1

Aleks

W tamtym momencie jeszcze nie miałem przeczucia, że śmierć szła też po mnie.

Gdy się zaczęło, policja dopiero jechała do mojego domu.

- Pod szóstką jest awantura. - Pewnie tak powiedziała Skalska, gdy babciowatą dłonią wykręcała numer alarmowy, jednocześnie obserwując mnie przez okno swojego pokoju.

Robiła to wcześniej mnóstwo razy. Serio, wielokrotnie widziałem jej twarz za firaną, gdy działy się takie rzeczy. Tylko że wcześniej patrzyła, i to wszystko. Tamtego wieczoru zobaczyła więcej niż wcześniej. Widziała mnie. Dlatego sięgnęła po telefon i wykręciła numer.

Myślę, że radiowóz patrolował pobliską dzielnicę. Pewnie dostali wiadomość przez radio i raptownie ruszyli w kierunku mojego domu. Minęli nowe bloki z białymi tarasami, skręcili w wąską ulicę pnącą się w górę i znaleźli się na mojej dzielni. Tu już nic nie było białe ani ładne.

Usłyszałem syrenę krótko po tym, jak w domu nastała cisza.

Leżałem wtedy na dywanie, nie będąc w stanie zrobić nic więcej. Tablet graficzny, a w nim rozpoczęty komiks, znajdował się przy mnie. Księżyc przebijał się przez okno pokoju. Modele statków kosmicznych, zrobione, gdy byłem dzieciakiem, kołysały się na długich nitkach, poruszane gorącym powietrzem. Dawniej marzyłem, żeby być astronautą, potem, żeby pracować dla NASA, a jeszcze później, żeby stworzyć niesamowity kosmiczny komiks. Teraz z marzeń pozostał tylko komiks.

W mojej głowie odtwarzały się obrazy: ręka zaciskająca się na moim barku. Krzyk tak blisko, że czułem na twarzy ślinę. I moment, gdy odepchnąłem ręce ojca z taką siłą, że runął na stół, strącając wszystko na podłogę.

- Jesteśmy na miejscu - powiedział męski głos, a inny, cichy, coś odpowiedział przez radio.

Czy to już koniec wszystkiego?

Huczało mi w głowie i musiałem złapać się futryny, bo gdy próbowałem wstać, nogi odmawiały posłuszeństwa. Wirowało mi w głowie. W jakimś momencie uświadomiłem sobie, że jestem w łazience.

Spojrzałem w lustro.

W szkole tylko raz usłyszałem coś dobrego na swój temat. To wyszło od dziewczyny, której imienia nie znałem. Widziałem ją na boisku, ale raczej na pewno nie chodziła z nami na zajęcia. Chwilę mi się przyglądała, gdy siedziałem na murku, a potem stwierdziła: "Masz niesamowite oczy, jak z jakiejś grafiki komputerowej".

Może faktycznie tak było, bo w lustrze moją uwagę przykuły właśnie oczy.

Były twarde i zimne. Błyszczące i niebieskie. Zupełnie jak oczy mojego ojca.

Odkręciłem kran i przez chwilę słyszałem wyłącznie szum lejącej się wody.

Policjant pewnie walił w drzwi, może nawet zaczął obchodzić dom dookoła.

- Policja! - Głos rozległ się gdzieś przy oknie. - Proszę otworzyć!

Naciągnąłem kaptur bluzy na głowę.

Rząd zdjęć wisiał w korytarzu od tak dawna, że prawie nie pamiętałem, iż kiedykolwiek byliśmy z tatą w lesie, że jeździliśmy po Polsce TIR-em i że wierzyłem, iż warsztat samochodowy, który teraz był tylko zagraconym garażem, wyciągnie nas daleko od tego miejsca, do lepszej dzielnicy.

Łańcuch zgrzytnął, gdy zdejmowałem go z drzwi.

- Ręce za głowę! - zawołał policjant na mój widok, unosząc broń. - Policja!

Próbowałem nie gapić się na spluwę. Posłusznie podniosłem dłonie.

- Jak się nazywasz? - Policjant opuścił służbowego Glocka, ale patrzył na korytarz za moimi plecami. - Kto jest w domu poza tobą?

Zauważyłem niską, drobną policjantkę, która właśnie wyszła z mojego ogrodu z latarką w dłoni.

- Nazywam się Aleksander Jankowski - odpowiedziałem. - Tata zasnął. Nie musicie tutaj być. Już jest w porządku.

*

Mam jakąś tam wiedzę o prawie - gdy żyje się tak jak ja, informacje o tym, co muszę, a czego nie muszę, spadają naturalnie, jak wiadomości o piłce nożnej, wynikach meczu czy napojach energetycznych.

- Pojedziesz z nami na pogotowie - zadecydowała policjantka, gdy spisała wstępny raport.

