Final lap. On the grid #2 - Joanna Świątkowska

1. Suzuka

Cassian

Mia­ło być tak pi­ęk­nie, ale ży­cie po­to­czy­ło się tak jak zwy­kle. Siła ude­rze­nia prze­szła prze­ze mnie ni­czym wy­ła­do­wa­nie elek­trycz­ne. Auto ob­ró­ci­ło się jesz­cze raz, za­nim tyl­ny zde­rzak wal­nął w ban­dę Spo­on. Przez chwi­lę za­pa­no­wa­ła wo­kół mnie kom­plet­na ci­sza, ale hu­cza­ło mi w gło­wie. Za­mro­czy­ło mnie na kil­ka se­kund. Do trze­źwo­ści do­pro­wa­dził mnie ci­chy syk wy­cho­dzący spod ma­ski.

Ser­ce wa­li­ło mi wy­jąt­ko­wo moc­no. Mia­łem wra­że­nie, że roz­sa­dzi mi klat­kę pier­sio­wą. Ręce na­dal za­ci­ska­łem na kie­row­ni­cy. Lek­ko drża­ły mi mi­ęśnie od ad­re­na­li­ny krążącej w ży­łach. Mimo że nie by­łem w bo­li­dzie, za­cho­wa­łem się, jak­bym miał kra­skę w trak­cie wy­ści­gu. Szyb­ko prze­je­cha­łem wzro­kiem po de­sce roz­dziel­czej. Nie świe­ci­ła się żad­na czer­wo­na lamp­ka. Sil­nik zga­sł, ale nie było za­pa­chu pa­li­wa, a ka­bi­na nie wy­pe­łni­ła się dy­mem. Po­dusz­ki po­wietrz­ne nie wy­strze­li­ły, co też było do­brym zna­kiem. Pas bez­pie­cze­ństwa trzy­mał mnie moc­no, ale nie wrzy­nał się w że­bra. Po­ru­szy­łem sto­pa­mi, ręce też były nie­na­ru­szo­ne. Szy­ja sztyw­na, ale nie bo­la­ła. Kręgo­słup wy­da­wał się nie ucier­pieć. Żad­nych ostrych bó­lów, tyl­ko to pie­cze­nie w mi­ęśniach od kontr­ujących ru­chów.

Ży­łem i by­łem w jed­nym ka­wa­łku.

Na­gle ude­rzy­ło jed­nak we mnie inne otrze­źwie­nie.

Li­lith.

Sie­dzia­ła sztyw­no w miej­scu pa­sa­że­ra, za­ci­ska­jąc dło­nie wo­kół sie­dze­nia. Oczy mia­ła sze­ro­ko otwar­te, od­dy­cha­ła szyb­ko, płyt­ko, jak ktoś, kto wła­śnie prze­bie­gł ma­ra­ton. Wy­gląda­ła, jak­by zo­ba­czy­ła śmie­rć na żywo i ta śmie­rć po­kle­pa­ła ją po ra­mie­niu z uśmie­chem.

Kur­wa! Ude­rzy­ło we mnie pier­wot­ne wkur­wie­nie na sa­me­go sie­bie. Chcia­łem jej po­ka­zać mój świat, chcia­łem, aby po­czu­ła to, co sam czu­ję, sie­dząc w pędzącym au­cie, ale nie chcia­łem jej skrzyw­dzić.

- Wszyst­ko w po­rząd­ku? - za­py­ta­łem. - Je­steś cała? Coś cię boli?

Nie od­po­wie­dzia­ła od razu. Dała so­bie chwi­lę na oce­nie­nie sy­tu­acji. Wi­dzia­łem, jak prze­ły­ka śli­nę i pró­bu­je uspo­ko­ić od­dech. Za­ci­snęła oczy, jak­by chcia­ła po­ha­mo­wać łzy.

Od­pi­ąłem pas i od­wró­ci­łem się w jej stro­nę.

- Hej, Li­lith - szep­nąłem. - Spójrz na mnie, pro­szę...

W jej oczach była mie­szan­ka stra­chu i wście­kło­ści.

- Ty... ty je­ba­ny idio­to - wy­sy­cza­ła drżącym gło­sem.

Na te sło­wa po­czu­łem we­wnętrz­ną ulgę, któ­ra spo­wo­do­wa­ła, że za­cząłem się śmiać. Opa­rłem czo­ło o kie­row­ni­cę i re­cho­ta­łem jak de­bil po wy­gra­nym ty­tu­le.

- To cię bawi?! Omal nie zgi­nęli­śmy! Je­steś psy­cho­pa­tą, Ra­vel­le!

- Może, ale przy­znaj, że do­brze się ba­wi­łaś.

- Je­steś po­pier­do­lo­ny!

- A ty masz cu­dow­ny głos, kie­dy się drzesz - za­żar­to­wa­łem. - Po­do­ba­ło mi się, jak krzy­cza­łaś moje imię. Po­wtó­rzy­my to? Może w łó­żku!

Nie mo­głem prze­stać się śmiać. Cho­ciaż omal nie zgi­nęli­śmy, a ja nie­mal za­prze­pa­ści­łem swo­ją ka­rie­rę, hi­ste­rycz­nym śmie­chem sta­ra­łem się roz­lu­źnić at­mos­fe­rę.

- Prze­ży­łaś - wy­du­si­łem mi­ędzy ko­lej­ny­mi sal­wa­mi. - Pierw­sza krak­sa i ży­jesz. Wi­taj w klu­bie, no­wi­cjusz­ko.

Spoj­rza­ła na mnie, jak­by mi wy­ro­sła dru­ga gło­wa.

- Ty się śmie­jesz?! - Jej głos na­bie­rał mocy. - Pra­wie stra­ci­łam ży­cie, a cie­bie to bawi?! Gdy­bym nie prze­ży­ła, a ty byś oca­lał, na­wie­dza­ła­bym cię co noc i w ko­ńcu ze­pchnęła ze scho­dów!

Jej po­licz­ki zro­bi­ły się czer­wo­ne. Od­dy­cha­ła ci­ężko, ale wy­da­wa­ła się mimo wszyst­ko spo­koj­niej­sza.

- Hej, za pierw­szym ra­zem na­praw­dę uda­wa­łem - wy­zna­łem, uno­sząc ręce w ge­ście pod­da­nia, choć na­dal się uśmie­cha­łem. - Tym ra­zem Su­zu­ka po­sta­no­wi­ła mi przy­po­mnieć, że nie je­stem nie­śmier­tel­ny.

- Cas­sian - wy­po­wie­dzia­ła z po­wa­gą moje imię. - Nie­na­wi­dzę cię! Je­że­li my­ślisz, że jesz­cze kie­dyś wsi­ądę z tobą do auta, to się zdzi­wisz.

- Będzie ci ci­ężko uni­kać je­żdże­nia ze mną, zwłasz­cza że po­dob­no je­ste­śmy parą.

- Żądam kie­row­cy!

- Tak się skła­da, że masz oso­bi­ste­go kie­row­cę raj­do­we­go w domu.

- Któ­ry omal mnie nie za­bił - fuk­nęła.

W ka­bi­nie zro­bi­ło się ci­cho. Ban­da była po­obi­ja­na, ale nie­prze­bi­ta. Auto sta­ło krzy­wo, ale nie było do­szczęt­nie znisz­czo­ne. Będę mu­siał za­dzwo­nić do ze­spo­łu, żeby przy­sła­li la­we­tę. I do ko­goś, kto po­sprząta ten ba­ła­gan przed nad­cho­dzący­mi se­sja­mi.

Li­lith pró­bo­wa­ła wy­do­stać się z pasa, ale nie tra­fi­ła w klam­rę z po­wo­du trzęsących się dło­ni. W ko­ńcu jej się uda­ło. Otwo­rzy­ła drzwi i pra­wie wy­pa­dła na as­falt. Wy­sia­dłem za­raz za nią, pro­stu­jąc ko­ńczy­ny. Ad­re­na­li­na wci­ąż we mnie bu­zo­wa­ła, ale nie do­zna­łem żad­ne­go uszczerb­ku na zdro­wiu.

Li­lith opa­rła się dło­ńmi o ma­skę.

- Przy­znaj, że ci się po­do­ba­ło.

Nic nie od­po­wie­dzia­ła. Na­wet nie spio­ru­no­wa­ła mnie spoj­rze­niem. Wsu­nąłem dło­nie do kie­sze­ni.

- Okej, może tro­chę prze­gi­ąłem. Prze­pra­szam, że cię wy­stra­szy­łem, bo nie po­wi­nie­nem był tak ci­snąć na dru­gim okrąże­niu. Chcia­łem ci po­ka­zać, co czu­ję, kie­dy je­stem na to­rze.

- Daj mi mi­nu­tę. Jed­ną. Cho­ler­ną. Mi­nu­tę - po­pro­si­ła drżącym gło­sem.

Mil­cze­nie Li­lith było gor­sze od krzy­ku. Unio­sła wzrok i zo­ba­czy­łem ogień w jej oczach. Ru­szy­ła w moją stro­nę. My­śla­łem, że da mi w twarz za to, co jej za­fun­do­wa­łem. Za­nim jed­nak zdąży­łem jak­kol­wiek za­re­ago­wać, za­ci­snęła dło­nie na mo­jej ko­szul­ce, wspi­ęła się na pal­cach i... mnie po­ca­ło­wa­ła.

To nie był de­li­kat­ny ca­łus. Nie było to po­dzi­ęko­wa­nie za to, że omal stra­ci­ła ży­cie. To było na­mi­ęt­ne i go­rące po­łącze­nie ust, obok któ­re­go ża­den fa­cet nie po­wi­nien prze­jść obo­jęt­nie. Przez uła­mek se­kun­dy by­łem kom­plet­nie za­sko­czo­ny, ale za­raz od­da­łem ten po­ca­łu­nek. Chwy­ci­łem ją za kark, przy­ci­ąga­jąc bli­żej i ca­ło­wa­łem bez cie­nia de­li­kat­no­ści. Na­sze języ­ki się ze sobą spo­tka­ły, a z jej ust wy­do­by­ło się ci­che wes­tchnie­nie, jak­by mie­si­ąca­mi cze­ka­ła na ten mo­ment.

Jed­ną dłoń za­ci­snąłem na jej kar­ku, a dru­gą prze­su­nąłem po jej cie­le, za­trzy­mu­jąc na po­ślad­ku. Ude­rzy­ły we mnie wszyst­kie wspo­mnie­nia tam­tej gru­dnio­wej nocy, kie­dy trzy­ma­łem przy so­bie na­gie cia­ło Li­lith. Do­sko­na­le pa­mi­ętam te go­rące czu­ło­ści, sple­cio­ne ze sobą od­de­chy i szep­ty mó­wi­ące, cze­go ocze­ku­je dru­ga stro­na. Po­głębi­łem te­raz po­ca­łu­nek i w tym mo­men­cie Li­lith gwa­łtow­nie się ode mnie od­su­nęła, jak­by do niej do­ta­rło, że jest moją me­na­dżer­ką, a my mie­li­śmy je­dy­nie uda­wać parę.

- Ja... ja prze­pra­szam. Ja nie po­win­nam... ja nie wiem, co ja... To nie... Nie wiem, co mi od­bi­ło...

Nie po­zwo­li­łem jej do­ko­ńczyć. Przy­ci­ągnąłem ją bli­żej sie­bie.

- Za­mknij się - wark­nąłem jej w usta.

Po­ca­ło­wa­łem ją ko­lej­ny raz. Jej prze­pro­si­ny uto­nęły mi­ędzy na­szy­mi od­de­cha­mi, a kie­dy pró­bo­wa­ła się jesz­cze cof­nąć, do­ci­snąłem ją ple­ca­mi do sa­mo­cho­du.

- Prze­stań my­śleć - na­ka­za­łem mi­ędzy po­ca­łun­ka­mi.

Bra­ła nie­rów­no po­wie­trze. Wi­dzia­łem, że my­śli, kal­ku­lu­je, w któ­rą złą stro­nę idzie­my, ale nie po­zwo­li­łem jej na to. Sple­tli­śmy ze sobą na­sze języ­ki, a Li­lith zno­wu wes­tchnęła z za­chwy­tem. Zmie­ni­łem kąt po­ca­łun­ku, a ona moc­niej na­pa­rła na moje cia­ło. Było, kur­wa, ide­al­nie. Na­sze cia­ła ocie­ra­ły się o sie­bie, wsu­nąłem pal­ce w jej wło­sy, a świat się wy­ci­szył.

- Cass...

Za­bie­ra­nie jej na rand­kę było ry­zy­kow­ne, ale nie sądzi­łem, że tak przy­jem­nie ry­zy­kow­ne.

Za­mknąłem han­gar i ru­szy­li­śmy w stro­nę mo­je­go auta. Li­lith szła dwa kro­ki przede mną. Nie od­wra­ca­ła się. Nic nie mó­wi­ła. Dło­nie wsu­nęła do kie­sze­ni swo­jej kurt­ki. Ra­mio­na mia­ła spi­ęte. Nie mo­głem po­zwo­lić na to, aby te­raz po­zwo­li­ła so­bie na wy­rzu­ty su­mie­nia. Nie chcia­łem, aby my­śla­ła, że to, co zro­bi­ła, wy­kro­czy­ło poza za­kres jej obo­wi­ąz­ków.

Emo­cje od­zy­wa­ły się we mnie tyl­ko w trak­cie wy­ści­gu. A od kil­ku ty­go­dni, od kie­dy Li­lith za­częła krążyć po mo­jej or­bi­cie, czu­łem coś poza to­rem. Od­czu­wa­łem ra­do­ść, smu­tek, wkur­wie­nie, a cza­sa­mi wzru­sze­nie. Nie sądzi­łem, że je­stem sko­ry do in­nych uczuć niż gniew i po­żąda­nie, a jed­nak. I nie chcia­łem tego tra­cić. Nie chcia­łem tra­cić jej.

