Fotopoezja - Aleksander Sobala

Świat mój wykrzywiony

Jak lustra odbicie,

Fantazją zdobiony

Zniekształca me życie.

To moje spojrzenie,

Jak wzrok bazyliszka

Zabija wrażenie,

Że świat swój odzyskam.

Skuty kajdanami,

Z głową spuszczoną,

Siedzę za kratami

Z sylwetką skuloną.

Całe życie moje

W myślach się przewija,

Wszystkie trudy, znoje,

Czas, co nie przemija.

Zatrzymane kadry

Niczym okamgnienia,

W serce wbite zadry,

Krwotoki sumienia.

Zamrożone w czasie

Te ulotne chwile,

Które w całej krasie

Udają motyle.

Cuchnące łachmany

Kleją się do ciała.

Skrywają te rany,

Co dusza zadała.

Twarz też cała w ranach,

O ironio losu,

Schowana w kolanach,

Pozbawiona głosu,

Wykrzywiona krzykiem,

Którym cisza woła.

Cisza co swym rykiem

Zabić może zgoła.

Czy to jest twarz klauna,

Czy może Lectera?

A może twarz Fauna? ...

Obraz się zaciera.

Smutkiem zaślepiony,

Skuty łańcuchami,

Przywołuję wrony

Z mocnymi dziobami.

Niech rozedrą duszę,

Niech rozedrą ciało.

Nakarmić je muszę,

By lepiej się działo.

I tylko okowy

Po mnie pozostaną,

Jak milczenia zmowy

Sekretem się staną.

Kim jestem, kim byłem?

Jam panem herezji,

W sercu swym ukryłem

Ten tomik poezji.

Rozwarte ramiona

Chmury przeganiają,

Ta postać zmyślona,

Której muzy grają,

Otoczona murem

Beztroski... wysokim.

Rośnie moje serce

I wzmacnia się dusza,

A ręce zmęczone

Ciała zabierają.

Czy ja jeszcze żyję,

Czy zginąłem może?

I spojrzę na postać,

Co ramiona swoje

Wznosi by pozostać

Przeznaczenia wojem.

Te jesienne barwy

Oczy me radują,

One są jak larwy,

Ćmy się z nich wyklują.

Darują mi chwile,

Które szczęście dają.

Ekscytację florą

I barwą kolorów,

Czy coś w życiu zmieni

Ten widok radosny?

Wiosna już minęła,

Teraz życia jesień.

Ja już nic nie zmienię,

Mam tak od maleństwa.

Nie bój się jesieni,

Choć zmienna pogoda,

Barwami się mieni

I wiosny nie szkoda.

Paryski Moulin Rouge...

Czyli Młyn czerwony,

W latarń czerwonych krainie

Przez Ollera stworzony.

Jeden, osiem, osiem, dziewięć,

Taka data jego,

Kolebka kankana

I tańca różnego.

Tutaj biżuteria

Na przemian z piórami,

Erotyką pachną

Tancerki ponętne.

Turyści w Paryżu

Chętnie tu zbaczają,

Kusząc aromatem,

O konsumpcję proszą.

A gdy zmrok nadejdzie,

Neony błyskają,

Do blasku księżyca

Czerwień dolewają.

Warto stanąć twarzą

Naprzeciw legendzie,

Ikonie kabaretu,

Co jest znana wszędzie.

Czerwone płatki

Pośród zboża kłosów,

Jak kwiat dłonią matki

Przypięty do włosów.

Lepsze niż ogrody?

...Oazy miłości?

Miłość do natury

Życie uprzyjemni,

Ona patrząc z góry

Miłość odwzajemni.

Wędruję po lesie,

Głazy rozrzucone,

Świergot ptaków niesie

Radość w moją stronę.

Życie radość niesie,

A to grzybobranie

W podparyskim lesie,

W pamięci zostanie.