INTRO

O jedenastej czterdzieści siedem w nocy stałam na środku mokrego chodnika przy ulicy Chmielnej i patrzyłam, jak mężczyzna w ciemnej kurtce odłącza zasilanie neonu, który zamierzałam przywrócić do życia.

Nie znałam go. Nie znałam nawet jego nazwiska. Wiedziałam natomiast, że za czternaście godzin miałam przedstawić komisji festiwalowej projekt rekonstrukcji, nad którym pracowałam przez ostatnie trzy miesiące. Projekt, od którego zależało, czy moja niewielka pracownia przetrwa zimę.

- Przepraszam! - zawołałam, omijając kałużę. - Co pan właściwie robi?

Mężczyzna nie odwrócił się od razu. Dokończył sprawdzanie przewodu, odłożył miernik do walizki i dopiero wtedy spojrzał w moją stronę. Miał około trzydziestu kilku lat, ciemne włosy przyprószone deszczem i twarz kogoś, kto nie uważał nocnych interwencji za szczególnie niezwykłe. Zamiast odpowiedzieć, zerknął na moje buty, potem na rulon rysunków wystający z torby.

- Próbuje pani przejść przez tę kałużę czy mnie przesłuchać?

- Zależy, czy zamierza pan odpowiedzieć.

Kącik jego ust drgnął.

- Zabezpieczam instalację.

- Instalację, która miała pozostać nienaruszona do poniedziałkowych oględzin.

Tym razem przyjrzał mi się uważniej.

- Pani jest z miasta?

- Nie. Laura Olsza. Pracownia Olsza Neon Studio.

Wypowiedziałam nazwę z przyzwyczajenia, które wyrobiłam sobie podczas niezliczonych spotkań z klientami. Chciałam, żeby brzmiała jak nazwa firmy zatrudniającej kilkanaście osób, a nie pracowni mieszczącej się w dawnej szwalni na Pradze, gdzie sama projektowałam, wystawiałam faktury i czasem naprawiałam cieknący kran.

- Michał Grot - przedstawił się. - Konserwacja instalacji świetlnych.

Nie wyciągnął ręki. Miał na dłoniach robocze rękawice, a ja trzymałam papierową teczkę pod pachą, chroniąc ją przed deszczem.

- Kto pana przysłał?

- Zarządca budynku. Wczoraj zgłoszono zwarcie.

Spojrzałam na stary czerwony napis wiszący nad dawnym lokalem gastronomicznym. NEON, który przez czterdzieści lat reklamował restaurację "Jutrzenka", od dawna nie świecił w całości. Pozostały po nim cztery charakterystyczne litery i kontur kieliszka, w którym niegdyś miała błyszczeć niewielka gwiazda. Znałam każde pęknięcie szkła. Przez ostatnie tygodnie siedziałam nad archiwalnymi fotografiami, porównując odcienie czerwieni, szukając dawnych schematów i rozmawiając z ludźmi pamiętającymi lokal sprzed zamknięcia.

- Ta instalacja nie była pod napięciem - powiedziałam.

Michał zdjął jedną rękawicę.

- Główna część nie. Ktoś podłączył prowizoryczne zasilanie do fragmentu obwodu. Przewód był mokry. Nie zamierzałem czekać, aż ktoś sprawdzi go własną ręką.

Nie spodobał mi się jego ton. Jeszcze mniej spodobało mi się to, że nie mogłam od razu zakwestionować jego decyzji.

- Mam dokumentację techniczną - oznajmiłam.

- Chętnie zobaczę.

Wyciągnęłam teczkę, lecz kiedy chciałam rozłożyć rysunki na metalowej skrzynce, podmuch wiatru poderwał pierwszy arkusz. Michał złapał go szybciej ode mnie. Przytrzymał papier obiema dłońmi i odwrócił tak, żeby padająca z witryny światłość pozwoliła mu odczytać oznaczenia.

Stałam na tyle blisko, by poczuć zapach mokrej bawełny jego kurtki i czegoś delikatnie żywicznego. Nie przesunął się, chociaż nasze ramiona niemal się stykały. Zamiast tego wskazał niewielki szczegół na schemacie.

- Tutaj chce pani odtworzyć oryginalny układ?

- Tak.

- Dlaczego?

- Bo tak wyglądał w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym szóstym roku.

- A powinien wyglądać tak samo teraz?

Zerknęłam na niego.

- Jest pan konserwatorem zabytkowych instalacji i pyta mnie pan, po co zachowywać oryginał?