- Li­lith?

Nie za­trzy­ma­ła się od razu.

- Li­lith! - po­wtó­rzy­łem ostrzej.

Sta­nęła w miej­scu, ale nie spoj­rza­ła w moją stro­nę. Wpa­try­wa­ła się w mój sa­mo­chód, któ­ry był wi­docz­ny już na ho­ry­zon­cie. Gdy zna­la­złem się przed nią, unio­słem dłoń i do­tknąłem jej po­licz­ka. Był su­chy. Do­brze, przy­naj­mniej nie wy­le­wa­ła łez fru­stra­cji. Wiatr roz­wiał jej wło­sy. Wsu­nąłem je­den ko­smyk za jej ucho.

- Mała, nie ucie­kaj. Nie te­raz.

De­li­kat­nie wtu­li­ła po­li­czek w moją dłoń. To było... nie do opi­sa­nia. Ten czu­ły gest roz­pie­przył mi ser­ce, któ­re za­częło moc­niej bić w mo­jej kla­cie.

- Chy­ba mu­si­my o tym po­ga­dać. Wi­dzę, jak cię to zja­da.

- Ja...

- Li­lith, nie uda­waj, że to się nie wy­da­rzy­ło. Nie ocze­kuj, że ja będę za­cho­wy­wał się tak, jak­by tego po­ca­łun­ku nie było.

- Ale dla cie­bie ta­kie po­ca­łun­ki nic nie zna­czą.

Cel­nie tra­fi­ła.

- Ow­szem, ale z przy­pad­ko­wy­mi la­ska­mi. Ten z tobą zna­czył wi­ęcej niż by się mo­gło wy­da­wać.

Jej oczy się roz­sze­rzy­ły, jak­by nie była pew­na, że te sło­wa na­praw­dę pa­dły z mo­ich ust. Tak, pa­dły i nie chcia­łem ich co­fać.

Prze­su­nąłem dłoń na jej kark i przy­ci­ągnąłem ją bli­żej sie­bie. Moje usta po­now­nie zna­la­zły się na jej. Pie­przyć wszyst­kie za­sa­dy. Pie­przyć umo­wy, ukła­dy, ocze­ki­wa­nia. Kur­wa, pra­gnąłem tej ko­bie­ty. Pra­gnąłem mieć ją przy so­bie, do­ty­kać, roz­ma­wiać i prze­stać uda­wać. Na­praw­dę chcia­łem być z nią w zwi­ąz­ku. Pierw­szym w swo­im ży­ciu.

Li­lith unio­sła dło­nie i owi­nęła je wo­kół mo­jej szyi. Wsu­nąłem język w jej usta, ca­łu­jąc ją na­mi­ęt­nie, nie­mal bez pa­mi­ęci. Przy­ci­ągnąłem jej cia­ło bli­żej sie­bie. Jej usta były mi­ęk­kie, go­rące i nie mo­głem się od nich ode­rwać. Były uza­le­żnia­jące ni­czym ad­re­na­li­na, któ­rą czu­łem na to­rze.

- Cas­sian - wy­szep­ta­ła.

- Nie spie­przę tego, Li­lith - za­pew­ni­łem, bo sam wie­rzy­łem, że ktoś z moją prze­szło­ścią i moim cha­rak­te­rem jest w sta­nie zło­żyć taką obiet­ni­cę i ją do­trzy­mać.

- Czy ty... - Nie do­ko­ńczy­ła i spoj­rza­ła mi w oczy.

- Czy chcę z tobą być? Bez ście­my? Bez uda­wa­nia je­dy­nie przed me­dia­mi, że coś do cie­bie czu­ję? Tak, chcę. I od ty­go­dni sza­le­ję, kie­dy je­steś obok mnie, mała. Mam po­czu­cie, że je­stem trud­ny i być może nie na­da­ję się do dłu­ższej re­la­cji, ale co, je­że­li się mylę, bo ni­g­dy nie pró­bo­wa­łem się na­wet prze­ko­nać? Co, je­że­li ka­żda ko­bie­ta wi­dzia­ła we mnie je­dy­nie na­zwi­sko, pie­ni­ądze, a ty wi­dzisz naj­pierw Cas­sia­na, a do­pie­ro pó­źniej to, co ze sobą nio­sę?

- Je­stem two­ją me­na­dżer­ką.

- I co z tego?! Wi­dzia­łaś, aby było gdzieś za­bro­nio­ne, żeby się ze mną uma­wiać?

- Cass, mie­li­śmy tyl­ko uda­wać. Nie chcę...

- Cze­go nie chcesz, Li­lith?! - spy­ta­łem ostrzej niż po­wi­nie­nem.

Sku­pi­ła na mnie swo­je oczy. Wi­dzia­łem w nich strach, nie­pew­no­ść, ale też de­li­kat­no­ść, któ­rej jesz­cze u niej nie wi­dzia­łem.

- Za­gra­żać two­jej ka­rie­rze. Nie chcę, abyś coś prze­ze mnie stra­cił.

Jej sło­wa we mnie ude­rzy­ły. Wa­ha­ła się nie z po­wo­du tego, jaką mam opi­nię, a tego, że moje emo­cje mogą wpły­nąć na moją ka­rie­rę.

Po­ło­ży­łem dło­nie na jej po­licz­kach i spoj­rza­łem głębo­ko w oczy.

- Ni­cze­mu nie za­gro­zisz. Uwierz mi, bo wiem, co mó­wię. Je­że­li masz od­wa­gę we­jść w to na po­wa­żnie, nie bo­isz się mo­ich hu­mo­rów i mo­je­go tem­pe­ra­men­tu, spró­buj­my.

Nic nie od­po­wie­dzia­ła. Je­dy­nie pa­trzy­ła mi w oczy, a moje ser­ce biło jak sza­lo­ne. Ni­g­dy nie od­sło­ni­łem swo­ich emo­cji tak, jak w tym mo­men­cie. Jej nie­pew­no­ść i ci­sza mnie wy­ka­ńcza­ły.

Li­lith de­li­kat­nie wspi­ęła się na pal­ce i zło­ży­ła na mo­ich war­gach de­li­kat­ne­go ca­łu­sa.

Chy­ba to była jej de­kla­ra­cja.

- Grzecz­na dziew­czyn­ka.

- Za­mknij się - po­ra­dzi­ła mi.

- Na­wet nie wiesz, w co się wpa­ko­wa­łaś, ma­łp­ko - za­śmia­łem się, do­ty­ka­jąc swo­im czo­łem jej.

A bar­dziej to ja nie wiem, w co się wpa­ko­wa­łem. Ale może to i do­brze.

Nie­wie­le roz­ma­wia­li­śmy w dro­dze po­wrot­nej. Wje­cha­łem z po­wro­tem na ho­te­lo­wy par­king pod­ziem­ny. Gdy szli­śmy do win­dy, mój te­le­fon za­wi­bro­wał.

Reid:

Mu­si­my po­ga­dać. Mo­żesz przy­jść?

Mia­łem inne pla­ny, ale na dzień przed te­sta­mi wo­la­łem się do­wie­dzieć, co sie­dzi w gło­wie mo­je­go młod­sze­go bra­ta.

- Mu­szę iść do Re­ida. - Po­ka­za­łem jej wia­do­mo­ść.

- Spo­ko. Pój­dę wzi­ąć prysz­nic.

Wy­sia­da­jąc, po­ca­ło­wa­łem ją krót­ko. Smak jej ust i ich cie­pło były jak uza­le­żnia­jący nar­ko­tyk.

Za­pu­ka­łem do drzwi i cze­ka­łem, aż Reid mi otwo­rzy.

- Wy­cho­dzi­łeś? - spy­tał, wi­dząc, że je­stem w kurt­ce.

- Wła­śnie wró­ci­łem - od­po­wie­dzia­łem.

- Gdzie by­łeś? - za­dał ko­lej­ne py­ta­nie, po czym wsze­dł w głąb swo­je­go po­ko­ju.

- Prze­słu­chu­jesz mnie?

Reid par­sk­nął pod no­sem.

- To za­baw­ne, że bra­ter­ski small talk od­bie­rasz jako prze­słu­cha­nie.

Do­strze­głem, że na nie­wiel­kim sto­li­ku ma roz­ło­żo­ny lap­top, obok ta­blet z da­ny­mi po­go­do­wy­mi i mapę toru. Na­dal pra­co­wał. Reid był bar­dzo za­an­ga­żo­wa­ny i czu­łem ogrom­ną wdzi­ęcz­no­ść za to, ile od­da­je sie­bie, aby ze­spół nie za­my­kał staw­ki, a kon­ku­ro­wał z pierw­szą czwór­ką. Mój brat sko­ńczył pra­wo, przez chwi­lę pró­bo­wał pra­co­wać w za­wo­dzie, za­trud­nił się w kan­ce­la­rii w Sta­nach, ale kie­dy przy­szła jego pierw­sza spra­wa, a on prze­stał być chłop­cem od po­da­wa­nia kawy, za­częły się moje pro­ble­my z Fer­ra­ri i prze­bąki­wa­łem, że chcę mieć wła­sny ze­spół. Rzu­cił ro­bo­tę w kan­ce­la­rii i za­czął się do­kszta­łcać z kor­po­ra­cyj­nych krucz­ków FIA. Kie­dy rzu­ci­łem Fer­ra­ri, był go­to­wy, aby sta­nąć na cze­le mo­jej eki­py.

- Przy­szły ak­tu­ali­za­cje po­go­do­we. Tu­tej­sze wa­run­ki zmie­nia­ją się jak w ka­lej­do­sko­pie. Te­sty su­che. Kwa­li­fi­ka­cje su­che. Ule­wa w dniu wy­ści­gu.

- I dla­te­go mnie ści­ągnąłeś? Nie mo­głeś wy­słać mi tego wia­do­mo­ścią?

- Ma­son roz­wa­ża zmia­nę w tyl­nym za­wie­sze­niu.

Zer­k­nąłem na dane. Czy­ta­łem je szyb­ko, a kie­dy się z nimi za­po­zna­łem, po­kręci­łem gło­wą.

- Nie, stra­ci­my sta­bil­no­ść w pierw­szym sek­to­rze.

- Tyl­ko Ma­son uwa­ża, że zy­skasz na wy­jściu ze Spo­on - od­bił.

- Kosz­tem ba­lan­su w Es­ses - wark­nąłem. - Jed­na nie­po­trzeb­na zmia­na i auto za­cznie pły­wać.

Nie zgo­dził się ze mną. Wi­dzia­łem to po jego oczach. Reid wie­le cza­su po­świ­ęcił, aby le­piej zro­zu­mieć bo­lid i cały ten po­li­tycz­ny cyrk. Na­uczył się ro­zu­mieć dane, mapy, ale wci­ąż nie miał tego do­świad­cze­nia co ja. Był cza­ro­dzie­jem, dla mnie nie do za­stąpie­nia, ale to ja sie­dzia­łem w bo­li­dzie. To ja czu­łem auto i ja ko­ry­go­wa­łem błędy na ży­wym or­ga­ni­zmie.

- To mój ze­spół, Cass, i mu­szę my­śleć...

Za­śmia­łem mu się w twarz, za­kła­da­jąc ra­mio­na na pier­si.

- Nasz ze­spół! - po­wie­dzia­łem do­sad­nie. - To ja wy­ło­ży­łem kupę szma­lu na to, aby Ve­le­no po­wsta­ło. Je­steś wła­ści­cie­lem, bo mu­sie­li­śmy to ład­nie sprze­dać, ale to ja bu­du­ję bo­lid. To ja sie­dzę z in­ży­nie­ra­mi i de­cy­du­ję o częściach, któ­re mają spro­wa­dzać me­cha­ni­cy. To ja ci po­wie­dzia­łem, że ku­pi­my sil­nik od Mer­ce­de­sa. To ja ci po­wie­dzia­łem... wszyst­ko, a ty ro­bisz z bo­li­dem to, co ci po­le­cę. Nie wpier­da­lam się do po­li­ty­ki, do two­ich ko­la­cy­jek z FIA, roz­mów ze spon­so­ra­mi, któ­rych no­ta­be­ne sam ci wska­za­łem, dla­te­go ty nie wpier­da­laj się do mo­jej jaz­dy. Nie zga­dzam się na żad­ne usta­wie­nia bo­li­du, bo to ja będę za­pier­da­lał w desz­czu, a nie ty.

Reid był ode mnie ła­god­niej­szy. Wci­ąż się uczył i nie chciał wy­jść na głup­ka, dla­te­go w tym mo­men­cie wie­dział, że nie ma sen­su się ze mną kłó­cić, bo wszyst­ko, co po­wie­dzia­łem, było praw­dą.

Opa­dłem na ka­na­pę, za­rzu­ca­jąc pra­wą kost­kę na lewe udo.

- Sko­ro już spa­cy­fi­ko­wa­łeś moją su­ge­stię, nic wi­ęcej od cie­bie nie chcę.

Ura­zi­łem go, ale nie przej­mo­wa­łem się tym. Przej­dzie mu, kie­dy w nie­dzie­lę na wła­sne oczy zo­ba­czy, że to ja mia­łem ra­cję.

- Ale ja mam do cie­bie spra­wę.

Za­pew­ne sądził, że za­mie­rzam się sprze­czać o ja­kieś głu­po­ty.

- Spo­ty­kam się z Li­lith - wy­zna­łem.

Reid przy­tak­nął, bo my­ślał, że to tyl­ko wstęp. Przy­po­mnie­nie tego, że uda­je­my parę, aby Ve­le­no do­brze się kli­ka­ło w me­diach.

Za­śmia­łem się.