Wiedziałem, że mam wybór. Jeśli nie poddam się w szpitalu obdukcji, wiele rzeczy się nie wydarzy, a ojciec z izby wytrzeźwień jutro albo pojutrze wróci do domu. Nie zatrzymają go na dłużej. Nie będzie żadnej wielkiej sprawy.

- Odechce ci się po psiarnię dzwonić! - usłyszałem jego wściekły głos gdzieś za plecami i momentalnie spięły mi się wszystkie mięśnie, odruchowo się cofnąłem, osłaniając głowę.

Kiedy potem opuściłem ręce, policjant wpychał ojca do radiowozu, a policjantka stała w niebieskim, pulsującym świetle wpatrzona we mnie twardymi oczami.

- Nie musisz w tym tkwić - powiedziała. - Jedź z nami. Uruchomię procedurę niebieskiej karty, ale możemy to skończyć już dzisiaj. Nie musisz czekać.

- Nic mi nie jest.

Z notesu wyjęła jakąś wizytówkę.

- To niebieska linia. Gdyby coś się działo, zanim przyjdzie urzędnik, po prostu zadzwoń. - Stanowczo wsunęła mi ją do ręki.

*

W domu schyliłem się po rozbite talerze i resztki jedzenia na podłodze, ale głowa pulsowała tak mocno, że nie dałem rady niczego ogarnąć.

- Zadzwoń, gdyby tata znowu świrował - powtarzała moja siostra Ania, od kiedy wyszła za mąż i przeprowadziła się do Gdańska.

Tylko że to wszystko tak nie działa.

Płaszcz ojca leżał w przedpokoju - na podłodze, bo tam go rzucił, gdy zaczęła się awantura. Z kieszeni wystawał portfel i nagle przyszło mi do głowy, że po drodze ktoś mógł go okraść, skoro szedł pijany, albo może tata zgubił kartę do bankomatu - to już się w przeszłości zdarzało. Pospiesznie zabrałem portfel i otworzyłem. Znieruchomiałem, wpatrzony w zdjęcie.

Prawie nie pamiętałem, jak to było, gdy mieszkały z nami mama i Ania, gdy ojciec popijał, ale nie wpadał w alkoholowe cugi.

Przesunąłem palcem po fotografii mamy.

Właśnie przez takie rzeczy nie mogłem pogrążyć ojca ani tym bardziej zostawić go tutaj samego.

*

Kiedyś myślałem, że dorosłość oznacza możliwość wyboru.

- Pierwsze, co zrobię po osiemnastce, to przestanę chodzić do szkoły - żartował Dave, gdy za szkołą paliliśmy jointy. - Really, skupię się na perkusji i oleję całą resztę. Przecież chcę grać!

Ale dorosłość polega na czymś zupełnie innym i bywa cholernie rozczarowująca.

W sypialni, rozgarniając włosy tak, by nie dotknąć miękkiego, pulsującego miejsca nad karkiem, wiedziałem dokładnie, co zrobię rano. Na pewno nie to, co chciałbym zrobić.

Więc rano wstanę, jakby nic się nie wydarzyło. Ubiorę się i pójdę drogą między domami, mijając garaż Gizińskiego. Mój sąsiad wiedział, co tu się działo, ale chyba słabo sobie z tym radził, więc pewnie powie jeden ze swoich żartów:

- No, no, syn gwiazdy kryminału idzie! Poproś ojca o autograf dla mnie, zanim znowu go zgarną!

Może, jeśli nie będzie tak cholernie źle, odpowiem coś, co go rozbawi:

- Na pewno będzie jeszcze okazja.

A w autobusie oprę się o okno, jak w każdą środę. Chociaż dałbym wszystko za to, by po prostu naciągnąć kołdrę na głowę i nic nie widzieć ani nie myśleć, pojadę do szkoły, bo tam powinienem się znaleźć, gdybym miał normalne życie.

Tylko że w środę jest lepiej niż w inne dni tygodnia. W środę tyłem do jazdy, przy kole zawsze siada dziewczyna. Chodzi do mojej szkoły, do drugiej klasy biol-chem, ale się nie znamy. Siedzi za każdym razem ze spuszczoną głową, w vintage'owej czapce z daszkiem z napisem "Love mountain", nosi szare, podniszczone Conversy i duży plecak - ma na nim fajne przypinki z nazwami starych, rockowych zespołów - który wygląda, jakby przeżył już co najmniej dziesięć lat na górskich szlakach.

Nie ma pojęcia, że się na nią gapię. Nie wie, że dołączyłem ją do Skeli w moim komiksie i teraz będą razem podróżować po sektorze galaktyki, który uległ astrofizycznej destrukcji.

Dorosłość polegała właśnie na tym, żeby dbać o to, co zostało.

*

Rano słońce rozlewało się po okolicy i chodniku, jak gdyby ktoś wylał je z wiadra.

- Zrobiło się o twoim ojcu głośno! - zawołał Giziński z nerwowym uśmiechem, gdy mijałem jego garaż.