- Pytam, czy zależy pani na wyglądzie, czy na starym sposobie zasilania. To dwie różne rzeczy.

Miał rację. Doskonale wiedziałam, że miał rację, i właśnie dlatego poczułam irytację. Nie dlatego, że poprawiał mój projekt, lecz dlatego, że przez kilka minut zobaczył coś, na co ja patrzyłam od tygodni, i od razu trafił w jego najsłabszy punkt.

- Zależy mi, żeby ludzie zobaczyli ten neon takim, jakim go pamiętają - powiedziałam spokojniej. - Bez udawania, że wszystko, co stare, trzeba zastąpić nowym.

Michał podniósł wzrok znad rysunku.

- W takim razie możemy się zgodzić.

Sposób, w jaki wypowiedział słowo "możemy", był dziwnie osobisty. Nie brzmiał jak propozycja zawodowej współpracy. Raczej jak zapowiedź rozmowy, która dopiero się zaczynała.

Telefon zawibrował mi w kieszeni. Na ekranie pojawiła się wiadomość od Magdy, mojej przyjaciółki i jedynej osoby, która wiedziała, ile naprawdę kosztowało mnie prowadzenie pracowni.

Nie siedź tam całą noc. Jutro masz ich przekonać, nie umrzeć przy neonie.

Uśmiechnęłam się mimo woli.

- Dobre wiadomości? - zapytał Michał.

- Ostrzeżenie od kogoś, kto zna moje skłonności do przesady.

- W takim razie rozsądna osoba.

- Nie zawsze. Kiedyś doradziła mi, żebym poszła na randkę z księgowym, bo podobno potrzebowałam stabilizacji.

- I?

- Przez całe spotkanie opowiadał o optymalizacji kosztów.

Michał roześmiał się cicho. Ten śmiech zupełnie nie pasował do jego wcześniejszej powściągliwości. Był ciepły, swobodny i sprawił, że przez chwilę przestałam myśleć o prezentacji, fakturach oraz terminie zapłaty czynszu.

- Brzmi jak człowiek, który mógłby się pani przydać.

- Wolę płacić za księgowość niż spotykać się z nią przy kolacji.

Spojrzał na mnie z rozbawieniem, ale nic nie odpowiedział. Ta niewymuszona cisza zaskoczyła mnie bardziej niż kolejny żart. Zwykle mężczyźni, których dopuszczałam do swojego życia, próbowali natychmiast wypełniać każdą przerwę słowami. Michał po prostu wrócił do oglądania dokumentacji.

W końcu wskazał pieczątkę na jednym z arkuszy.

- Organizatorzy wiedzą, że chce pani umieścić nazwę pracowni na tablicy informacyjnej?

- Tak. To jeden z warunków mojego udziału.

- Ważny?

- Bardzo.

Przyjrzał mi się znowu, tym razem bez śladu rozbawienia.

- Rozumiem.

Nie wiedziałam, czy rzeczywiście rozumiał. Przez ostatnie lata zbyt często słyszałam, że powinnam być wdzięczna za możliwość pracy przy prestiżowych realizacjach. Nieważne, kto zaprojektował instalację, kto spędził nad nią nieprzespane noce i kto odpowiadał za błędy. Na zdjęciach zawsze pojawiał się ktoś inny. Tym razem obiecałam sobie, że nie pozwolę wymazać własnego nazwiska.

- A pan? - zapytałam. - Chce pan być wymieniony przy rekonstrukcji?

Jego palce znieruchomiały na krawędzi papieru.

- Nie zależy mi na tym.

- Nawet jeśli będzie pan odpowiadał za najtrudniejszą część?

- Zwłaszcza wtedy.

Odpowiedział zbyt szybko, żebym uznała to za przypadkową skromność. Przez moment patrzyliśmy na siebie w milczeniu, a odległy szum samochodów wypełniał przestrzeń między nami.

- Dziwne podejście - zauważyłam.

- Być może.

- Nie lubi pan, kiedy ludzie wiedzą, co pan robi?

- Lubię, kiedy to, co zrobiłem, działa.

Oddał mi rysunek, ostrożnie wyrównując zagięty narożnik. W tym drobnym geście było coś, co nie pozwalało mi potraktować go jak kolejnego upartego fachowca, który pojawił się wyłącznie po to, żeby pokrzyżować moje plany.