- Nie za­ja­rzy­łeś, praw­da?

Spoj­rzał na mnie i wi­dzia­łem, jak na jego twa­rzy ma­lu­ją się ró­żne emo­cje. Za­częło do nie­go do­cie­rać, o co na­praw­dę mi cho­dzi­ło.

- Słu­cham?!

- Sły­sza­łeś, spo­ty­ka­my się - po­wtó­rzy­łem.

- Prze­cież usta­li­li­śmy, że tyl­ko pod me­dia...

- Tak, usta­li­li­śmy, ale nie wy­szło - stwier­dzi­łem, za­rzu­ca­jąc ra­mię na opar­cie.

- Chcesz mi wła­śnie po­wie­dzieć - po­chy­lił się, wbi­ja­jąc łok­cie w uda - że je­ste­ście z Li­lith parą? Taką praw­dzi­wą parą? Je­steś jej chło­pa­kiem, a ona two­ją dziew­czy­ną?! Cho­dzi­cie za rącz­kę, spi­ja­cie so­bie z dziub­ków czu­łe słów­ka i pla­nu­je­cie wspól­ne wa­ka­cje?!

Reid w tym mo­men­cie wy­glądał nie­mal jak na­sza mat­ka. Był do niej po­dob­ny. Miał jej ła­god­ne spoj­rze­nie. Ja by­łem czy­stym oj­cem. I nie­ste­ty po­tra­fi­łem mieć rów­nie sil­ną i bez­względ­ną rękę co on, ale ni­g­dy nie pod­nió­słbym jej na moją ro­dzi­nę.

- Może nie do ko­ńca wy­gląda to tak, jak wy­re­cy­to­wa­łeś, ale już nie uda­je­my.

- A po­my­śla­łeś, co się sta­nie, je­śli w ko­ńcu nie wy­trzy­ma i odej­dzie? Nie tyl­ko od cie­bie jako dziew­czy­na, ale też jako two­ja me­na­dżer­ka. I wy­obraź so­bie, że robi to w po­ło­wie se­zo­nu. Co wte­dy, Ro­meo?

- Od kie­dy na wstępie za­kła­dasz naj­gor­sze?

- Od kie­dy nie je­steś pe­sy­mi­stą? - od­bił. - Lu­bię Li­lith. Jest am­bit­na, pra­co­wi­ta, ogar­nia me­dia, spon­so­rów, kry­zy­sy. Ma do cie­bie po­de­jście, bo ewi­dent­nie się jej słu­chasz, a ja już wiem, że słu­cha­łeś się, bo mia­łeś z tego ko­rzy­ści.

- Sy­pia­my w jed­nym łó­żku, ale Li­lith nie za­my­ka mi mor­dy sek­sem. Jesz­cze.

Reid wy­glądał, jak­by po­trze­bo­wał moc­ne­go drin­ka. Pod­nió­sł się z ka­na­py i pod­sze­dł do mini bar­ku po bu­te­lecz­kę whi­sky. Wlał jej do szkla­necz­ki i wy­pił za­war­to­ść jed­nym hau­stem. Po­tra­fi­łem roz­wa­lić świa­to­po­gląd mo­je­go bra­ta w mniej niż mi­nu­tę.

- Słu­chaj, ko­cham cię! Wiesz, że chcę dla cie­bie nie­mal ide­al­ne­go ży­cia. Po­sta­wi­li­śmy wszyst­ko na Ve­le­no. Chcę, abyś był szczęśli­wy, abyś prze­stał być sa­mot­nym wil­kiem i w ko­ńcu po­znał ko­bie­tę, któ­ra coś dla cie­bie zna­czy, no i byś miał do kogo wra­cać, ale... aku­rat w naj­bar­dziej de­cy­du­jącym se­zo­nie two­jej ka­rie­ry?!

- Do cze­go zmie­rzasz? - spy­ta­łem ostro.

- Wiem, że ko­bie­ty po­tra­fią roz­pra­szać. I wiem, jak dzia­ła­ją na cie­bie. Nie chcę, że­byś na­gle za­an­ga­żo­wał się po uszy w re­la­cję z Li­lith i za­czął ba­wić się w do­bre­go fa­ce­ta, któ­ry pla­nu­je przy­szło­ść u boku swo­jej me­na­dżer­ki, za­miast sku­pić się na se­zo­nie. Ja­sne?!

Reid był ła­god­niej­szy, ale po­tra­fił też dać w mor­dę.

- Nie pier­dol! Po­tra­fię od­dzie­lić moje ży­cie pry­wat­ne od za­wo­do­we­go!

- Do­praw­dy? A ile razy wsia­da­łeś wkur­wio­ny do bo­li­du, ja­dąc na gra­ni­cy bez­pie­cze­ństwa, bo wku­rzy­ło cię ze­bra­nie z sze­fo­stwem? Se­rio, jak po­kłó­cisz się z Li­lith, po­wie­cie so­bie coś przy­kre­go, będziesz w sta­nie wsi­ąść do auta i po pro­stu się wy­łączyć?

Mil­cza­łem, bo aku­rat tu­taj miał ra­cję. Jesz­cze się nie po­żar­li­śmy i nie mo­głem wie­dzieć, jak­bym za­re­ago­wał, a praw­do­po­dob­nie bym ko­goś roz­je­bał na to­rze.

- Mało tego, Cass, masz cho­ler­nie nie­bez­piecz­ny za­wód. Po­kłó­cisz się z Li­lith, po­wiesz jej coś ra­ni­ące­go, ona od­wdzi­ęczy ci się tym sa­mym. Po­tem wy­je­dziesz na tor, zda­rzy się wy­pa­dek i co wte­dy?! Na­praw­dę chcesz, żeby mu­sia­ła żyć ze świa­do­mo­ścią, że wa­sza ostat­nia roz­mo­wa za­ko­ńczy­ła się kłót­nią? Że jed­no z was po­wie­dzia­ło dru­gie­mu coś okrop­ne­go? A co gor­sza, żeby do ko­ńca ży­cia ob­wi­nia­ła się za to, że to przez tę kłót­nię stra­ci­łeś kon­cen­tra­cję i mia­łeś wy­pa­dek, z któ­re­go nie wy­sze­dłeś w jed­nym ka­wa­łku?

Roz­je­bał mnie. Za­mknął mi mor­dę po raz pierw­szy w ży­ciu. Po raz pierw­szy wy­grał ze mną sprzecz­kę. Nie mia­łem ar­gu­men­tu. Wie­dzia­łem, że coś ta­kie­go może się wy­da­rzyć. Cho­ćby w nad­cho­dzącą nie­dzie­lę. Ka­żde te­sty, kwa­li­fi­ka­cje czy wy­ścig mo­gły być dla mnie tymi ostat­ni­mi, a awan­tu­ra przy mo­jej nie­wy­pa­rzo­nej gębie była wi­ęcej niż pew­na.

- Nie mogę ci za­bro­nić zwi­ąz­ku z Li­lith. Za­wsze chcia­łem, aby ktoś w ko­ńcu się prze­bił przez te wszyst­kie two­je mury, ale boję się, że to uczu­cie, z tą ko­bie­tą i w tym se­zo­nie, coś znisz­czy, a ra­czej ko­goś.

Chcia­łem mu po­wie­dzieć, że wiem, co ro­bię, ale nie do ko­ńca mo­głem. To była moja pierw­sza po­wa­żna re­la­cja z ko­bie­tą. I cho­ciaż wie­dzia­łem, że wie­le rze­czy może pó­jść nie tak, chcia­łem za­ry­zy­ko­wać. Na­wet sa­mot­ny wilk w ko­ńcu chce mieć swo­je stad­ko, do któ­re­go może wró­cić.

Wy­ścig. I to w desz­czu.

Tor był wil­got­ny. Mżaw­ka, któ­ra na ra­zie nie była pro­ble­mem, nie­ba­wem mia­ła stać się ule­wą, któ­ra będzie sta­no­wi­ła pro­blem dla po­ło­wy staw­ki. Star­to­wa­łem z P2. Przede mną był je­dy­nie Max, ale się nie przej­mo­wa­łem. Mia­łem na nie­go plan. Nie po to wró­ci­łem z eme­ry­tu­ry i nie po to zbu­do­wa­li­śmy Ve­le­no od zera, że­bym dziś pa­trzył na czy­jeś tyl­ne skrzy­dło i za­do­wa­lał się dru­gim stop­niem na po­dium. Je­cha­łem po zwy­ci­ęstwo.

Me­cha­ni­cy krząta­li się wo­kół auta. Ma­son spraw­dzał ostat­nie dane. Wy­ci­szy­łem się i sku­pi­łem się na naj­bli­ższych okrąże­niach. Mój brat stał obok sze­fa me­cha­ni­ków i do­glądał ich od­pra­wy.

Na­gle do ga­ra­żu we­szła Li­lith. Jej roz­pusz­czo­ne wło­sy były dzi­siaj bar­dziej fa­lu­jące za spra­wą wil­go­ci na to­rze. Za­ło­ży­ła na ra­mio­na skó­rza­ną kurt­kę, któ­ra i tak mnie nie po­wstrzy­ma­ła przed ga­pie­niem się na gor­se­to­wą bra­let­kę pod spodem, ob­szy­tą na kra­ńcach zmy­sło­wą ko­ron­ką. Pas jej ta­lii był nie­co od­sło­ni­ęty. Po raz pierw­szy wi­dzia­łem ją w spodniach. Za­ło­ży­ła ta­kie z czar­ne­go ma­te­ria­łu, z lu­źniej­szy­mi no­gaw­ka­mi i wy­so­kim sta­nem. Mar­ko­wy pa­sek prze­ło­ży­ła przez szluf­ki. Jej nogi były cho­ler­nie dłu­gie w tych spodniach, a ca­ło­ść do­pe­łni­ła szpil­ka­mi.

Ode­pchnąłem się od skrzyń z na­rzędzia­mi, o któ­re się opie­ra­łem, i po­sze­dłem w jej stro­nę, czu­jąc, że za­czy­nam mieć pro­blem. Ostat­nie dwa dni sku­pia­łem się na te­stach, bo­li­dzie, tre­nin­gach, a na­sze spo­tka­nia od­by­wa­ły się głów­nie wie­czo­ra­mi, kie­dy ona wra­ca­ła ze swo­ich spo­tkań, a ja ze swo­ich. Wy­mie­nia­li­śmy je­dy­nie szyb­kie po­ca­łun­ki. Na­wet dzi­siaj rano, kie­dy my­śla­łem, że we­zmę z nią wspól­ny prysz­nic, jesz­cze spa­ła, a ja nie chcia­łem być ego­istą, dla­te­go jej nie bu­dzi­łem.

Li­lith sta­nęła przy mnie, a ja przy­ci­ągnąłem ją moc­niej do sie­bie. Moje ra­mię wy­lądo­wa­ło na jej bar­kach, przy­ci­ska­jąc nie­co jej wło­sy. Li­lith ostro­żnie przy­ło­ży­ła dłoń do mo­jej klat­ki pier­sio­wej, a ja na­chy­li­łem się, aby ją nie­spiesz­nie po­ca­ło­wać. Nie za­mie­rza­łem jej ukry­wać, ani tego, że Ra­vel­le na­praw­dę pró­bu­je uło­żyć so­bie z kimś ży­cie. Reid po­wie­dział na te­stach PR-owi, że mi­ędzy nami na­praw­dę za­iskrzy­ło. Nie było mnie przy tym, ale po­dob­no pia­li z za­chwy­tu i za­częli pla­no­wać ślub de­ka­dy. Jaka szko­da - nie wie­dzia­łem, że mam w pla­nach oświad­czy­ny.

- Cze­ść, pi­ęk­na - wy­mru­cza­łem jej w usta.

- Skup się - na­ka­za­ła. - Masz wy­ścig.

- Te­raz mam ko­bie­tę - od­bi­łem. - Wy­ścig jesz­cze się nie za­czął.

Lek­ko wy­wró­ci­ła ocza­mi, ale moc­niej wtu­li­ła cia­ło w mój bok.

- W spodniach jesz­cze cię nie wi­dzia­łem.

- Mam owi­ni­ęte ko­la­no pla­stra­mi roz­grze­wa­jący­mi, a chcia­łam to ukryć, więc spodnie były je­dy­nym wy­jściem na dzi­siaj.

- Moc­no ci do­ku­cza?

- Go­rzej, na­pier­da­la - od­po­wie­dzia­ła, si­ląc się na uśmiech.

Li­lith była twar­da. Nie lu­bi­ła li­to­ści ani tego, gdy ktoś py­tał, jak się czu­je albo czy po­trze­bu­je po­mo­cy. Wie­dzia­łem jed­nak, że cier­pi. Pla­stry przy­no­si­ły jej nie­co ulgi i na pierw­szy rzut oka trud­no było do­strzec, ja­kie­go bólu do­świad­cza. Wy­star­czy­ło jed­nak spoj­rzeć na jej po­sta­wę, by za­uwa­żyć, że cały ci­ężar cia­ła opie­ra na pra­wej no­dze. Lewą mia­ła zgi­ętą w ko­la­nie i wy­su­ni­ętą o krok do tyłu.

Prze­su­nąłem dłoń z jej ra­mie­nia na kark, wsu­wa­jąc ją pod jej wło­sy. Po­chy­li­łem się i po­ca­ło­wa­łem ją w czu­bek gło­wy.

- Moja oso­bi­sta po­go­dyn­ka - za­śmia­łem się w jej wło­sy.

Ma­son sze­dł w na­szą stro­nę. Na te­stach i kwa­li­fi­ka­cjach Li­lith nie spędza­ła dużo cza­su w ga­ra­żu, bo mia­ła co in­ne­go do ro­bo­ty. Jed­nak dzi­siaj kle­ili­śmy się do sie­bie bar­dziej niż zwy­kle. Na­sza bli­sko­ść nie uszła jego ana­li­tycz­ne­mu spoj­rze­niu.