- Przynajmniej ja mogę być tym cichym w rodzinie - odpowiedziałem w jego stylu i Giziński się roześmiał, a potem spoważniał i kiwnął głową na znak, że wie, jak to jest, i że każdy z nas tutaj mieszkających zna historie podobne do mojej, więc lepiej się z nich śmiać, niż brać je serio.

W autobusie oparłem tablet o barierkę, ale dziewczyna tym razem nie podniosła głowy nawet na tyle, żebym mógł narysować szczegóły jej twarzy.

No już, nie bądź taka! - nakazywałem w myślach.

Nic z tego.

Kiedy dotarliśmy pod szkołę (ona przede mną, a ja kilka metrów za nią, bo po uderzeniu w głowę wszystko zajmowało mi strasznie dużo czasu), przy budynku i na parkingu było wciąż prawie pusto.

- Aleks, dyrektor na ciebie czeka - powiedziała woźna, gdy mijałem ją w drzwiach.

- Dyrektor? - Zatrzymałem się zaskoczony. - Na mnie? Dlaczego?

Sześć - tyle minut zostało, zanim miałem dowiedzieć się, że... szła po mnie śmierć. Oczywiście wtedy jeszcze nie miałem o tym pojęcia. Pomyślałem natomiast, że może jakimś cudem dyro dowiedział się o tej nocnej aferze u mnie w domu. Że może procedura niebieskiej karty została już uruchomiona i zaraz zostanę siłą zabrany z domu.

- Nie wiem, prosił, żebym ci to przekazała. - Woźna wzruszyła ramionami, niezbyt zainteresowana.

Na pierwszym piętrze w korytarzu zauważyłem Dave'a z jakimś kolesiem, siedzących na szerokim parapecie okna.

- Hej, hej! - Dave przybił mi piątkę, gdy go mijałem. - Widzimy się na długiej za szkołą? Jak zawsze?

- Jasne!

Pięć sekund.

- Aleks? - Sekretarka sprawiała wrażenie spiętej, gdy wszedłem do sekretariatu, i to właśnie przez wyraz jej twarzy nagle dotarło do mnie, że to nie będzie chyba zwykła rozmowa. - Wejdź, dyrektor na ciebie czeka.

Zawahałem się, zanim zapukałem do drzwi z mosiężną tabliczką.

- Otwarte! - zawołał dyrektor ze środka.

Cztery.

- Dzień dobry. Pan chciał mnie widzieć?

- Usiądź, Aleks, cieszę się, że już jesteś. - Dyrektor stał przy oknie z rękami skrzyżowanymi na piersiach i podobnie jak sekretarka, wyglądał na nieco spiętego.

Trzy.

Nie spodziewałem się, że będzie tu ktoś trzeci.

Chodził do równoległej klasy i miał na imię Paweł. Jasne, wszyscy go znaliśmy, głównie z tego, że grał na basie w szkolnym zespole z Dave'em, malował oczy, pisał niezłe kawałki i ubierał się tak, że połowa ludzi w szkole go podziwiała, a połowa darła z niego łacha.

- Czekamy jeszcze na kogoś. Zaraz przyjdzie. - Dyrektor wyraźnie nie mógł znaleźć sobie miejsca, więc krążył po gabinecie.

Usiadłem. Na pierwszej lekcji mieliśmy pisać sprawdzian. To głupie, lecz nagle zapragnąłem być tam, a nie tutaj.

Dwa.

Rozległo się ciche pukanie do drzwi.

- Proszę! - zawołał dyrektor, rozcierając ręce, jakby mu zmarzły.

Spojrzałem na dwóch mężczyzn wchodzących do środka. Moje serce zwolniło tempo, a potem uderzyło mocniej. Mężczyźni nie zdążyli się przedstawić, w ogóle nic nie zdążyli powiedzieć, bo drzwi ponownie się uchyliły i sekretarka wyszeptała:

- Jest już Tamara.

W gabinecie pojawiła się dziewczyna z autobusu! Zapatrzyłem się w nią, gdy zaciskała dłonie na szelkach plecaka, wchodząc w głąb gabinetu, chyba tak samo jak ja zaskoczona wezwaniem.

Spojrzałem na telefon. Nie było żadnego połączenia z komisariatu, niczego, co tłumaczyłoby, czemu dyrektor chciał mnie widzieć. I czemu byli tutaj tamci mężczyźni.

- Poczekajmy jeszcze kilka minut - poprosił dyrektor, a jeden z mężczyzn, starszy, siwiejący, z wyblakłymi oczami, które wyglądały, jakby widziały już całe zło tego świata, usiadł na krześle, dokładnie naprzeciwko mnie, i pokazał nam legitymację. Policyjną.

- Czekamy na waszych rodziców - dodał dyrektor po chwili. - Zaraz tutaj będą. Bez nich nie możemy zacząć. Wszyscy jesteście jeszcze niepełnoletni.

Jeden.

