Gdy gaśnie niebo - Magdalena Góralska

po drugiej stronie

wszystko jest

możliwe

po drugiej stronie

kończy się

strach

matowa czerń

wiatru śmiech

zaśpiewaj ciszą

skruszysz nicość

po drugiej stronie

śmierć inne ma

imię

po drugiej stronie

ból niemocą

ginie

M.G. 04.09.21r

mokre od łez chodniki

nasiąknięte pustką

nocy

latarni blask

rozświetla mrok

co umysł skuł

niemocą

jeszcze tli się papieros

w popiołach wczorajszych

do połowy pełna

wzruszeniem

na brzegu popielniczki

lewituje nowy dzień

z rynien wylewa się

nicość

świat zapada

w sen

M.G. 05.09.21

stracone gwiazdy

za szarość umysłu

spopielone idee

rozbitą szklankę

nijakich istnień

sprzedane życie

pod zastaw bylejakości

marmurowej podłogi

krzyczącej samotnością

na koniec potępienie

zakleja oczy absurdem

potykając się

o demony

nigdy nie spłacając

długu

M.G. 12.09.21

Gdy serce skostniałe podmuchem nicości,

dusza drżąca z tęsknoty umiera.

W pamiętniku ślady zasuszonej miłości,

ból oddech powoli odbiera.

Tylko jarzębina w parku słuchała,

gdy serce krzyczało z niemocy i strachu.

Pustką otulona wraz ze mną płakała,

gdy marzenia pogrzebałam w gnijącym piachu.

Z nadgarstka uchodziło życie,

a ona pięknem krwawiła.

Chciałam odejść stąd w zachwycie,

kiedy czarna godzina wybiła.

Czerwona jarzębino, piękna jak uśmiech słońca,

wypiłaś wszystkie łzy gdy runął mój świat.

Czerwona jarzębino, będziesz kwitnąć bez końca,

krwawić tęsknotą po nieskończoność lat.

Magdalena Góralska 23.09.21

markerem spisane

na meblach słowa

wyklejone plakatami ściany

dźwięki zbyt mocne

zbyt smutne by żyć

tworzyły niedoskonałe "ja"

świat spakowany

do plecaka z Nirvaną

zacieśniał się

do rozmiaru pułapki

struny pękały w gitarze

jedna po drugiej

krzyczały bezsilnością

i strachem

nocą demony wychodziły z szafy

rozrywały duszę na strzępy

wypełniała pustkę

zagłuszała nicość

pośród popiołów

czarnych jak smoła chwil

pośród samotnej drogi

muzyka dodawała sił

i oto wciąż biegnę

jak dziecko we mgle

w duszy wciąż wybrzmiewa

pragnienie wolności

na zawsze oddana

gwiazdom i słońcu

śpiewam tęsknotą

u bram do wieczności

M. G. 25.09.21

Gdy nagle dzień wpycha cię

w pustkę niebytu nawet kot nie zamiauczy

na twój widok

podłoga skrzypi rozczarowaniem

i tylko cisza snuje się

po korytarzu

wysypujesz nicość z popielniczki

chcąc zatrzymać wspomnienia

znowu noc nadeszła zbyt szybko

by móc ocalić pajęczą nić pod latarnią

bólem malowane sekundy dźgają prawdą

prosto w oczy

zaciska szpony na gardle

wyzwala od przegniłych już marzeń

pozbawiony skrzydeł feniks nigdy nie odradza się

z popiołów szaleństwa

M.G. 29.09.21

Pustka, która kruszy noc

Na miliardy odłamków ciszy,

Kaleczy powieki obłędem, do krwi.

Kostnieją mi palce, gdy dotknąć chcę

Obłoków, zatopić zęby w pulsującym poranku.

Pustka, która wszczepiła mi nicość

Pod skórę, napełnia trzewia żółcią

Przegniłych ideałów i zakrzywionych prawd.

Rozsadza żyły niemocą.

W nieistnienie wepchnięta rozrywam

Wargi nocy, próbując ocalić zaćmienie.

Powszedniego, między brzegiem szklanki

A krańcem wszechświata.

Spalone ćmy tańczą na ścianie,

Lepkiej od samotności i zaschniętej krwi.

Z rzęs skapuje nicość o wysokim

Stężeniu potępienia, uśmiecham się śmiercią.

Żyletki spadające z gwiazd przerabiają

Serce na tatar, wytrawne chwile upijają

Obłędem, do cna.

M.G. 07.10.21

rozsypała miliony gwiazd

na matowej czerni

nieba

w kryształowej tafli jeziora

odbicie marzeń

płonących skrzydłami feniksa

na horyzoncie dnia

cisza buzuje w żyłach

rozprasza szepty drzew

noc utkała mi wszechświat

z rozerwanych krzykiem myśli

oddech mroku na ramieniu

skruszył nicość na powiekach

pijana tym pięknem

scalam się z wiecznością

płyńmy

na granicę tchnienia

Magdalena Góralska 20.10.21