Deszcz przybrał na sile. Schroniliśmy się pod wąskim daszkiem dawnej restauracji. Przez szybę widziałam nasze odbicia: mnie w beżowym płaszczu, z włosami wymykającymi się z niedbałego upięcia, i jego, wyższego ode mnie, z rękawami kurtki podwiniętymi nad nadgarstkami. Nagle znaleźliśmy się tak blisko, że wystarczyłoby niewielkie przesunięcie dłoni, żebyśmy się dotknęli.

- Muszę panu coś powiedzieć - odezwał się Michał.

Odwróciłam głowę.

- Słucham.

- Jeśli ten neon ma znów świecić, nie wystarczy odtworzyć rysunku. Trzeba najpierw sprawdzić całą konstrukcję. I możliwe, że część pani planu będzie trzeba zmienić.

Zacisnęłam palce na teczce.

- Jutro przedstawiam projekt komisji.

- Wiem.

- Skąd?

- Dostałem harmonogram.

Nie spuszczał ze mnie wzroku. W świetle pobliskiej witryny widziałam drobne krople deszczu na jego rzęsach i ledwie dostrzegalną bliznę przy brwi. Pomyślałam, że gdybyśmy spotkali się w innym miejscu, bez dokumentacji i terminów, mogłabym zapytać go o zupełnie inne rzeczy.

- Nie zamierzam wycofywać swojego projektu - powiedziałam.

- Nie proszę o to.

- A o co?

Michał spojrzał na ciemny napis nad naszymi głowami.

- Żeby zaufała mi pani na tyle, by pozwolić mi pokazać, czego jeszcze nie widać.

Nie odpowiedziałam od razu. Miałam przed sobą mężczyznę, który w ciągu kilkunastu minut zakwestionował część mojej pracy, wzbudził we mnie irytację i sprawił, że chciałam przedłużyć rozmowę, choć powinnam była dawno wracać do domu.

Uniosłam wzrok ku wygasłemu neonowi. W mokrej szybie nadal odbijały się nasze sylwetki, bliskie sobie wyłącznie dzięki przypadkowi i zbyt małemu daszkowi.

A jednak kiedy Michał odsunął się, robiąc mi miejsce, niespodziewanie zatęskniłam za tamtą chwilą.

Czy potrafiłabym zaufać komuś, kto tak wyraźnie chciał pozostać niewidzialny, skoro sama przez całe życie walczyłam o to, żeby wreszcie mnie dostrzeżono?

Rozdział 1 - Światło, którego nie oddam

O ósmej piętnaście rano odkryłam, że kawa rozlana na prezentację może przypominać bardzo kosztowną katastrofę.

Brązowa plama rozchodziła się po wydrukowanym kosztorysie, dokładnie tam, gdzie znajdowała się kwota wynagrodzenia mojej pracowni. Przez chwilę patrzyłam na nią bez ruchu, zastanawiając się, czy wszechświat próbuje przekazać mi coś na temat moich ambicji. Potem wyrwałam kartkę z teczki, schowałam ją do torby i otworzyłam laptopa. Miałam jeszcze czterdzieści pięć minut do spotkania komisji festiwalowej, a w głowie wciąż słyszałam głos Michała Grota.

Żeby pozwoliła mi pani pokazać, czego jeszcze nie widać.

Nie lubiłam ludzi, którzy potrafili jednym zdaniem podważyć moje poczucie kontroli. Jeszcze mniej lubiłam fakt, że od naszego nocnego spotkania nieustannie zastanawiałam się, co właściwie miał na myśli.

- Wyglądasz, jakbyś planowała zamordować projektor - oznajmiła Magda, wchodząc do kawiarni z dwoma papierowymi kubkami.

Postawiła przede mną herbatę i bez pytania zajęła krzesło. Znałyśmy się od studiów, a ona od siedmiu lat uważała, że ma prawo komentować wszystkie moje decyzje życiowe. Zazwyczaj miała rację, co tylko pogarszało sytuację.

- Poznałam wczoraj konserwatora - powiedziałam.

Magda uniosła brwi.

- To brzmi jak początek historii, której nie powinnam słuchać przed dziewiątą.

- Rozłączył instalację, zakwestionował mój schemat i zasugerował, że część projektu wymaga zmian.

- Czyli nie spodobał ci się.

- Nie powiedziałam tego.

- Właśnie dlatego pytam.