2

Paweł

Czternaście godzin wcześniej

Wiązałem kolorowe sznurówki w glanach, a ojczym obserwował mnie z kuchni z taką miną, jakby umierał z pragnienia, żebym wyglądał jak synowie jego kumpli, zmył makijaż i zamienił skórzany płaszcz na normalną kurtkę, żebym zaczął kupować rzeczy w sieciowych sklepach, a nie w second handach, i w ogóle przeszedł transformację w kogoś zajebiście normalnego.

- Nie wracaj późno, idzie burza! - Uniósł rękę na do widzenia, bo chyba wciąż mu się wydawało, że mam siedem lat i idę do piaskownicy z koparką.

Myślę, że tak mnie zapamiętał z pierwszego spotkania, gdy startował do mojej matki, i wolał tego nie zmieniać.

- Okej.

Skórzana torba listonoszka pewnie nie była najwygodniejsza na świecie, ale była moja. Naciągnąłem kaptur bluzy na zafarbowane na biało, postrzępione włosy. Z garażu zabrałem rower, a w słuchawkach nastawiłem Le Tigre Let's Run tak głośno, żeby wygoniła wszystkie myśli.

Oh we could rock

Or we could bomb

Or we could try

Like super hard...[1] - śpiewała, podczas gdy ruszyłem szybko, aż koła zapiszczały na rozgrzanym chodniku.

"Pod koniec września do Gdyni powraca lato" - głosił nagłówek gazety wystawionej w witrynie sklepu, który minąłem. Na pełnej rowerowej prędkości przeskoczyłem krawężnik i pomknąłem pomiędzy porośniętymi bluszczem ścianami domów. Nie chciałem tego, ale moje spojrzenie pobiegło do kamienicy, do której kiedyś przychodziłem częściej niż do własnej chaty.

Dzisiaj Wiktor miał zamknięte okno, więc chyba nie było go w domu.

Karetka pogotowia wyjechała zza zakrętu tak nagle, że mało się z nią nie zderzyłem. Whoaaaa! - wskoczyłem na chodnik, ominąłem ludzi i popędziłem prędko; tak prędko, że mógłbym ścigać się z samochodami, a tamta kamienica została w tyle. Lubię taką adrenalinkę.

Obrót. Na przystanku autobusowym moje spojrzenie przykuły dwa radiowozy. Stały pod wiaduktem, blisko naszej szkoły, tam gdzie zawsze spotykali się ludzie, żeby jarać blanty. Muzyka w moich uszach pędziła. Le Tigre wołała:

Or we could

or we could

or we could!

Ominąłem kosz na śmieci. Przejechałem po krawędzi krawężnika. Obróciłem się na kole w stronę przystanku, minąłem grupę ludzi na coś się gapiących i raptownie wyhamowałem.

Le Tigre ciągle krzyczała:

Or we could!

Or we could!

A ja zszarpnąłem z uszu słuchawki i wreszcie dotarły do mnie głosy ludzi i wycie kolejnej nadjeżdżającej karetki pogotowia. Pierwszy grzmot rozciął niebo tak blisko, że miałem wrażenie, iż cały wiadukt zadrżał.

- Odsunąć się! - zawołał policjant, rozpinając policyjną taśmę wokół terenu.

Zaczęło lać. Krople deszczu padały tak intensywnie, że ludzie zaczęli się cofać pod zadaszenie. Zobaczyłem tamto i pojawiło się głupie wrażenie, że zaraz stracę grawitację i odlecę. Zacisnąłem ręce na kierownicy roweru.

Spadaj stąd! - ponagliłem siebie, czując ucisk paniki. Wypad, do cholery! Nie stój tu!

Kolejna syrena policyjna przebijała się przez huk grzmotu, gdy nacisnąłem pedały i zacząłem odjeżdżać tak szybko, jakbym mógł wywalić z pamięci leżące pod wiaduktem ciało.

*

- Co tu robisz? - Woźny wyglądał na zaskoczonego, kiedy otworzył mi drzwi szkoły.

- Coś zostawiłem w salce. Muszę to zabrać.

- Okropnie leje, Paweł. Przyjechałeś na rowerze? Kilka godzin temu byli twoi koledzy. Musieli się nieźle natrudzić, żeby wejść tak, bym nie widział.

- Jacy koledzy? Nie mam w tej szkole kumpli poza Dave'em. - Zsunąłem słuchawki i ruszyłem za nim przez pusty korytarz, jednocześnie wycierając rękawami bluzy deszcz z twarzy.

Woźny zapalił światło na schodach, a potem kolejne, w podziemiach.

- Widziałem Filipa - oznajmił. - Nie przyjaźnicie się?

- Z Filipem? - Zwolniłem kroku, próbując wyrzucić z głowy tamten obraz.

Jezu, to musiał być ktoś z naszej szkoły - pomyślałem. Bo widziałem bluzę martwego chłopaka, miał ją na sobie, gdy leżał na ulicy przy rozbitym samochodzie. Niebieską z naszywką na ramieniu, przypominającą naszywki amerykańskiej armii. Kiedyś już zwróciła moją uwagę w szatni.