- Moja oso­bi­sta po­go­dyn­ka po­twier­dza opa­dy - rzu­ci­łem do Ma­so­na.

Spoj­rzał na nas, pró­bu­jąc po­skła­dać so­bie w lo­gicz­ną ca­ło­ść to, co wi­dzi.

- Przy­jąłem - od­pa­rł roz­ba­wio­ny. - Chce­cie mi o czy­mś po­wie­dzieć? - Prze­sko­czył wzro­kiem z Li­lith na mnie.

Za ple­ca­mi Ma­so­na prze­cho­dził wła­śnie mój brat. Nie za­trzy­mał się, ani na­wet nie spoj­rzał w na­szą stro­nę. Rzu­cił tyl­ko przez ra­mię, to­nem aż na­zbyt swo­bod­nym:

- Prze­sta­li uda­wać. Za­iskrzy­ło na po­wa­żnie.

Mina Ma­so­na była bez­cen­na. Obo­je z Li­lith za­częli­śmy się śmiać, bo Ma­son wy­glądał, jak­by wła­śnie na­wie­dził go Duch Świ­ęty.

- Ma­son, skup się na au­cie - po­ra­dzi­łem.

- Z przy­jem­no­ścią. - Za­wi­nął się na pi­ęcie i wró­cił do swo­ich da­nych.

Li­lith prze­je­cha­ła dło­nią po mo­jej kla­cie. Spoj­rza­łem jej w oczy, w któ­rych cza­ił się ten nie­bez­piecz­ny ognik.

- Chcesz mi się z cze­goś wy­tłu­ma­czyć?

Wi­dzia­łem po jej oczach, że nie ocze­ku­je wy­ja­śnień do­ty­czących tem­pa ani stra­te­gii do­bo­ru opon na dzi­siej­szy wy­ścig.

- Z cze­go do­kład­nie? - spy­ta­łem z nie­win­no­ścią w gło­sie.

- Nie po­wie­dzia­łeś na kon­fe­ren­cji cze­goś, no nie wiem... głu­pie­go?

Uda­łem, że się za­sta­na­wiam, wra­ca­jąc pa­mi­ęcią do kon­fe­ren­cji, po czym za­prze­czy­łem.

- A kie­dy dzien­ni­karz za­py­tał cię, czy bie­rzesz pod uwa­gę pierw­szą po­ra­żkę w se­zo­nie, nie od­po­wie­dzia­łeś przy­pad­kiem... i po­zwól, że cię za­cy­tu­ję: "Za­py­taj Fer­ra­ri, jak to jest prze­gry­wać, bo w tym se­zo­nie prze­gry­wa­ją ka­żdy wy­ścig"?

Uda­łem nie­wi­ni­ąt­ko.

- Po­wie­dzia­łem coś ta­kie­go?!

- Cas­sian! To było cham­skie! A ja te­raz mu­szę się tłu­ma­czyć, że nie mia­łeś na my­śli tego...

- ...co mia­łem na my­śli - do­ko­ńczy­łem.

- Wiesz, że te­raz po­ło­wa wło­skich me­diów chce two­jej gło­wy? A dru­ga po­ło­wa będzie to ci­ągnąć przez naj­bli­ższe dni?!

- Przy­naj­mniej nie będą się nu­dzić.

- Cas­sian, re­pre­zen­tu­jesz nie tyl­ko sie­bie, ale też Ve­le­no, spon­so­rów i cały ze­spół! Nie mo­żesz w ka­żdym wy­wia­dzie je­chać po swo­jej eks staj­ni. Na­wet mi­ędzy wier­sza­mi.

Wście­ka­ła się na mnie, bo jej za­le­ża­ło. Wie­dzia­łem to i wi­dzia­łem na wła­sne oczy.

- Mo­głeś ująć to ina­czej.

- Mo­głem - zgo­dzi­łem się od razu. - Ale wte­dy nie by­łbym sobą.

Spoj­rza­łem w jej oczy, do­strze­ga­jąc iry­ta­cję, ale też coś no­we­go. Ak­cep­ta­cję fak­tu, że ja ni­g­dy nie po­wiem tyl­ko tego, co będzie do­bre dla mo­je­go wi­ze­run­ku. Ka­żdy, kto zada mi py­ta­nie, do­sta­nie bru­tal­nie szcze­rą od­po­wie­dź.

Li­lith nie ci­ągnęła te­ma­tu. Wie­dzia­ła, że w kwe­stii ob­ra­ża­nia Fer­ra­ri ze mną nie wy­gra.

Do wy­ści­gu zo­sta­ło ostat­nie osiem mi­nut. Sta­łem już na gri­dzie. Max roz­ma­wiał ze swo­im in­ży­nie­rem. Tłum wo­kół nas ro­bił się co­raz gęst­szy. Ce­le­bry­ci, któ­rzy przy­cho­dzi­li tu­taj dla lan­su, nie­mal pa­ko­wa­li się nam do bo­li­dów. Chwa­ła temu, kto wy­my­ślił ochron­ne ba­rier­ki, któ­re chro­ni­ły na­sze cac­ka. Spoj­rza­łem na Hay­de­na na P3. Zmru­żył oczy, a ja szcze­rze się do nie­go uśmiech­nąłem. Od rana miał mnie na ce­low­ni­ku. W trak­cie hym­nu ob­da­rzył mnie tak mor­der­czym spoj­rze­niem, że przez chwi­lę się za­sta­no­wi­łem, czy nie ob­ra­zi­łem w ja­kiś spo­sób ja­po­ńskich ofi­cje­li. Nie mia­łem ocho­ty do­wia­dy­wać się na kil­ka mi­nut przed wy­ści­giem, co go dzi­siaj ugry­zło.

Wa­lić to! Nie da mi to spo­ko­ju! Ru­szy­łem w jego stro­nę, bo cie­ka­wo­ść wzi­ęła górę.

- Co się dzie­je?

- Ty mi po­wiedz - od­bił.

- Nie mam ocho­ty na te za­ba­wy przed wy­ści­giem, Da­ven­port.

- Wi­dzia­łem cię z Li­lith, jak ca­ło­wa­li­ście się mi­ędzy opo­na­mi. I nie, nie wy­gląda­ło to na wasz te­atrzyk - wy­mru­czał, a jego mi­ęśnie na szczęce moc­no się za­ci­snęły.

- Masz ja­kiś pro­blem z tym, że ca­łu­ję się z two­ją sio­strą?

Zbli­żył się do mnie, a był pięć cen­ty­me­trów ni­ższy.

- Mam pro­blem z tym, że cię znam i wiem, jak to się może sko­ńczyć. Rzu­cić ci za­ko­ńcze­niem w twarz? Li­lith na­praw­dę się za­an­ga­żu­je, za­ko­cha się, a ty ją zo­sta­wisz i zdra­dzisz. Sta­ry, ko­cham cię jak bra­ta, ale ona też jest dla mnie wa­żna! Pierw­szy raz w ży­ciu mam ro­dzi­nę, któ­rą in­te­re­su­je, czy wszyst­ko u mnie w po­rząd­ku.

Wkur­wia­ło mnie to, bo wszy­scy za­kła­da­li, że skrzyw­dzę Li­lith i roz­je­bię jej ży­cie, a do tego se­zon i swo­ją ka­rie­rę. Fakt, ostat­nio się nie po­pi­sa­łem, choć nikt nie mógł wie­dzieć, że nie­mal roz­je­ba­łem nas o ban­dę. Mia­ło to po­zo­stać na­szą ta­jem­ni­cą. Po­mi­ja­jąc jed­nak ten drob­ny in­cy­dent, na­praw­dę mi za­le­ża­ło, aby Li­lith była bez­piecz­na i szczęśli­wa.

- Uwierz mi, Hay­den, ona jest dla mnie na­praw­dę wa­żna - po­wie­dzia­łem ostro.

Nie od­po­wie­dział, bo w po­bli­żu po­ja­wił się Pier­re. A do­kład­nie do­ta­rł do nas z P5, z któ­re­go dzi­siaj star­to­wał. Za­rzu­cił nam ra­mio­na na bar­ki. Był w eu­fo­rii.

- Mamy desz­czyk, pa­no­wie! A wie­cie, co to ozna­cza?! - spy­tał, ale nie dał nam od­po­wie­dzieć. - W desz­czu je­stem żabą, któ­ra ska­cze szyb­ciej! No cóż, po­wo­dze­nia.

Pier­re i jego żar­ty z fran­cu­skie­go po­cho­dze­nia. Spoj­rza­łem na Hay­de­na, któ­ry na ten mo­ment mu­siał odło­żyć mor­do­wa­nie mnie wzro­kiem. Nie sko­ńczy­li­śmy roz­mo­wy, ale wie­dzie­li­śmy, że wró­ci­my do niej po wy­ści­gu.

Pod­sze­dłem do mo­je­go bo­li­du. Wsu­nąłem się do kok­pi­tu i przez kil­ka se­kund mia­łem wra­że­nie, jak­bym za­my­kał się w swo­im wła­snym świe­cie, nie­do­stęp­nym dla ni­ko­go in­ne­go. Mak­sy­mal­ne sku­pie­nie. Słu­chaw­ki, kask, HANS, pasy. Za­ci­snąłem dło­nie na kie­row­ni­cy. Pas sze­ścio­punk­to­wy za­ko­twi­czył mnie w miej­scu tak moc­no, że czu­łem, jak wbi­ja mi się w skó­rę. Me­cha­nik po­chy­lił się nade mną, klep­nął mnie w kask i przez chwi­lę zo­ba­czy­łem jego oczy za wi­zje­rem. Unio­słem kciuk w jego stro­nę. By­łem go­to­wy.

Nad to­rem wi­sia­ły ci­ężkie, gra­fi­to­we chmu­ry. Deszcz nie pyta, czy może przy­jść, on nad­cho­dzi. Pierw­sze moc­niej­sze kro­ple za­częły ude­rzać o kar­bon, kask, as­falt. Spoj­rza­łem przed sie­bie. Wi­docz­no­ść zda­wa­ła się po­gar­szać z ka­żdą chwi­lą.

- Ra­dio check - usły­sza­łem Ma­so­na.

- Sły­szę cię - od­po­wie­dzia­łem.

- Wa­run­ki się po­gar­sza­ją. Wy­gra­na jest wa­żna, ale pa­mi­ętaj, nie za cenę ży­cia.

Nie od­po­wie­dzia­łem. By­łem pe­wien, że Reid ka­zał mi to prze­ka­zać.

Wy­ścig za­po­wia­dał się na je­den wiel­ki cha­os, ale ja go lu­bi­łem. Kie­dy staw­ka za­czy­na­ła pa­ni­ko­wać, ko­rzy­sta­łem na tym. Me­cha­ni­cy krząta­li się jesz­cze wo­kół mnie. Ko­lej­ni ski­nęli mi gło­wą, ży­cząc po­wo­dze­nia, a inni po­ka­zy­wa­li unie­sio­ne pal­ce. To była ich mo­dli­twa przed woj­ną, któ­ra cze­ka­ła nas wszyst­kich.

Max stał na P1. Sza­no­wa­łem go, ale dzi­siaj był prze­szko­dą do wy­eli­mi­no­wa­nia. Hay­den na P3 był wku­rzo­ny, na­pom­po­wa­ny jak bul­te­rier spusz­czo­ny z ła­ńcu­cha. Będzie chciał mnie do­je­chać za Li­lith. Pier­re na P5 uwa­żał, że le­piej je­ździ w desz­czu.

To się jesz­cze oka­że.

Thia­go ru­szył z P7. Dru­gi kie­row­ca Ve­le­no miał dzi­siaj jed­no za­da­nie: do­je­chać i nie spier­do­lić.

Za­ci­snąłem dło­nie na kie­row­ni­cy. Deszcz przy­brał na sile. Za­częli­śmy okrąże­nie for­ma­cyj­ne. Roz­grze­wa­łem koła, ro­bi­łem zyg­za­ki, spraw­dza­łem ha­mul­ce. Wszyst­ko dzia­ła­ło ide­al­nie. Z ka­żdym wy­ści­giem bo­lid pro­wa­dził się co­raz le­piej, a ulep­sze­nia pla­no­wa­ne na Imo­lę mia­ły spra­wić już te­raz, że ten bo­lid będzie nie­po­ko­na­ny. Dzi­siaj jed­nak wy­star­czy­ło nie spie­przyć żad­ne­go okrąże­nia, a me­cha­ni­cy pit sto­pu, i była szan­sa na to, by osi­ągnąć ko­lej­ne zwy­ci­ęstwo.

Wró­ci­łem na P2. Ostat­nie chwi­le przed wy­ści­giem to tyl­ko ja, moje ser­ce i mak­sy­mal­na kon­cen­tra­cja. Ca­łko­wi­cie wy­łączy­łem gło­wę ze wszyst­kie­go, co nie jest to­rem ani ry­wa­lem przede mną i za mną.

Świa­tła zga­sły.

Start!

Auto wy­strze­li­ło z pola star­to­we­go. Deszcz lał, ude­rza­jąc w bo­lid i mój kask. Wi­docz­no­ść była co­raz gor­sza. Je­cha­li­śmy nie­mal na oślep, wi­dząc tyl­ko roz­ma­za­ne punk­ty świa­teł bo­li­du przed nami, ale w ta­kim cha­osie czu­łem się jak w domu. Ucie­kłem w ko­ńcu z pie­kła i to w nim naj­le­piej mi się ta­ńczy­ło.