Zignorowałam jej uśmiech i przesunęłam komputer tak, żeby zobaczyła wizualizację odnowionej Jutrzenki. Czerwone litery układały się w charakterystyczny napis nad wejściem do dawnej restauracji. Pod nimi delikatnie świecił kontur kieliszka z gwiazdą. Całość miała wyglądać dokładnie tak, jak na zdjęciach z lat osiemdziesiątych, choć w środku zamierzałam zastosować współczesne rozwiązania zabezpieczające.

- Jeśli dostanę tę realizację, będę mogła wreszcie zatrudnić kogoś do pracowni - powiedziałam. - I przestanę odmawiać klientom tylko dlatego, że nie mam kiedy oddychać.

Magda przestała się uśmiechać.

- Wiem. Dlatego zamierzasz wejść na to spotkanie i przekonać ich, że jesteś jedyną osobą, która powinna poprowadzić projekt.

Chciałam jej uwierzyć. Miałam dwadzieścia osiem lat, pięć lat doświadczenia przy projektowaniu instalacji świetlnych i wystarczająco dużo nieudanych negocjacji za sobą, żeby wiedzieć, że kompetencje nie zawsze wystarczały. Ludzie lubili moje projekty. Rzadziej pamiętali, kto je stworzył.

Kiedy weszłam do sali konferencyjnej w siedzibie organizatorów Festiwalu Światła Warszawy, Michał już tam był.

Stał przy oknie w granatowej koszuli z podwiniętymi rękawami. Bez roboczej kurtki wyglądał inaczej niż poprzedniej nocy. Nadal miał w sobie tę samą powściągliwość, lecz teraz bardziej przypominał człowieka, który dokładnie wiedział, ile miejsca zajmuje, i nie potrzebował ani centymetra więcej.

Odwrócił się, gdy usłyszał moje kroki.

- Dzień dobry, pani Lauro.

- Dzień dobry. Widzę, że nocne godziny pracy nie są pana jedyną specjalnością.

- Zdarza mi się funkcjonować za dnia.

- To musi być wyczerpujące.

Uśmiechnął się, ale zanim zdążył odpowiedzieć, podeszła do nas kobieta w jasnoszarym garniturze.

- Anna Radecka, koordynatorka festiwalu. Bardzo się cieszę, że oboje państwo dotarliście.

Uścisnęła nam dłonie i wskazała miejsca przy stole. Dopiero wtedy zrozumiałam, że Michał nie był przypadkowym konserwatorem zatrudnionym do nocnej interwencji. Na przygotowanej tabliczce widniało jego nazwisko, a pod nim słowa: konsultant techniczny rekonstrukcji.

- Nie wiedziałam, że bierze pan udział w komisji - powiedziałam cicho.

- Nie biorę. Mam przedstawić ocenę stanu instalacji.

- To istotna różnica.

- Dla mnie tak.

Usiadłam, starając się nie pokazać irytacji. Nikt nie uprzedził mnie, że specjalista, którego poznałam przypadkiem kilka godzin wcześniej, będzie opiniował rozwiązania techniczne mojego projektu. Nie był to jeszcze konflikt interesów, lecz zdecydowanie informacja, którą wolałabym otrzymać wcześniej.

Prezentacja rozpoczęła się punktualnie. Przez pierwsze dwadzieścia minut wszystko przebiegało zgodnie z planem. Pokazałam archiwalne fotografie, opis materiałów, propozycję odtworzenia liter i sposób zabezpieczenia konstrukcji przed wilgocią. Przedstawiłam również pomysł niewielkiej wystawy dokumentującej historię neonu, z nazwiskami dawnych twórców oraz osób odpowiedzialnych za współczesną rekonstrukcję.

Anna Radecka zadawała rzeczowe pytania. Dwóch przedstawicieli miasta wydawało się zainteresowanych. Kiedy skończyłam, miałam nawet wrażenie, że po raz pierwszy od miesięcy grunt nie usuwa mi się spod nóg.

Wtedy głos zabrał Michał.

- Wizualnie projekt jest bardzo dobrze przygotowany - powiedział, przesuwając ku sobie dokumentację. - Problem dotyczy istniejącej konstrukcji nośnej i zasilania. W obecnej postaci nie mogę rekomendować montażu.

Przez moment miałam ochotę zapytać, czy naprawdę musiał wypowiedzieć te słowa przy wszystkich.

- W projekcie przewidziałam wymianę instalacji elektrycznej - odpowiedziałam.

- Wiem. Ale mocowania nie zostały jeszcze zbadane w pełnym zakresie. Na zdjęciach widzę ślady korozji przy dwóch punktach kotwienia. Jeśli potwierdzą się podczas oględzin, konieczna będzie korekta.

