. Namierzyliśmy konia polnego, zaczął uciekać, a ja - nie wiem, czy pamiętacie - od czasu, gdy ugryzł mnie pająk, mam kłopoty z giczołem, kuleję. - Puknął się w lewą nogę. - Zostałem trochę z tyłu, nagle jakiś pył na mnie spadł i obudziłem się tutaj.

Do rozmawiających przyjaciół podszedł Bart.

- Widzę, że spotkałeś znajomych - zagadnął z uśmiechem.

Bruno się nie odezwał.

- Tak, dawno temu byliśmy w jednym plemieniu - odpowiedział za niego Mati.

- Spodoba ci się u nas. Tu jest bezpiecznie. - Bart popatrzył uważnie na Bruna.

- Wczoraj nie bardzo było... - mruknął Mati. - Au! - krzyknął, bo Gaja uszczypnęła go w udo.

- Na szczęście jesteśmy silni i dobrze zorganizowani, mamy dobrą broń i poradzimy sobie z każdym przeciwnikiem. - Bart wyrecytował odpowiednią formułkę. - Będzie ci się tu podobało - powtórzył.

Zapadła cisza.

- Nie ma co wspominać czasów, które już nie wrócą. Trzeba budować nowy świat. Naszą przyszłością jest współpraca z pszczołami. Kto tego nie rozumie, nie może tu zostać. Zresztą składaliście przysięgę, więc wiecie. - Słowa Barta zabrzmiały jak groźba. - A ciebie - zwrócił się do Gai - szuka Marta. - Tak w ogóle to co tutaj robisz? Powinnaś być z młodzieżą.

Gaja wstała i bez słowa odeszła, a Bart uśmiechnął się do Bruna i rzucił:

- No to miłego pobytu w ulu.

Odszedł, ale Andy kątem oka zauważył, że niedaleko nich usiadł jeden ze starych mieszkańców ula, niewysoki, kwadratowy facet o imieniu Kwiet.

- Rzeczywiście, nie jest tu najgorzej - powiedział Andy. - Żeby jeszcze nie dusiła mnie klaustrofobia.

- Ten gość, który tu przed chwilą był... - mruknął Bruno.

- Bart - podpowiedział Mati.

- Tak. Kiedy się obudziłem i skończył się ten cyrk z pszczołą i przysięgą, powiedział, że nie można wychodzić na zewnątrz?! To prawda?

- Nie wychodzimy. - Kiwnął głową Andy.

- A wczoraj była bitwa z szerszeniami. O mało mnie nie zagryzły. Zginęło kilku naszych - dodał Mati.

Andy pochylił się ku nim i szepnął:

- Ten facet, który się dosiadł, cały czas podsłuchuje, o czym mówimy.

- To rozmawiać tu też nie wolno? - Bruno głośno wyraził swoje zdziwienie. - Będę mówił, co chcę.

- Deser! - rozległ się niespodziewanie głos od strony paleniska.

To jedna z młodszych kucharek postawiła na stole ogromną tacę z plackami miodowymi.

- Zapraszam! Dla każdego po dwa! - zawołała.

- W dupę niech sobie wsadzą swoje desery - mruknął Bruno.

*

Kładli się spać. Bruno przysunął swój materac w kąt, w którym leżały materace Andy'ego i Matiego.

- O której pobudka? - zapytał.

Mati spojrzał na wujka i się roześmiał.

- Nie mamy zegarków. Ale nie martw się, obudzą nas.

- Można się wyspać - wyjaśnił Andy. - Rano rozlega się gong i wstajemy. Będziesz miał pół godziny na śniadanie i umycie się. Potem praca. Dobranoc.

- Dobranoc - mruknął Bruno. - Chociaż chyba nie zasnę, tak mnie wkurwia ta sytuacja, że rozpieprzyłbym cały ten ul na kawałki.

- Szkoda nerwów, nic nie da się zrobić - powiedział Andy. - Chyba że masz dość życia.

Bruno położył się, ale jeszcze przez chwilę coś mruczał pod nosem. Wreszcie zasnął.

Mati usiadł na materacu i oparł się plecami o ścianę. Czekał na Gaję. Już kilka razy zdarzyło się, że wieczorem, kiedy dormitorium zasypiało, przychodziła do niego. Przez chwilę szeptem rozmawiali, czasami trochę się przytulali i całowali, a nawet, gdy po pieszczotach nabrał ochotę na coś więcej, a ona była zmęczona i nie chciała wychodzić z dormitorium, by szukać miejsca, w którym mogliby się kochać, chętnie wykonywała szybki manualny "zabieg" pod osłoną śpiwora. Lubiła sprawiać mu przyjemność. Jego materac leżał w kącie, więc w panującym półmroku wydawało im się, że nikt ich nie widzi. Mimo kilku próśb dziewczyna nie chciała się zgodzić, by przyniósł dla niej drugi materac, nie chciała też spać z nim na jednym. Odpowiedź była zawsze taka sama:

- Nie będę tego robiła przy innych, a poza tym nie znasz ciotki, ona nie może się o nas dowiedzieć.

Poprzedniego wieczora, gdy Mati po raz kolejny zaproponował jej spanie w dormitorium, opuściła głowę i dodała:

- Nie żartuj! Podobno Wiktorowi ktoś o nas powiedział. Na szczęście wie tylko, że się spotykamy i gramy w szachy.

- Co go to obchodzi?

Gaja zamilkła i przez chwilę patrzyła na śpiących ludzi. W odległym kącie sali śpiwór jakiejś pary falował, podnosił się i opadał w miłosnym rytmie.

- Chce, żebym została jego żoną - szepnęła.

Mati spojrzał na nią z niedowierzaniem.

- Ale ty się nie zgodzisz, prawda? - jęknął przestraszony.

- No co ty?! Nie cierpię dziada. Już znalazłam kandydata na męża - zaśmiała się cicho i potargała mu włosy.

- Jakiego kandydata?! - wydukał.

- Ciebie przecież, wariacie!

Mati przyciągnął ją do siebie i przytulił.

- Pieprzyć Wiktora.

Odsunęła się i spojrzała mu w oczy.

- To nie takie proste - powiedziała szeptem. - Przecież on wszystko może.

- Na przykład co?

- Na przykład zamknąć mnie w jakiejś piwnicy i zgwałci

, a ciebie kazać zabić. Tak to naprawdę wygląda, dobrze, żebyś wiedział.

Po tej odpowiedzi Mati przez chwilę siedział jak sparaliżowany. Nie miał pojęcia, co może w takiej sytuacji zrobić. Poczuł się tak, jakby ogromna pięść zaciskała się na jego ciele, a on nie miał szans, żeby się wyrwać. Po chwili cicho oświadczył:

- Nigdy nie myślałem, że będę chciał zabić człowieka, ale chyba właśnie powinienem to zrobić.

Popatrzyła na niego smutno i pokręciła głową.

- Daj spokój, przecież nie jesteś mordercą, nie chcę, żebyś był.

- Słuchaj - wymamrotał. - A nie da się stąd uciec?

Dziewczyna nie zdążyła odpowiedzieć, bowiem do dormitorium zajrzała jej ciotka.

- Gaja! - zawołała teatralnym szeptem. - Gaja, jesteś tu?! - powtórzyła.

W panującym półmroku nie dostrzegła dziewczyny, która szybko się schyliła. Stara przez chwilę rozglądała się po sali, lecz zaraz wyszła.

- Muszę iść, może uda mi się dostać do pokoju przed tą małpą - powiedziała i pobiegła slalomem między materacami.

*

Andy i Bruno zasnęli. Mati czekał na Gaję, przypominając sobie wczorajszą rozmowę. Czy naprawdę groziło mu niebezpieczeństwo? Wreszcie wstał, wyszedł z dormitorium i ruszył w kierunku strumyka. Jednak dziewczyny tam także nie było.

Pewnie jest już u ciotki, pomyślał, odczuwając coraz większy niepokój. Stara nie pozwoliła jej wyjść.

Wrócił na swoje miejsce i postanowił się położyć. Nie zdążył zdmuchnąć wiszącego na ścianie ogarka, gdy ujrzał wchodzącą przez drzwi Gaję. Ze zdumieniem zauważył, że dziewczyna trzyma w dłoni plecak. Uśmiechnął się, ale ona nie odpowiedziała uśmiechem. Pocałowała go i na chwilę objęła. Przybliżyła usta do jego ucha i powiedziała cicho:

- Musimy uciekać. Weźcie wszystkie swoje rzeczy. Szybko!

Chciał zapytać, co się stało, ale nie dała mu dojść do słowa.

- Stanęłam pod drzwiami pokoju Wiktora i podsłuchałam rozmowę z Bartem, Vladem i ciotką. Wiktor kazał was uśpić.

- Jak uśpić?

- Normalnie, pszczelim proszkiem. Na zawsze.

- Dlaczego?!

- Uznali, że jesteście niebezpieczni dla ula, ciotka też swoje dołożyła. Mówiłam, że się wścieknie, jak się o nas dowie. Ktoś jej musiał powiedzieć, że do ciebie przychodzę, a ona zaraz doniosła Wiktorowi. Po prostu dostał szału. Miał ochotę przyjść do dormitorium i od razu cię zastrzelić. Słyszałam nawet, jak przeładowywał pistolet. Na szczęście Vlad go przekonał, że to nie jest dobry pomysł, że lepiej cię w nocy normalnie uśpić. Tak powiedział: "normalnie uśpić". O nic więcej nie pytaj. Nie ma czasu. Obudź Bruna.

Uniosła się i na czworakach przeszła do materaca Andy'ego.

- Proszę pana. - Delikatnie potrząsnęła jego ramieniem. - Proszę zachować ciszę - szepnęła.

Andy spojrzał na nią zaspanym wzrokiem, ale natychmiast zrozumiał, że dziewczyna nie budzi go bez przyczyny.

- Musimy uciekać. Niech pan weźmie swoje rzeczy - wytłumaczyła.

Usiadł i bez słowa zaczął zwijać śpiwór. W tym czasie Mati obudził Bruna.

- Ubierz się! - Mati położył palec na ustach. - Zbieramy się stąd.

Bruno wstał bez zadawania niepotrzebnych pytań.

Kiedy trzej mężczyźni ruszyli za Gają w stronę wyjścia, nagle drogę zagrodził im Kwiet.

- A wy dokąd? - zapytał.

- Dobrze, że pytasz, słuchaj, to ważne... - zaczął Bruno, jednak nie miał zamiaru dokończyć zdania. Wyprowadził błyskawiczny cios prawą ręką w podbródek stojącego przed nim faceta. Tamten nawet nie jęknął, trafiony potwornie silnym sierpowym, runął jak martwy na materac. Najbliżej leżąca osoba mruknęła coś przez sen, ale się nie obudziła.

- Zwiąż go i zaknebluj - rozkazał Andy.

Bruno przy pomocy Matiego szybko zawiązał na ustach Kwieta ręcznik. Nogi i ręce splątali mu śpiworem i powłoczką poduszki.

- Wystarczy - syknęła Gaja. - Nie mamy czasu!

Zostawili nieprzytomnego Kwieta na podłodze, wyszli z dormitorium, minęli główną salę i zatrzymali się dopiero za jej drzwiami.

- Co się dzieje? - zapytał Andy.

- Chcą was uśpić! - szepnęła dziewczyna.

- Co to znaczy? - nie zrozumiał Bruno.

- Po prostu chcą nas zabić - wyjaśnił Mati.

- Dla zarządu staliście się podejrzani - dodała Gaja. - Boją się, żebyście nie wywołali rewolucji. Tutaj jest sporo niezadowolonych, którzy chętnie by uciekli, ale się boją.

- Skurwiele - syknął Bruno. - To znaczy cały ten zarząd.

- Ciągle ktoś znika. Wystarczy, że ludzie kogoś lubią, że ma autorytet, i już - wyjaśniła Gaja. - Posypują go w nocy pszczelim proszkiem, potem duszą, a następnego dnia na obiad znowu wszyscy jedzą mięso.

Mati spojrzał na nią, a usta same mu się otworzyły ze zdziwienia.

- Ale jak to? - szepnął.

- Naprawdę myślisz, że po ataku na ul jadłeś na obiad szerszenia?

Kiedy dotarło do niego znaczenie jej słów, odskoczył na bok i zwymiotował.

- Kurwa, ja też to jadłem - jęknął Bruno i splunął. - Niezły lokal.

- Jak możemy uciec? - zapytał rzeczowo Andy.

- Najpierw weźmiemy broń - stwierdziła Gaja.

Na schodach nikogo nie spotkali, wdrapali się na drugie piętro i podeszli do drzwi zbrojowni. Dziewczyna wyjęła z kieszeni kilka kluczy, wybrała jeden i przekręciła go w zamku.

- Skąd masz klucze? - zdziwił się Mati.

- Zaczęłam je kraść, kiedy postanowiłam uciec.

W sali z bronią było zupełnie ciemno.

- Cholera, nie mamy świeczki - mruknął Andy.

- Mamy, mamy - rzuciła Gaja.

Zapaliła zapałkę i przyłożyła ogień do knota.

- Zapałki?! - zdziwił się Bruno. - Nie widziałem ich od stu lat.

- A ja od pół roku przygotowuję się do ucieczki - wyjaśniła. - Chociaż jeszcze nie wszystko udało mi się ogarnąć, bo dzisiaj sprawy nagle przyśpieszyły.

Wybrała następny klucz i otworzyła wysoką metalową szafę. Na półkach stały w specjalnych stojakach lasery, miotacze i karabiny, zarówno snajperskie, jak maszynowe.

- O kurwa, ale superbroń - westchnął Bruno.

- Bierzcie! - rzuciła Gaja.

Andy wybrał trzy lasery, trzy miotacze i sześć pistoletów. Wziął też trzy maczety.

- Dla ciebie też brać? - Odwrócił się do dziewczyny. - Miotacze są dość ciężkie.

- Sprzątałam tu niedawno i przy okazji coś dla siebie odłożyłam.

Wyjęła z szafy laser, pistolet z długim magazynkiem, maczetę oraz pakunki z nabojami. Andy rozdawał broń i pociski pozostałym.

- Nie możemy za dużo wziąć, bo pewnie będziemy musieli z tym całym majdanem biec - stwierdził.

- Daj jeszcze dwa magazynki do miotacza - poprosił Bruno.

- Chodźmy już! - zarządziła Gaja. - Kwiek zaraz odzyska przytomność, o ile już się nie obudził.

Gdy wyszli z magazynu, na schodach niespodziewanie natknęli się na sunącą w górę pszczołę.

Bruno szybko sięgnął po pistolet.

- Spokojnie! - szepnęła Gaja.

Opadła na kolana i wykonała kilka ruchów dłońmi, parę razy bzyknęła, a następnie podeszła do pszczoły i podsunęła jej pod pysk rękaw bluzy. Owad go powąchał i odsunął się na bok.

Szybko ruszyli po schodach z powrotem w dół.

- Co to było? - zapytał Mati.

- Przepustka. Bluzę mam nasączoną takim zapachem, że przepuszczą mnie nawet do królowej.

- Dlaczego nie idziemy w górę, do wyjścia? - zapytał Andy.

- Drzwi już wstawili, są zamknięte. Zawsze pilnuje ich kilka pszczół i trzech ludzi z bronią. Nie mamy szans tamtędy uciec, uwierzcie - odpowiedziała.

Po chwili znaleźli się na poziomie grzybiarni, Gaja weszła do niej, a niedługo potem wróciła z ogromnym młotem i siekierą.

- To też sobie kiedyś przygotowałam - powiedziała i ponownie ruszyła schodami w dół. - No chodźcie!

Mati nie miał pojęcia, dokąd dziewczyna ich prowadzi. Nagle, jak elektryczna iskra, przeszyło go podejrzenie, że wciąga ich w pułapkę. Ale po co?! To nie miałoby sensu.

Doszli do najniższego poziomu piwnic.

- Chcesz, żebyśmy przepłynęli strumykiem pod skałą? - zapytał Andy.

- Nie da się - odrzekła Gaja. - Już próbowałam.

Wyjęła z kieszeni pęk kluczy.

- No i tu mamy mały problem. - Pokręciła głową. - Nie pamiętam, który pasuje, bo nie zdążyłam sprawdzić. Nie myślałam, że już dzisiaj będę go potrzebowała.

- Ale co chcesz otworzyć? - zapytał Mati.

Pokazała palcem metalowe drzwi podparte stemplami.

- Tylko tędy możemy uciec.

- No to najpierw musimy odbić stemple! - stwierdził Bruno.

Szarpnął jednym z nich, ale belka ani drgnęła.

- Nie będzie łatwo - dodał.

- Przecież właśnie po to wzięłam młot. - Podała mu narzędzie.

Mati zamiast po kolei sprawdzać klucze Gai, wyjął z plecaka wiązkę własnych wytrychów. Jakimś cudem nie zostały zarekwirowane, kiedy porwały ich pszczoły. Widocznie rozkaz zabierania rzeczy zatrzymanym dotyczył jedynie broni i wszystkiego, co mogło zostać za broń uznane. Jakiemuś tępakowi przeglądającemu jego "majątek" nie przyszło do głowy, że wytrychy mogą stanowić zagrożenie dla mieszkańców ula.

- Spróbuję moimi - powiedział i pochylił się nad dziurką od klucza. Po chwili zamek szczęknął.

Gaja spojrzała na niego z uznaniem.

- Bart gadał o robalach, które tam siedzą... - rzucił chłopak.

- Straszył was. - Machnęła ręką. - Byliśmy tam kiedyś, nie ma żadnych robali.

- Ale pamiętasz przecież, że kiedyś coś w drzwi walnęło, jak tutaj w nocy... - nie dokończył zdania.

- Pewnie czasami przychodzą, ale przecież nie warują przy nich na stałe - odparła szybko. - No wal!

Bruno uderzył z ogromną siłą.

- Teraz naprawdę musimy się śpieszyć. Hałas słychać w całym pałacu - stwierdził Andy.

- Nie ma innej drogi ucieczki - odpowiedziała Gaja. - Mocno!

- A jak to robię?! - wysapał Bruno i huknął z całej siły.

Pierwszy stempel osunął się na posadzkę. Drugi opierał się tylko kilka sekund. Wystarczyły trzy uderzenia.

- Przygotujcie broń - rozkazał Andy.

Bruno otworzył drzwi. Buchnął na nich zgniły, zatęchły odór. Za progiem ciągnął się czarny tunel.

- Zapalić światło? - rzucił Mati.

- Nie wiadomo, co gorsze - iść po ciemku czy oświetlić drogę i przyciągnąć robale - rzucił starszy mężczyzna.

Na górze schodów dały się słyszeć nerwowe głosy i kroki kilku par zbiegających nóg.

- Nie ma czasu! - szepnęła Gaja.

Wskoczyli w korytarz, a Bruno zamknął drzwi. Po ciemku, potykając się i ocierając o ściany, pobiegli przed siebie.

Po kilkudziesięciu krokach rozległo się głuche łupnięcie i jęk bólu. To Mati, biegnący jako pierwszy, wpadł na ścianę.

- Uważajcie! - krzyknął. - Zakręt!

Gaja zapaliła kolejną zapałkę.

Korytarz skręcał. Nie tracąc czasu, ruszyli dalej.

Drzwi za nimi się otworzyły, ale nawet gdyby goniący ich ludzie użyli reflektora, uciekający byli już dla nich niewidoczni.

- Tam pobiegli - usłyszeli Barta.

- Gonimy ich? - zapytał inny głos.

Przez chwilę panowała cisza.

- Nie, już i tak po nich. Zeżrą ich podziemne robale!

Drzwi z powrotem się zatrzasnęły.

- Teraz już zapal - usłyszeli głos Andy'ego. - Nie gonią nas.

Gaja po omacku wyjęła z plecaka ogarek. Błysnął płomień.

- Na razie nic nam nie grozi - powiedziała. - Kiedyś tu byłam. Wiktor postanowił zbadać to przejście i zabrał ze sobą kilku ludzi, ciotka pozwoliła mi iść. Może miała nadzieję, że coś mnie zeżre. Ale mieliśmy lasery, więc byliśmy dość bezpieczni. Tutaj, jeśli strzelać, to tylko laserem...

W jednej chwili mężczyźni chwycili w dłonie laserową broń.

- Dokąd ten korytarz prowadzi? - zapytał Bruno.

- Dalej ściany są zburzone i można wyjść na powierzchnię - odrzekła.

- Kiedy tu byłaś? - zapytał Andy.

- To było jakiś rok temu.

Zapadła cisza.

- Czyli wyjście już dawno mogło zostać zasypane? - mruknął Bruno.

Gai nagle przyszło do głowy to samo co wszystkim. Być może wprowadziła ich w pułapkę, z której już się nie wydostaną.

- To była ogromna wyrwa - odpowiedziała po chwili z nadzieją w głosie. - Kto i w jaki sposób mógłby ją zasypać?

- Idziemy, nie ma co się zastanawiać - zdecydował Andy. - I tak nie możemy wrócić, a ja za chwilę się uduszę.

Ruszyli powoli, z wyciągniętymi przed siebie laserami. Słaby płomyk ogarka oświetlał raptem kilka najbliższych metrów, a i tak w jego mętnym świetle nie było wiele widać. W przypadku szybkiego ataku przyczajonego w ciemności owada mieliby niewiele czasu na reakcję. Po kilku minutach wędrówki, podczas której nie wymienili ani słowa, wsłuchując się w ciszę korytarza i własne oddechy, Bruno nagle zapytał:

- Czujecie?

- Co? - Mati nie zrozumiał.

- Robi się chłodniej!

Rzeczywiście, w stęchłym zaduchu zamkniętej, od dawna niewietrzonej przestrzeni dało się wyczuć ożywcze strumyki świeżego powietrza.

Przyśpieszyli kroku. Z każdym metrem robiło się coraz bardziej rześko.

Nagle nad głowami zobaczyli gwiazdy.

Andy głęboko odetchnął.

- Siedzenie w ulu to najgorsze, co mi się w życiu zdarzyło. Cały czas się dusiłem - mruknął.

Gaja zaśmiała się radośnie.

- Jest wyjście!

- Udało się! - Mati objął ją i mocno przytulił.

- Teraz na górę i do zamku - zadudnił Bruno.

Zaczęli się wspinać po zwałach gruzu i ziemi. Pierwszy szedł Bruno. Byli już w połowie drogi na powierzchnię, potężny mężczyzna postawił stopę na czymś, co wydawało się betonową płytą, gdy nagle grunt pod jego nogami się zapadł, a on osunął się po pas w głąb czeluści. Mati podskoczył, by podać mu rękę, ale otwór wokół Bruna błyskawicznie się zamknął, pociągając go w dół.

- To robal! - krzyknęła Gaja, mierząc z lasera w coś nieokreślonego, co zaciskało się dookoła usiłującego wyrwać się z pułapki Bruna.

Mati i dziewczyna równocześnie nacisnęli spusty. Błysk strzału na ułamek sekundy rozświetlił mrok. Ujrzeli wykrzywioną w bólu twarz przyjaciela i obejmującą go paszczę gigantycznego turkucia. Promień ześlizgnął się po potężnym pancerzu, nie przecinając ciała, ale oszołomiony owad na chwilę zamarł. Bruno próbował obrócić trzymany w dłoni laser i skierować jego lufę na pysk zwierzęcia, ale łapy robaka zagłębiły się w miękkiej glebie i broń uderzona przez wylatujący kamień odskoczyła do góry. Potwór już znikał razem ze swoją ofiarą pod ziemią. Na powierzchni została tylko głowa mężczyzny, wyłupiaste latarnie oczu żuka i kiwające się na wszystkie strony dwa długie wąsy. Andy podskoczył do owada, lecz nie strzelił. Prawdopodobnie bał się trafić Bruna, więc złapał za jeden z wąsów i z całej siły za niego szarpnął. Turkuć się zatrzymał. Andy ciągnął go jak ogromną rybę na wędce. Najwidoczniej wąs, pomimo swojej grubości, był wrażliwy na dotyk, bo owad zaczął parskać jak koń i z powrotem wynurzać się z ziemi. Z rozpadliny wystawała już cała potężna głowa zwierzęcia i jedna łapa wielkości szufli spychacza zakończona długimi pazurami, którymi turkuć próbował dosięgnąć trzymającego go za wąs mężczyznę. Potwór wychylił się już tak bardzo, że można było spróbować w niego strzelić, nie ryzykując przypadkowego trafienia trzymanego przez niego w pysku człowieka. Mati wycelował laser i jasna klinga promienia cięła brzuch zwierzęcia. Musiało odczuć cios, bo wyprężyło się i usiłowało obrócić ku źródłu bólu opancerzonym grzbietem. Gaja, jakby tylko na to czekała, podskoczyła bliżej celu i wypaliła z pistoletu prosto w wytrzeszczone oko owada. Turkuć przeraźliwie zapiszczał i zamarł. Bruno usiłował wydostać się z jego pyska, lecz najwyraźniej brakowało mu sił, podciągnął się dwa razy i opadł z powrotem. Andy i Mati pośpieszyli mu z pomocą, chwycili go pod ramiona i wywlekli na szczyt utworzonego przez gigantycznego kopacza pagórka.

- Dzięki! - wyjęczał Bruno i upadł.

- Dasz radę iść? - zapytał Andy.

- A mam inne wyjście? - Próbował wstać, lecz natychmiast klęknął. - Jebany robal! Dajcie mi chwilę, muszę odsapnąć. Wszystko mnie boli. Ten bydlak próbował mnie przegryźć. Na szczęście nie ma zębów, za to ja mam mocne mięśnie brzucha.

- Oprzyj się o mnie - zaproponował Mati.

Bruno z wysiłkiem wstał i objął go ramieniem.

- Musimy uciekać! - rzucił Andy.

- Na pewno Wiktor już zawiadomił pszczoły, niedługo zacznie świtać, ruszą... za nami... w pościg. - Gaja mówiła coraz wolniej, aż wreszcie umilkła. Rozglądała się dookoła, głęboko oddychając.

- Co się stało? - zapytał Mati, zaniepokojony jej zachowaniem.

- A więc tak to wygląda - powiedziała dziewczyna. - Tyle powietrza! Tyle... wszystkiego... tyle świata!

- Co z nią? - zapytał Bruno.

- Pierwszy raz jest poza ulem - wyjaśnił Mati.

- Raz stanęłam na parapecie, kiedy okno było otwarte. Ścinaliśmy trawę i kwiaty. - Gaja rozglądała się dookoła, a jej oczy rozszerzyły się z zachwytu. - Już nie pamiętam, jak wyglądał świat, zanim trafiłam do pszczół. Byłam bardzo mała.

- Jeśli uciekniemy przed pszczołami, będziesz miała mnóstwo okazji, by ten świat podziwiać. Chodźmy! - rozkazał Andy.

- No tak! - Dziewczyna spojrzała na Matiego. - Szybko!

Ruszyli. Poranek był chłodny, słońce już nieco rozjaśniło postrzępiony ruinami domów horyzont. Poza uciekającymi przed dniem ćmami, które przypominały ogromne latające dywany, nie było widać żadnych żywych istot. Musieli dotrzeć do częściowo zburzonego gmachu znajdującego się po drugiej stronie placu. Tam byliby względnie bezpieczni. Gdyby schowali się do środka i odsunęli od otworów okiennych, owady nie mogłyby posypać ich zabójczym proszkiem. Okna budynku były częściowo zamurowane, za małe, by wielkim owadom udało się przez nie wejść. Niestety wędrówka z Brunem ledwo powłóczącymi nogami trwała tak długo, że wreszcie pomarańczowy paznokieć słońca ukazał się nad horyzontem.

- Patrzcie! - krzyknęła Gaja.

Widocznie owady w ulu tylko czekały na te pierwsze promienie. Drzwi powoli się otworzyły i pszczoły, jedna po drugiej, zaczęły przez nie wylatywać.

- Nie uciekniemy! - stwierdził Andy. - Przygotujcie broń. Szczerze mówiąc, nie chciałem ich zabijać, ale nie mamy wyjścia.

- To wy nie wiecie?! - jęknęła Gaja. - No tak, skąd macie wiedzieć! - Natychmiast sama sobie odpowiedziała.

- Czego nie wiemy? - Mati spojrzał jej w oczy.

- Z tej broni nie da się zabić pszczoły. Każdy miotacz czy laser, który trafił do magazynu broni w ulu, został przez Wiktora tak zaprogramowany, żeby pociski nie mogły trafić w pszczołę. Wytwarza się jakaś blokada czy coś... Można je próbować zabić tylko strzałem z tradycyjnego karabinu lub pistoletu.

Stojący obok niej mężczyźni bezradnie opuścili lasery i miotacze.

- A to sprytne cholery! - westchnął Bruno.

Niewielki rój, składający się z kilkunastu owadów, coraz szybciej zbliżał się w ich stronę.

- Trudno będzie wcelować w oczy, kiedy lecą - powiedział Mati, wyjmując pistolet. - Szkoda, że nie wzięliśmy snajperek.

- Spieprzajcie stąd! - zawołał nagle Bruno. - Ja nie dam rady biec.

- Ja też nie... - westchnął Andy. - Nie mam siły. Mati, Gaja, biegnijcie! No już!

- Nie zostawię cię, wujku - zaprotestował Mati, odwrócił się i lekko odepchnął Gaję.

- Uciekaj! Dasz radę. Prędko!

Jednak Gaja nie pobiegła. Objęła Matiego i pocałowała go w policzek.

- To nie ma sensu - krzyknął Andy. - Uciekajcie, natychmiast! Jesteście młodzi, macie szansę.

Pszczoły znajdowały się nie dalej niż siedemdziesiąt, osiemdziesiąt metrów od nich.

- I tak już nie zdążymy - mruknął Mati.

Andy i Bruno mimo wszystko wycelowali miotacze w niebo, mając nadzieję, że zmiany wprowadzone przez Wiktora do systemu naprowadzającego mogą być nieskuteczne. Mati zrobił to samo.

Strzelili!

Niestety, Wiktor dobrze znał się na programowaniu broni. Siwe ślady pocisków przez chwilę leciały prosto, po czym nagle skręciły w bok, nie czyniąc zbliżającym się owadom krzywdy.

Pszczoły nadleciały ponad stojących z zadartymi głowami ludzi i natychmiast pozbyły się trzymanego w tylnych łapach balastu. Z nieba, jak z helikopterów gaszących pożar lasu, sypnęła lawina białego proszku. Mati poczuł na twarzy miękkie jak talk drobinki i gorzkawy smak chmielu. Jego oczy same się zamknęły, a ziemia zatańczyła pod stopami. Zanim stracił przytomność, ponownie usłyszał strzały. Dobiegały gdzieś z dala, być może z miejsca, w które coraz szybciej się zapadał. Zapewne te dźwięki były ostatnią fantazją jego rozpływającego się w nicości umysłu.

*

Mati otworzył oczy. Leżał na kamiennej posadzce w oświetlonym promieniami słońca ogromnym, pustym pomieszczeniu. Ktoś troskliwy zadał sobie tyle trudu, by położyć go na rozwiniętym śpiworze, a pod głowę wsunąć plecak.

O, żyję!, zdziwił się i natychmiast usiadł. Parę metrów od niego leżała Gaja, jeszcze dalej Andy. Im także ktoś przygotował podobne posłania.

Chłopak nie miał pojęcia, gdzie się znajduje. Parę metrów od niego stała wielka metalowa rzeźba. Przestawiała dwóch mężczyzn z obciętymi rękami. Nie, jedna ręka została. Mężczyzna z prawej strony obejmował swojego towarzysza, trzymając dłoń na jego ramieniu.

Pewnie się kochają, pomyślał Mati. Widocznie już w dawnych czasach było mało kobiet...

Przez pozbawione okien otwory dostrzegł zwalistą sylwetkę Pałacu Kultury z zamurowanymi oknami, a więc na pewno nie znajdował się w ulu. Obok niego leżała jego broń. Podniósł się i podszedł do Gai, dotknął jej szyi. Wyczuł puls, wolny, ale mocny. Pogłaskał ją po głowie, a wtedy dziewczyna otworzyła oczy. Kiedy zobaczyła pochylającego się nad nią chłopaka, pojawił się w nich radosny błysk.

- Co się stało? - wyszeptała.

- Nie mam pojęcia.

Usiadła i rozejrzała się dokoła.

- Gdzie jesteśmy?

- Nie wiem. Też dopiero się obudziłem. Ale chyba żyjemy. - Lekko się uśmiechnął, jakby nadal nie był tego do końca pewny.

Odwzajemniła uśmiech i przytuliła policzek do jego piersi.

- Wstawać, śpiochy - usłyszeli dudniący głos Bruna.

Zaskoczeni oderwali się od siebie.

Potężny mężczyzna wszedł do sali, stukając o podłogę kawałkiem metalowej rurki, na której się podpierał. Tuż za nim Mati zobaczył znajomą twarz.

- Waldi! - krzyknął i zerwał się z posadzki.

Podbiegł do wchodzących i uściskał chudego rudzielca, którego Gaja nie znała. Tamten odwzajemnił uścisk i szczerze się zaśmiał, ukazując długie końskie zęby.

- Cześć, chłopie, nie myślałem, że jeszcze kiedyś cię zobaczę - powiedział.

- Byliśmy w jednym plemieniu. - Mati odwrócił się do dziewczyny. - To mój przyjaciel Waldi, razem się wychowaliśmy! A to moja... Gaja.

Andy także otworzył oczy i natychmiast gwałtownie usiadł. Przez chwilę rozglądał się zaspanym wzrokiem, ale wreszcie dotarło do niego, że wszyscy najbliżsi są cali i zdrowi, więc z ulgą odetchnął. Na widok Waldiego wyłaniającego się zza szerokich pleców Bruna podniósł w powitalnym geście dłoń.

- Ktoś mi wyjaśni, w jaki sposób przeżyliśmy? - zapytał.

Mati i Gaja po pszczelej narkozie czuli się jeszcze bardzo osłabieni, wobec tego przysiedli obok Andy'ego. Bruno i Waldi przykucnęli naprzeciwko nich.

- Przedwczoraj chciały nas porwać, tak jak Bruna - powiedział Waldi. - Pszczoły, znaczy się. Ale przyleciały szerszenie, zabiły pszczoły, a my uciekliśmy.

- Ja nie uciekłem, bo pszczoła, która mnie niosła, zdążyła wrócić do ula - wyjaśnił Bruno. - A oni...

- Zaraz, bo nic z tego nie rozumiem. Jacy oni? - przerwał mu Andy.

- Byliśmy na polowaniu we czterech. Bruno, ja, Ern i Kasza - dodał Waldi. Bruna porwały pszczoły, a nam w ostatniej chwili udało się uciec. Tutaj się schowaliśmy. Kumasz?

- Tutaj to znaczy gdzie? - zapytał Mati.

- To jakieś muzeum kiedyś było.

- EMESEN, Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Tak zawsze w ulu mówiliśmy - wyjaśniła Gaja.

- No tak, tam stoi rzeźba. - Mati pokazał palcem objętych mężczyzn z brązu.

- A co z Ernem i Kaszą? - zapytał Andy.

- Jeden ma dyżur piętro wyżej, drugi piętro niżej, pilnują nas - wyjaśnił Bruno. - I siebie oczywiście.

- Dziś o świcie zauważyliśmy was przez okno, ale dopiero kiedy pszczoły były już blisko. Sypnęły na was tym świńskim pyłem, ale nie pozwoliliśmy was zabrać, posłaliśmy kilka serii z miotaczy, parę zginęło, reszta uciekła.

- Czuję się, jakbym drugi raz się urodził - mruknął Andy.

Gaja i Mati roześmiali się jak dzieci.

- Macie naprawdę świetną broń, możemy spokojnie wracać do zamku - dodał Waldi.

- Kurde, będę was opóźniał - stwierdził Bruno. - Ledwo łażę.

- Nie martw się, ja też na dłuższych dystansach wysiadam - pocieszył go Andy.

Ruszyli po godzinie. Tego dnia zrujnowane miasto okazało się dla nich życzliwe. Napotkali dwa pająki, które kołysały się wysoko na patykowatych nogach, i kilka mrówek, które na widok grupy uzbrojonych ludzi szybko zeszły im z drogi. Dwa czy trzy szerszenie, nadlatujące od strony Mokotowa, także nie zbliżyły się na odległość celnego strzału.

Po kilkunastu godzinach marszu, kiedy zaczynał zapadać mrok, zobaczyli otoczony szeroką fosą zamek. Większość okien została zamurowana, a pozostałe były zabudowane cegłami na tyle, by przez zachowane otwory nie mógł wejść żaden duży owad. Kiedy wyszli z parku i znaleźli się w polu widzenia mieszkańców zamku, w oknach błysnęło kilka lornetek, po czym na dachu pojawiło się kilkadziesiąt osób. Im byli bliżej, tym wyraźniej słyszeli radosne okrzyki. Zwodzony most natychmiast został opuszczony, a brama uchyliła się przed nimi na taką szerokość, by mogli jedno po drugim przez nią się przecisnąć.

*

Mati i Gaja leżeli nadzy, przytuleni, w złączonych śpiworach. Dziewczyna jeszcze spała. Mati przyglądał się jej perłowym włosom, które od czasu, gdy się poznali, nieco odrosły, patrzył na jej otoczone długimi rzęsami powieki i na lekko rozchylone usta, tak pełne i miękkie, że ciągle miał ochotę je całować. Poczuł, że ptaszek jak co dzień rano poderwał się do lotu. Dziewczyna oblizała górną wargę, otworzyła oczy i uniosła głowę. Na widok chłopaka uśmiechnęła się, mocniej go objęła i ponownie wtuliła się w jego ramię.

- Nie śpisz? - westchnęła.

- Chyba śpię i śnię, bo to, co się dzieje, nie może się dziać naprawdę. Ale zastanawiam się nad jedną ważną sprawą... - nie dokończył zdania.

- Nad czym?

- Jak mogłaś to jeść?

- Co?

- No ten gulasz po bitwie z szerszeniami. Przecież wiedziałaś, co to za mięso.

Gaja westchnęła.

- Takie jedzenie dostawaliśmy tylko parę razy w roku, po bitwach. Kiedy byłam dzieckiem, nie miałam pojęcia, co zjadam, zresztą prawie nikt w ulu do tej pory tego nie wie. Mniej więcej rok temu odkryłam, co wyprawiają w kuchni ciotka z Justą. Oczywiście za zgodą Wiktora, a może nawet z jego polecenia. Kiedy się dowiedziałam, przestałam TO jeść.

- Nie mogłaś nas ostrzec?

Gaja na chwilę się zamyśliła.

- Bitwa zdarzyła się nagle, a potem nie miałam kiedy ci powiedzieć. Nie chciałam mówić przy obiedzie, bo bałam się, jak zareagujesz. Gdybyś zrobił z tego aferę, mogliby cię natychmiast zabić. Nie rozumiesz?! Zarządowi zależy, żeby ludzie byli zadowoleni. Także z jedzenia. Przecież codzienne żarcie sosu grzybowego z glizdami jest okropne. Wszyscy mają tego dość. Niektórzy się burzyli, chcieli wyjść na polowanie. - Spojrzała mu w oczy. - Usłyszałam kiedyś, jak Wiktor powiedział do ciotki, że ludzie sobie na to zasłużyli. Ale nie wiem, co miał na myśli. Może chodziło mu o to, że wojna doprowadziła nas do takiego upadku i upodlenia. Taka jest prawda, to plemię żyje jak kanibale z Nowej Gwinei.

Mati z niedowierzaniem pokręcił głową.

- Mnie też byś zjadła?

Zaśmiała się.

- Nie mówmy już o tym. To był tylko straszny sen, który się skończył. Wyswobodziła się z jego uścisku, usiadła, rozsunęła suwak śpiwora i znowu się pochyliła, tym razem, by pocałować jego nagi brzuch. Najpierw trochę powyżej pępka, a potem niżej i jeszcze niżej.

- Ciebie? Ciebie mogę wypić - powiedziała między jednym pocałunkiem a drugim. - Chociaż wolałabym inaczej wykorzystać... - zawahała się... - twój płyn. Dziś mamy dobry dzień.

- Dobry? - nie zrozumiał Mati.

- Aha. - Pokiwała głową. - Dobry, żeby za dziewięć miesięcy pojawił się na świecie malutki Mati albo mała Gaja. Marzę o tym, od kiedy cię poznałam, kochany.

Czarna Dzielnica

Uciekać!

Las, drzewa, krzaki. Mokre gałęzie siekały twarz jak bicze.

Oddychać!

Z tyłu radioaktywne psy, o ile to psy, i ochrypłe okrzyki ludzi, o ile to ludzie! Nieważne, ludzie czy androidy, psy czy dogoidy, jeśli złapią - natychmiast zabiją albo zagryzą. Niewielka różnica. No, może zagryzienie bardziej boli niż strzał w głowę.

Nad drzewami drony. Na szczęście przed spojrzeniem ich kamer chronił parasol gałęzi i liści.

Trzysta, czterysta kroków.

Oddychać!

Wąska rzeczka! Lodowata woda bryzgała pod stopami. Oby to była woda!

Rozpędził się. Sto, dwieście, trzysta kroków. Oddychać!

Wyskoczył na drugi brzeg. Mokre buty i spodnie nagle stały się ciężkie jak hantle, zaczęły pobłyskiwać seledynowym blaskiem. Potknął się o puszkę, ale szybko wyrównał krok. Skąd tu tyle śmieci? No skąd? Ludzie zostawili. Wszystko potrafią zaśmiecić, nie tylko własne życie.

Trzeba biec, uciekać przed śmiercią.

Oddychać!

Kolejny potok. Prawdziwe psy straciłyby trop. Czy dogoidy mają węch? Pewnie tak. Jakimi jeszcze zmysłami kierują się w czasie pościgu? Termowizją?

Nie wiem, wysapało mu w głowie.

Oddychać!

Jeszcze trzysta, czterysta kroków.

Oddychać!!!

Szczekanie zostało w tyle, oddala się! Zmylił pościg. Nareszcie chwila, żeby złapać więcej powietrza. Pochylił się, oparł dłonie o uda.

Oddychać! Oddychać!

Ruszył dalej. Po chwili dotarł do skraju lasu. Niektóre drzewa wyschnięte, inne - blade, wyprane z zieleni. Wyjrzał spod poskręcanych gałęzi w poszukiwaniu odrobiny słońca. Na niebie unosiły się dwa drony! Wypatrywały go.

Kiedyś dzieci bawiły się latawcami. Jeszcze pamiętał bibułkowe szybowce, które kleili z ojcem, a potem puszczali na plaży w Mikoszewie. Unosiły się jak mewy, lekko kołysane wiatrem. Teraz po niebie z cichym szumem szybowały metalowe jastrzębie, uzbrojone w śmiercionośne aszery.

Dalej nie pójdzie, bo go spopielą. Jego idento zostało umieszczone w Systemie Śmierci. Wrócić także nie może. Przed nim jedyna droga. Miał tylko cień szansy, by choć na chwilę zmylić unoszących się pod ciężkimi, nisko zawieszonymi chmurami "stróżów prawa", aby zyskać dwie, trzy sekundy, które w czasie ucieczki mogą mu uratować życie.

Dobre miejsce - zwalone drzewo, obok porośnięte chwastami zagłębienie. Usiadł na trawie tuż przy pokrytym fioletowym mchem pniu.

Oddychać, oddychać. Uspokoić dłonie!

Słońce już zaszło, ściemniło się, ale jeszcze można było rozpoznać kształty.

Wyjął z przyczepionego do paska etui składany nóż, wysunął ostrze, podwinął lewy rękaw. Znajdujący się pod skórą czip pulsował delikatnym błękitnym światłem. Musiał to zrobić, nie było innego sposobu. Musiał zrobić to, czego inni boją się bardziej niż śmierci, musiał zlikwidować dowód na własne istnienie. Szybko! Poślinił i przetarł ostrze, by w ten najprymitywniejszy sposób choć minimalnie je zdezynfekować.

Teraz!

Organizm produkował tyle adrenaliny, że Pavel prawie nie odczuwał bólu. Zupełnie jak kiedyś, gdy startował w wyścigach. Podczas jednej z kraks złamał nogę i nawet tego nie zauważył, chciał wstać, wsiąść na rower i jechać dalej, walczyć, ale kolano zgięło się w niewłaściwą stronę. Przed chwilą naciął własną skórę i mięśnie, a zdawało mu się, że przecina tylko sztywny materiał kurtki. Krew wyciekała tętniącym strumykiem, zalewała błękitny kryształ tkwiący w ciele, skapywała na ziemię. Nieważne! Czubkiem noża podważył cieniutką wiązkę przewodów nerwoenergetycznych, wyszarpnął ją z rany. W zestawie znajdującym się w rękojeści noża były kombinerki, ich ostrze cicho kłapnęło. Czip przestał pulsować. Wydłubał go, położył na dłoni. Wyglądał jak martwe, niebieskie oko egzotycznej ryby. Na wszelki wypadek powinien identyfikator schować. Może jeszcze kiedyś się przyda. Raczej nie, bo pewnie on - Pavel Morski, niegdyś zawodowy kolarz, mistrz Europy, a nawet drugi na świecie, w tej chwili pospolity skazaniec wyrzucony poza nawias czegoś, co od biedy można nazwać społeczeństwem - długo nie pożyje. Ale przecież nie można całkowicie wykluczyć, że jakimś cudem uda mu się uciec. Musiał wierzyć, że przeżyje. Największą głupotą byłoby wyrzucenie dowodu na własne istnienie. Najchętniej wziąłby czip ze sobą, jednak żeby nie emitował fal lokacyjnych, musiał się znajdować co najmniej metr od źródła energii, czyli od ciała człowieka, albo zostać zamknięty w metalowym pojemniku. Pavel przeszukał kieszenie i portfel, niestety nie było w nich nawet kawałka wolframowej folii. Bo z jakiego powodu miałby ją nosić?! Kiedy dwa dni temu wyszedł z domu, nie wpadło mu do głowy, że będzie zmuszony usuwać z własnego ciała idento.

Obciągnął rękaw koszuli, ścisnął palcami miejsce, które przed chwilą rozciął. Niewiele to dało, na materiale natychmiast wykwitła karminowa róża krwi. Zsunął rękaw kurtki. Była zrobiona ze skaju, krew przez nią nie przecieknie. Zgiął rękę w łokciu, mocno przycisnął do piersi. Prawą dłonią zawinął "rybie oko" w znaleziony świstek nibypapieru1 i wetknął w szparę pod korą. Obok wyciął znak krzyża.

Podniósł się. Teraz drony tak łatwo go nie zidentyfikują. W lesie był dla nich niewidoczny, jednak psy, czy raczej dogoidy nadal mogły odnaleźć ślad - zapachu nie da się tak łatwo usunąć. Musiał biec dalej. Cicho, ostrożnie, ale najszybciej jak to możliwe.

W głowie zaczęły kotłować mu się pytania. Czy naprawdę Maya zabiła się z jego winy? Czy to możliwe, żeby kupiła thinkdecoder? Nie, nie było jej stać. Ale przecież nie potrzebowała czytnika myśli. I bez niego wiedziała, co do niej czuje, co myśli o ich związku. Od kiedy mu powiedziała, co zrobiła, czuł do niej coraz większą niechęć, a ona nadal go kochała, na pewno bardzo cierpiała. Przecież był dla niej całym światem. Na pewno? Kiedyś tak, ale czy także w ostatnich miesiącach przed śmiercią? Czy jej wielka, granicząca z obsesją miłość nie minęła? Tego nie był pewny. Dopiero kilka dni temu zabrała większość ubrań, comput, kosmetyki i przeniosła się do Sziwy - swojej jedynej przyjaciółki. To nie był dobry pomysł. Widocznie będąc obok żony, dawał jej siłę, resztkę nadziei. Kiedy go zabrakło, kiedy uświadomiła sobie, że to koniec ich związku, wybrała śmierć. Tak zapewne było. A może nie? Polis Central Comput miał pewność i to jego obarczył odpowiedzialnością. Na jakiej podstawie PeCeCo ocenił, że to on, Pavel Morski jest winny?

Okno. Dwudzieste, może trzydzieste piętro. Skoczyła. Nikt jej nie widział. Wykonała ten gest rozpaczy w samotności? Nie było świadków? A może jednak byli? Może nie skoczyła z własnej woli, lecz ktoś ją wypchnął?! Tak, Pavel musiał się tam dostać, poznać okoliczności śmiertelnego skoku. Ulica Kozziss 867.

Stuknij się w głowę, pomyślał. Nie wyrwiesz się z tego zasyfiałego lasu, nie masz szans na ucieczkę.

Zacisnął usta.

Już nigdy się nie dowie, jak wygląda prawda. Zaraz go zabiją.

Przedwczoraj wyrzucił comput, spikera, karty kwantowe. Teraz, wydłubując czipa, ostatecznie wyrwał się z sieci, którą władza łączy puzzle społecznej układanki.

Niestety, wymazywanie śladów nie pomoże. Nawet jeśli teraz uda mu się uciec, każda przypadkowa kontrola na ulicy oznacza śmierć. Każdy przelatujący nad nim dron będzie potrzebował zaledwie chwili, by go zlikwidować. Nikt nie będzie się bawił w weryfikowanie jego tożsamości. Nikt nie okaże litości. Słynne prawo Hinta. Rubbish-out. I tak na świecie jest za dużo ludzi.

Spojrzał na rękę, krew spod rękawa nie wyciekała. Dobrze!

Pavel Morski od miesiąca należał do E-klas. To kategoria dla faceta ledwo wiążącego koniec z drugim, żałosnym, końcem. Nie skończył średniej szkoły, po krótkiej karierze rowerzysty i koszmarnej kontuzji zaczął prowadzić nieduży sklep i serwis rowerowy, który z roku na rok przynosił coraz mniejszy zarobek. Kilka razy zatrzymano go z marihuaną. Do tego doszły trzy bójki z poważnymi obrażeniami. Obrażeniami przeciwników - tych, którzy chcieli go skrzywdzić. On tylko się bronił, ale PeCeCo nie bawi się w takie niuanse jak rozstrzyganie, po czyjej stronie była racja. Po każdym wykroczeniu i przestępstwie spadał niżej w hierarchii. E-klas - był śmieciem. A teraz jeszcze śmierć Mai. Kropla, która przelała czarę społecznej goryczy. PeCeCo wydał na niego wyrok. Polis wrzucił dane, sztuczna inteligencja zadecydowała, że powinien przestać istnieć. Zestaw odpowiednio połączonych elementów wykonanych z metali, nadprzewodników, elektronicznych gadżetów i srebrzystych nitek cieńszych niż nerwy policzył, przekalkulował i skazał go na śmierć. Od tej decyzji nie było odwołania. Nie było jak i kogo przepraszać, z kim się targować, komu tłumaczyć, finito. Był pasożytem, który zużywa tlen, wodę i pokarm, a w dodatku może roznosić wirusy. Przecież pozbawiony opieki lekarskiej od lat nie uczestniczył w żadnych badaniach, testach, a nawet w szczepieniach. Tak - stał się zbędnym balastem dla świata.

Po dwóch dniach ukrywania się i uciekania był po prostu zmęczony. I głodny, strasznie głodny. Jego żołądek stał się wielką wyjącą z bólu jamą. Pavel miał wszystkiego serdecznie dość. Może lepiej wyjść i dać się zabić? I tak nie miał szans na przetrwanie. Jeśli nie złapią go dziś, stanie się to jutro albo pojutrze. Po co uciekać, kryć się jak szczur po norach? A może uda mu się przedostać do Czarnego miasta? Nie, tego nie chciał, wolał śmierć. To będzie chwila. Nic nie poczuje. Najlepszy wynalazek ludzkości - bezbolesne, "humanitarne" usunięcie z życia. Dron go spali. Strzeli i po ułamku sekundy zostanie z niego kupka popiołu. Nie trzeba go będzie kremować. Tego, co po nim pozostanie, nawet nie pozbierają. Nie znajdą idento, bo przecież je wydłubał, rozwieje go wiatr. Z prochu powstałeś, w proch się obrócisz. Dron cię w proch obróci. Tak właśnie trzeba zrobić!

Wstał z trawy. Coś mu się wbiło w przegub. Czerwona nitka. Jak kolejny krwawy ślad po nożu. Nosił ją od dwudziestu lat. Nitka od mnicha z Nepalu, którego spotkał w czasach, kiedy żył na przyzwoitym poziomie, kiedy jeszcze miał nadzieję.

Błysk myśli: że też jeszcze uchowały się takie kraje jak Nepal czy Bhutan, gdzie na odludziu, w górskich jaskiniach żyją buddyjscy mnisi?! Może pójść na dwa lata do pracy w Produkcjonerze, zarobić na bilet w jedną stronę, a potem na zawsze ukryć się w Himalajach?

Co za bzdury?! Jaka praca, jakie Himalaje? Przecież za chwilę go zabiją! Nagle poczuł przeszywającą całe ciało rozpacz. A więc jednak! Na szali emocji przeważał żal za straconym życiem, miał dopiero czterdzieści dwa lata.

Czerwona nitka miała go chronić.

Nie, to nie żadne czary. Nie przed urokiem, nie przed wrogimi siłami, bandytami czy przypadkowym pechem. Miała go bronić przed nim samym, przed Pavlem Morskim. Najczęściej to nie bandyci, nie mordercy, nie władza sprowadza na ludzi nieszczęście lub śmierć. Zazwyczaj największym zagrożeniem dla każdego człowieka jest on sam. Zagrożeniem znacznie potężniejszym niż pandemie i zwyrodniali mordercy. W każdym razie tak jest w skali świata. Ludzie sami przedwcześnie się zabijają. Złe decyzje, złe jedzenie, złe picie, destrukcyjny pośpiech, stres, używki, nałogi. Zła praca, złe miłości, niewłaściwi przyjaciele. Nitka miała przypominać o tym, co jest ważne. O spokoju, o uważności, o dobrym życiu. Starał się żyć dobrze, a przynajmniej próbował nie żyć źle.

Niestety jemu, Pavlowi Morskiemu, to się nie udało!

Jeszcze raz spojrzał na cienki sznureczek. To dziwne, może jednak krył w sobie magiczną moc, bo związane z nim wspomnienia dodały mu sił. Jakby pozytywna energia przekazana dwadzieścia lat temu przez szczupłego mężczyznę w brązowej szacie przetrwała i ujawniła się właśnie w tej chwili.

Nie, nie może się poddać! Jeszcze nie teraz. Nigdy nie przestał być zawodnikiem, zawodowym rowerzystą. A prawdziwy sportowiec walczy do końca, do linii mety, nawet gdyby tuż za nią miał się przewrócić i rozbić łeb, wykona ostatnie szarpnięcie roweru i gwałtownym ruchem pochyli ciało do przodu, by wygrać.

Skraj śmietniska, które kiedyś było lasem. Drony cały czas latały kilkanaście metrów nad ziemią. Do zabudowań dwieście, może trzysta metrów. Wypatrzył spory kamień, drugi, trzeci. Jeszcze jeden. I jeszcze. Trzy upchnął po kieszeniach, dwa trzymał w dłoniach. Wybiegł na ścieżkę, gnał jakby goniła go śmierć. I naprawdę tak było!

Oddychać!

Dron obniżył wysokość lotu i go oświetlił. Sprawdzał dane. Nie widział czipa. Może jakiś błąd - nie wie, zgłupiał. Zanim strzeli, musi zeskanować całe ciało. Gdyby uciekający człowiek miał czipa, odczytałby dane i strzelił w ułamku sekundy.

Pavel zatrzymał się i z całej siły rzucił kamieniem. Trafił. Dron jęknął jak uderzone dziecko. Krzywo odleciał w bok, zabawnie zaćwierkał, jakby się komuś skarżył, może aniołowi stróżowi dronów. Ponownie ustawia osprzęt w odpowiednich pozycjach.

Więc po to wiele lat temu trenowałem rzut oszczepem, myślał Pavel, sadząc kolejne susy w stronę blokerów. Tak, dysponował jeszcze siłą i celnością zawodnika. Może nie najlepszego, ale wciąż sprawnego.

Biegł najszybciej jak potrafił, zerknął w górę. Zjawił się drugi dron. Oświetlił go. On też sprawdzał dane. Skanował ciało. Widocznie jego mechaniczny kolega nadal otrząsał się po otrzymanym ciosie, resetował system, nie zdążył przekazać informacji.

Pavel się zatrzymał. Zamach. Wielki kamień śmignął jak z katapulty. Znowu wcelował. Jednak dron zdążył przeliczyć dane i strzelił. Nie trafił. Pocisk wyżłobił obok drogi spory lej, uniosła się smużka czarnego dymu.

Uciekać!

Dzięki strzałowi Pavel już wiedział, że dron nie jest uzbrojony w broń snajperską, lecz w zwykły aszer siejący spustoszenie w promieniu kilku metrów od miejsca, w które wceluje. To dobrze, nie będzie mógł strzelać, gdyby Pavlowi udało się dobiec do zabudowań.

Oddychać!

Dron wrócił. Trzeci kamień. Dron zrobił unik. Uczył się! Pavel nie wcelował, ale zyskał kilka kolejnych metrów. Budynki były coraz bliżej, a w nich znajdowali się ludzie. Drony wyczują ich obecność, uznają strzały za zbyt niebezpieczne i odpuszczą.

Oddychać!

Następny kamień. Brzdęknęło. Trafił! Dron wzleciał wyżej. Pavel już dotarł do osiedla. Brama. Zamknięta. Bez wysiłku przeskoczył przez mur.

Dobrze, że kiedyś trenował też gimnastykę! Podciągnięcie na rękach wciąż nie stanowiło dla niego najmniejszego problemu. Tylko świeżą raną szarpnął nagły ból. Ale ból da się wytrzymać.

Znajdował się na niewielkim podwórku, podbiegł do ściany. Dron leciał nad nim. Może jednak strzeli? Nie, już za późno, mógłby zniszczyć budynek i zabić niewinną osobę, kogoś, kto jeszcze nie miał wyroku wydanego przez współczesnego Boga - PeCeCo.

Pavel otworzył drzwi. Znał ten typ blokera. Na trzecim i ósmym piętrze znajdują się przejścia do dalszych klatek. Schody, schody, schody, biegł coraz wyżej.

Oddychać!

Trzecie piętro. Długi korytarz. Druga klatka, trzecia, czwarta. Teraz w dół. Parter. Uchylił drzwi. Dwa drony wisiały przy pierwszej klatce. Wyglądały, jakby się naradzały. Głupie! Pavel wyskoczył na zewnątrz i schował się za rogiem domu. Drony pozostały na swoim miejscu. Nie widziały go. Następny budynek, inne podwórko, mur. Uciekł!

Dokąd teraz? Komu mógł zaufać? W tej części miasta mieszkał Max!

*

Cicho zapukał do szarych drzwi. Po chwili się otworzyły.

- Cześć.

- Pavel?!

- Nie, kurwa, Czerwony Kapturek!

- Co tu robisz? Szukają cię! Jesteś na skrinach!

- Myślisz, że nie wiem? Chcą mnie zabić.

Max wystawił głowę na korytarz, szybko spojrzał w prawo i w lewo. Pusto.

- No wejdź!

Mieszkanie było ciemne, w środku chłodno, kilka starych mebli, swąd spalonego kabla. Standard dla klasy D2. Max, niższy od Pavla o dwadzieścia centymetrów, musiał unieść głowę, by spojrzeć mu w twarz. Patrzył z widocznym przestrachem.

- O co chodzi? - spytał Pavel.

- Pobili cię?

- Jakby mnie złapali, już bym nie żył.

Podszedł do wiszącego przy szafie lustra. Na jego czole i policzkach widniały czerwone pręgi.

- Przez las biegłem, gałęzie mnie pobiły. Słyszałeś o Mai?

- No pewnie, matka do mnie dzwoniła.

- Myślą, że jestem winny.

- A nie jesteś?

- Nie wyrzuciłem jej przez okno! To po pierwsze, a po drugie nie wiem, czy można mnie obwiniać o to, że skoczyła. Nie namawiałem jej do samobójstwa, nigdy nie byłem wobec niej agresywny. Przecież mnie znasz! Dlaczego miałbym coś jej zrobić?

- Żeby mieć dla siebie mieszkanie? - powiedział cicho Max. - Taki powód podali.

- Bzdura! I tak kilka dni przed śmiercią się wyprowadziła. Im dłużej o tym myślę, tym bardziej jestem pewny, że ktoś mnie wrobił. Nie jestem Bogiem, nie jestem aniołem, ale...

- Nie jesteś. - Kiwnął głową Max.

- ...ale nie jestem też przestępcą. Niestety bilans wychodzi na moją niekorzyść.

- Bilans?

- Właśnie tak: bilans! Tak działa PeCeCo, nasz Bóg, sędzia sądu ostatecznego. Dane, parametry, bęc i wynik. Życie albo śmierć!

Max nie odpowiedział. Jego jasne włosy opadły na ramiona, niebieskie oczy patrzyły ze współczuciem. To on wyglądał jak anioł. Nieco za chudy, może trochę przestraszony, ale z drobnej postaci przede wszystkim emanowała niepasującą do obecnych czasów łagodność. Ta łagodność nie pasowała też do zawodu, który wykonywał, ale może paradoksalnie zawsze pomagała mu w pracy. Ludzie, z którymi rozmawiał, czuli, że jest człowiekiem, który chce ich wysłuchać, któremu można dużo powiedzieć.

- Może miała inne problemy, niezwiązane ze mną - powiedział Pavel i opuścił głowę. - A może ktoś ją wypchnął? Nie wiem. I muszę to sprawdzić. Każde zwierzę walczy do końca. Ja też zawsze walczyłem. A poza tym, kto jest w stanie rozstrzygnąć, czy nie ja zostałem przez nią bardziej skrzywdzony niż ona przeze mnie? PeCeCo?! Absurd! Chcę mieć pewność. Jutro pójdę...

- Na razie wejdź do pokoju, siadaj, uspokój się!

Usiedli na niskich fotelach przy stoliku okrytym tanim obrusem z barwoplastu. Zielone szlaczki, łagodne beżowe tło. Pavel oparł plecy, wyprostował nogi i głęboko odetchnął.

- Masz wyrok - stwierdził Max. - Nie możesz nigdzie pójść. Pierwszy lepszy polis z czytnikiem albo dron cię spopieli.

- Przecież wiem.

Pavel się zamyślił.

Poprosić? Nie miał wyjścia.

- Ty sprawdź - powiedział. - Nikt nie będzie się dziwił, że węszysz. Jesteś dziennikarzem.

- Sportowym.

- Ale masz w sieci stronę o dawnych sportowcach i program w wizjerze. Możesz zrobić materiał o mnie. Niezły temat. Na czasie.

Max zamknął oczy. Po chwili kiwnął głową.

- Temat rzeczywiście niezły. Dobra, zrobię to. W każdym razie mogę udawać, że robię. Kiedyś ty mi uratowałeś tyłek, nie zapomniałem o tym. Ich było pięciu, a nas dwóch, mogłeś uciec i mnie zostawić.

Pavel podniósł głowę i dotknął palcem żuchwy, którą przecinała stara blizna.

- Mam pamiątkę na całe życie. Które w każdej chwili może się skończyć.

- Napijesz się?

- Jasne. I coś bym zjadł. - Pavel przełknął ślinę. - Od dwóch dni nie jadłem.

Piwo cuchnące stęchlizną. Na szczęście zimne. Kanapka z serem sojowym. Obrzydliwa. Pożerał ją jak wygłodniały pies.

Max też się napił piwa. Przez chwilę na niego patrzył, wreszcie zapytał:

- Kiedy spadłeś z D-klas?

- Miesiąc temu. Przez dwóch gnojów. Chcieli się przejechać na moim rowerze i specjalnie wpadli na mnie flajerem. Jeszcze dla zabawy próbowali mnie skopać, broniłem się i niechcący trochę ich połamałem. Oni byli B-klas, ja D3. Nie było monitoringu. Komu polis uwierzy?

Rękaw kurtki Pavla zsunął się, ukazując zakrwawiony materiał koszuli.

- Pokaż! Co ci się stało?

Zdjął kurtkę, rękaw koszuli wyglądał, jakby Pavel włożył rękę do wiadra wiśniowej farby.

- O kurwa! Ściągnij to! - jęknął Max.

Podszedł do ściany, drzwi szafy cicho się rozsunęły.

- Mam gdzieś tutaj. - Zaczął grzebać między leżącymi na półce podkoszulkami. - Kupiłem kiedyś za dużą, miałem w niej spać. Jest! - Wyjął czarny tiszert z nadrukowaną na piersi klatką, w której siedział smutny ptak przypominający gawrona.

- Ładna rzecz - mruknął Pavel. - Nawet trochę podobny do mnie.

Max spojrzał na niego, nie rozumiejąc.

- No ten ptaszek. Ale mnie nie zamkną w celi. Od razu zabiją.

Ściągnął koszulę. Rana po czipie zaschła, ręka od przegubu do łokcia umazana była krwią.

- Naprawdę wyciąłeś?! - Max patrzył na ranę przerażonym wzrokiem.

Pavel tylko kiwnął głową.

- A więc nie istniejesz.

- Takie życie.

- Obok prysznica są ręczniki, idź się umyj - poradził Max.

Kiedy Pavel wrócił z łazienki, na jego przedramieniu widniała opuchnięta wiśniowa krecha pokryta świeżym strupem. Włożył tiszert.

Max pokiwał głową.

- Teraz lepiej.

Spojrzał Pavlowi w oczy. Przez chwilę się zastanawiał.

- Mam jeden, ale starszy od ciebie o ponad dziesięć lat - powiedział.

- Co?

- Czip!

- Naprawdę? - zdziwił się Pavel. - Skąd?

- Nieważne. - Max wstał z fotela.

- Nigdy nie wyglądałem młodo. - Pavel wykrzywił usta w grymasie przypominającym uśmiech. - Nawet w przedszkolu.

Piwo było mocne, a żołądek pusty. Alkohol szybko zakręcił mu w głowie, skoro Pavel miał ochotę na żarty.

Jednak Max się nie zaśmiał.

- Zapuść brodę - poradził.

- Już prawie mam.

Max podszedł do stojącej w kącie pokoju szafki, z wysiłkiem ją przesunął, podniósł blachę, która pod nią leżała, ze szpary w podłodze wyjął niewielkie metalowe pudełko - być może była to stara papierośnica - a z niego przezroczysty woreczek.

- Piękny sejf. Masz tam może trochę trawy?

- Wolę nie ryzykować. Nie chcę stracić D-klasy. Nie jestem taki odważny jak ty.

- Raczej taki głupi jak ja.

Max wyciągnął z torebki aluminiowe zawiniątko, zaczął je rozwijać jak cukierka zdjętego z choinki.

- Nazywasz się Jakim Banach. Pięćdziesiąt trzy lata. Bez adresu. Widziałem jego foto, nawet trochę podobny jesteś, też miał pociągłą twarz, ciemne włosy. F-klas - powiedział.

- F?! Bez prawa pobytu w miastach. Kim był Jakim Banach?

- Nie chciałbyś go poznać. Najważniejsze, że gościa nie wyzerowali.

- Droga impreza.

- Dostałem za przysługę. Ogromną przysługę.

- Dzięki! Wielkie dzięki - powtórzył Pavel. - Ratujesz mi życie.

- Wiem.

Pavel położył rękę na stole, wyjął nóż.

- Poczekaj, nie będziesz tego robił na żywca.

Max poszedł do łazienki, wrócił z dwoma sprejami.

- Ten przeciwbólowy, a to Steryl, akurat wczoraj kupiłem. - Postawił pojemniki na stole. - Namoczyłem twoją koszulę. Jutro będzie czysta. I sucha.

- Dzięki!

Pavel szybko wykonał zabieg. Wcisnął nowy identyfikator w ranę, zabolało, ale tylko zacisnął usta. Połączył. Piknęło. Rybie oko znowu zaczęło pulsować błękitnym światłem. Psiknął Sterylem na ranę, która się zapieniła i natychmiast pokryła imitacją skóry.

- W razie czego... jak by cię pytali o przeszłość, mów, że nic nie pamiętasz - poradził Max. - Jakima Banacha długo leczyli w psychiatryku. Faszerowali go takimi świństwami, że miał w mózgu więcej dziur niż szarej galaretki.

- Będę udawał idiotę. Nie muszę się nawet specjalnie wysilać.

- Widzę, że wraca ci humor.

- No nie, tak bym tego nie nazwał. Ale muszę się trochę zresetować, bo inaczej zeświruję. Od jutra zaczynam śledztwo.

- Jutro zostaniesz w domu, na pewno jeszcze będziesz dla polisów priorytetem - przerwał mu Max. - Idento masz nowe, ale twarz tę samą, zarost na razie za bardzo cię nie zmienia. Ja się rozejrzę. Mam w głównej komendzie kumpla, popytam.

- Polisa?

Max kiwnął głową.

- Marek. Kolega ze szkoły.

Pavel przechylił puszkę, dopił piwo i na chwilę zamknął oczy.

*

Kiedy się obudził, za oknem było już szaro. Słońce usiłowało się przebić przez niskie chmury. Mieszkanie było puste, Max wyszedł.

Zjadł kanapkę z obrzydliwym serem, drugą z dżemem bananowym - równie niesmacznym, ale za to słodkim jak ulepek - i wypił kawę. Nie znalazł mleka ani cukru, jednak napój był gorący i nawet przez chwilę nad kubkiem unosił się delikatny aromat. Najważniejsze, że miał czas spokojnie zastanowić się nad sytuacją, w jakiej się znalazł, pomyśleć o przyszłości... Chociaż czy ktoś z kategorią E, skazany na śmierć, może w ogóle liczyć na jakąkolwiek przyszłość?

Aha, mam nowy czip!, przypomniał sobie. Jestem nowym człowiekiem. Bandytą Banachem. Jak będzie żył z cudzą tożsamością? W dodatku tak paskudną. Poczuł obrzydzenie do siebie, do życia, do całego świata.

Chyba puszczę pawia, przemknęło mu przez myśl.

Ale nie puścił.

Wyleciał ze szkoły średniej z powodu całkowicie absurdalnego i niesprawiedliwego - za poszukiwanie prawdy na fakultetach z historii! A parę lat później spędził noc z niewłaściwą kobietą. Kobietą, która nie chciała go już puścić, oplotła go jak korzeń, który od tamtej pory często mu się śnił. We śnie kładł się na miękkim, ciemnozielonym mchu, ale kiedy chciał wstać, okazywało się, że przeguby rąk i nogi tuż ponad stopami zostały otoczone przez grube korzenie, które jak blade języki bezszelestnie wysunęły się z ziemi i przytwierdziły go do podłoża. Już nie mógł się podnieść, tak jak na jawie nie udawało mu się uwolnić od Mai.

Jedna wspólna noc i zaszła w ciążę. Być może właśnie o to jej chodziło. Skąd wiedziała, że Pavel jest typem mężczyzny, który nie będzie w stanie porzucić własnego dziecka? Intuicja? Pobrali się, urodziła córeczkę. Mała miała chore serduszko. Gdyby mogli zapłacić za operację, istniała szansa na ratunek. Ale w grę wchodziły ogromne pieniądze, a im ledwo starczało na czynsz w hajblokerze i najtańsze jedzenie. Śmierć Sandry sprawiła, że na pewien czas do siebie przylgnęli, jak ludzie, którzy w ekstremalnej sytuacji próbują wspólnymi siłami walczyć z kataklizmem, którzy podtrzymują się nawzajem, żeby nie spaść w przepaść.

Pavel przez kilka lat miał nadzieję, że mimo różnic charakterów ich związek ma przyszłość. Czy można kogoś jednocześnie kochać i nienawidzić?

Dlaczego skoczyła z okna właśnie tamtego domu? Dlaczego nie z ich kawalerki znajdującej się na dwunastym piętrze? Przecież skok z ich mieszkania także w zupełności by wystarczył! Kozziss 867! Może akurat, gdy przechodziła obok tego budynku, szarpnął nią nagły impuls, zapragnęła uciec z życia? Co tam robiła? Przecież to "sypialniana dzielnica", zabudowana prawie wyłącznie hajblokerami. Pavel nie przypominał sobie, by mieszkali tam ich znajomi, w okolicy znajdowało się niewiele sklepów czy instytucji.

Czerwona cienka linka wbiła się w przegub. Spojrzał na sznureczek.

Nie powinien podtrzymywać w niej nadziei, od czasu do czasu z nią sypiając. Ale tak bywa, kiedy się razem mieszka. Trochę alkoholu i lądowali w łóżku. To było złe! Powinien zakończyć związek, który nie miał żadnych perspektyw. Od pewnego czasu kochanie się z Mayą zaczęło należeć do świata kłamstwa, a przecież on zawsze uważał się za fanatyka prawdy.

Maya coraz częściej znikała z domu. Raz ją przypadkiem spotkał, gdy spacerowała bulwarem nad rzeką. Nie miał ochoty na rozmowę, wypytywania, jej smutne spojrzenia. I tak za dwie, trzy godziny mieli się spotkać w domu. Udał, że jej nie widzi, i wskoczył do odlatującego flajbusa. Co tam robiła? Łaziła bez celu, bo miała depresję? A może na kogoś czekała? Ostatnio zaczęła bardziej o siebie dbać, nie piła alkoholu, rzuciła papierosy...

Drzwi piknęły. Max.

- Znalazłeś coś?

- No, nawet.

Poczuł nagłe ukłucie w piersi, jakby przebiła ją cienka stalowa igła.

Max powoli zdejmował kurtkę, mył ręce, kroił chleb, robił kanapki. Wreszcie wszedł do pokoju i usiadł przy stole.

- No mów! - rzucił Pavel.

- Rozmawiałem z Markiem - odpowiedział, przeżuwając chleb.

- Z jakim Markiem?

- Z kolegą, polisem.

- I co?!

- Poczekaj! Powoli. Pojechałem też do tego domu na Kozziss 867. Trudno tam wejść. Domofon, sekurit, kamery. Dokoła jest kilka innych hajblokerów bez zabezpieczeń. Dlaczego akurat ten wybrała, żeby skoczyć?

- Dlaczego?

- No właśnie nie wiem. Może przypadek. Lokator otworzył drzwi kurierowi i weszła za nim?

- Może.

- Ale jak się nad tym spokojnie zastanowić, to raczej kogoś odwiedzała. Albo weszła z kimś, kto tam mieszka.

Ponowne ukłucie, tym razem w środek serca. Pavel spojrzał na Maxa uważnie.

- Ten twój znajomy polis, Marek, sprawdził monitoring z wejścia do domu? - zapytał.

- I tu mamy drugą dziwną sprawę. Nie ma zapisu.

- Co się stało?

- Skasowany.

- Kto skasował?

- Piter, polis, który prowadził śledztwo, chciał obejrzeć zapis, ale wtedy się okazało, że zapisu już nie ma. Sekurit wcześniej skasował.

- Kiedy to było?

- Lekarz, który przyleciał na miejsce, stwierdził, że zginęła mniej więcej dwadzieścia godzin wcześniej, a zapis z kamer skasowano osiem godzin po jej śmierci.

- Coś tu śmierdzi.

- Jej ciało znaleziono dopiero następnego dnia rano, spadła między dwie ściany, przy oknie pustostanu, więc sekurit tłumaczył, że nikt nie wiedział o wypadku i dlatego nagrania skasowano.

- Bo?

- Awaria systemu, trzeba było zresetować comput i skasować memory.

- Akurat wtedy nastąpiła awaria? Trochę dziwny zbieg okoliczności.

- Bardzo dziwny.

- Pojedźmy tam. - Pavel wstał z fotela.

- Ale po co?

- Trzeba pogadać z tym sekuritem.

- Już z nim rozmawiałem. Wie tyle, ile sam się dowiedział. Wypadek nie zdarzył się na jego zmianie. News-idento zrobiło na nim wrażenie. Wyglądał, jakby naprawdę chciał pomóc. Trzeba pojechać jutro. Będzie sekurit, na którego dyżurze to się stało. Nazywa się Waldek Ignas.

- Waldek Ignas? Znam to nazwisko...

- A wiesz. że ja też. - Max kiwnął głową. - Nie mam pojęcia skąd. Czy to nie były sportowiec? Możemy go sprawdzić w systemie...

- Później. Co na to wszystko twój znajomy polis?

- Marek? Najpierw stwierdził, że ma to w dupie. Takich spraw jest kilka dziennie. Nie mają czasu się bawić. Jeśli jest podejrzany o spowodowanie śmierci z E-klas albo niższej, to po zawodach. Ale kiedy się dowiedział, że o ciebie chodzi, obiecał, że jak znajdzie chwilę, pogada z tym Piterem.

- Zna mnie?

- Każdy cię zna. Każdy, kto chociaż trochę interesował się sportem. A on lubi jeździć na rowerze. Polisi i inne szychy mają własny tor szosowy. Tajny! Pięciokilometrowa pętla pod dzielnicą Ministerstwa Kontroli. Żeby się milej jeździło, obok drogi rosną krzaczki i sosenki, jest klima, aromatyzery, sztuczne słońce, podobno na początku ptaki tam wpuścili, żeby trasa jeszcze bardziej przypominała naturę, ale srały na potęgę, więc je potem wszystkie wystrzelali.

- Skurwysyny - westchnął Pavel.

- Do zabijania pierwsi.

- Zbudowali sobie państwo w państwie.

- Już dawno.

- Pies ich trącał. A kiedy Marek pogada z tym Piterem?

Max przełknął ostatni kęs kanapki i napił się kawy.

- Podobno trudno go złapać, prowadzi kilka śledztw. Marek mi powiedział, że nawet się zdziwił, że dyżurny wysłał na miejsce śmierci Mai tylko jednego polisa, bo zazwyczaj jeżdżą parami, ale podobno czasem to się zdarza ze względu na oszczędności, a to miało być proste śledztwo, bo przecież chodziło o zwykłe samobójstwo, jak tysiące innych. Na razie zrobił jedno.

Max wyjął z kieszeni comput.

- Wytłumaczyłem Markowi, że chcę o tobie napisać tekst, a poza tym, że Maya była moją kuzynką, że to ja ciebie z nią poznałem, i chciałbym przeprowadzić dziennikarskie śledztwo. Ściemniłem też, że mam znajomości w różnych kręgach...

- W jakich kręgach? - przerwał mu Pavel.

- No wiesz: mafia, dilerzy, złodzieje, menele. Dziennikarze, nawet sportowi, znają wszystkich, a kilku bandziorów faktycznie znam, bo kiedyś zajmowałem się też sprawami kryminalnymi. Obiecałem, że będę pytał i węszył, oczywiście ostrożnie, z wyczuciem. Marek stwierdził, że śledztwo jest już zamknięte, że wyrok zapadł, ale przyznał, że czasami da się to jeszcze odkręcić. Tak marudziłem, że w końcu machnął ręką i dał mi listę lokatorów, tylko do mojej wiadomości. Sto osiemdziesiąt osób.

Pavel z uwagą przyglądał się wyświetlanym na skrinie spikera twarzom i nazwiskom. Max patrzył na niego, pijąc kawę.

- Nikogo nie znam - powiedział wreszcie.

- Jedyne, co ogarnął polis prowadzący śledztwo, ten Piter, to test zapachowy. Pewnie po to, żeby w aktach zostało, że w ogóle coś zrobił. Test wykazał, że wysiadła powyżej dziesiątego piętra. Ale tak naprawdę ta informacja niewiele nam daje.

- Ile tam jest pięter?

- No właśnie, trzydzieści.

- Trzeba by się przyjrzeć facetom w wieku - Pavel przygryzł usta - powiedzmy od dwudziestu do sześćdziesięciu pięciu lat. Ilu takich gości może mieszkać w hajblokerze?

- No i tutaj pierwsza dobra wiadomość. Nie tak wielu, jak by się mogło wydawać, bo to jakiś, kurde, dom starców. Kiedy siedziałem we flajbusie, zrobiłem wykaz wybranych lokatorów z pięter od dziesiątego w górę. Odrzuciłem kobiety, dzieci i gromadę staruszków.

Pavel jeszcze raz spojrzał na wyświetlone na ekranie twarze. Zostało ich raptem dwanaście.

Joach Balbut, Stan Wolski, Andy Marszal, Kaz Turpisz, Wit Sacawski, Beno Morak, Mark Ozga, Baob Mana, Jasz Kowalski, Steve Sanat, Jaro Stasow, Niki Al-Manu.

Zamknął oczy i pokręcił głową.

- Żadnego nigdy nie widziałem.

- A ilu znasz... - Max się zawahał - ...facetów zaprzyjaźnionych z Mayą?

Mimowolny grymas, przypominający krzywy uśmiech, na ułamek sekundy pojawił się na twarzy Pavla.

- Fakt. Ani jednego.

- No właśnie.

Pavel gwałtownie się wyprostował na krześle i spojrzał Maxowi w oczy.

- Słuchaj, jeśli ten Piter zrobił test zapachowy i wiadomo, że Maya wysiadła powyżej dziesiątego piętra, to chyba wiadomo też, na którym konkretnie.

- No właśnie podobno tego w raporcie nie ma.

- Dlaczego?

- Marek powiedział, że testy zapachowe działają na zasadzie wykluczenia. Poniżej dziesiątego piętra jej zapachu nie ma, a powyżej jest.

- To znaczy co - od dziesiątego szła po schodach?

- Na to wygląda? Zapach unosi się w górę, więc nawet jak doszła tylko do piętnastego, to i tak już do samego dachu aparat wyczuwał jej obecność.

Pavel się zamyślił.

- Ostatnio miała fazę na zdrowy tryb życia - powiedział po chwili. - Zaczęła się gimnastykować, chodziła na długie spacery, no i u nas w domu też czasami wdrapywała się po schodach, a mieszkamy na dwunastym.

- Gdyby chciała się zabić, mogła skoczyć z waszego mieszkania.

- Właśnie. Byłeś tam? - zapytał.

- Gdzie?

- Na tych wyższych piętrach Kozziss?

- No... nie. Po co? Miałem chodzić od mieszkania do mieszkania, pukać do drzwi i pytać, czy przypadkiem ktoś z lokatorów nie wyrzucił przez okno kobiety?

- Przestań! - warknął Pavel.

- Przepraszam, ale trochę przesadzasz.

- Przecież na korytarzu mogło coś zostać: pet, popiół, stara gazeta, puszka po piwie. Może polis coś przegapił albo w ogóle mu się nie chciało tam pojechać.

- Pavel, nie jestem jakimś pieprzonym Cormoranem Strikiem. Nawet jeśli ktoś ją wyrzucił przez okno, to chyba nie zostawił tam przy okazji czipa albo spikera. Co mi przyjdzie z tego, że zobaczę na parapecie starą gazetę albo puszkę po piwie? Zresztą to czysty dom. Regularnie sprzątają, a od jej śmierci minęło już parę dni.

- Pojadę tam - stwierdził Pavel i wstał. - Muszę zobaczyć miejsce, z którego skoczyła.

- Trzeba było to zrobić wcześniej.

- Jak? Co innego miałem na głowie, ścigali mnie, chcieli zabić, cały czas uciekałem. Idę.

- Poczekaj - powiedział Max. - Widziałem cię na skrine we flajbusie. Szukają cię, ciągle jesteś na frontonie. Ale za kilka dni odpuszczą. Zaczną łapać innych. Ty spadniesz na drugi, potem na trzeci plan. Zajrzę na Kozziss jeszcze raz. I tak miałem wpaść do redakcji. To niedaleko. Od razu pójdę, bo jak się rozsiądę, to potem nie będzie mi się chciało tyłka ruszyć.

Max zatrzymał się w drzwiach.

- Marek zapytał, czy wiem, że masz wyrok i że cię szukają - dodał. - Powiedziałem, że nie widziałem cię od kilku miesięcy. To kumpel, ale jednak polis.

Wyszedł.

Pavel zacisnął usta. Przez chwilę się zastanawiał, co by zrobił, gdyby był polisem, gdyby to on prowadził śledztwo.

Nagle doznał olśnienia.

Trzeba sprawdzić rzeczy Mai! Spiker pewnie miała przy sobie, ale ślady mogą się znajdować także w innych miejscach. PeCeCo znalazł winnego, więc ten polis, Piter, zakończył sprawę, odpuścił i nie grzebał głębiej. Na pewno był w ich mieszkaniu i je przeszukał, ale nie wiedział, że Maya zabrała swoje rzeczy do Sziwy. Comput oczywiście też.

Tak. Jutro pojedzie do mieszkania przyjaciółki Mai. Tylko jak tam wejść? Sziwa mieszka na parterze, więc gdyby nie dało się inaczej, po prostu dokona prostackiego włamu, wyważy okno, wybije szybę, ale jakoś się do środka musi dostać.

Wyjął z chłodziarki piwo, trochę Maxa opije, lecz jeśli uda mu się przeżyć, kiedyś z nawiązką mu wszystko odkupi.

*

Już widno. Nowy dzien. Łóżko Maxa puste. Nie wrócił na noc! Zabalował? Nie! Na pewno w obecnej sytuacji by tego nie zrobił. Coś mu się stało?! Pavel przez chwilę patrzył przez okno. Świat był porażająco szary, wyglądał jak stara, brudna szmata. Nisko, tuż nad blokerami przesuwały się ciężkie bebechy chmur. Od czasu do czasu wyskakiwały z nich podchodzące do lądowania flajery.

Jak się skontaktować z Maxem? Niestety nie mógł. Nie dysponował ani compem, ani spikerem.

Położył się i czekał. Za każdym razem, gdy myślał o Maxie, jego ciało przeszywał nieprzyjemny dreszcz niepokoju.

Wyjść? Przecież nie będę kolejny dzień bez sensu siedział w mieszkaniu. Najpierw pojadę na Kozziss, potem zajrzę do jego redakcji, myślał.

Podszedł do kabiny higienicznej i spojrzał w lustro. Broda bardzo go zmieniła. Najdziwniejsze, że między ciemnymi włosami pobłyskiwały srebrne kępki. Miał zdecydowanie więcej siwych włosów w brodzie niż na głowie.

- Nazywam się Jakim Banach - powiedział drewnianym głosem do zarośniętego gościa gapiącego się na niego ze szklanej tafli.

Wykrzywił twarz, faktycznie, podejrzane indywiduum, sam siebie nie chciałby znać.

Koszula wyschła, ślady krwi zniknęły. Przebrał się i zaczął szukać kodera zamka. Gdzie mógł być? Zajrzał w kilka miejsc. Znalazł go w najniższej szufladzie szafki. Zamknął drzwi i już chciał wsiąść do windy, gdy ponownie odezwała się intuicja, poczuł, że lepiej zejść schodami. Kiedy był na drugim piętrze, usłyszał głosy.

- Który numer?

- Czterdzieści dwa. Piąte piętro.

Przywarł plecami do ściany. To numer mieszkania Maxa! Ostrożnie, na palcach zszedł piętro niżej i lekko się wychylił. Przy windzie stał polis. Drugi trochę dalej. Widział tylko jego buty. Czarne, błyszczące.

Max go sprzedał! Nigdy by się po nim tego nie spodziewał. Ale ludzie się zmieniają. Pewnie coś mu obiecali. Może ten znajomy polis - Marek - przycisnął go, nastraszył albo nawet zamknął. Tylko po co Max dał Pavlowi czipa?! Najpierw chciał pomóc, ale później sytuacja się zmieniła? Niewykluczone, że tak właśnie było.

Kiedy polisi weszli do windy, Pavel wymknął się na ulicę. Znowu mu się udało. Ale teraz nie miał już dokąd wrócić. Nieważne. Miał przed sobą cały dzień i przez ten czas będzie musiał znaleźć kryjówkę. W ostateczności... tak, to jedyne wyjście, jednak spróbuje przemknąć do Czarnej Dzielnicy, rozciągającej się po drugiej stronie rzeki. Tam nie ma polisów, latają tylko drony, ale też niezbyt nisko, żeby nie oberwać cegłą. Może mieszkający tam bandyci od razu go nie zabiją. Nie ma niczego wartościowego, umie się bić, jeśli go zaakceptują, zostanie, zacznie żyć na zupełnym marginesie, w świecie przemocy i bezprawia, którego zawsze nienawidził. Ale przetrwa. W tej chwili tylko to się liczyło. Może za jakiś czas odbije się od dna. Nadzieja - siostra głupoty, podobno umiera ostatnia.

Flajbus długo nie nadlatywał. Wreszcie jest. Tłok. To dobrze. Nikt się na niego nie gapił. Stanął blisko infoskrinu. Prognoza pogody. Mgła, deszcz, stan powietrza czerwony. Znowu dobrze. Na razie miał szczęście. Wolno zasłonił twarz ochronną maseczką. Teraz nikt go nie rozpozna. Flajbus zatrzymał się na przylądku. Nie ruszał. Zepsuł się? Czy system już Pavla namierzył i kazał pilotowi poczekać? Może ktoś go jednak rozpoznał i dał znać? Wyciągną go na zewnątrz i spopielą na miejscu, przy gapiącym się zza szyby pojazdu tłumie pasażerów? Cyrk dla ubogich.

Wreszcie pojazd oderwał się od ziemi.

Nie, raczej niemożliwe, żeby ktoś go poznał. Po pierwsze ma zarost, wygląda inaczej niż na zdjęciu pokazywanym na skrinie, po drugie przecież teraz nazywa się Jakim Banach.

Odetchnął, lecz natychmiast przypomniał sobie, kim był Banach.

Aha, w czytnikach wyświetla się idento faceta z F-klas, bez prawa pobytu w mieście!

Kurwa! Jeszcze do tej pieprzonej tożsamości się nie przyzwyczaiłem, przemknęło mu przez myśl.

Wejście do flajbusa było błędem.

Na szczęście pojazdy miejskiej komunikacji nie są bez przerwy skanowane. Pewnie za kilka lat sieć kontroli jeszcze bardziej się zacieśni i obejmie cały świat, ale na razie przy odrobinie szczęścia mógł przemknąć przez oczka i dziury utkanej przez "Wielkiego Brata" pajęczyny. Byle wysiąść z pojazdu. Potem szansa, że go namierzą, będzie znacznie mniejsza. No i absolutnie nie powinien jeździć metrem. Nie może także wejść do żadnego dużego domu towarowego. Dworce, lotniska, muzea, budynki administracji państwowej też były dla niego niedostępne. Na szczęście się do nich nie wybierał. Czy zaryzykować i dolecieć do odpowiedniego przystanku? Chyba tak zrobi. Jeśli teraz wysiądzie, będzie musiał leźć w tłoku przez wiele godzin. W dodatku na ulicy będzie narażony na sprawdzanie tożsamości przed drony, które od czasu do czasu przelatywały nad głowami idących. Ale i na to był sposób. Będzie zerkał w górę, kiedy zauważy drona, schowa się pod daszek nad wejściem do budynku albo pod wiatę przylądka. Da radę! Po raz kolejny poczuł skok adrenaliny. Zawsze lubił ryzyko, widocznie jeszcze tak bardzo się nie zestarzał.

Pomyślał, że zastosuje złoty środek. To zawsze najlepsza metoda. Przeleci tylko część trasy, w ten sposób zmniejszy szansę namierzenia go przez system. Wysiądzie o dwa przystanki wcześniej. Zostanie mu do przejścia około sześciu kilometrów. To żaden dystans. Oczywiście, o ile chodników nie będą blokowały śmieci, co zdarzało się coraz częściej. Czasami zawalone odpadkami przejścia trzeba okrążać, nadrabiając kawał drogi. Trudno, kiedyś uda mu się dotrzeć na miejsce. Chyba że wcześniej go zabiją...

Na infoskrinie przesuwały się portrety poszukiwanych przez polisów: stara kobieta, "Marta Ulis - zaburzenia pamięci". "Kaz Dolny - zabił trzech ludzi". Jest! "Pavel Morski - skazany na utylizację za spowodowanie śmierci żony".

Jednak system był niedoskonały, zamieścił zdjęcie sprzed kilku lat. Opalona twarz twardego rowerzysty, jaśniejsze zmarszczki w kącikach oczu, radosne spojrzenie, kask na głowie. Teraz był do tego wizerunku zupełnie niepodobny, zmieniła go broda, stracił ostrość rysów, oczy pociemniały od codziennej walki o życie.

Niestety nadal złapanie i zabicie Pavla Morskiego było priorytetem dla polisów. Ciekawe jak długo. Nagle przypomniał sobie, że przecież nie jest już Pavlem Morskim. Znowu o tym zapomniał. Myśl, że Jakim Banach nie jest skazany na utylizację, przyniosła mu chwilową ulgę. Ponownie spojrzał na infoskrin.

Wiadomości. Wojna Indii z Chinami. Kolejna ewakuacja XVIII Dalajlamy oraz kilkudziesięciu tysięcy Tybetańczyków, tym razem do Birmy. Rosja wysyła ekspedycję ratunkową na Marsa, by ratować zaatakowaną przez covid-238 stację badawczą. Nie żyje już ponad połowa załogi.

Na dole infoskrinu przesuwały się na pasku nazwiska zabitych w czasie ostatniej doby. "Marta Visk - wypadek flajerem". "Stef Granit - bójka". "Szym Walicki - zastrzelony". Widok następnego napisu sprawił, że Pavel zamarł. Tak mocno wbił palce w uchwyt, że dłoń przeszył nagły ból. To go otrzeźwiło. Niemożliwe! A jednak: "Max Rupiej - spopielony przez nieznanego sprawcę"...

Poczuł uderzenie w samo serce, pociemniało mu przed oczami. Zachwiał się, więc znowu musiał mocniej chwycić za poręcz. Wziął głęboki oddech. Jeden, drugi, trzeci.

Max?! Max nie żyje?! Ostatni bliski człowiek. To jakaś paranoja. Komu się naraził spokojny, delikatny Max, dziennikarz sportowy, zajmujący się historią piłki nożnej, siatkówki i lekkiej atletyki? Jego śmierć to nie przypadek, na pewno ma związek ze śmiercią Mai. Czy polisi się tym zajmą? Czy połączą ze sobą te dwa zdarzenia? Ciekawe, gdzie zginął? Gdyby Pavel mógł opowiedzieć śledczym o tym, co wie... Ale przecież do nich nie pójdzie, dron go spopieli już na chodniku przed wejściem do polisariatu. A może jednak warto zaryzykować?

Przystanek. Wytoczył się z flajbusa. Kręciło mu się w głowie, jakby za dużo wypił.

Opanuj się! Spokój! Spokój!, powtórzył w myślach i zmusił się do marszu.

Szedł niezbyt szybko, niezbyt wolno, tak żeby się nie rzucać w oczy, od czasu do czasu dyskretnie rozglądał się na boki i w górę. Na szczęście drony latały za wysoko, by go zidentyfikować. Na chodniku nie było tłoczno, śmieci nie tarasowały przejścia, większość została zepchnięta pod ściany domów.

Musiał pójść na polisariat. Nie był już Pavlem Morskim, lecz Jakimem Banachem, nie zabiją go. Ale co miał powiedzieć? Przecież jako Banach nie miał pojęcia o związku między śmiercią Mai i Maxa. Zresztą, de facto nic na ten temat nie wiedział, w jego głowie kłębiły się tylko podejrzenia. Trzeba by wymyślić jakąś bajeczkę. Tylko jaką? Nie był w stanie zebrać myśli. Co robić? Na razie po prostu musiał iść przed siebie.

Po mniej więcej godzinie dotarł do domu, z którego wyskoczyła Maya. Kozziss 867. Hajbloker, którego kilka najwyższych pięter znikało w brudnej wacie chmur i smogu. Znowu zalała go fala wątpliwości. Czy nadal kochał Mayę? Może. Może gdzieś głęboko tliła się iskra przywiązania, współczucia... Dziwne to wszystko, człowiek jest dziwny i dziwne są uczucia.

Przed wejściem stał policyjny flajer. Niedawno przyleciał. Od wytwarzanego przez silnik ciepła drgało rozgrzane nad pojazdem powietrze. Pavel cofnął się i obszedł budynek dookoła. W dwóch miejscach dom miał wnęki pomiędzy wieżami, w których znajdowały się mieszkania. W oknach obok pierwszej wnęki wisiały kolorowe żaluzje. To nie tu. Przeszedł na przeciwną stronę budynku. Druga wnęka. Pustostan patrzył ślepymi oczami na brązowe ślady krwi rozbryzgane na betonie. Krew Mai. Tu upadła.

Czy po zderzeniu z ziemią jeszcze przez chwilę żyła? Tego Pavel nigdy się nie dowie. Co myśli człowiek zbliżający się w przeraźliwym pędzie ku ziemi, do śmierci? Czy żałuje, że skoczył? Czy do ostatniej chwili liczy, że zdarzy się cud, że ocaleje? Czy przed oczami pamięci przelatują obrazki z całego życia? Czy wśród nich pojawiła się także twarz Pavla?

Po upadku Mai nie zostały żadne ślady oprócz zaschniętej krwi. Nie ma po co tu się kręcić. Jeszcze ktoś się nim zainteresuje. Ruszył z powrotem. Policyjny flajer nadal stał przed wejściem. Co polisi mają tu jeszcze do roboty? Może przylecieli w innej sprawie, niemającej związku ze śmiercią Mai. Dziwne. W jednym blokerze w ciągu kilku dni dwa zdarzenia, którymi zajmują się urzędnicy prawa, a może - bezprawia! Przecież to podobno zadbany dom, zamieszkały przez zamożnych emerytów, ochrona, monitoring. Dlaczego tak często dochodzi tu do przestępstw?

Naprzeciwko domu niewielki szop. W środku pusto. Wszedł, kupił pomarańczowy dżus, zapłacił gotówką. Jeszcze zostało mu trochę pieniędzy. W kącie przy oknie, obok automatu z kawą, postawiono dwa stoliki. Zdjął maseczkę i usiadł. Pił powoli. Dżus był nadspodziewanie smaczny, jakby zrobiono go z prawdziwych owoców. Flajer wciąż stał. Pavel kupił hot-cata. Pierwszy ciepły posiłek od kilku dni. Z rozkoszą wbił zęby w kiełbaskę. Smakowała prawie jak mięso. Może nawet zawierała parę procent zwierzęcego białka. Wreszcie jest polis! Jeden. Podszedł do flajera, otworzył drzwi, pochylił się. Nie wsiadł. Wyjął urządzenie nieco większe od spikera.

Co to takiego?! Dlaczego facet tak długo nie wsiada do pojazdu?

Polis dłubał przy urządzeniu, skierował je w bok, w jedną stronę, w drugą, obrócił w kierunku szopu. Po paru sekundach powoli ruszył w jego stronę.

- O kurwa!

Pavel szybko przełknął resztkę jedzenia, wziął głęboki oddech, drugi, trzeci, po kilku sekundach udało mu się opanować.

Spokojnie! Po prostu polis idzie coś kupić. Pewnie zgłodniał albo chce mu się pić. Pavel nie mógł teraz wyskoczyć na ulicę i próbować uciec, bo polis by go zastrzelił. Nawet jeśli sprawdzi jego dane, to wszystko jest w porządku. Nazywa się Jakim Banach. Lat pięćdziesiąt trzy... Kurwa! Znowu zapomniał! Przecież nie miał prawa przebywać w mieście. Ale na szczęście za to wykroczenie nie groziła śmierć. Dostanie dwa, trzy miesiące karnego obozu, a potem wyślą go do roboty w którejś z cięższych foodfabryk.

Polis wszedł do sklepu. Pavel na niego nawet nie spojrzał, udawał, że ogląda wiadomości na ściennym skrinie. Ciche kroki. Kątem oka dostrzegł, że polis stanął dwa metry od niego. Podniósł wzrok. Facet w mundurze w jednej dłoni trzymał nieznane urządzenie, a w drugiej laser.

- Jak się nazywasz? - zapytał.

Pavel spróbował się uśmiechnąć. Chyba mu się to nie udało.

- Jakim Banach.

Polis poważnie pokiwał głową.

- No to masz problem.

- Jaki problem? - Pavel przełknął ślinę.

- Taki, że nie żyjesz.

Pavel nie odpowiedział. A więc nieznane urządzenie to miniczytnik czipów nowej generacji, tak zwany identyfikator. Ale skąd polis wiedział, że Jakim Banach nie żyje?! Max twierdził, że nie został wyzerowany. Nadal powinien znajdować się w systemie. Widocznie Max się mylił.

Pavel nagle uświadomił sobie, że miniczytnik może zawierać również thinkdecoder. Nie mógł zdradzić swoich myśli!

Chłodziarka... dużo towaru... jest nawet szynka... pewnie z szarańczy, brudne okno, smog taki, że ścieka po szybie... jestem głodny... napiłbym się piwa... prawdziwego piwa, tak, zimny napój z cudowną goryczką...

- Stań przy ścianie - rozkazał polis. - Nogi szeroko, ręce do tyłu.

Pavel wykonał polecenie. Kajdanki natychmiast zacisnęły się na jego przegubach. Dwóch klientów sklepu i sprzedawca z ciekawością przypatrywali się akcji.

- Nie macie co robić?! - Polis rzucił w ich stronę uprzejme pytanie.

Mężczyźni natychmiast się oddalili, a sprzedawca zaczął szybko wstawiać piwo do chłodziarki.

Wyjęty przez polisa czujnik broni zapiszczał. Mężczyzna sięgnął do etui przy pasku Pavla i wyciągnął nóż.

- Lubisz od czasu do czasu kogoś dźgnąć? - zapytał.

- Przecież to scyzoryk.

- Komandoski, do podrzynania gardeł.

- Nie ma zakazu noszenia noży - próbował tłumaczyć, chociaż wiedział, że to, co powie, nie miało najmniejszego znaczenia.

- Ale jest zakaz, żeby tacy bandyci jak ty chodzili na wolności. Wyjdź z szopu - rozkazał polis.

Ruszyli.

- Nazywam się Jakim Banach - powtórzył Pavel. - Nie mam żadnego wyroku.

- Jakim Banach nie żyje.

- Przecież widzisz, że żyję. Macie błąd w systemie. Nic złego nie zrobiłem.

- Jednak często potwierdza się powiedzenie, że przestępca wraca na miejsce zbrodni.

- Nie wiem, o czym mówisz.

Zbliżyli się do flajera. Jego drzwi automatycznie się otworzyły.

- Dobrze wiesz, wsiadaj!

Pavel wszedł do środka, usiadł na jednym z tylnych siedzeń, tuż za szybą oddzielającą przestrzeń do przewożenia zatrzymanych od przednich foteli. Drzwi obok niego się zamknęły.

No to mnie mają!

Polis usiadł za kierownicą, przycisnął kilka punktów na konsoli, videoport przestał pulsować kolorowymi światełkami.

Wyłączył radio i kamery!, zadziwił się Pavel. Coś knuje. Nie chce rozmawiać przy świadkach.

Polis odwrócił się w jego stronę. Gdy system przestał go obserwować, facet wyraźnie się rozluźnił.

- Ciekaw jesteś, skąd wiem, że Jakim Banach nie żyje? - zapytał.

Nie czekał na odpowiedź.

- To ja go zabiłem. Tym laserem. - Stuknął palcem w kaburę. - Dostałeś idento od Maxa Rupieja. Naprawdę nie nazywasz się Banach. Jesteś Pavel Morski. Poszukiwany i skazany na likwidację.

Polis kilka razy dotknął palcem skrinu na panelu kierowniczym. Po sekundzie na ekranie wyświetliła się twarz Pavla. To nie było zdjęcie sprzed lat, lecz fotka pstryknięta przez dron w chwili, w której Pavel robi zamach, by rzucić kamieniem.

- Podciągnij rękaw! - rozkazał polis.

Pavel opuścił głowę.

Tak, istnienia krwawego śladu po wymianie czipów nie będzie potrafił wytłumaczyć.

- No to strzelaj! - warknął. - Po co mi kazałeś wejść do środka? Pobrudzisz sobie flajera.

Polis spojrzał na niego zimnym wzrokiem. Przez chwilę się zastanawiał, co powiedzieć, aż nagle jego twarz wykrzywiła się w grymasie, który od biedy można było uznać za uśmiech.

- Jeśli Max dał ci czipa to wierzył, że jesteś niewinny. Chciał ci pomóc. Lubiłem go. To był dobry kumpel. A poza tym - zawahał się - lubię rower. Byłeś mistrzem. Kibicowałem ci.

Pavel spojrzał na niego i nagle w jego oku błysnęła iskra zrozumienia.

- Ty jesteś Marek? - powiedział powoli.

- Marek Nitaj. - Kiwnął głową polis.

- Co się stało z Maxem?

Polis przez chwilę nie odpowiadał, patrzył na Pavla, jakby chciał przejrzeć jego myśli.

- Ktoś go spopielił - rzucił wreszcie.

- To wiem. Kiedy?

- Wczoraj, około dziewiątej wieczorem. Chcesz wiedzieć gdzie?

Po chwili milczenia wyjaśnił:

- Tutaj. W garażu tego domu.

- Tutaj?! Z tego domu wypadła moja... Maya! - jęknął Pavel.

Polis znowu przez chwilę uważnie mu się przyglądał. Wreszcie zapytał:

- W jaki sposób taki facet jak ty mógł spaść do E-klas? Przecież nie jesteś bandytą, złodziejem, menelem, notorycznym oszustem.

- Może miałem pecha. A może system jest zły. To całe PeCeCo to kupa gówna, degraduje nie tych, których powinien.

- Może. Teraz posłuchaj. Dam ci szansę. Ale nie próbuj uciekać, bo cię od razu zastrzelę jak tego damskiego boksera Banacha. Pójdziemy do sekurita. Może cię zapamiętał, kiedy się tu kręciłeś w dniu samobójstwa... czy może raczej zabójstwa żony, może widział cię wczoraj, kiedy zginął Rupiej...

- Nigdy tu nie byłem.

- Dobra, dobra, sprawdzimy.

Wysiedli z flajera. Pavel szedł pierwszy, Marek za nim.

W pomieszczeniu ochrony panował półmrok rozświetlany srebrzystym blaskiem wiszących na ścianie skrinów. Potężny sekurit jadł coś z samozniszczalnego pojemnika. Przyczepiona do kieszeni munduru plakietka informowała, że robiący poważną minę na videogramie facet to Waldek Ignas. Na widok polisa i Pavla ochroniarz ciężko się podniósł.

- Coś je... jeszcze? - zająknął się, szybko przeżuwając.

- Znasz go? - zapytał Marek.

Sekurit spojrzał na Pavla i pokręcił głową.

Pavel przyjrzał się Ignasowi. Tamten go nie poznał, ale Pavel uprzytomnił sobie, gdzie słyszał jego nazwisko. To były ciężarowiec. Kiedyś razem odbierali nagrody u ministra. Facet bardzo się zmienił. Nigdy nie był szczupły, ale teraz wyglądał jak ogromna beka na zbyt krótkich nogach, jego czoło musiało się zderzyć z czymś ciężkim, bo zdobił je trójkątny lej.

- Nie kręcił się tutaj?

Ignas jeszcze raz spojrzał na Pavla i ponownie pokręcił głową.

- Nnn-nie.

- Ja ciebie znam - powiedział Pavel. - Podnosiłeś ciężary.

Marek zmarszczył czoło i spojrzał na sekurita. Ich spojrzenia na chwilę się spotkały. Potem Waldek przyjrzał się uważnie Pavlowi.

- A, fak-faktycznie te-eż cię pa-pamiętam - mruknął i nawet się uśmiechnął. Mówił z wysiłkiem, groteskowo wykrzywiając usta, jakby każde słowo musiał wyciągać z kanału wentylacyjnego. - Pa-Pavel M-Morski, sły-słynny ro-ro-we-we... - Machnął ręką, poddając się; to słowo było dla niego za trudne. - Wie-wieki cię nie wi-widziałem.

Sprawiał wrażenie opóźnionego w rozwoju. Pavel pamiętał, że facet kiedyś zachowywał się zupełnie normalnie, jego stan wynikał zapewne z obrażeń, jakie odniósł w wypadku, którego ślad nosił na czole.

Ignas wyciągnął rękę, ale ją cofnął, gdy zauważył, że Pavel jest skrępowany.

- Przy-przyjdź do mnie, po-pogadamy jak bę-będziesz mógł.

- Byłeś tu, kiedy moja żona wypadła z okna? - rzucił Pavel.

- To była two-twoja żona?! - przeraził się ochroniarz. - Ja-jasne, zna-znałem ją. Mogę ci o niej tro-trochę po-powiedzieć.

- To mów!

Marek najwyraźniej nie spodziewał się takiego rozwoju sytuacji. Szybko podszedł do potężnego mężczyzny i warknął:

- Zamknij się!

Odwrócił się do Pavla i głośniej dodał:

- On będzie jeszcze dziś przesłuchany. Nie wolno wam o tej sprawie rozmawiać.

Wyjął z kieszeni mini identyfikator i skierował w stronę ciężarowca. Spojrzał na ekran i zacisnął usta.

- Jak dostałeś tę fuchę? Kto ci pomógł? - zapytał.

Sekurit wzruszył ramionami i pokazał wzrokiem na Pavla, który nie rozumiał, o co w tej rozgrywce chodzi.

- Ni-nikt - burknął.

- Ktoś musiał. Byłeś karany - powiedział polis.

- Prze-przedawniło się.

- Nieprawda. Przedawni się za pół roku.

Ignas się nie odezwał, patrzył na Marka spod zmarszczonych brwi.

- Albo powiesz, albo cię zgarniam.

Sekurit się uśmiechnął. To nie był miły uśmiech. Gdyby wykrzywienie warg potrafiło skręcić kark, Marek już by nie żył.

- O co ci cho-chodzi? - mruknął niechętnie.

- Pojedziesz ze mną.

- G-gdzie?

- Na przesłuchanie.

- A-ale nie zo-zostawię tego bez zmie-zmiennika. Nie-nie taka by-była u-umowa.

- Zamknij się! - przerwał mu znowu polis. - I zadzwoń, żeby kogoś przysłali.

Waldek Ignas połączył się z centralą. Jąkając się i plącząc, wyjaśnił, jak wygląda sytuacja.

- Idziemy.

- Muszę po-poczekać, aż ktoś przy-przyjdzie.

- Idziemy!

- Mu-muszę poczekać - powtórzył z uporem sekurit.

Marek wyciągnął z kabury bezwolnik.

- Idziesz?

- Pie-pierdol się. Nie wo-wolno ci te-tego zro-zrobić! Chy-chyba nie pa-pamiętasz...

Marek nacisnął sensor.

Sekurit zachwiał się, ale nie upadł. Kiwał się na wszystkie strony, charczał i rzęził. Z jego ust zaczęła się sączyć żółta piana. Prawdopodobnie przed chwilą jadł curry.

Polis pchnął ochroniarza w stronę drzwi. Wyszli. Po chwili Ignas siedział w pojeździe, gapił się na nich ogłupiałym wzrokiem. Marek zamknął drzwi flajera i przez chwilę milczał, jakby o czymś intensywnie myślał. Wreszcie powiedział:

- Jeśli chcesz się dowiedzieć, co się stało z Mayą i Maxem, idź do jego mieszkania.

Pavel spojrzał na niego, nie rozumiejąc, o co mu chodzi. Nie wiedział, co odpowiedzieć.

- Jak to? - wydukał po chwili.

- Normalnie, puszczam cię wolno.

- Przecież tam są wasi ludzie.

- Już poszli. Przeszukali mieszkanie i nie wrócą. Jak wolisz, możesz spierdolić. Ale skoro tu przyszedłeś, to znaczy, że chcesz poznać prawdę. Ryzykowałeś. Poza tym nie masz dokąd uciec. Chyba że do Czarnej Dzielnicy, ale stamtąd już nie wrócisz. Wieczorem cię odwiedzę. Nie pałętaj się bez potrzeby po ulicach. Ręce!

Pavel się odwrócił, a Marek odblokował zatrzask kajdanek.

*

Czarna Dzielnica, Morze Martwe uczciwości. Oczywiście nawet tam miałby wybór: udział w przestępstwach albo śmierć. Kto przekraczał granice Czarnej Dzielnicy, ten automatycznie składał podanie o przystąpienie do najprymitywniejszych, najbrutalniejszych grup przestępczych, w których jedynym prawem były: laser, pistolet, nóż i pięść. Pavel nie chciał znaleźć się po drugiej stronie rzeki, zawsze brzydził się przemocą, zbrodnią, a zwłaszcza handlem narkotykami, niestety był uczciwy do granic normalności i tylko chory system mógł go strącić tak nisko, napiętnować kategorią E.

Dlaczego Czarna Dzielnica jeszcze nie została zrównana z ziemią? Przecież władze miały środki i sposoby, by wypalić tę patologiczną dżunglę z korzeniami. Wystarczyło ogłosić, że wszyscy mieszkańcy mają opuścić getto zrujnowanych blokerów i kamienic, następnie wyłapać wychodzących na światło dzienne przestępców. Potem rzucić kilka bomb szerokoburzących. Kto nie będzie chciał wyjść z ukrycia, zginie przysypany cegłami i betonem. Można było także wprowadzić tam czołgi i żołnierzy, ale to oznaczałoby ostry konflikt zbrojny w najbliższym sąsiedztwie stolicy i tysiące zabitych, nie tylko bandytów, ale również stróżów prawa. Rzecz jasna w Czarnej Dzielnicy żyły także żony gangsterów i ich dzieci oraz garstka drobnych przestępców niezasługujących na karę śmierci, ale bezpieczny azyl znajdowali tam przede wszystkim zagorzali kryminaliści - mordercy, handlarze żywym towarem i narkotykami. Dlaczego przez wiele lat pozwalano, by na przedmieściach stolicy istniało siedlisko tysięcy bandytów i innych mętów? Zdecydowana większość przestępstw rodziła się w Czarnej Dzielnicy, wypełzała z niej jak wielogłowy wąż, a potem wracała z łupami do bezpiecznego legowiska. Oficjalne stanowisko władzy było takie, że w demokratycznym państwie nie można posługiwać się bezprawnymi metodami, że w dzielnicy żyją także uczciwi ludzie, których nie można skrzywdzić. Pavel wiedział, że to było zwykłe mydlenie oczu. Akurat w tej jedynej sytuacji rządzący powoływali się na demokrację i przestrzeganie prawa.

Najbardziej wiarygodne wytłumaczenie było takie, że wielu ludzi znajdujących się na szczycie społecznej hierarchii zarabiało na przestępczości. Ot, taki dodatkowy podatek ściągany z szarych, uczciwych obywateli, płynący, z pominięciem systemu skarbowego, do kieszeni najbogatszych, którzy - jak wiadomo - nigdy nie byli syci pieniędzy, zawsze chcieli mieć ich więcej. A przecież im ze strony bandytów nic nie groziło, mieszkali i pracowali w bezpiecznych dzielnicach, ukrytych za murami, bronieni przez armię sekuritów i polisów. Ofiarami przestępstw zazwyczaj padali średniacy ciułający na nowego flajera lub daczę za miastem.

Nie, to chyba niemożliwe! Świat nie może być do tego stopnia zepsuty, pokręcił głową Pavel.

Wbrew faktom i doświadczeniom w głębi nadal wierzył w sprawiedliwość i uczciwość, a to, co go spotkało, na pewno wynikało jedynie z głupiego pecha. Wpadł w strumień niefortunnych przypadków i tyle.

Kręcił się przez chwilę obok bloku Maxa. Nie dostrzegł flajera polisów ani ludzi wyglądających na tajniaków. Czy powinien wracać do mieszkania? Polis go wypuścił, czyli wierzył w jego niewinność, w takiej sytuacji Pavel powinien okazać wdzięczność i zrewanżować się Markowi zaufaniem.

Przekraczając próg, poczuł lęk. Jakaś część jego mózgu nie chciała zrozumieć, że przyjaciel już nie żyje. Przecież tak niedawno był tu razem z Maxem. W pokoju jeszcze unosiło się powietrze, którym kilka godzin temu oddychał.

Polisom nie chciało się nawet zachować pozorów przyzwoitości, przeprowadzili chamską rewizję, której świadectwem były walające się na podłodze, wyrzucone z szafy ubrania, dokumenty i książki. Papierowe! Coś takiego - Max kolekcjonował starodawne druki! Pavel już od kilku lat nie trzymał w ręku prawdziwej książki. Historia sportu, Piłka nożna, Lekkoatletyka. Mistrzowie roweru. Otworzył. Na końcu grubego tomu zamieszczono indeks nazwisk. Znalazł swoje. Biogram na stronie 234. Rok 2127, mistrzostwa świata na szosie - brązowy medal. Mistrz Europy 2128, 2129 - zwycięstwo w Wyścigu Pokoju na trasie Praga-Berlin-Warszawa-Wilno, 2130 - puchar fair play na mistrzostwach świata. Może właśnie to był jego największy sukces. Akurat gdy pierwsi zawodnicy przekraczali linię mety, zepsuła się fotokomórka. A może zdarzyła się awaria prądu? Już nie pamiętał. Sędziowie wielokrotnie odtwarzali zapis z kamer i orzekli, że to on zajął trzecie miejsce, ale prawda była inna. Kamery stały pod kątem, a on dobrze wiedział, że czeski zawodnik Jarek Papoušek w ostatniej chwili go wyprzedził. O centymetry, ale wyprzedził. Czy dobrze zrobił, rezygnując z brązowego medalu i sporej nagrody finansowej? Był przekonany, że dobrze, i to nie tylko dlatego, że później otrzymał puchar fair play i został ogłoszony "moralnym zwycięzcą wyścigu". Nie umiał postępować inaczej, nie potrafiłby żyć ze świadomością, że oszukał. Przewrócił stronę książki, na jednym ze zdjęć się uśmiechał, z twarzy bił blask radości z wygranej w etapie Tour de France, jasnymi oczami patrzył w przyszłość, która miała przynieść szczęście. Nie przyniosła. Najpierw wypadek i kontuzja, potem zmiany, jakie zaszły na świecie, wojna, spadanie coraz niżej i niżej w społecznej hierarchii. Czy już dotknął stopami dna? Nawet jeśli uda mu się ocalić życie, będzie musiał znaleźć inne zajęcie. Kto dzisiaj jeździ rowerem po mieście? Już nie ma na taką zabawę miejsca. Potrzebne były tereny na nowe budynki, więc ulice i ścieżki rowerowe zostały zlikwidowane, zostały tylko wąskie chodniki, obecnie często zawalone gruzem lub odpadkami. Jeśli mieszkasz w mieście i chcesz pojeździć na rowerze, musisz wybrać się na zamknięty tor szosowy. Drogo i niewygodnie.

Co innego, jeśli ktoś żyje w otoczonych wysokimi murami i bronionych przez drony dzielnicach willowych, tak zwanych Strefach ES. Wiele z nich posiadało ścieżki rowerowe, ale mieszkańcy tych osiedli korzystali z serwisów znajdujących się na miejscu. Dlatego Pavel miał coraz mniej pracy. Została jeszcze grupa najbardziej zawziętych klientów z dawnych czasów. Komu chce się lecieć kilkadziesiąt kilometrów flajerem z rowerem w bagażniku, żeby wydostać się poza miejską infrastrukturę? Dlatego większość dbających o formę mieszkańców miasta wybierała siłownię. Pół godziny biegania po bieżni, dwadzieścia minut kręcenia nogami na sztucznym rowerku... Beznadzieja.

Zrobił kanapkę, zalał wrzątkiem torebkę herbaty, usiadł na krześle i zaczął przeglądać zdjęcia znajdujące się w książce Mistrzowie roweru. Znał wszystkich słynniejszych kolarzy z lat 2120-2130. Dawno zapomniane uczucie, miły dreszcz przebiegający po plecach. Tak, to były dobre czasy.

Na podłodze leżało jeszcze kilka innych książek: kryminał Agathy Christie, trzy czy cztery bajki w kolorowych okładkach i... Przygody dobrego wojaka Szwejka. O, tę powieść znał! Uśmiechnął się, przypominając sobie postać dzielnego żołnierza, który do tego stopnia dokładnie wykonywał rozkazy i przestrzegał służbowego regulaminu, że doprowadzał przełożonych do szału. Szwejk nigdy się nie poddawał i niezależnie od sytuacji zawsze był w dobrym humorze.

W prawdziwym życiu znacznie o to trudniej niż w powieści, pomyślał Pavel.

- Ale przecież można próbować - powiedział do siebie i ponownie się uśmiechnął.

Tak, kiedyś był znacznie weselszym facetem.

Pukanie. Na ekranie zobaczył Marka. Otworzył. Polis nie wszedł do mieszkania.

- Chodź! - rozkazał.

Pavel narzucił kurtkę i starannie zamknął drzwi. Zjechali windą. Flajer otworzył się tylko z przodu. Marek wsiadł i ponownie wyłączył videoport, a potem jeszcze kilka razy kliknął skrin pokładowego komputera.

Pavel nie rozumiał, co robi polis, ale jego zagadkowego zachowania nie skomentował.

- Wskakuj. - Kiwnął głową Marek.

Nie jest źle, pomyślał Pavel. Facet naprawdę wierzy, że jestem niewinny.

Usiadł na siedzeniu obok kierowcy.

- Dokąd lecimy? - zapytał.

- Ty mi powiedz.

Spojrzał na niego, nie rozumiejąc, o co chodzi.

- To znaczy?

- Wyprostowałem pewne sprawy. PeCeCo na razie zawiesił twój wyrok.

Pavel na chwilę zamarł, a potem głęboko odetchnął i się uśmiechnął. Szczerze i prawdziwie. Już nie pamiętał, kiedy czuł podobną ulgę.

- Dzięki. - Skinął głową.

- Zawiesił - powtórzył z naciskiem Marek. - Nie anulował. Musimy odpowiedzieć na kilka pytań. Ale najpierw polecimy po twojego czipa.

- Schowałem go w lesie nad rzeką, niedaleko mostu Celnego.

- Wiem, tam drony straciły sygnał. Musisz znaleźć to miejsce.

Wznieśli się nad ziemię i włączyli do ruchu.

- Dowiedziałeś się czegoś?

Marek popatrzył na niego i przez chwilę milczał.

- Maya była w ciąży - powiedział wreszcie.

- O kurwa!

Myśli w jego głowie zaczęły przelatywać szybciej niż elektrony. Próbował sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz ze sobą spali. To było jeszcze zimą. Potem w czasie jednej z kłótni wykrzyczała, że dwa lata temu usunęła ciążę. Przyznała się do zabójstwa jego dziecka! Jak mogła popełnić taką zbrodnię?! I to po śmierci Sandry?! Pewnie był to mało typowy układ - on chciał mieć dziecko, ona nie. Nie umiał jej tej decyzji darować.

- Jakie życie chcesz dzieciakowi ofiarować?! - wrzeszczała. - Mieszkanie w ruderze i podwórko pełne mętów. I co, może przekażesz mu w spadku swój warsztat rowerowy? Skąd weźmiesz pieniądze na naukę? Chcesz, żeby żył tak jak my, żarł mięso z robaków i sojowe sery? Nie będę własnego dziecka skazywała na taki los. A poza tym... boję się, że znowu urodzi się chore.

Miała dużo racji, jednak im dłużej myślał o tym, że zabiła ich... jego dziecko, tym bardziej jej nienawidził. Po półtora roku, wczesną wiosną, znowu coś w jej ciele, a może w głowie się przestawiło. Odezwały się hormony? Organizm żądał, by została matką? Możliwe. Próbowała z Pavlem rozmawiać, przyznała, że popełniła błąd, poddając się aborcji, mówiła, że jednak chce mieć dziecko. On jednak był już za daleko, wiedział, że ich związek lada chwila się rozsypie. Gdyby miał dokąd się wyprowadzić, już by to zrobił. Zbył ją milczeniem.

Pavel spojrzał na siedzącego obok polisa. Ruch był duży, więc Marek wydawał się skoncentrowany na prowadzeniu pojazdu.

- Który miesiąc? - zapytał Pavel.

- Co?

- Pytam, w którym była miesiącu.

- W trzecim.

- To nie ze mną.

- Wiem.

- Z kim?

- I to jest nasza zagadka. Jedna z kilku. Zanim przeprowadzono dokładne badania, ciało zostało spopielone, a wszystkie dane skasowano.

- To skąd wiesz, że była w ciąży?

- Od laboranta. To kolega. Zdążył zrobić podstawowe badania i ją zapamiętał. Była bardzo ładna. Widziałem zdjęcia z czipa. Po śmierci już nie była. Spadając, mocno poobijała twarz. Głowa prawie zmiażdżona.

Pavel przygryzł usta. Marek zerknął na niego i dodał:

- Wiem, że nie ty byłeś ojcem. Sorry. Nie masz grupy krwi B. Maya miała A. Ty masz A. Dziecko B. Te dane zapamiętał laborant, ale wystarczą, żeby cię wykluczyć.

Pavel poczuł się tak, jakby jego głowa odłączyła się od ciała i frunęła na karuzeli. Wirowało w niej i szumiało.

Znalazła kogoś, kto dawał jej dziecku szanse na lepsze życie, pomyślał.

- Słuchaj, wszystkie fakty wskazują na to, że kogoś miała, więc dlaczego PeCeCo kazał mnie zabić? Przecież nie było żadnych dowodów, że to ja wyrzuciłem ją przez okno. Ani nawet, że ja doprowadziłem ją do samobójstwa.

Marek popatrzył na niego i pokiwał głową z politowaniem.

- Masz E-klas. Jeśli sprawdzisz statystyki, w takim przypadku w dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach sprawcą przestępstwa jest partner, mąż, chłopak, konkubent. Kto by się przejmował kimś takim jak ty? Trzeba szybko zamknąć śledztwo i zająć się następnym. Może okradziono kogoś z A albo B-klas? Może ktoś nieuprawniony wdarł się do Strefy ES i zerwał z flajera lusterko albo wycieraczkę? O, to poważna sprawa! Trzeba znaleźć złodzieja i oddać fanty prawowitemu właścicielowi, którego przodkowie włożyli mnóstwo pracy w zdobycie majątku. Najprawdopodobniej byli oszustami albo gangsterami, kradli i mordowali, ale to dzisiaj nikogo nie interesuje.

Pavel usłyszał w jego głosie ironię.

- Kto skasował dane? Kto ją spopielił? - zapytał po chwili.

- PeCeCo wydał decyzję.

- Ale ktoś wrzucił informacje.

- No właśnie. Niektóre nieprawdziwe. Niestety, mogło to zrobić około trzydziestu osób.

- Czyli po prostu ktoś mnie po chamsku wrobił i konsekwentnie zaciera ślady.

- Właśnie. Dlatego teraz mój partner sprawdza, kto chciał cię załatwić. Ale to trudna sprawa, nie bardzo można grzebać w danych, bo śledztwo oficjalnie zostało zamknięte. Trzeba to zrobić delikatnie, żeby niepotrzebnie nie narazić się komuś, kto siedzi bardzo wysoko. Wiesz, nikt nie chce ryzykować przeniesienia do patrolowania okolic Czarnej Dzielnicy.

Pavel nie odpowiedział.

Nadlecieli nad las.

- Gdzie to było? - zapytał Marek.

Pavel spojrzał z góry na drzewa, strumień, drogę i widoczne w odległości kilkuset metrów osiedle. Szybko zlokalizował właściwe miejsce.

- Tam. - Pokazał palcem.

Wylądowali na polanie. Pavel wyskoczył z flajera i przez chwilę chodził pomiędzy suchymi chwastami, szukając zwalonego pnia. Myślał o tym, co powiedział Marek. Maya była w ciąży. Może tym razem postanowiła zabić nie tylko dziecko, ale i siebie? Taka rozszerzona aborcja. Nie, na pewno nie. Pewnie wreszcie kogoś sobie znalazła. Właściwie nie ma się czemu dziwić. Nie spał z nią od dawna. Wyczuwała jego niechęć. Gdyby któreś z nich miało się gdzie wyprowadzić, już dawno by to zrobiło. Z kim poszła do łóżka? Z panem "X". Prawdopodobnie nie podobało mu się, że zaszła w ciążę. Nie chciał się wiązać, płacić na dziecko. Może miał żonę, może romans zrujnowałby jego karierę? Pavel dobrze znał Mayę. Gdy do czegoś dążyła, stawała się nie do wytrzymania. Mogła chcieć, żeby ten "X" się z nią ożenił? Czy mogła posunąć się do szantażu? Nie da się tego wykluczyć. Zabił ją, a teraz zaciera ślady. Musi mieć mocne układy. Ale raz uruchomiony mechanizm zbrodni nie daje się łatwo zatrzymać. Na pewno Max znalazł jakiś trop. Dlatego także zginął.

Dostrzegł przewrócone drzewo!

Wsunął się pod pień. W szparze obok wydrapanego krzyża tkwił czip.

Wrócił do flajera.

- Mam go - powiedział, wyczołgując się z dołka.

- Zamienimy. - Marek wyjął z kieszeni nóż, który w sklepie zabrał Pavlowi. - Daj rękę.

Sądził, że Marek zrobi mu zastrzyk przeciwbólowy, że zdezynfekuje miejsce zabiegu, ale on najwyraźniej bardzo się śpieszył, po prostu naciął ranę zabliźnioną Sterylem, wydłubał chipa Jakima Banacha, odłączył go i zainstalował właściwy. Czipa Banacha schował do aluminiowej torebki i włożył do bagażnika.

- Nie masz Sterylu? - zapytał Pavel, nieco zaskoczony pośpiechem i bylejakością tego, co zrobił Marek.

- Aha... - Polis sięgnął do bagażnika i podał mu apteczkę.

Pavel psiknął na ranę, preparat zapienił się natychmiast, zakrywając cienką powłoką pulsujące niebieskie światełko.

- Znowu nazywasz się Pavel Morski, jesteś w systemie - powiedział Marek. - D-klas.

Pavel spojrzał na niego z niedowierzaniem.

- Jak to?

- Wpisałem pewne dane do sytemu. Polis ma naprawdę spore możliwości.

- Wiedziałem, że duże, ale nie sądziłem, że aż takie.

- Żyjesz w nieświadomości, jak większość społeczeństwa.

- Co teraz? - zapytał Pavel.

- Sprawdziłem informacje uzyskane podczas śledztwa. Podobno w waszym mieszkaniu było bardzo mało rzeczy Mai. Wyprowadziła się?

- Kilka dni przed... śmiercią. Do koleżanki. Tamta akurat wyjechała do Kanady.

- Jak się nazywa?

- A diabli ją wiedzą. Maya mówiła o niej Sziwa.

- Musimy sprawdzić comput Mai, bo go nie znaleźliśmy. No i trzeba przejrzeć jej rzeczy.

- Też o tym pomyślałem.

- Jaki adres?

Pavel spojrzał na Marka. Temu facetowi zawdzięczał życie. Stojący przed nim polis mógł go zabić już w sklepie, w którym się spotkali. Wtedy Pavel był poszukiwany, posługiwał się nie swoim czipem i wisiała nad nim kara śmierci. Teraz dzięki Markowi wrócił do D-klas, a jego wyrok został zawieszony. Do ponownego wyjaśnienia sprawy był pełnoprawnym obywatelem. Pomimo to poczuł, że lepiej będzie, jeśli na razie nie poda adresu Sziwy. To była jego ostatnia mocna karta, chciał mieć pewność, że Marek go tam ze sobą zabierze.

- Cholera, nie znam. Ale trafię - powiedział. - Na Hermaszewskiego, chyba cztery.

Marek się zawahał. Jakby nie był pewny, jaką decyzję podjąć.

- Wsiadaj - powiedział po chwili.

Flajer wzniósł się w powietrze, zakręcił i poleciał w kierunku centrum.

- Słuchaj, jak to jest? Na Kozziss był polis, podobno jakiś Piter, prowadził śledztwo. Dlaczego bez sprawdzenia rzeczy Mai od razu mnie oskarżył? - zapytał Pavel.

Marek nie odpowiedział. Po chwili pokręcił głową i mruknął:

- Już ci mówiłem, że to wszystko mi się nie podoba. Piter przesłuchał raptem dwie osoby i zrobił test zapachowy. Oczywiście na bieżąco wprowadzał informacje do systemu. Nagle przyszedł rozkaz z góry, żeby kończyć sprawę, bo to było samobójstwo, a ty jesteś winny.

- Kto wydał taki rozkaz?

- Skąd mam wiedzieć? Ktoś wyżej analizuje fakty, podejmuje decyzję i ona idzie w dół. Czasem kilka szczebli. Decyzja nie jest weryfikowana, bo nie ma na to czasu. Obowiązuje zasada zaufania do informacji płynących z góry. Tacy robole jak ja dostają rozkaz i robią, co się im każe. Jeśli szef decyduje, żeby odpuścić, to odpuszczam. Zaczynam zajmować się nowym przestępstwem, a o starym natychmiast zapominam. Tak samo na pewno było z Piterem. Ja też nie powinienem się teraz w tym gównie babrać, ale udało mi się włączyć do śledztwa dotyczącego zabójstwa Maxa, a te dwie sprawy prawdopodobnie są powiązane. Odział Wagadacza - mojego bezpośredniego szefa - prowadzi śledztwo w sprawie Maxa, dlatego ja też mogę się tym zajmować.

- Znasz tego Pitera, który prowadził śledztwo?

- Słabo - uciął rozmowę Marek i gwałtownie wzniósł flajera w górę, wlecieli w pas dużych szybkości.

- Kto stwierdził, że Max nie żyje? - zapytał Pavel.

- Sekurit znalazł w garażu kupkę popiołu i czipa.

- Ten Waldek Ignas?

Marek kiwnął głową.

- A co się z nim teraz dzieje?

- Z kim?

- Z Ignasem.

- Został w areszcie.

- Trzeba go obserwować. To znaczy sprawdzać, czy jest bezpieczny. To ważny świadek.

- Geniusz! Chyba poprę twój wniosek, gdybyś się starał o pracę w polis - zaśmiał się Marek.

- Z D-klas mnie nie przyjmą - odpowiedział poważnie Pavel. - Już kiedyś o tym myślałem.

- Jakby cię uznali za dobrego kandydata, to szybko mogą załatwić zmianę D-klas na niższą C.

- Nie żartuj. A wracając do Ignasa, mówię serio. Masz chyba kumpli w firmie. Ktoś powinien go monitorować.

- Każdego aresztowanego pilnują. Na ile to możliwe. W celi siedzi dwudziestu bandytów, najczęściej psycholi...

- No właśnie...

Rozległ się sygnał przychodzącego połączenia, a na ekranie zamigotało kilka cyfr. Marek przez chwilę się wahał, jakby nie był pewny, czy odebrać.

- Firma mnie szuka - powiedział i nacisnął punkt C przy kierownicy.

- Co jest?

- Waldek Ignas nie żyje - rozległ się głos.

- O kurwa! - rzucił Marek.

- Zatruł się czymś.

- Jak się zatruł? - Zerknął na Pavla.

- Miał przy sobie truciznę.

- Niemożliwe! Jak mógł coś przemycić do celi?!

- W dupie?

...