Max przede mną bro­nił środ­ka toru. We­szli­śmy w pierw­szy za­kręt nie­mal koło w koło. Pó­źne ha­mo­wa­nie. Czu­łem, jak tył lek­ko ucie­kł, ale opa­no­wa­łem auto. Pierw­sze okrąże­nie było dość pro­ble­ma­tycz­ne, bo woda roz­bry­zgi­wa­na spod kół za­sła­nia­ła wszyst­ko. Kie­row­cy wal­czy­li nie tyl­ko ze sobą, ale też z opa­da­mi, wła­snym in­stynk­tem sa­mo­za­cho­waw­czym i opo­na­mi. W lu­ster­ku wi­dzia­łem, że ko­muś za­blo­ko­wa­ły się koła i wpa­dł na in­ne­go kie­row­cę. Dwa bo­li­dy zna­la­zły się poza to­rem, a do­pie­ro prze­kro­czy­li­śmy pierw­szy za­kręt. Wie­dzia­łem, że będzie jesz­cze cie­ka­wiej.

In­te­ry trzy­ma­ły się le­piej niż za­kła­da­li­śmy. Czu­łem ka­żdy mi­li­metr przy­czep­no­ści. Ka­żdy uślizg był prze­ze mnie kon­tro­lo­wa­ny, choć przy­po­mi­na­ło to ta­niec na lo­dzie. Na pi­ątym okrąże­niu deszcz się na­si­lił. Przed­nie skrzy­dło za­częło zbie­rać wodę i bry­zga­ło nią na boki. Auto zro­bi­ło się ci­ęższe.

- Cass, za­czy­na­my roz­wa­żać pe­łne desz­czów­ki - ode­zwał się Ma­son.

- Jesz­cze nie - od­bi­łem na­tych­miast. - Jest za wcze­śnie.

To ja je­cha­łem tym au­tem. To ja je czu­łem. Wie­dzia­łem, co ro­bię, cho­ciaż nie raz mój ze­spół uwa­żał, że ro­bię zbyt sza­lo­ne i nie­bez­piecz­ne rze­czy. Mo­żli­we, ale kto by ich tam słu­chał?

- Ró­żni­ca do P1 to dzie­wi­ęć dzie­si­ątych - in­for­mo­wał Ma­son na bie­żąco.

- Zaj­mę się tym.

Na pi­ęt­na­stym okrąże­niu za­częły się pierw­sze zjaz­dy. Kil­ku kie­row­ców spa­ni­ko­wa­ło. Za­ło­ży­li już pe­łne desz­czów­ki.

- Cass, czy mó­głbyś roz­wa­żyć box? - usły­sza­łem w słu­chaw­ce.

Par­sk­nąłem pod no­sem i rzu­ci­łem:

- Za dwa okrąże­nia.

- Ła­skaw­ca.

Uwiel­bia­łem moją re­la­cję z Ma­so­nem. Po­wi­nie­nem słu­chać in­ży­nie­ra, sze­fa ze­spo­łu, ale w tym ze­spo­le wie­dzie­li, że wi­ęk­szo­ść de­cy­zji zwi­ąza­nych z jaz­dą i stra­te­gią nie leżą w ich ge­stii, lecz na­le­żą do mnie.

Woda znaj­du­jąca się na to­rze ge­ne­ro­wa­ła oka­zję do ewen­tu­al­ne­go wy­pad­ku. Sa­mo­chód za­czął pły­wać. Ka­żdy za­kręt był ba­lan­so­wa­niem na gra­ni­cy aqu­apla­nin­gu.

- Box, box, box. - Ma­son pod­nió­sł głos. - Te­raz. Pe­łne desz­czów­ki. I nie dys­ku­tuj!

- Po co te ner­wy, Ma­son?

Zje­cha­łem do alei, a ze­spół już na mnie cze­kał. Za­ło­ży­li nowe opo­ny w mniej niż dwie se­kun­dy. Auto sia­dło ni­żej, ci­ężej, sta­bil­niej. Wy­je­cha­łem z alei i auto prze­sta­ło wal­czyć z wodą. Za­częło ją ciąć. Po­czu­łem przy­czep­no­ść tam, gdzie jesz­cze kil­ka chwil temu jej nie mia­łem.

- Cass, je­steś na P2. Max jesz­cze nie zje­chał.

No to przy­jąłem, że cze­ka­my, a kie­dy zje­dzie, nie od­dam mu już jego po­zy­cji. Dwa okrąże­nia pó­źniej Max zje­chał po nowe opo­ny, a ja za­jąłem jego po­zy­cję. Ci­snąłem na gra­ni­cy zdro­we­go roz­sąd­ku, ale nie za­mie­rza­łem po­zwo­lić, aby wy­je­żdża­jąc z alei, mnie wy­prze­dził. Mi­nąłem wy­jazd i do­strze­głem, jak Max usta­wia się za­raz za mną.

- P1, Cass! - krzyk­nął Ma­son.

Nie ce­le­bro­wa­łem. Zo­sta­ło za dużo okrążeń do ko­ńca wy­ści­gu i w tej po­go­dzie mo­gło się wy­da­rzyć do­słow­nie wszyst­ko.

Po­wi­nie­nem do­ra­biać jako wró­żka, prze­mknęło mi przez myśl.

- Red flag! Red flag! - do­ta­rło do mnie. - Zjazd, Cass. Po­wta­rzam: czer­wo­na fla­ga.

Zwol­ni­łem, cze­ka­jąc na dal­sze ko­mu­ni­ka­ty. Osta­tecz­nie oka­za­ło się, że odłam­ków było zbyt wie­le i ban­da wy­ma­ga­ła na­pra­wy, dla­te­go ode­sła­li całą staw­kę do pit lane. Moje ser­ce biło jak po­je­ba­ne.

Za ka­żdym ra­zem, kie­dy do­cho­dzi do po­wa­żnej krak­sy na to­rze, z tyłu gło­wy po­ja­wia się to przy­po­mnie­nie, że nie je­ste­śmy nie­śmier­tel­ni. Wy­star­czy uła­mek se­kun­dy, aby dany wy­ścig stał się na­szym ostat­nim. Prze­je­cha­łem przez pit lane, za­trzy­mu­jąc się przy na­szym ga­ra­żu. Za­raz za mną wje­chał sznur po­zo­sta­łych sa­mo­cho­dów ze staw­ki.

Część kie­row­ców wy­szła ze swo­ich aut. Prze­rwa wstęp­nie mia­ła po­trwać dzie­si­ęć mi­nut, ale ja zo­sta­łem. Nie chcia­łem się roz­pra­szać. Za­ci­snąłem dło­nie na kie­row­ni­cy. Pal­ce bo­la­ły mnie od na­pi­ęcia. Ser­ce wa­li­ło zbyt moc­no, a z tyłu gło­wy po­ja­wił się dziw­ny nie­po­kój.

- Co się sta­ło? - ode­zwa­łem się przez ra­dio do Ma­so­na.

Mój in­ży­nier sie­dzący w bud­ce od­wró­cił się na krze­śle w moją stro­nę.

- Pier­re zde­rzył się z Car­lo­sem w dru­gim sek­to­rze. Car­los stra­cił tył na wy­jściu, ob­ró­ci­ło go, a Pier­re nie miał gdzie uciec. Wy­le­ciał w ban­dę.

Moje ser­ce za­częło bić jesz­cze szyb­ciej. Nie sądzi­łem, że było w sta­nie we­jść na wy­ższe ob­ro­ty, a jed­nak.

- Kur­wa!

- Jego auto jest znisz­czo­ne.

Przed ocza­mi sta­nęła mi sce­na sprzed roz­po­częcia wy­ści­gu. Jego ra­do­ść, że je­dzie­my w desz­czu. Da­łem znać eki­pie, że jed­nak wy­sia­dam z auta. Me­cha­nik na­chy­lił się nade mną, od­pi­ął kie­row­ni­cę, po­tem pasy. Gdy tyl­ko po­czu­łem odro­bi­nę luzu, wy­pchnąłem się z kok­pi­tu i wy­sko­czy­łem z bo­li­du. Ru­szy­łem w stro­nę bud­ki Ma­so­na, zdej­mu­jąc po dro­dze kask.

- Żyje?!

- Wy­sze­dł sam. Jest cały - od­po­wie­dział Ma­son. - Za­bra­li go na ba­da­nia.

Ma­gne­tycz­na siła spra­wi­ła, że spoj­rza­łem w stro­nę trze­cie­go auta w alei. Hay­den, wła­śnie do­wie­dział się od Toto, że nasz przy­ja­ciel za­li­czył mało przy­jem­ne spo­tka­nie z ban­dą.

- Tor jest w odłam­kach - do­dał spo­koj­nie. - Mu­szą na­pra­wić ba­rie­ry. Osiem mi­nut do wzno­wie­nia.

Spoj­rza­łem na ekran w ga­ra­żu i na po­wtór­kę tego, co się wy­da­rzy­ło. Wil­liams Car­lo­sa stra­cił przy­czep­no­ść, tył ucie­kł mu na mo­krej li­nii, jak­by as­falt na­gle za­mie­nił się w lód. Auto ob­ró­ci­ło się gwa­łtow­nie ni­czym za­baw­ka. Pier­re nie miał szan­sy go omi­nąć. Dwie se­kun­dy pó­źniej wbi­ło go w ban­dę. Jesz­cze kil­ka lat temu taki wy­pa­dek mógł ozna­czać ostat­nią chwi­lę ży­cia i ostat­ni wy­ścig, ale zmia­ny kon­struk­cyj­ne oraz roz­wój tech­no­lo­gii spra­wi­ły, że Pier­re sam wy­sze­dł z bo­li­du.

Spoj­rza­łem w stro­nę ga­ra­żu. Reid stał w jego cie­niu, sku­pio­ny. Obok nie­go sta­ła Li­lith pod czar­nym pa­ra­so­lem Ve­le­no. Omi­nąłem me­cha­ni­ków, któ­rzy do­piesz­cza­li mój bo­lid na wzno­wie­nie. Wsu­nąłem się pod jej pa­ra­sol. Ocie­ka­łem wodą, ale to mi nie prze­szka­dza­ło. Za­ci­snąłem dło­nie na jej ta­lii.

- Wej­dź do ga­ra­żu - po­le­ci­łem, pa­trząc jej w oczy. - Za­mar­z­niesz.

- Fun­du­jesz mi tyle wra­żeń, że jest mi go­rąco, Cass.

- Ro­bię, co w mo­jej mocy. - Zmu­si­łem się do uśmie­chu.

- A ja pró­bu­ję nie do­stać za­wa­łu na oczach ca­łe­go ze­spo­łu - skwi­to­wa­ła, przy­ci­ska­jąc się do mo­je­go boku.

Prze­su­nąłem dło­nią moc­niej po jej ta­lii. Od­sło­ni­ęte frag­men­ty cia­ła wy­da­wa­ły się ni­czym lo­do­wiec w po­rów­na­niu do mo­jej roz­grza­nej skó­ry.

- Roz­ma­wia­łam przed chwi­lą z Hay­de­nem. Brzmiał po­dob­nie do cie­bie, ale su­ge­ro­wał, że zła­pię za­pa­le­nie ne­rek. Pro­sił, że­byś le­piej mnie pil­no­wał, zwłasz­cza je­śli cho­dzi o to, czy ubie­ram się ade­kwat­nie do po­go­dy.

Z Hay­de­nem mie­li­śmy wie­le wspól­ne­go, ale te­raz do pa­kie­tu do­łączy­ła jesz­cze Li­lith. Oboj­gu nam na niej za­le­ża­ło. Me­na­dżer­ka unio­sła dłoń i de­li­kat­nie prze­cze­sa­ła moje mo­kre wło­sy, za­cze­su­jąc je bar­dziej do tyłu, aby nie wcho­dzi­ły mi w oczy.

- W po­rząd­ku? Sły­sza­łam, że Pier­re'a za­bra­no na ba­da­nia - do­da­ła, jak­by wy­czy­ta­ła z mo­ich oczu, co mnie gry­zie. - Miał dużo szczęścia.

- Wiem - mruk­nąłem.

- Nie myśl o tym te­raz. Za chwi­lę masz re­start - przy­po­mnia­ła.

Przy­tak­nąłem i spoj­rza­łem na ze­gar. Zo­sta­ło pięć mi­nut do wzno­wie­nia wy­ści­gu. Mia­łem do­kład­nie pięć mi­nut, aby wy­rzu­cić z gło­wy roz­bi­ty bo­lid Pier­re'a. Pięć mi­nut, żeby prze­stać my­śleć o tym, że tech­no­lo­gia bywa gra­ni­cą mi­ędzy si­nia­kiem a trum­ną. Pięć mi­nut, żeby z po­wro­tem stać się kie­row­cą, któ­ry nie ma przy­ja­ciół na to­rze.

Mu­sia­łem wró­cić do pe­łne­go sku­pie­nia. Li­lith też to wie­dzia­ła. Zsu­nęła dłoń z mo­ich wło­sów na bok mo­je­go ka­sku, któ­ry trzy­ma­łem pod pa­chą. Przez krót­ką chwi­lę za­ci­snęła pal­ce na jego kra­wędzi, jak gdy­by chcia­ła za­trzy­mać mnie przy so­bie jesz­cze przez se­kun­dę.

- Cas­sian, wy­gra­na jest wa­żna, ale nie za wszel­ką cenę. Pa­mi­ętaj o tym, pro­szę.

Jak­by ktoś mnie wal­nął pi­ęścią w że­bra.

- Masz wró­cić w jed­nym ka­wa­łku, ja­sne? - do­da­ła do­sad­niej.

Nic nie od­po­wie­dzia­łem, bo nie mia­łem od­po­wied­nich słów. Li­lith coś wła­śnie we mnie znisz­czy­ła. Po­chy­li­łem się nad nią i moc­no ją po­ca­ło­wa­łem, kle­pi­ąc ją jed­no­cze­śnie po ty­łku.