- Tę korektę można wykonać bez zmiany wyglądu neonu.

- Prawdopodobnie tak. Nie chcę jednak podpisywać oceny na podstawie prawdopodobieństwa.

W sali zapadła cisza. Patrzyłam na niego i próbowałam oddzielić własną dumę od technicznego problemu. Nie kwestionował moich umiejętności. Domagał się czegoś, co należało sprawdzić. Tyle że robił to dokładnie w chwili, kiedy potrzebowałam bezwarunkowego poparcia.

- Panie Michale - odezwała się Anna. - Czy możemy zdążyć z niezbędnymi badaniami przed rozpoczęciem produkcji?

- Jeśli uzyskamy dostęp do wszystkich punktów mocowania i wykonamy pomiary w ciągu tygodnia.

- A jeśli nie?

- Nie zgodzę się na uruchomienie instalacji bez potwierdzenia bezpieczeństwa.

Nie powiedział tego agresywnie. W jego głosie nie było nawet śladu satysfakcji. Mimo to każde słowo brzmiało jak kolejna przeszkoda ustawiona między mną a tym, czego tak bardzo potrzebowałam.

- Proponuję - wtrąciłam - żebyśmy zatwierdzili część projektową warunkowo, a badania konstrukcji przeprowadzili równolegle. Nie ma powodu wstrzymywać rekonstrukcji szklanych elementów.

Michał spojrzał na mnie.

- Pod warunkiem, że sposób mocowania pozostanie otwarty do zakończenia badań.

- Zgoda.

Anna odetchnęła z wyraźną ulgą.

- W takim razie mamy rozwiązanie.

Nie byliśmy jednak zgodni we wszystkim. Kilka minut później, podczas omawiania harmonogramu, Michał poprosił o możliwość osobistego zatwierdzania wszystkich elementów mających wpływ na bezpieczeństwo. Nie mogłam pozwolić, by oznaczało to dowolne zmienianie moich projektów.

- Potrzebuję jasnego podziału odpowiedzialności - powiedziałam. - Nie będę prowadziła pracowni, w której każda decyzja estetyczna wymaga czyjejś zgody.

- A ja nie będę odpowiadał za instalację, której stan techniczny zmienia się bez mojej wiedzy.

- Nie zamierzam ukrywać przed panem zmian.

- W takim razie ustalmy, które wymagają wspólnej decyzji.

Przez stół patrzyliśmy na siebie dłużej, niż wymagała tego sytuacja. Zauważyłam, że Michał nie przerywał mi, kiedy mówiłam. Czekał do końca, nawet gdy wyraźnie się nie zgadzał. Było w tym coś niepokojąco atrakcyjnego. Przywykłam do rozmów, podczas których musiałam walczyć o możliwość dokończenia zdania.

Po spotkaniu Anna poprosiła nas, żebyśmy zostali na kilka minut.

- Potrzebuję państwa współpracy - powiedziała. - Festiwal zaczyna się za sześć tygodni. Jutrzenka ma być jednym z głównych punktów programu, ale nie mogę pozwolić sobie na opóźnienia wynikające z nieporozumień między specjalistami.

Położyła na stole projekt umowy.

- Laura odpowiada za koncepcję, dokumentację wizualną i odtworzenie elementów świetlnych. Michał za ocenę konstrukcji, zabezpieczenia i dopuszczenie instalacji do uruchomienia. Oboje podpisują protokół końcowy w zakresie swoich kompetencji.

Przejrzałam dokument. Na ostatniej stronie widniał zapis o materiałach promocyjnych. Organizator zastrzegał sobie możliwość przedstawiania realizacji jako wspólnego przedsięwzięcia festiwalowego, a szczegóły oznaczenia autorów miały zostać ustalone później.

- Ten punkt wymaga doprecyzowania - powiedziałam, wskazując odpowiedni akapit. - Moja pracownia musi zostać wymieniona jako autor projektu rekonstrukcji.

Anna skinęła głową.

- Oczywiście. Przygotujemy odpowiedni zapis.

Michał nie odezwał się ani słowem. Zauważyłam tylko, że odsunął swoją kopię umowy i zamknął długopis.

Nie wiedziałam jeszcze, dlaczego tak bardzo nie lubił rozmów o nazwiskach.

Kiedy wyszliśmy na korytarz, zatrzymałam się przy automacie z wodą.

- Mógł mi pan wczoraj powiedzieć, że jest konsultantem festiwalu.

- Mogłem.