- Był z drugim chłopakiem. - Woźny zbliżył się do drzwi kantorka.

Szkoła oddała go dla mojego zespołu na miejsce prób, kiedy przyszliśmy pogadać z dyrektorem.

"Świetnie! - powiedział wtedy dyrektor zadowolony, chociaż na jego miejscu wywaliłbym nas na zbity pysk, bo siedzieliśmy w jego gabinecie jak Sex Pistols: w glanach, z rozczochranymi fryzurami, menelskimi ciuchami, i wyglądaliśmy, jakbyśmy mieli wywalone na cały świat. - Jaką gracie muzykę? Nada się coś z tego na walentynki? Zorganizowałbym wam koncert".

- Zgłosiłem to, szkoła nie jest placem zabaw, ludzie nie mogą sobie tak wchodzić po lekcjach. - Woźny zapalił światło w salce. - A ty też masz mnie informować, gdy wysyłasz po coś kumpli.

- Przecież mówię, że to nie są moi kumple!

Dyrektor dawno temu zgodził się, żebyśmy wszystko tutaj zostawiali, dał nam nawet klucz, ale Dave go zgubił i jeszcze tego nie zgłosiliśmy - dyrektor na pewno chciałby kasę za dorobienie nowego, a nikt z nas nie miał. Ale gdy już za osiem dni zagramy na przesłuchaniu kapel i dostaniemy główną nagrodę...

"Licz kolory!" - przypomniałem sobie porady terapeutki, bo tak kazała mi robić, gdy traciłem koncentrację.

Czerwony. Czerwony taboret. Czerwony ręcznik Dave'a. Czerwony kurek w kranie.

Sięgnąłem do torby, bo jechałem taki kawał właśnie po to, co znajdowało się w jej środku. Głupio się stało, że zostawiłem tutaj zeszyt z osobistymi notatkami. Nie wiem, o czym wtedy myślałem, do cholery.

- Wzięli coś twojego, Paweł? - Woźny musiał zorientować się po mojej minie. - Filip i ten jego kolega?

Jeszcze raz wsadziłem rękę do torby.

- Tego drugiego chłopaka nie widziałem dobrze - mówił dalej woźny, podczas gdy ja niemal w histerii wysypałem zawartość torby na podłogę.

Naiwna nadzieja kazała mi rozejrzeć się po kantorku. Może odłożyłem notes na którąś półkę? Albo jednak zabrałem go do domu? Naprawdę mogłem być aż tak nieogarnięty, by go tutaj zostawić?

- Ten drugi był wyższy od Filipa. Ciemnowłosy. Trochę jak...

Wiktor! - moje serce najpierw zatrzymało się, a potem zaczęło walić. Tylko nie Wiktor! - pomyślałem, bo dawno, dawno temu, tak dawno, że wolałem wierzyć, iż to nieprawda, byliśmy z Wiktorem przyjaciółmi. Naprawdę. Do jego kamienicy chodziłem tak często, że stała się moim drugim domem. I tak też czułem się w środku, w świecie Wiktora. Teraz Wiktor trzymał się z Filipem i na bank nie powiedział mu o tym, że jako dzieciaki puszczaliśmy sobie świetlne sygnały z okien domów, budowaliśmy w lesie bazy i godzinami zastanawialiśmy się, co będziemy robić, gdy dorośniemy.

- Wiktor? - podsunąłem i spojrzałem na woźnego z takim lękiem, że znieruchomiał.

- Tak, chyba on. A co? Co ci zabrali? Można to zgłosić dyrektorowi.

Brązowe drzewa za oknem. Brązowe buty woźnego. Brązowe...

- Gdzie ty idziesz? - zdumiał się woźny, gdy raptownie rzuciłem się do drzwi.

*

Może jeszcze nie zdążyli przeczytać. Jeśli to zrobią... wolałem nawet nie myśleć, co się wtedy stanie. Z piskiem opon na mokrym chodniku zatrzymałem rower pod czteropiętrową kamienicą.

Nie miałem pojęcia, na którym piętrze mieszkał Filip, ale było jasne, że do Wiktora iść nie dałbym rady. Filip to świr, ale przynajmniej nieobchodzący mnie świr, więc wolałem teraz jego. Zadarłem głowę i czujnie przyjrzałem się oknom. Prawie wszędzie paliły się światła, więc bez problemu zauważyłem jedno, gdzie ktoś rozwiesił zamiast zasłony flagę z uniwersum gry. Jasne, ulubione uniwersum wszystkich, więc pewnie też i pieprzonego Filipa.

Obliczyłem numer i wcisnąłem przycisk domofonu.

- Przyszedłem do Filipa - powiedziałem, gdy po drugiej stronie usłyszałem dźwięk podnoszonej słuchawki.