- Do ga­ra­żu, mała. Roz­pie­przysz mi za­raz całą kon­cen­tra­cję, a tego nie chce­my.

- Ty roz­pie­przasz mój układ ner­wo­wy, a więc je­ste­śmy kwi­ta - rzu­ci­ła. Kiw­nęła bro­dą w stro­nę bo­li­du. - Właź z po­wro­tem i nie sza­rżuj, chy­ba że chcesz po­znać gniew swo­jej me­na­dżer­ki.

Uśmiech­nąłem się dra­pie­żnie. Za­czy­na­łem za­po­mi­nać, jaka była pierw­sza rola Li­lith w moim ży­ciu.

- Me­na­dżer­ki nie pa­trzą tak na swo­ich kie­row­ców jak ty na mnie.

- A kie­row­cy nie ma­ca­ją me­na­dże­rek w pit lane pod­czas czer­wo­nej fla­gi.

- Jesz­cze nie sły­sza­łem, aby gro­zi­ło to dys­kwa­li­fi­ka­cją.

- Do. Bo­li­du!

Pu­ści­łem do niej oko. Wy­sze­dłem spod pa­ra­so­la, za­kła­da­jąc z po­wro­tem kask. Wró­ci­ło pe­łne sku­pie­nie. Wsia­dłem do bo­li­du. Me­cha­nik po­dał mi kie­row­ni­cę, dru­gi po­mó­gł z pa­sa­mi. Po­czu­łem cia­sny uścisk sze­ścio­punk­to­we­go za­bez­pie­cze­nia, gdy w ra­diu ode­zwał się Ma­son:

- Trzy mi­nu­ty. Re­start za sa­mo­cho­dem bez­pie­cze­ństwa. Wa­run­ki na­dal fa­tal­ne. Uwa­żaj w pierw­szym sek­to­rze, bo miej­sca­mi stoi tam woda.

Przy­jąłem jego sło­wa, nie pa­trząc w stro­nę ga­ra­żu. Tryb be­stii wró­cił jak prze­su­ni­ęcie prze­łącz­ni­ka.

Wy­je­cha­li­śmy w ko­ńcu z ga­ra­żu. Sa­fe­ty car pro­wa­dził staw­kę. Desz­czów­ki nie­co stra­ci­ły przy­czep­no­ść, ale wie­dzia­łem, jak je obu­dzić. De­li­kat­ne zyg­za­ki za­wsze po­ma­ga­ły.

Wy­ścig się wzno­wił. Wi­docz­no­ść była chu­jo­wa, ale przy­naj­mniej je­cha­łem pierw­szy i nikt przede mną nie roz­bry­zgi­wał mi wody. Dwa okrąże­nia pó­źniej Max za­czął mieć pro­ble­my z sil­ni­kiem. Mu­siał zje­chać, wy­pa­da­jąc z wal­ki, a ja mia­łem za ple­ca­mi Hay­de­na.

- Cass - ode­zwał się spo­koj­nie mój in­ży­nier. - Info z pit lane. Al­pha mia­ła po­ślizg przy zje­ździe i zde­rzy­ła się z McLa­re­nem. Oba auta out.

- Dzi­siaj nikt nie chce do­je­chać - mruk­nąłem.

- Ty chcesz - przy­po­mniał mi.

Na ko­lej­nym okrąże­niu Hay­den pró­bo­wał mnie do­pa­ść i za­jąć moją po­zy­cję. Da­łem mu na­dzie­ję, ale gów­niarz nie wy­czuł, że ble­fu­ję. Kie­dy my­ślał, że mu się uda, zmie­ni­łem li­nię. Mu­siał się wy­co­fać, a jego auto zła­pa­ło ka­łu­żę. Mi­ni­mal­ny uślizg spo­wo­do­wał, że na chwi­lę stra­cił pa­no­wa­nie nad au­tem. Zo­sta­wi­łem go za sobą z chęcią unie­sie­nia ręki i po­ka­za­nia mu środ­ko­we­go pal­ca, ale uzna­łem, że zro­bię to po wy­ści­gu.

W za­kręcie trze­cim Hay­den wsze­dł sze­ro­ko, a po­tem na­tych­miast skró­cił dy­stans, wpa­da­jąc w mój cień ae­ro­dy­na­micz­ny. W za­kręcie pi­ątym opó­źni­łem ha­mo­wa­nie. Gdy zblo­ko­wa­ło mi pra­we przed­nie koło, przez se­kun­dę my­śla­łem, że to już ko­niec i po­le­cę w ba­rier­ki, ale opo­ny zła­pa­ły przy­czep­no­ść. Wy­ci­ągnąłem je z po­śli­zgu i rzu­ci­łem się da­lej do przo­du.

Hay­den, skur­wiel, nie od­pusz­czał. Na pro­stej przed za­krętem dzie­si­ątym rzu­cił się do ata­ku po we­wnętrz­nej. Prze­ło­ży­łem się na ze­wnętrz­ną, po­zwa­la­jąc mu wje­chać głębiej... i wte­dy za­blo­ko­wa­ły mu się koła. Stra­cił przy­czep­no­ść, a ja wy­je­cha­łem z za­krętu czy­sto, bro­ni­ąc swo­jej po­zy­cji.

Jed­no okrąże­nie do ko­ńca.

Hay­den zno­wu się zbli­żał. Sie­dział mi na ple­cach jak cień, jak moje wła­sne su­mie­nie. On mnie ata­ko­wał, a ja go blo­ko­wa­łem. Na­sza jaz­da była ni­czym wal­ka bok­ser­ska. On pró­bo­wał ude­rzyć, a ja ro­bi­łem uni­ki, nie po­zwa­la­jąc mu do­tknąć twa­rzy. Dwie be­stie na to­rze wal­czy­ły o pierw­szy sto­pień po­dium.

Cas­sian Ra­vel­le i Hay­den Da­ven­port. Dwa ostrza tej sa­mej klin­gi.

Ostat­ni sek­tor. Hay­den jesz­cze raz spró­bo­wał po ze­wnętrz­nej.

- Nie dziś, Da­ven­port - wy­ce­dzi­łem przez zęby.

Ostat­ni za­kręt. Ostat­ni mo­ment praw­dy. Wy­je­cha­łem ide­al­nie, a Hay­den lek­ko stra­cił przy­czep­no­ść na mo­krej kra­wędzi. Wdep­nąłem gaz. Sil­nik wył, a wo­kół mnie wszyst­ko spo­wi­ła ci­sza.

Fla­ga w sza­chow­ni­cę.

Meta!

Czwar­ty wy­ścig se­zo­nu. I czwar­ty, któ­ry ko­ńczy­łem na pierw­szym miej­scu.

- P1! - wy­da­rł się Ma­son. - Gra­tu­la­cje, Cass! Nie­sa­mo­wi­ta ro­bo­ta.

- Thia­go? - spy­ta­łem od razu, bo li­czy­ły się nie tyl­ko moje wy­ni­ki, ale i dru­gie­go kie­row­cy.

- P4, obaj wy­ko­na­li­ście świet­ną ro­bo­tę.

Ode­tchnąłem głębo­ko. Be­stia wró­ci­ła. I po­ża­rła dzi­siaj całą staw­kę.

2. Protest

Cassian

Wró­ci­łem do ho­te­lu pó­źnym wie­czo­rem. Me­dia, spon­so­rzy, spo­tka­nie z ze­spo­łem. Li­lith dba­ła, abym nie na­rze­kał na zbyt dużo wol­ne­go cza­su po naj­ci­ęższym jak do tej pory wy­ści­gu tego se­zo­nu. Mimo że czu­łem w cie­le zmęcze­nie po ca­łym week­en­dzie, a zwłasz­cza po dzi­siej­szym dniu, by­łem żyw­szy niż kie­dy­kol­wiek wcze­śniej.

Gdy wsze­dłem do apar­ta­men­tu, w po­wie­trzu uno­sił się za­pach su­shi. Li­lith sta­ła przy bla­cie ku­chen­nym. W jed­nej dło­ni trzy­ma­ła kie­li­szek z czer­wo­nym wi­nem, a dru­gą wyj­mo­wa­ła pu­de­łka z pa­pie­ro­wej tor­by. Od­wró­ci­ła się przez ra­mię, sły­sząc kro­ki za swo­imi ple­ca­mi. Na­dal mia­ła na so­bie ubra­nia z wy­ści­gu. Po­zby­ła się je­dy­nie kurt­ki, dzi­ęki cze­mu ob­ser­wo­wa­łem do­sko­na­ły ob­raz jej smu­kłych ple­ców, szczu­płych ra­mion i tego pa­ska na ta­lii, na któ­rym za­ci­ska­łem wcze­śniej swo­je dło­nie tak pew­nie, jak­by to była kie­row­ni­ca mo­je­go bo­li­du.

- Wró­ci­łeś w samą porę - za­zna­czy­ła. - Wła­śnie przy­nie­śli nam ko­la­cję.

Po­wro­ty do po­ko­ju ho­te­lo­we­go naj­częściej były pu­ste. Ota­cza­ły mnie je­dy­nie ci­che czte­ry ścia­ny. Wy­pe­łnia­łem je mu­zy­ką, te­le­wi­zo­rem albo sek­sem z nie­zna­jo­mą ho­stes­są lub mo­del­ką po­zna­ną na im­pre­zie. Dzi­siaj po wy­ści­gu wró­ci­łem do apar­ta­men­tu, w któ­rym ktoś cze­kał na mnie z ko­la­cją.

Cały dzień by­łem be­stią. Te­raz czu­łem, że mogę prze­stać war­czeć.

Sta­nąłem za ple­ca­mi Li­lith i po­ło­ży­łem dło­nie na bla­cie po jej bo­kach. Za­mknąłem ją w klat­ce. Po­chy­li­łem się nad nią, ca­łu­jąc na­gie ra­mio­na. Od­ru­cho­wo prze­chy­li­ła gło­wę, da­jąc mi do sie­bie lep­szy do­stęp. Od­gar­nąłem jej wło­sy na lewe ra­mię. Po­wo­li z po­ca­łun­ka­mi prze­cho­dzi­łem na jej za­je­bi­ście wra­żli­wą szy­ję. Ci­cho za­mru­cza­ła, roz­ko­szu­jąc się moim do­ty­kiem. W jed­nej se­kun­dzie z pew­nej po­sta­wy prze­szła w nie­mal ule­głą. Od­sta­wi­ła kie­li­szek, po­nie­waż prze­czu­wa­ła, że za­raz go wy­pu­ści.

- Nie sądzisz, że na­le­żą mi się gra­tu­la­cje po wy­ści­gu? - spy­ta­łem, pro­sto do jej ucha.

- Już ci gra­tu­lo­wa­łam.

- Ale nie­wy­star­cza­jąco. Ko­la­cja po­cze­ka - rzu­ci­łem, pa­trząc na pu­de­łka. - Chcę za­cząć od de­se­ru.

Li­lith od­wró­ci­ła się w mo­ich ra­mio­nach. Spoj­rza­łem w jej oczy, szu­ka­jąc w nich po­twier­dze­nia, że chce dzi­siaj tego tak samo jak ja. Jej dło­nie prze­su­nęły się po mo­jej kla­cie. Nie mia­ła szpi­lek, a przez to była spo­ro ni­ższa, więc się po­chy­li­łem. Na­sze usta złączy­ły się w na­mi­ęt­nym po­ca­łun­ku. Jej język od razu od­na­la­zł mój. Za­ci­snąłem dło­nie pod jej uda­mi, uno­sząc moją ko­bie­tę. Owi­nęła się no­ga­mi wo­kół mo­ich bio­der. Nie prze­sta­jąc jej ca­ło­wać, ru­szy­łem z nią w stro­nę sy­pial­ni. Blat w części ku­chen­nej też wy­glądał obie­cu­jąco, ale mia­łem w tym mo­men­cie ocho­tę na coś wy­god­niej­sze­go.

Kop­nia­kiem otwo­rzy­łem drzwi. Za pro­giem Li­lith opu­ści­ła nogi, da­jąc mi sy­gnał, bym ją od­sta­wił. Kie­dy tyl­ko po­czu­ła grunt pod sto­pa­mi, jej dło­nie zno­wu prze­su­nęły się po mo­jej klat­ce pier­sio­wej. Pa­trzy­ła mi pew­nie w oczy, scho­dząc nimi co­raz ni­żej. Jej drob­na dłoń prze­su­nęła się po ca­łej dłu­go­ści mo­je­go pe­ni­sa, po­wo­li, jak­by chcia­ła mnie tor­tu­ro­wać. Za­ci­snąłem zęby, a z gar­dła wy­rwa­ło mi się ni­skie, zwie­rzęce wark­ni­ęcie.

- Li­lith... - wy­sy­cza­łem ostrze­gaw­czo.

Uśmiech­nęła się nie­win­nie i ści­snęła moc­niej, ma­su­jąc mnie przez ma­te­riał.

- Co? - za­mru­cza­ła słod­ko. - Nie lu­bisz, kie­dy tak ro­bię?

Za­nim zdo­ła­łem się zo­rien­to­wać, unio­sła dło­nie wy­żej i po­pchnęła mnie na sto­jące za mo­imi ple­ca­mi łó­żko. Opa­dłem na ma­te­rac. Sta­wia­ła małe krocz­ki, kręcąc bio­dra­mi i idąc w moją stro­nę. Sze­ść pie­przo­nych mie­si­ęcy od tam­tej nocy w No­wym Jor­ku, któ­ra mia­ła nic nie zna­czyć. A dzi­siaj wró­ci­li­śmy do punk­tu, od któ­re­go wszyst­ko się za­częło.