Spojrzałam na niego z niedowierzaniem.

- I to wszystko?

- Nie wiedziałem wtedy, że pani projekt trafi na moje biurko. Zlecenie dostałem wcześniej, ale dokumentacja dotarła rano. Powinienem był powiedzieć, że pracuję dla organizatorów.

- Zdecydowanie.

- Przepraszam.

Nie próbował usprawiedliwiać się długą opowieścią. Poczułam, że część przygotowanego oburzenia traci sens.

- Następnym razem proszę oszczędzić mi niespodzianek.

- Postaram się.

- To nie brzmi jak obietnica.

- Bo nie obiecuję rzeczy, na które nie mam pełnego wpływu.

Pokręciłam głową.

- Pan naprawdę potrafi utrudnić zwyczajną rozmowę.

- A pani potrafi zamienić zwyczajną rozmowę w negocjacje.

Powinnam była odejść. Zamiast tego uśmiechnęłam się i przez krótką chwilę poczułam się mniej zmęczona niż podczas całego poprzedniego tygodnia.

Po południu spotkaliśmy się ponownie przy Jutrzence. Deszcz ustał, lecz elewacja nadal była wilgotna. Pracownik zarządcy otworzył nam wejście do pustego lokalu. W środku pachniało kurzem, starym drewnem i chłodem nieogrzewanych pomieszczeń. Na jednej ze ścian zachował się fragment bordowej tapety, a przy oknie stała samotna metalowa rama po dawnym stoliku.

Michał rozłożył sprzęt pomiarowy i wskazał mi miejsce, z którego mogłam bezpiecznie obserwować mocowania.

- Nie muszę stać za taśmą jak turystka - zaprotestowałam.

- Wiem. Ale dopóki nie sprawdzę konstrukcji, nie chcę nikogo pod nią wpuszczać. Siebie również.

Ta ostatnia uwaga zmieniła sens jego polecenia. Nie traktował mnie jak niekompetentnej dziewczyny, tylko tak samo jak każdego człowieka, za którego bezpieczeństwo czuł się odpowiedzialny.

Przez następną godzinę pracowaliśmy obok siebie. Ja porównywałam pomiary z dokumentacją, on sprawdzał stan połączeń i fotografował punkty wymagające naprawy. Kiedy odkryliśmy różnicę między jednym z mocowań a archiwalnym schematem, sama zaproponowałam przesunięcie elementu wsporczego poza widoczny obrys napisu.

Michał obejrzał szkic.

- To może zadziałać.

- Brzmi prawie jak komplement.

- To komplement.

- Powinien pan nad nimi popracować.

- A pani nad przyjmowaniem tych, które już dostaje.

Odwróciłam wzrok, żeby nie zobaczył mojego uśmiechu.

Wieczorem ustaliliśmy, że przygotuję dwa warianty rozwiązania, a Michał sprawdzi możliwość wykorzystania istniejących elementów konstrukcyjnych. Mieliśmy czas do czwartku. Współpraca, której rano nie chciałam nawet rozważać, zaczęła nabierać konkretnych kształtów.

Przy wyjściu podał mi niewielką metalową plakietkę znalezioną za uszkodzoną osłoną.

- Należała do pierwotnego wykonawcy. Może przyda się do dokumentacji.

Na zmatowiałej powierzchni widniała nazwa dawnego zakładu i ledwie czytelna data.

- Dlaczego mi ją pan daje?

- Bo pani będzie wiedziała, co z nią zrobić.

Przyjęłam plakietkę. Była zimna i cięższa, niż wyglądała. Pomyślałam o ludziach, którzy przed laty wykonywali tę instalację, zapewne nie przypuszczając, że ktoś będzie kiedyś odtwarzał ich pracę z taką pieczołowitością.

- Dziękuję, Michale.

Po raz pierwszy wypowiedziałam jego imię bez formalnego dystansu.

Zauważył to. Nie skomentował jednak, tylko uśmiechnął się inaczej niż wcześniej, odrobinę łagodniej.

- Do jutra, Lauro.

Odszedł w stronę zaparkowanego samochodu, a ja zostałam przed ciemnym neonem, obracając w palcach metalową plakietkę.

Miałam wrażenie, że właśnie rozpoczęłam coś znacznie trudniejszego niż rekonstrukcja starej instalacji. Coś, czego nie umiałam zaplanować ani zabezpieczyć umową.

I po raz pierwszy od bardzo dawna ta świadomość nie była wyłącznie nieprzyjemna.