- Tak? A kto? - zapytał głos. Znajomy.

Wtedy pochyliłem się do domofonu niżej i wysyczałem:

- Masz coś mojego.

Ku mojemu zdumieniu, zamiast odłożyć słuchawkę i mnie olać, Filip wcisnął przycisk domofonu. Zupełnie jakby na mnie czekał.

Zdenerwowanie jak ogień biegło mi po plecach, kiedy pchnąłem drzwi na klatkę schodową. Przed sobą w półmroku dostrzegłem drewniane schody. Nigdy wcześniej tutaj nie byłem i teraz zacząłem się zastanawiać, czy przypadkiem Filip nie był walnięty właśnie dlatego, że mieszkał w takim syfie.

Czworokąt - tak moja mama nazywała tę dzielnicę. Składały się na nią cztery kamienice; umieszczono w nich rodziny niepłacące czynszu albo takie, których członkowie wyszli z więzienia. Ruszyłem wzdłuż ściany pełnej napisów, wśród których wyodrębniłem tekst: "Jebać to!". Bez wyjaśnienia co. Na półpiętrze ktoś rozbił okno i najwyraźniej nikomu nie spieszyło się, żeby chociaż pozbierać szkło. Moje spojrzenie zatrzymało się na kratach nałożonych na jedne z drzwi.

- Na pewno idziesz do mnie? - Filip czekał na piętrze z rękami skrzyżowanymi na piersi i uniesioną wyżej brodą, jakby szykował się do ataku.

Wystarczył mi rzut oka, by zobaczyć, jaki jest wściekły.

- Daj mi zeszyt i znikam - odpowiedziałem, pokonując ostatnie stopnie, chociaż moje ciało na widok Filipa chciało się wycofać.

Bo Filip był wysoki, prawie tak jak ja, ale mieszkał tutaj. A to znaczyło, że osoby takie jak ja nie stanowiły dla niego problemu. Mieszkał w tej gównianej dzielnicy, gdzie pewnie bójki są na porządku dziennym. Prawdopodobnie mieszkając tutaj, umiał bić się o niebo lepiej niż ja.

- A co, jeśli nie? - zapytał.

Idiotyczna gra. Jak się jest Filipem, to pewnie człowiek nie czuje, jak durne są takie teksty. Przejrzał notes? Czy zobaczył już tamto? Czy już się dowiedział...?

Jasne włosy kręciły się na jego głowie jak u anioła ze świętych obrazków, które dostawałem w dzieciństwie od księży podczas kolędy. I właśnie te włosy oraz pucułowata twarz odwracały uwagę od muskularnej sylwetki i zimnych, wyrachowanych oczu. Patrząc na Filipa z bliska, pierwszy raz sam na sam z nim, pomyślałem, że nieźle się wpakowałem.

- Nie bądź durniem, Filip - powiedziałem cicho, ale z pełną świadomością, że to będzie trigger do dalszej eskalacji. Czasem przecież lepiej zrobić coś takiego, niż nic nie zrobić.

Zanim zdążyłem się zorientować, co się zaraz wydarzy, rzucił się w moją stronę.

Jego ciężar wbił mnie w ścianę. Plecy eksplodowały bólem, a w głowie rozległ się huk - moja czaszka zderzyła się z czymś twardym. Poczułem na szyi jego przedramię, którym docisnął mnie do ściany. Drugą rękę zacisnął na moich włosach tak mocno, że odchyliłem głowę. I wtedy poczułem to - pięść walnęła mnie prosto w brodę.

Świat na chwilę się zatrzymał. W ustach rozlał się metaliczny smak krwi. Filip znowu mnie pchnął; poczułem pod plecami zderzenie z czymś mniej twardym. Z drzwiami.

Nie było czasu na myślenie. Żebra bolały przy każdym kolejnym ciosie. Próbowałem złapać oddech. Zareagować. Uderzyć go albo odepchnąć. Tylko że nie miałem żadnej możliwości. W końcu, gigantycznym wysiłkiem, udało mi się go od siebie odrzucić. Moja dłoń odruchowo się podniosła, zwinęła w pięść i trafiła go w kość policzkową. Natychmiast uderzyłem drugi raz drugą pięścią. I trzeci. Zobaczyłem krew tryskającą z jego nosa.

- Filip! - rozległ się chropowaty, męski głos gdzieś zza drzwi. - Co tam się dzieje?!

Filip odsunął się tak, jakby głos zza drzwi był gorszy od wszystkiego najgorszego, co mogliśmy sobie zrobić.

- Oddaj mi go! - Próbowałem złapać go za ramię, ale już wślizgiwał się do mieszkania. - Filip! Filip! Oddaj mi, kurwa, ten zeszyt!!!

Zgrzytnął zamek, kiedy zamknął za sobą drzwi.

Zielone kafle na podłodze. Zielony napis. Zielone sznurowadło w moim lewym glanie.