Sta­nęła mi­ędzy mo­imi roz­su­ni­ęty­mi uda­mi. Si­ęgnąłem do kra­ńca swo­jej ko­szul­ki i prze­ło­ży­łem ją szyb­kim ru­chem przez gło­wę. Li­lith wspi­ęła się na ma­te­rac, sia­da­jąc na mo­ich bio­drach. Za­ci­snąłem dło­nie na jej jędr­nym ty­łku.

- Masz na so­bie zbyt wie­le ubrań, mała.

Przez chwi­lę da­łem jej po­czu­cie kon­tro­li, ale nad­sze­dł czas to zmie­nić. Zła­pa­łem ją za bio­dra i jed­nym ru­chem prze­rzu­ci­łem pod sie­bie. Wy­lądo­wa­ła na ple­cach z ci­chym pi­skiem. Si­ęgnąłem do gu­zi­ka przy jej spodniach i je zsu­nąłem. Roz­ło­ży­łem jej nogi sze­ro­ko i uklęk­nąłem mi­ędzy nimi. Prze­su­nąłem dło­nią po we­wnętrz­nej stro­nie uda. Spoj­rza­łem na jej twarz. Oczy mia­ła roz­sze­rzo­ne, usta lek­ko roz­chy­lo­ne, a jej klat­ka pier­sio­wa uno­si­ła się co­raz szyb­ciej.

Li­lith ode­rwa­ła ple­cy od ma­te­ra­ca, si­ęga­jąc dło­ńmi do znaj­du­jące­go się na ple­cach za­pi­ęcia od bra­let­ki. Sama je roz­pi­ęła, cho­ciaż ja bym je pew­nie ro­ze­rwał, ale nie chcia­łem wy­cho­dzić w pierw­szych chwi­lach na ko­goś, kto nad sobą nie pa­nu­je. Od­sło­ni­ła przede mną swo­je jędr­ne pier­si. Na­chy­li­łem się nad nią, ca­łu­jąc jej szy­ję, de­kolt, zo­sta­wia­jąc lek­kie śla­dy ugry­zie­nia na szyi, któ­re ju­tro będzie mu­sia­ła czy­mś za­sło­nić.

Moje pal­ce wędro­wa­ły po jej cie­le. Znów wsu­nąłem dłoń mi­ędzy jej uda. Kie­dy do­ta­rłem do strin­gów, od­su­nąłem mo­kry ma­te­riał na bok i prze­spa­ce­ro­wa­łem dwo­ma pal­ca­mi po jej cip­ce. Jęk­nęła gło­śno, wy­gi­na­jąc ple­cy. Wsze­dłem w nią nimi, a Li­lith za­częła po­ru­szać się tak, by do­pa­so­wać ru­chy do mo­ich. Za­ci­snęła po­wie­ki, ci­cho po­jęku­jąc.

- Patrz na mnie - roz­ka­za­łem.

Po­słusz­nie otwo­rzy­ła oczy. Uśmiech­nąłem się dia­bel­sko, po­chy­la­jąc się na jej cia­łem. Wzi­ąłem do ust jej su­tek. Li­za­łem go, gry­złem, nie prze­sta­jąc po­ru­szać pal­ca­mi w jej wnętrzu. Jej dło­nie wplo­tły się w moje wło­sy, ci­ągnąc mnie bli­żej swo­je­go cia­ła. Jęcza­ła co­raz gło­śniej. Wy­su­nąłem z niej pal­ce, a ona syk­nęła z roz­cza­ro­wa­nia. W oczach wi­dzia­łem wście­kło­ść, ale nie za­mie­rza­łem jej po­zwo­lić do­jść w taki spo­sób.

Ze­sko­czy­łem z łó­żka, aby się ro­ze­brać do ko­ńca. Li­lith le­ża­ła na środ­ku łó­żka, naga, pi­ęk­na i go­to­wa. Była jesz­cze pi­ęk­niej­sza niż ją za­pa­mi­ęta­łem. Wte­dy nie przy­wi­ązy­wa­łem ta­kiej wagi do jej cia­ła. Li­czył się je­dy­nie seks, ale te­raz by­łem uwa­żny. Do­ty­ka­łem wzro­kiem ka­żde­go skraw­ka jej cia­ła i pa­trzy­łem na nią z uwiel­bie­niem.

Si­ęgnąłem do szu­fla­dy po swo­jej stro­nie łó­żka. Wy­ci­ągnąłem pre­zer­wa­ty­wę i ro­ze­rwa­łem opa­ko­wa­nie zęba­mi. Go­to­wy wró­ci­łem na łó­żko.

- Cass... - wy­chry­pia­ła znie­cier­pli­wio­na.

Prze­su­nąłem głów­ką po jej mo­krej szpar­ce, dra­żni­ąc łech­tacz­kę, wcho­dząc tyl­ko cen­ty­metr i wy­co­fu­jąc się. Tor­tu­ro­wa­łem ją tak przez chwi­lę, aż za­częła bła­gać.

- Cas­sian! Prze­stań mnie dra­żnić, kur­wa...

- Po­wiedz mi, cze­go chcesz - za­żąda­łem, prze­su­wa­jąc języ­kiem mi­ędzy jej pier­sia­mi.

- Cie­bie! Te­raz!

- Gło­śniej, moja pie­przo­na ksi­ężnicz­ko! - Uśmiech­nąłem się zu­chwa­le i za­ha­czy­łem zęba­mi o jej szczękę.

- Cie­bie!

Wsze­dłem w nią jed­nym, moc­nym pchni­ęciem. Była go­rąca, a przy tym ide­al­nie mo­kra. Obo­je jęk­nęli­śmy gło­śno. Za­trzy­ma­łem się na chwi­lę, czu­jąc, jak jej ścian­ki pul­su­ją wo­kół mnie i ide­al­nie mnie ści­ska­ją.

- Kur­wa, za­po­mnia­łem już, jaka je­steś cia­sna! - wy­char­cza­łem, sta­ra­jąc się nie ru­szać, by nie sko­ńczyć za szyb­ko.

Za­cząłem po­wo­li, choć głębo­ko. Li­lith oplo­tła mnie no­ga­mi i wci­snęła pi­ęty w mój ty­łek, jak­by chcia­ła, że­bym wsze­dł jesz­cze głębiej. Jej pa­znok­cie wbi­ja­ły się w moje ple­cy. Po­ru­sza­ła bio­dra­mi w moim ryt­mie, a ka­żdy jej od­dech sta­wał się co­raz krót­szy, co­raz bar­dziej ury­wa­ny. Jed­ną rękę za­ci­ska­łem na niej, aby ni­g­dzie mi nie ucie­kła, a dru­ga błądzi­ła po jej cie­le.

Zła­pa­łem ją za jed­ną nogę i za­rzu­ci­łem so­bie na ra­mię. Roz­sze­rzy­ła oczy i otwo­rzy­ła usta w nie­mym krzy­ku. Pie­przy­łem ją moc­niej, ale na­dal utrzy­mu­jąc kon­takt wzro­ko­wy. Chcia­łem wi­dzieć ka­żdą emo­cję, ka­żdy dreszcz przy­jem­no­ści. Po­chy­li­łem się ni­żej, opie­ra­jąc czo­ło o jej czo­ło. Na­sze od­de­chy mie­sza­ły się, a usta do­ty­ka­ły się w de­li­kat­nych po­ca­łun­kach, by w ko­ńcu po­łączyć się in­ten­syw­nie i na­mi­ęt­nie.

Za­ci­snęła ręce wo­kół mo­ich ra­mion. Była ide­al­nie do mnie do­pa­so­wa­na. Po­wo­li za­czy­na­łem czuć, jak tra­ci nad sobą kon­tro­lę, jak przy­tu­la się co­raz moc­niej. I do mnie do­cie­rał ten zna­jo­my dreszcz. Li­lith do­cho­dzi­ła, a w mo­ich lędźwiach na­ra­sta­ło po­tężne spe­łnie­nie. Przy­spie­szy­łem przy dźwi­ęku jej gło­śnych, ide­al­nych jęków. Ostat­nie pchni­ęcia były bru­tal­ne, za­chłan­ne. Nie ob­cho­dzi­ło mnie, czy sąsie­dzi z po­ko­ju obok nas sły­szą. Jej cia­ło pierw­sze zo­sta­ło po­nie­sio­ne przez fale przy­jem­no­ści. Wy­ko­na­łem dwa moc­ne, głębo­kie ru­chy i z wes­tchni­ęciem w niej sko­ńczy­łem. Krzyk­nęli­śmy jed­no­cze­śnie, trzy­ma­jąc się moc­no, drżąc ra­zem w dłu­gim, wspól­nym or­ga­zmie, a ja za­nu­rzy­łem twarz w jej szyi.

Sto­czy­łem się z niej i opa­dłem na ma­te­rac obok, nor­mu­jąc od­dech. Ści­ągnąłem pre­zer­wa­ty­wę i zrzu­ci­łem na podło­gę. Przy­ci­ągnąłem Li­lith do swo­je­go boku, wsu­wa­jąc ra­mię pod jej gło­wę. Moje usta zna­la­zły się na jej czo­le, a jej dłoń na moim ser­cu.

- Ide­al­na - szep­nąłem. - Je­steś, kur­wa, ide­al­na. Tyl­ko nie ucie­kaj rano, zgo­da, Kop­ciusz­ku?

- Za­le­ży, czym mnie jesz­cze prze­ko­nasz - od­po­wie­dzia­ła zu­chwa­le.

Uwiel­bia­łem tę ko­bie­tę.

Po dwóch run­dach by­li­śmy zmęcze­ni i za­je­bi­ście głod­ni. Li­lith le­ża­ła w na­szym łó­żku w bla­sku lamp­ki noc­nej. Przez pa­no­ra­micz­ne, od­sło­ni­ęte okna wi­dzie­li­śmy świa­tła mia­sta. Wsta­łem nagi, nie za­prząta­jąc so­bie gło­wy za­ło­że­niem na sie­bie cze­go­kol­wiek. Prze­sze­dłem przez sa­lon do anek­su ku­chen­ne­go, gdzie zo­sta­wi­li­śmy wino oraz su­shi. Wzi­ąłem bu­tel­kę z wia­der­ka i na­pe­łni­łem kie­lisz­ki. Trzy­ma­łem je w jed­nej ręce, a w dru­giej tor­bę z je­dze­niem. Wró­ci­łem do sy­pial­ni. Li­lith prze­ci­ągnęła się, jak­by wła­śnie wi­ta­ła nowy po­ra­nek.

- Mo­żesz się ubrać i prze­stać mnie roz­pra­szać? - spy­ta­ła.

Usia­dłem na łó­żku. Su­shi wy­lądo­wa­ło na środ­ku, a kie­lisz­ki od­sta­wi­łem na sto­lik. Chwy­ci­łem za kra­niec ko­łdry i de­li­kat­nie po­ci­ągnąłem nim w dół, od­sła­nia­jąc na­gie cyc­ki Li­lith.

- Zro­bię to, jak ty prze­sta­niesz roz­pra­szać mnie.

Seks z Li­lith był inny. Nie był to ten raz, aby się od­prężyć, ale je­den z wie­lu, któ­ry mnie z nią cze­kał. Tu nie cho­dzi­ło je­dy­nie o za­li­cze­nie i roz­ła­do­wa­nie na­pi­ęcia, ale o bli­sko­ść, na­mi­ęt­no­ść, po­żąda­nie i dzi­ko­ść, któ­ra się mi­ędzy nami uro­dzi­ła.

Li­lith po­da­ła mi pa­łecz­ka­mi je­den ka­wa­łek su­shi. Otwo­rzy­łem usta bez za­wa­ha­nia. Do­pie­ro po prze­łk­ni­ęciu przy­po­mnia­łem so­bie, jak kil­ka dni wcze­śniej omal nie za­bi­ła mnie wa­sa­bi.

- Spo­koj­nie, dzi­siaj cię oszczędzę - po­wie­dzia­ła roz­ba­wio­na, jak­by od­czy­ta­ła moje oba­wy.

Je­dli­śmy w łó­żku i po­pi­ja­li­śmy wino, ca­łu­jąc się przy tym jak na­sto­lat­ko­wie na haju. Kur­wa, było ide­al­nie. Aż wście­ka­łem się na sie­bie, że tak dłu­go od­pie­ra­łem uczu­cia do Li­lith. A czu­łem coś do niej już od ja­kie­goś cza­su. Mo­głem grać, że mnie iry­tu­je, że cały ten po­my­sł z uda­wa­niem pary był mi nie na rękę, ale praw­da była taka, że cie­szy­łem się jak dziec­ko, po­nie­waż to da­wa­ło mi szan­sę le­piej ją po­znać. Chcia­łem wie­dzieć, co ta­kie­go mia­ła w so­bie, że nie by­łem w sta­nie o niej za­po­mnieć. Po pa­mi­ęt­nej gru­dnio­wej nocy za­ko­twi­czy­ła się w mo­jej pa­mi­ęci. Prze­wa­żnie la­ski przy­cho­dzi­ły i od­cho­dzi­ły, ale nie ona.

Mia­łem wra­że­nie, że przez całe ży­cie ści­ga­łem się po nie­wła­ści­wych to­rach, sko­ro do­pie­ro tu­taj, w tym łó­żku, przy jej na­gim cie­le, po­czu­łem spo­kój, ja­kie­go nie czu­łem na żad­nym to­rze. Stan, w któ­rym wła­śnie się znaj­do­wa­łem, prze­ra­żał mnie bar­dziej niż naj­ci­ęższy za­kręt bra­ny w desz­czu przy trzy­stu ki­lo­me­trach na go­dzi­nę.

Na­gle ten wy­jąt­ko­wy czas prze­rwa­ło nam pu­ka­nie do drzwi. Z po­cząt­ku je zi­gno­ro­wa­łem, ale spoj­rze­nie Li­lith ja­sno dało mi do zro­zu­mie­nia, że to może być coś wa­żne­go. O tej po­rze tyl­ko po­żar mó­głby mnie wy­rzu­cić z tego po­ko­ju. Za­ło­ży­łem na sie­bie spodnie dre­so­we. Nie za­prząta­łem so­bie gło­wy szu­ka­niem ko­szul­ki.

- Kur­wa mać! Oby to było coś na­praw­dę istot­ne­go - mru­cza­łem pod no­sem.

Otwo­rzy­łem drzwi, za któ­ry­mi stał mój brat. Prze­su­nął po mnie wzro­kiem. Wbi­łem przed­ra­mię we fra­mu­gę drzwi i spoj­rza­łem na nie­go zna­cząco.

- Cze­go chcesz? - spy­ta­łem mało uprzej­mie.

- Wi­dzę, że wpa­dam w ide­al­nym mo­men­cie - rzu­cił su­cho.

- Je­ste­śmy tro­chę za­jęci - za­uwa­ży­łem.

- To wy­ja­śnia, dla­cze­go nie od­pi­sy­wa­łeś na moje wia­do­mo­ści.

- Coś pil­ne­go?

- Mogę we­jść? Nie chcę ga­dać tu­taj.

Wpu­ści­łem go. Reid ro­zej­rzał się na boki i za­czął coś mru­czeć pod no­sem, ale zi­gno­ro­wa­łem to. Usia­dł na skra­ju ka­na­py, a ja opa­rłem się ple­ca­mi o wy­spę, wy­ci­ąga­jąc przed sie­bie nogi.

- Co było aż tak pil­ne­go, że nie mo­gło za­cze­kać do rana?

Reid wy­pu­ścił po­wie­trze z płuc.

- Fer­ra­ri zło­ży­ło pro­test do FIA. Żąda­ją spraw­dze­nia na­sze­go bo­li­du.

Nie wiem, ile prze­kle­ństw z sie­bie wy­rzu­ci­łem, ale z pew­no­ścią wie­le. Brat unió­sł wzrok do su­fi­tu, jak­by przez chwi­lę mo­dlił się dla mnie o cier­pli­wo­ść, któ­rej ni­g­dy za wie­le nie mia­łem.

- Sko­ńczy­łeś? - rzu­cił w ko­ńcu.

- Na­wet nie za­czy­naj tym to­nem. Nie przy­cho­dzisz do mnie po pó­łno­cy z in­for­ma­cją, że ban­da czer­wo­nych płacz­ków po­bie­gła do FIA, li­cząc na spo­kój. Nie po­wiem, że ro­zu­miem i sza­nu­ję ich de­cy­zję.

- Ni­cze­go ta­kie­go nie ocze­ki­wa­łem - przy­znał. - Choć może mia­łem na­dzie­ję na nie­co doj­rzal­sze za­cho­wa­nie z two­jej stro­ny...

Ri­po­sta ci­snęła mi się na usta, ale się po­wstrzy­ma­łem, wi­dząc, że Li­lith wy­szła z sy­pial­ni. Sta­nęła na pro­gu ubra­na w moją bia­łą ko­szu­lę, któ­ra wi­sia­ła wcze­śniej na fo­te­lu.

- Jaki wnio­sek zło­ży­li? - spy­ta­ła, za­ci­ska­jąc dło­nie na pier­si. - Tech­nicz­ny? Pro­ce­du­ral­ny?

Reid sku­pił spoj­rze­nie na mo­jej me­na­dżer­ce.

- Tech­nicz­ny. Zło­ży­li pro­test do­ty­czący le­gal­no­ści kon­struk­cji bo­li­du, głów­nie pod kątem ae­ro­dy­na­mi­ki i pra­cy podło­gi przy du­żych ob­ci­ąże­niach. W szcze­gól­no­ści in­te­re­su­je ich ela­stycz­no­ść nie­któ­rych ele­men­tów w tej stre­fie, za­cho­wa­nie kra­wędzi przy zmia­nach ob­ci­ąże­nia oraz ko­re­la­cja da­nych z toru z tym, co przed­sta­wi­li­śmy w do­ku­men­ta­cji.

- Czy­li su­ge­ru­ją ru­cho­me ele­men­ty ae­ro­dy­na­micz­ne?

- Nie wprost - od­pa­rł Reid. - Tłu­ma­czą to wy­ra­że­niem oba­wy, że Ve­le­no może ko­rzy­stać z roz­wi­ązań ba­lan­su­jących na gra­ni­cy re­gu­la­mi­nu.

Po­kręci­łem gło­wą z nie­do­wie­rza­niem.

- Ba­lan­su­jących na gra­ni­cy re­gu­la­mi­nu?! Kur­wa! To niech się na­uczą bu­do­wać lep­sze bo­li­dy! Cie­ka­we, czy gdy­by to Mer­ce­des lub McLa­ren kró­lo­wa­li w tym se­zo­nie, też by zło­ży­li wnio­sek.

- We­dług nich tem­po na­sze­go bo­li­du w ostat­nich wy­ści­gach, szcze­gól­nie przy du­żej pręd­ko­ści w za­krętach, i sta­bil­no­ść tyl­nej osi na dłu­gich prze­jaz­dach wy­ma­ga­ją do­dat­ko­wej kon­tro­li.

Czu­łem, jak na­ra­sta we mnie wście­kło­ść. Wie­dzia­łem, że to nie będzie ła­twy se­zon, że będą chcie­li mi do­ko­pać za to, jak ich po­trak­to­wa­łem, ale nie sądzi­łem, że będzie­my an­ga­żo­wać FIA już na tak wcze­snym eta­pie prze­py­chan­ki.

- Świet­nie, te­raz dzien­ni­ka­rze będą mnie py­tać, czy wy­gra­łem, bo mia­łem nie­le­gal­ny sa­mo­chód - wy­ce­dzi­łem.

- Je­stem sze­fem tego ze­spo­łu, Cas­sian. My­ślisz, że mnie oszczędzą? - par­sk­nął z iro­nią mój brat.

By­li­śmy w tym ra­zem. Ja na to­rze, a on za biur­kiem. Ja wal­czy­łem z in­ny­mi kie­row­ca­mi, on z praw­ni­ka­mi, spon­so­ra­mi, FIA i udzia­łow­ca­mi.

- Co to ozna­cza dla Ve­le­no? - za­sta­no­wi­ła się Li­lith. - Cas­sia­na i Thia­go?

- FIA ma obo­wi­ązek przyj­rzeć się tej spra­wie. Do­sta­nie­my ofi­cjal­ne za­wia­do­mie­nie. Bo­li­dy pój­dą na szcze­gó­ło­wą kon­tro­lę tech­nicz­ną. Ska­ne­ry, po­mia­ry, ana­li­za da­nych z ECU, po­rów­na­nie z ho­mo­lo­ga­cją, kon­tro­la ele­men­tów podło­gi, dy­fu­zo­ra, mo­co­wań, ugi­ęć pod ob­ci­ąże­niem. Będą chcie­li zo­ba­czyć, czy to, co de­kla­ro­wa­li­śmy, po­kry­wa się z tym, co re­al­nie pra­cu­je na to­rze.

- Mogą ro­ze­brać bo­lid?

- Do pew­ne­go stop­nia tak. Mogą po­pro­sić o de­mon­taż kon­kret­nych ele­men­tów, je­śli uzna­ją, że mu­szą je zmie­rzyć poza au­tem.

- Świet­nie - prych­nąłem. - Czy­li przed naj­wa­żniej­szym week­en­dem se­zo­nu mamy po­zwo­lić, żeby grze­ba­li nam w au­cie, bo Fer­ra­ri boli dupa.

- Cas­sian... - Li­lith po­ma­so­wa­ła zmęczo­ne skro­nie.

- Co? Mam użyć ład­niej­szych słów? Pro­szę bar­dzo. Fer­ra­ri do­świad­cza emo­cjo­nal­ne­go dys­kom­for­tu spo­wo­do­wa­ne­go fak­tem, że nie po­tra­fi do­go­nić no­we­go ze­spo­łu.

Pró­bo­wa­ła się nie uśmiech­nąć, ale jej się to nie uda­ło.

- Ma­son wie? - za­da­łem ko­lej­ne py­ta­nie.

- Tak, ma wszyst­ko przy­go­to­wać - po­twier­dził.

- I co da­lej? - Li­lith spoj­rza­ła na mo­je­go bra­ta.

- Je­śli nie znaj­dą nic nie­le­gal­ne­go, a tak wła­śnie będzie - za­zna­czy­łem - Fer­ra­ri może mi na­sko­czyć. Jed­nak do tego cza­su... - skrzy­wi­łem się - będą pró­bo­wać siać za­męt. Będą mó­wić o tym w me­diach, roz­ma­wiać z in­ny­mi ze­spo­ła­mi, aby ich po­par­to.

- To kla­sycz­na za­gryw­ka, gdy ktoś za­czy­na do­mi­no­wać, a twój bo­lid za­wo­dzi i zo­sta­je da­le­ko w tyle. Idziesz do FIA - wy­ja­śnił mój brat. - Li­czą na to, że albo coś znaj­dą, albo przy­naj­mniej spo­wol­nią nas pro­ce­du­ra­mi.

- I do­pie­przą ja­kąś karę - do­ko­ńczy­łem. - Bo­lid jest czy­sty. Nic nie znaj­dą. Spraw­dza­li­śmy go trzy razy, za­nim wy­je­chał na tor.

- Czy w trak­cie spraw­dza­nia mogą was wy­klu­czyć z week­en­du? - Li­lith spoj­rza­ła na mnie, a na­stęp­nie na Re­ida.

- Nie - za­prze­czy­łem na­tych­miast. - Pro­test nie wstrzy­mu­je na­sze­go star­tu w nad­cho­dzącym wy­ści­gu. FIA spraw­dza, a my się ści­ga­my. Chy­ba że zna­le­źli­by coś ewi­dent­nie nie­le­gal­ne­go.

- Jest tyl­ko je­den ha­czyk - ode­zwał się mój brat. - Mogą po­pro­sić o do­dat­ko­we dane z po­przed­nich wy­ści­gów. Te­le­me­trię, logi, a to ozna­cza wi­ęcej lu­dzi FIA w ga­ra­żu, wi­ęcej oczu, wi­ęcej py­tań.

- Czy­li me­dial­nie to może zo­stać sprze­da­ne bar­dzo nie­ko­rzyst­nie dla Ve­le­no - sko­men­to­wa­ła.

- Już jest sprze­da­wa­ne - od­pa­rł Reid.

Unio­słem gło­wę.

- Co?

Reid od­blo­ko­wał te­le­fon i pod­su­nął mi ekran. Wło­ski por­tal zdążył już wrzu­cić pierw­szy tekst. Nie było tam żad­nych kon­kre­tów, a je­dy­nie su­ge­stie, że mój bo­lid wca­le nie jest mi­strzow­ski, a nie­le­gal­ny. Nie­gdyś Wło­si mnie ko­cha­li. Te­raz cze­ka­łem, aż do­sta­nę za­kaz wjaz­du do ich kra­ju. Od­da­łem mu te­le­fon, za­nim ci­snąłem nim o ścia­nę.

- PR już się tym zaj­mu­je - za­zna­czył Reid.

- Świet­nie - wark­nąłem. - Czy­li naj­pierw chcą mnie do­je­chać na to­rze, po­tem w pa­pie­rach, a te­raz jesz­cze nad­szar­gać mój wi­ze­ru­nek. Kur­wa, jak ja ich nie­na­wi­dzę!

- Cass, może w świe­tle tego, co się dzie­je, po­słu­chasz mnie i prze­sta­niesz do­je­żdżać Fer­ra­ri przy ka­żdej roz­mo­wie z dzien­ni­ka­rza­mi?

Spoj­rza­łem na Li­lith.

- Nie - od­pa­rłem krót­ko.

Opa­dły jej ręce.

- Je­śli Fer­ra­ri chce woj­ny, to będzie ją mia­ło. Nie za­cznę je­ździć grzecz­nie, żeby ktoś po­czuł się bez­piecz­niej. Nie będę uda­wał, że ich sza­nu­ję, kie­dy za­cho­wu­ją się jak ban­da tchó­rzy, któ­ra nie po­tra­fi prze­gry­wać.

Li­lith nie mia­ła już na mnie siły.

- Nikt nie każe ci ich sza­no­wać, tyl­ko nie da­waj im do­dat­ko­wej amu­ni­cji.

- Mu­si­my mó­wić jed­nym gło­sem, Cass - przy­tak­nął jej Reid. - Opa­nuj się cho­ciaż tro­chę, do­brze?

- Nie wy­zy­waj ich na naj­bli­ższej kon­fe­ren­cji, ale za­znacz, że ka­żdy ma pra­wo wy­ra­żać oba­wy, na­wet gdy są bez­pod­staw­ne - za­su­ge­ro­wa­ła Li­lith.

Nie­mal się skrzy­wi­łem.

- Nie ma szans, że to po­wiem. To brzmi, jak­bym po­łk­nął kij od mio­tły.

- To brzmi jak sło­wa kie­row­cy, któ­re­go nie da się spro­wo­ko­wać.

- Dzien­ni­ka­rze wie­dzą, że aku­rat mnie się da.

Żad­ne z nich tego nie sko­men­to­wa­ło.

Wie­dzia­łem, że nie będzie ła­two. Wie­dzia­łem, że będą nas nie­na­wi­dzić. Nowy ze­spół nie po­wi­nien wcho­dzić na tor i od razu wal­czyć o zwy­ci­ęstwo, i to w ta­kim sty­lu jak ja. Na­to­miast ja za­mie­rza­łem po­su­nąć się jesz­cze da­lej i na ostat­nim wy­ści­gu se­zo­nu pa­trzeć na nich jako ośmio­krot­ny mistrz świa­ta.