Przeczyta notes. Może jeszcze nigdy nie czytał żadnej książki, ale teraz przeczyta ten notes na bank. Ja pierdzielę, zrobi to. Jasne, że tak! Czy jeśli zadzwonię do Wiktora, coś wskóram?

- Nie bądź idiotą! - wyszeptałem, przyciskając dłonie do nasady bolącego nosa.

Wiktor mi nie pomoże. W dupie ma, że kiedyś gadał mi o swoich marzeniach. Teraz zachowuje się jak wróg i robi z Filipem wszystko, by mnie zniszczyć.

Nie pamiętam, jak zszedłem ze schodów. Pamiętam tylko, że kiedy znalazłem się na ulicy i już prowadziłem rower, prawie nieświadomy nieustającego deszczu, nagle dotarło do mnie, co Filip może zrobić z wiedzą, którą znajdzie w notesie, poza tym, że będzie mnie próbował zaszczuć głupimi uwagami.

Opublikuje teksty na Spotted - pomyślałem i musiałem pochylić się jak do wymiotów, bo tak mnie ścisnęło w brzuchu. Wszyscy się dowiedzą. Wszyscy. Dżisas, Yakiv też!

"Tworzysz czarne scenariusze - powtarzała terapeutka, gdy jeszcze do niej chodziłem jako dzieciak. - Paweł, większość rzeczy, których ludzie się boją, nigdy się nie zdarza".

Ale moja terapeutka nie chodziła do liceum z Filipem ani nie napisała tamtych notatek. Nie była mną.

*

Nie spałem całą noc, a kiedy następnego dnia rano wszedłem do szkoły, pierwsze, co zrobiłem, to poszukałem Filipa wzrokiem. Ludzie dopiero schodzili się do szkoły, korytarze wydawały się podejrzanie puste albo to ja pierwszy raz przyszedłem tak wcześnie. Co chwila spoglądałem na stronę Spotted, ale na razie niczego tam nie było.

- Paweł, idź do dyrektora - poprosił nauczyciel historii, gdy przyszedł pod salę z kluczem.

- Co? - Poczułem zniecierpliwienie. - Niby po co?

- Idź, proszę - powtórzył z łagodnością w głosie, z którą często się do mnie zwracał, co jeszcze bardziej działało mi na nerwy, bo chyba znaczyło, że mu mnie żal.

Od gabinetu dyrektora dzielił mnie niezbyt długi hol. Hol jednak teraz zaczął się jakby wydłużać. Znowu świrowałem. Jak na jakiejś bieżni - przyszło mi nawet do głowy. Bo wydawało mi się, że wcale nie przemieszczam się do przodu, a przecież to robiłem.

Filip pojawił się na końcu korytarza ze słuchawkami w uszach i na mój widok uśmiechnął się, jakby chciał powiedzieć: "A teraz uważaj, bo zaraz się zacznie!".

Za Filipem szedł Wiktor. Nie byłem w stanie spojrzeć mu w oczy. Pochyliłem głowę, gdy mnie mijał. Dudniło mi w skroniach.

- Na kogoś jeszcze czekamy - powiedział dyrektor na mój widok, gdy przekroczyłem próg jego gabinetu.

Prawie go nie słuchałem. Mocno łapiąc się poręczy, usiadłem na fotelu pod oknem.

"Jeśli nawet stracisz przytomność, ludzie ci pomogą" - powtarzała terapeutka, lecz to wcale nie pomagało. Właściwie żadna jej rada jak dotąd mi nie pomogła.

- Hej - odezwał się wysoki koleś, który wszedł do gabinetu chwilę po mnie.

- No cześć - odpowiedziałem, nie podnosząc wzroku.

Z kieszeni wysunąłem telefon i kolejny raz uruchomiłem Spotted. Jak myślicie, czyje to życie? - napisał anonim w poście.

Zaschło mi w ustach.

- Tak? - zapytałem, bo uświadomiłem sobie, że dyrektor coś do mnie mówi.

- Mówię, żebyś zrobił miejsce dla Tamary. - Dyrektor wskazał ręką i dopiero wtedy dotarło do mnie, że w pokoju jest już kolejna osoba, jakaś dziewczyna. I że wkoło niej stoi dwóch smutnych kolesi wyglądających jak gliny na filmach, gdy są po cywilu. Znieruchomiałem, wpatrując się w nich.

- Powiadomiłem waszych rodziców, żeby mogli uczestniczyć w rozmowie. - Dyrektor usiadł naprzeciwko nas. - Zaraz tutaj będą.

- Rodziców? - Chłopak koło mnie raptownie poderwał głowę. - Co to znaczy, że powiadomiliście rodziców? Moich też? Kogo?

- Powiadomiłem twoją siostrę, Aleksandrze - odpowiedział dyrektor jakoś tak, jakby mówił "siadaj i się nie odzywaj!". - Twój tata nie może przyjechać, lecz o tym chyba wiesz, prawda?

Skupiłem się na szuraniu, gdy dziewczyna pociągnęła duży, pełen naszywek i przypinek plecak po podłodze bliżej swoich nóg. Moje spojrzenie zaczepiło się na nazwie zespołu Led Zeppelin na jednej z naszywek na klapie.

Fajna kapela - przemknęło mi przez myśl, ale nawet nie starałem się tej myśli utrzymać.

Znowu spojrzałem na telefon. Obraz posta nie chciał się załadować. Boże, nie. Tylko nie to. Zaczęło się. To Filip. Byłem tego pewien. Filip opublikował moje zwierzenia, moje myśli. Post ciągle się nie ładował, ale i tak czułem, że już nie było dla mnie ratunku.

3

Tamara

Cztery godziny wcześniej

We śnie widzę go tak, jakby wciąż żył.

- Zobacz! - mówi, siadając przy mnie na mroźnym, skalistym szczycie góry.

Miliardy gwiazd świecą nad nami, układając się w przepiękne konstelacje. Przymykam oczy i chłonę piękno, wydaje mi się, że aż trudno je udźwignąć.

Z gór schodzi wiatr. Tak zawsze dzieje się w moich snach. Porusza świerkami, zbiera śnieg ze szlaku, biegnie prosto do mnie i mojego brata, zmienia mój oddech w obłoczek pary i kostnieją mi dłonie i stopy. Wtedy już wiem, że musimy uciekać.

- Chodź - proszę Darka. Wyciągam do niego dłoń, ale ona zawsze trafia w pustkę.

Jedno mrugnięcie i jestem sama na szczycie potężnej góry.

Darek znika. A wraz z nim spokój, nadzieja i pewność.

Spadnę! - myślę, jeszcze zanim naprawdę poczuję, że nie mam żadnego oparcia pod stopami. Brakuje mi raków. Czuję, jak bardzo zmarzły mi dłonie. Próbuję złapać się skalnej ściany, lecz palce ślizgają się po lodzie i są tak odrętwiałe, że brakuje im mocnego uchwytu. Rozpaczliwie szukam linki, do której mogłabym się przypiąć.

Wtedy przychodzi silniejszy wiatr. Rozwiewa mi włosy, przenika ubranie, odrywa mnie od ściany i...

- Darek? - To dziwne, że po obudzeniu wciąż wymawiam imię kogoś, kogo nie ma od sześciu lat.

Jest piąta rano. Na dworze dopiero wstaje blady świt.

- W Gdyni od kilku dni trwają niemal upalne temperatury - informuje spiker w radiu, którego ostatnio nie wyłączam na noc. - Uczniowie narzekają, że to najgorszy dla nich czas. Trudno uczyć się w takich warunkach...

Szuram stopami, idąc na bosaka po chłodnej podłodze do łazienki. Darek stoi za moimi plecami i patrzy, jak obmywam twarz wodą. Jest przy mnie, kiedy czeszę włosy. Wraca za mną do pokoju. Siedzi na krześle, gdy do jego starego plecaka pakuję zeszyty i książki.

- Już wychodzisz? - pyta mama zachrypniętym od snu głosem, gdy w przedpokoju zakładam trampki. - Nie za wcześnie, Tami? Co będziesz robić o tej godzinie w szkole?

- Obiecałam, że komuś pomogę. - Staram się, by nic po mnie nie było widać. Minęło mnóstwo czasu, od kiedy przestałam mówić rodzicom prawdę.

Na klatce schodowej nakładam na uszy białe słuchawki i włączam playlistę chłopaka, który na Spotify występuje pod nickiem DrownTheNoise. O szóstej rano na chodnikach, poza letnim ciepłem unoszącym się w powietrzu, nie ma jeszcze nikogo. Są tylko miasto i muzyka, która mnie wypełnia. I Darek, który jak balon przytroczony do mojej nogi wędruje za mną do autobusu. Chociaż mogłabym go zostawić za sobą, jeszcze nie potrafię ani nie chcę tego zrobić.

*

- Tami? - Nauczyciel wuefu, pan Marcin, wygląda na zaskoczonego, gdy widzi mnie wchodzącą na salę gimnastyczną. - Ej, myślałem, że nikt nie słuchał, gdy mówiłem, że możemy trenować przed lekcjami.

Ja słuchałam - myślę, ale nie mówię. Mało mówię i do niewielu ludzi. Tak mam od sześciu lat i nic nie mogę na to poradzić.

Odkładam na podłogę plecak. Nauczyciel na szczęście nie jest zbyt gadatliwy.

- Najpierw pobiegamy - proponuje, klaszcząc w dłonie.

Rozgrzewamy się, robiąc pięć okrążeń po boisku. On biegnie wolno, jakby dawał mi fory, ale wyrywam do przodu i już nie mogę się zatrzymać. Zaskoczony, przyspiesza więc kroku, lecz żeby mnie dogonić, musi się nieźle natrudzić.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji