Victoria Wentworth siedziała samotnie przy stole, przy którym Wellington jadł kiedyś kolację w towarzystwie swych szesnastu starszych oficerów w przeddzień wymarszu pod Waterloo.

Tamtego wieczoru generał sir Harry Wentworth siedział po prawicy Żelaznego Księcia i to on dowodził lewym skrzydłem, kiedy pokonany Napoleon zjechał z pola bitwy, by skończyć na wygnaniu. Wdzięczny monarcha obdarzył generała tytułem earla Wentworth, który rodzina z dumą piastowała od 1815 roku.

Takie myśli zaprzątały głowę Victorii, gdy czytała ponownie sprawozdanie doktor Petrescu. Przebiegłszy wzrokiem ostatnią stronę, odetchnęła z ulgą. Rozwiązanie wszystkich jej kłopotów znalazło się dosłownie za pięć dwunasta.

Drzwi pokoju jadalnego otworzyły się bezszelestnie i Andrews, który posługiwał trzem pokoleniom Wentworthów, początkowo jako młodszy lokaj, a obecnie kamerdyner, zręcznie sprzątnął talerzyk deserowy jaśnie pani.

- Dziękuję - powiedziała Victoria i dopiero gdy Andrews był przy drzwiach, dodała: - Czy wszystko przygotowane do wyekspediowania obrazu? - Nie była w stanie wymówić nazwiska malarza.

- Tak, milady - odparł Andrews, odwracając się ku swej chlebodawczyni. - Obraz zostanie odesłany, zanim pani zejdzie na śniadanie.

- A czy poczyniono przygotowania do wizyty doktor Petrescu?

- Tak, milady - powtórzył Andrews. - Spodziewamy się doktor Petrescu w środę koło południa. Już poinstruowałem kucharkę, że panie będą jadły lunch na oszklonej werandzie.

- Dziękuję ci, Andrews - rzekła Victoria.

Kamerdyner lekko się skłonił i cicho zamknął za sobą ciężkie dębowe drzwi.

Kiedy przybędzie tu doktor Petrescu, jedna z najcenniejszych pamiątek rodowych będzie w drodze do Ameryki i choć arcydzieło nigdy już nie wróci do pałacu Wentworth Hall, nikt poza najbliższą rodziną nie musi się o tym dowiedzieć.

Victoria złożyła serwetkę i wstała od stołu. Zabrała sprawozdanie doktor Petrescu i opuściła jadalnię. Stukot jej obcasów odbijał się echem w marmurowym holu. Przystanęła u stóp schodów, podziwiając portret pędzla Gainsborough, przedstawiający całą postać Catherine, lady Wentworth, w długiej sukni z jedwabiu i tafty, z naszyjnikiem z brylantów i w dobranych kolczykach. Victoria dotknęła swego ucha i uśmiechnęła się na myśl, że w tamtych czasach noszenie tak kosztownych błyskotek uważano zapewne za rzecz nader śmiałą.

Patrzyła prosto przed siebie, idąc szerokimi, marmurowymi schodami do swojej sypialni na pierwszym piętrze. Nie miała odwagi spojrzeć w oczy przodków, których uwiecznili Romney, Lawrence, Reynolds, Lely i Kneller, gdyż zdawała sobie sprawę, że ich wszystkich zawiodła. Pogodziła się z myślą, że zanim się położy spać, napisze wreszcie do siostry i powiadomi ją o decyzji, jaką podjęła.

Arabella jest taka mądra, taka rozsądna. Gdyby ta jej ukochana siostra bliźniaczka urodziła się kilka minut wcześniej, a nie później, wtedy odziedziczyłaby majątek i niewątpliwie poradziłaby sobie z sytuacją z o wiele większym polotem. Co gorsza, kiedy Arabella dowie się o wszystkim, nie będzie ani narzekać, ani protestować, lecz po prostu, zgodnie z rodzinną tradycją, nie okaże żadnych emocji.

Victoria zamknęła drzwi sypialni, przemierzyła pokój i położyła na biurku raport doktor Petrescu. Rozwiązała kok, rozpuszczając włosy. Przez kilka minut szczotkowała je, po czym rozebrała się i włożyła jedwabną koszulę nocną, którą pokojówka przygotowała na łóżku. Na koniec wsunęła stopy w nocne pantofle. Nie mogła dłużej zwlekać, więc usiadła przy biurku i sięgnęła po wieczne pióro.

Wentworth Hall

10 września 2001

Victoria odniosła wrażenie, że słyszy, jak otwierają się drzwi sypialni. Zastanowiło ją, kto ze służących poważył się wejść do pokoju bez pukania.

Kiedy się odwróciła, aby to sprawdzić, kobieta już stała przy niej.

Victoria podniosła oczy na nieznajomą, której nigdy nie widziała. Była młoda, szczupła i jeszcze niższa od Victorii. Miło się uśmiechnęła, przez co wydała się bezbronna. Victoria odwzajemniła uśmiech, lecz wtem spostrzegła, że tamta w prawej ręce trzyma kuchenny nóż.

- Kto... - zaczęła Victoria, kiedy nieznajoma schwyciła ją za włosy i szarpnęła jej głowę do tyłu. Victoria poczuła na szyi dotyk cienkiego ostrza. Jednym cięciem noża poderżnięto jej gardło, jak owieczce skazanej na rzeź.

Gdy umierała, nieznajoma odcięła jej lewe ucho.

Tego ranka nic nie poszło zgodnie z planem.

Andrews powiedział kucharce, że zaniesie jaśnie pani tacę ze śniadaniem zaraz po odesłaniu obrazu. Kucharka dostała migreny, więc przygotowanie śniadania powierzono jej niesumiennej pomocnicy. Specjalny furgon zjawił się z czterdziestominutowym opóźnieniem, a bezczelny młody kierowca oznajmił, że nie odjedzie, jeżeli nie dostanie kawy i ciasteczek. Kucharka nigdy by nie pozwoliła na takie fanaberie, ale pomocnica ustąpiła. Pół godziny później Andrews zastał ich obydwoje siedzących przy kuchennym stole, zajętych pogawędką.

Cóż, mógł się tylko cieszyć, że jego pani się nie obudziła przed odjazdem furgonu. Skontrolował zawartość tacy, poprawił nieumiejętnie złożoną serwetkę, opuścił kuchnię i wszedł na piętro.

Balansując tacą na jednej ręce, drugą cicho zastukał do drzwi sypialni, po czym nacisnął klamkę. Gdy ujrzał jaśnie panią leżącą na podłodze w kałuży krwi, wydał stłumiony okrzyk, upuścił tacę i podbiegł do ciała.

Chociaż nie ulegało wątpliwości, że lady Victoria nie żyje od kilku godzin, Andrews nie miał zamiaru skontaktować się z policją, dopóki druga w kolejności dziedziczka posiadłości Wentworth nie dowie się o tragedii. Szybko wyszedł z sypialni, zamknął drzwi i pierwszy raz w życiu puścił się pędem po schodach.

Kiedy zatelefonował Andrews, Arabella Wentworth akurat kogoś obsługiwała.

Odłożyła słuchawkę i przeprosiła klienta, wyjaśniając, że musi natychmiast wyjść. Zdjęła tabliczkę z napisem "Otwarte", wystawiła inną, z napisem "Zamknięte", i przekręciła w zamku klucz do swojego sklepiku z antykami, gdy tylko z ust Andrewsa padły słowa "nagły wypadek". Takiego wyrażenia nigdy u niego nie słyszała w ciągu czterdziestu dziewięciu lat.

Piętnaście minut później Arabella zatrzymała minimorrisa na żwirowanym podjeździe Wentworth Hall. Andrews czekał na nią na najwyższym stopniu schodów.

- Jest mi bardzo przykro, milady. - To było wszystko, co powiedział, po czym powiódł swoją nową panią do domu, a potem szerokimi marmurowymi schodami w górę. Kiedy dotknął poręczy, by się uspokoić, Arabella pojęła, że jej siostra nie żyje.

Przedtem nieraz się zastanawiała, jak zareaguje w sytuacji kryzysowej. Doznała ulgi, gdy się okazało, że choć w pierwszej chwili na widok ciała siostry dostała konwulsyjnych torsji, to jednak nie zemdlała. Chociaż niewiele brakowało. Po chwili uchwyciła się kolumienki łóżka, żeby odzyskać równowagę, a potem się odwróciła.

Krew rozbryznęła się wszędzie, skrzepła na dywanie, na ścianach, biureczku, nawet na suficie. Z nadludzkim wysiłkiem Arabella puściła kolumienkę i chwiejnym krokiem podeszła do telefonu na nocnym stoliku. Opadła na łóżko, podniosła słuchawkę i wybrała numer alarmowy 999. Kiedy odebrano telefon, poprosiła o połączenie z policją.

Potem odłożyła słuchawkę. Postanowiła, że dotrze do drzwi sypialni, nie oglądając się na ciało siostry. Nie udało się. Rzuciła tylko jedno spojrzenie, ale tym razem dostrzegła list zaczynający się od słów: "Najdroższa Arabello!". Schwyciła niedokończony list, nie mając ochoty dzielić się z policją ostatnimi myślami siostry. Wepchnęła kartkę do kieszeni i słaniając się, wyszła z pokoju.

Anna pobiegła na zachód Pięćdziesiątą Czwartą Wschodnią Ulicą, minęła Museum of Modern Art, przecięła Szóstą Aleję, po czym skręciła w prawo w Siódmą. Ledwo spojrzała na znajomy, charakterystyczny kształt ogromnej rzeźby love wznoszącej się na rogu Pięćdziesiątej Piątej Wschodniej, oraz na Carnegie Hall, kiedy przecinała Pięćdziesiątą Siódmą. Dużo energii i uwagi pochłaniało jej unikanie dojeżdżających do pracy ludzi, którzy śpieszyli naprzeciwko albo tarasowali drogę. Anna traktowała bieg do Central Parku jako rozgrzewkę, toteż dopiero gdy dotarła do Bramy Rzemieślników i znalazła się w parku, włączyła stoper, który miała na przegubie lewej ręki.

Kiedy wpadła już w swój normalny rytm, postarała się skupić na wyznaczonym na ósmą spotkaniu z prezesem.

Była zaskoczona i odczuła pewną ulgę, kiedy Bryce Fenston zaproponował jej pracę w Fenston Finance kilka dni po tym, jak straciła stanowisko zastępczyni kierownika w dziale impresjonistów domu aukcyjnego Sotheby's.

Kiedy przyznała, że to z jej winy Sotheby's stracił okazję sprzedaży cennej kolekcji na rzecz głównego rywala, domu aukcyjnego Christie's, jej bezpośredni zwierzchnik nie krył, że na pewien czas powinna się pożegnać z myślą o jakimkolwiek awansie. Anna całymi miesiącami hołubiła, karmiła pochlebstwami, nakłaniała tego szczególnego klienta, by powierzył sprzedaż majątku rodowego salonowi Sotheby's, i naiwnie sądziła, że kochanek, któremu się zwierzyła, zachowa dyskrecję. Nie wzięła pod uwagę tego, że jest prawnikiem.

Kiedy ujawniono nazwisko klienta w dziale sztuki "New York Timesa", Anna straciła kochanka i pracę. Nie polepszyło sprawy, kiedy kilka dni później w tej samej gazecie ukazała się wzmianka, że doktor Anna Petrescu odeszła z domu aukcyjnego Sotheby's "w niełasce" - ten eufemizm znaczył: "wyrzucona z pracy" - i na domiar złego felietonista dodał, że nie powinna nawet próbować starać się o pracę w Christie's.

Bryce Fenston był stałym bywalcem na wszystkich ważniejszych aukcjach impresjonistów i nie mógł nie zauważyć Anny, która stała obok licytatora, notując i obserwując przebieg aukcji. Oburzały ją wszelkie sugestie, że to dzięki niezwykłej urodzie i sportowej sylwetce stawiano ją ciągle na eksponowanym miejscu, a nie z boku sali wraz z innymi "wyzyskiwaczami".

Przebiegając przez Mostek Towarzyszy Zabaw, Anna spojrzała na zegarek: dwie minuty osiemnaście sekund. Zawsze stawiała sobie za cel, by pokonać pętlę w dwanaście minut. Wiedziała, że nie jest to szybko, ale złościła się, ilekroć ktoś ją wyprzedzał, a zwłaszcza kiedy to była kobieta. Anna uplasowała się na dziewięćdziesiątym siódmym miejscu w zeszłorocznym nowojorskim maratonie, więc rzadko się zdarzało, by w trakcie porannego joggingu w Central Parku przegoniło ją jakieś dwunożne stworzenie.

Pomyślała znowu o Fenstonie. W świecie sztuki - w domach aukcyjnych, galeriach i wśród prywatnych handlarzy - od pewnego czasu było wiadomo, że Fenston gromadzi jedną z największych kolekcji impresjonistów. Stale był - obok takich kolekcjonerów jak Steve Wynn, Leonard Lauder, Anne Dias i Takashi Nakamura - jednym z ostatnich oferentów, kiedy na aukcji pojawiał się jakiś nowy ważny obraz. U takich kolekcjonerów to, co zwykle zaczyna się jako niewinne hobby, prędko staje się nałogiem, tak samo wciągającym jak narkotyk. Dla Fenstona, który miał obrazy wszystkich znaczących impresjonistów oprócz van Gogha, sama myśl o posiadaniu dzieła holenderskiego mistrza była niczym zastrzyk czystej heroiny, a po dokonaniu zakupu prędko pragnął następnej dawki, niczym roztrzęsiony narkoman, rozpaczliwie poszukujący dilera. Jego dilerem była Anna Petrescu.

Kiedy Fenston przeczytał w "New York Timesie", że Anna odchodzi z domu aukcyjnego Sotheby's, natychmiast zaoferował jej miejsce w zarządzie i pensję, która świadczyła o tym, jak bardzo mu zależało na powiększaniu kolekcji. Ostatecznie przekonało Annę odkrycie, że Fenston też pochodzi z Rumunii. Ciągle jej przypominał, że podobnie jak ona był zbiegiem z kraju, gdzie panował reżim Ceauşescu, i znalazł schronienie w Ameryce.

Już na samym początku pracy Anny w banku Fenston poddał testowi jej wiedzę. Przy pierwszym spotkaniu, podczas lunchu, pytał ją głównie o to, czy wie o jakichś dużych zbiorach rodzinnych, które przetrwały jeszcze w rękach drugiego czy trzeciego pokolenia. Ponieważ Anna przepracowała sześć lat w salonie Sotheby's, niemal wszystkie wybitne, wystawione na aukcję dzieła impresjonistów przechodziły przez jej ręce albo przynajmniej zostały przez nią obejrzane i umieszczone w jej bazie danych.

Wkrótce po podjęciu pracy w domu aukcyjnym nauczyła się, że zwykle sprzedają starobogaccy, a kupują nowobogaccy. Właśnie tak zetknęła się pierwszy raz z lady Victorią Wentworth, starszą córką siódmego earla Wentworth - uosabiającą stare, bardzo stare pieniądze - sama występując w imieniu Bryce'a Fenstona, stuprocentowego nuworysza.

Annę zastanawiało obsesyjne zainteresowanie Fenstona kolekcjami innych osób, dopóki odkryła, że udzielanie dużych pożyczek pod zabezpieczenie dzieł sztuki to polityka firmy. Mało banków jest skłonnych uważać "sztukę", niezależnie od formy, za zabezpieczenie. Owszem - nieruchomości, akcje, obligacje, ziemia, nawet biżuteria, ale rzadko dzieła sztuki. Bankierzy nie rozumieją tego rynku i niechętnie występują o zwrot majątku od klientów, zwłaszcza że przechowywanie dzieł, ubezpieczanie i w końcu często konieczność ich sprzedaży nie tylko pochłania dużo czasu, ale jest również niepraktyczne. Bank Fenston Finance stanowił rzadko spotykany wyjątek. Anna prędko odkryła, że Fenston nie jest prawdziwym miłośnikiem sztuki ani jej szczególnym znawcą. Pasowała do niego sentencja Oscara Wilde'a: "Człowiek, który zna cenę wszystkiego, ale nie zna wartości niczego". Upłynęło jednak trochę czasu, zanim Anna odkryła jego prawdziwy cel.

Jednym z pierwszych zadań, jakie wyznaczono Annie, był wyjazd do Anglii i wycena majątku lady Victorii Wentworth, potencjalnej klientki, która zwróciła się do Fenston Finance o dużą pożyczkę. Okazało się, że zbiory Wentworthów to typowo angielska kolekcja, utworzona przez drugiego earla, ekscentrycznego arystokratę z dużymi pieniędzmi, doskonałym gustem i na tyle dobrym okiem, że następne pokolenia uznały go za utalentowanego amatora. Od swoich rodaków nabył Romneya, Westa, Constable'a, Stubbsa i Morlanda oraz wspaniały obraz Turnera Zachód słońca nad Plymouth.

Trzeci earl nie miał zainteresowań artystycznych, więc kolekcja pokrywała się kurzem do czasu, aż jego syn, czwarty earl, odziedziczył posiadłość, jak również wytrawne oko swego dziadka.

Jamie Wentworth spędził prawie rok w oddaleniu od kraju, wyruszył bowiem w objazd Europy. Odwiedził Paryż, Amsterdam, Rzym, Florencję, Wenecję i Sankt Petersburg, po czym wrócił do Wentworth Hall z dziełami Rafaela, Tintoretta, Tycjana, Rubensa, Holbeina i van Dycka, nie wspominając o własnej żonie. Jednakże to Charles, piąty earl, z niechlubnych powodów przebił swoich przodków. Charlie nie kolekcjonował obrazów, tylko kochanki. Po burzliwym weekendzie spędzonym w Paryżu - głównie na wyścigach w Longchamp, ale również w pewnej sypialni w Hôtel de Crillon - ostatnia panienka namówiła go, żeby kupił od jej lekarza malowidło nieznanego artysty. Charlie Wentworth wrócił do Anglii, pozbywszy się oblubienicy, ale obarczony obrazem, który zesłał do sypialni dla gości, aczkolwiek obecnie liczni entuzjaści uważają Autoportret z zabandażowanym uchem za jedną z najlepszych prac van Gogha.

Anna przestrzegła Fenstona, by zachował ostrożność przy kupnie obrazu van Gogha, gdyż opinie dotyczące autorstwa są często bardziej wątpliwe niż wiarygodność bankierów z Wall Street - porównanie to nie przypadło Fenstonowi do gustu. Powiedziała mu, że w prywatnych kolekcjach trafiają się falsyfikaty, a nawet kilka wisi w muzeach, w tym w muzeum narodowym w Oslo. Jednak kiedy Anna przestudiowała papiery dołączone do Autoportretu van Gogha, w tym list doktora Gacheta ze wzmianką o Charlesie Wentworsie, opiewające na osiemset franków pokwitowanie z pierwszej sprzedaży oraz poświadczenie autentyczności wydane przez Louisa van Tilborgha, kuratora malarstwa z Muzeum van Gogha w Amsterdamie, nabrała pewności, że wspaniały portret wyszedł rzeczywiście spod ręki mistrza, i tę opinię przekazała prezesowi.

Dla miłośników van Gogha Autoportret z zabandażowanym uchem jest szczytem doskonałości. Wprawdzie mistrz namalował trzydzieści pięć autoportretów w swoim życiu, lecz po obcięciu lewego ucha wykonał jedynie dwa. To akurat płótno stanowiło przedmiot pożądania każdego poważnego kolekcjonera, ponieważ drugie było wystawione w Instytucie Courtaulda w Londynie. Anna z coraz większym niepokojem myślała o tym, jak daleko Fenston może się posunąć, żeby dostać w swoje ręce ten unikatowy egzemplarz.

Spędziła dziesięć przyjemnych dni w Wentworth Hall na katalogowaniu i wycenie rodowej kolekcji. Kiedy wróciła do Nowego Jorku, poinformowała zarząd - głównie składający się z kompanów Fenstona bądź polityków, którzy skwapliwie przyjmowali parę groszy - że gdyby kiedyś sprzedaż okazała się konieczna, to aktywa z nadwyżką pokryją bankową pożyczkę trzydziestu milionów dolarów.

Co prawda, Anny nie interesowało, dlaczego Victoria Wentworth potrzebuje tak dużej sumy, ale podczas pobytu w Wentworth Hall często słyszała, jak dziedziczka posiadłości mówi ze smutkiem o przedwczesnej śmierci "drogiego papy", o odejściu na emeryturę zaufanego zarządcy majątku i o niewspółmiernie wysokim, czterdziestoprocentowym podatku spadkowym.

- Gdyby tylko Arabella urodziła się parę chwil wcześniej... - wzdychała często Victoria.

Po powrocie do Nowego Jorku Anna doskonale pamiętała każdy obraz i rzeźbę ze zbiorów Victorii - nie potrzebowała zaglądać do dokumentacji. Miała dar, który odróżniał ją od rówieśników na uczelni i kolegów z domu aukcyjnego: fotograficzną pamięć. Jeżeli zobaczyła obraz, nigdy nie zapominała, co przedstawiał, w czyich był rękach i gdzie się znajdował. Co niedziela wystawiała - bezskutecznie - ów dar na próbę, odwiedzając jakąś nową galerię, którąś z sal w Metropolitan Museum of Art lub po prostu przeglądając najnowszy katalog dzieł sztuki. Wróciwszy do siebie, zapisywała nazwę każdego obrazu, który widziała, po czym sprawdzała w różnych katalogach. Od czasu ukończenia uniwersytetu do zasobów swojej pamięci dodała Luwr, Prado i Uffizi, jak również waszyngtońską National Gallery, Phillips Collection i Getty Museum. W banku danych jej pamięci mieściło się również trzydzieści siedem prywatnych kolekcji i niezliczone katalogi - atut, za który Fenston gotów był przepłacać.

Obowiązki Anny nie wykraczały poza wycenę kolekcji potencjalnych klientów i przedstawianie zarządowi pisemnych sprawozdań. Nigdy nie uczestniczyła w sporządzaniu umów. Tymi sprawami zajmował się wyłącznie zatrudniony w banku prawnik Karl Leapman. Jednak Victoria napomknęła kiedyś, że bank obciąża ją odsetkami składanymi, poczynając od szesnastu procent. Anna prędko pojęła, że zadłużenie klientów, ich naiwność i brak wiedzy finansowej to źródła sukcesu Fenston Finance. Ten bank zdawał się lubować w niewypłacalności swych klientów.

Mijając Karuzelę, Anna wydłużyła krok. Spojrzała na zegarek - czas o dwanaście sekund gorszy. Skrzywiła się, ale pomyślała, że przynajmniej nikt jej nie wyprzedził. Wróciła myślami do kolekcji Wentworthów i zalecenia, jakie przedstawi tego ranka Fenstonowi. Mimo że pracowała w firmie niespełna rok i zdawała sobie sprawę, że nadal nie może liczyć na przyjęcie do Sotheby's czy Christie's, postanowiła, że złoży rezygnację, jeżeli prezes nie przyjmie jej rady.

W ciągu ostatniego roku nauczyła się znosić próżność Fenstona, a nawet jego wybuchy, kiedy nie postawił na swoim, ale nie mogła się zgodzić na wprowadzenie w błąd klienta, a zwłaszcza kogoś tak naiwnego jak Victoria Wentworth. Odejście z Fenston Finance po tak krótkim czasie nie będzie dobrze wyglądało w jej życiorysie, ale śledztwo w sprawie oszustwa wyglądałoby o wiele gorzej.

- Kiedy się dowiemy, czy ona nie żyje? - spytał Leapman, pociągnąwszy łyk kawy.

- Spodziewam się potwierdzenia dziś rano - odparł Fenston.

- To dobrze, bo muszę się skontaktować z jej prawnikiem, żeby mu przypomnieć - Leapman zawiesił głos - że w wypadku śmierci w niejasnych okolicznościach - znowu na chwilę zamilkł - wszelkie rozstrzygnięcia wracają pod jurysdykcję stanu Nowy Jork.

- Dziwne, że nikt nigdy nie kwestionuje tej klauzuli umowy - zauważył Fenston, smarując masłem bułeczkę.

- Dlaczego mieliby to robić? - spytał Leapman. - Skąd mogliby wiedzieć, że wkrótce pożegnają się z życiem?

- A czy policja nie będzie podejrzewać, że maczaliśmy w tym palce?

- Nie - odparł Leapman. - Nigdy nie spotkałeś Victorii Wentworth, nie podpisałeś pierwotnej umowy i nawet nie widziałeś obrazu.

- Nikt go nie oglądał oprócz rodziny Wentworthów oraz Petrescu - zauważył Fenston. - Jednak chciałbym wiedzieć, kiedy będę mógł bezpiecznie...

- Trudno powiedzieć, ale może potrwać parę lat, zanim policja będzie skłonna przyznać, że nawet nie ma podejrzanego, zwłaszcza w tak głośnej sprawie.

- Dwa lata wystarczą - orzekł Fenston. - Do tej pory procenty tak narosną, że będę mógł zachować van Gogha i wyprzedać resztę kolekcji, nic nie tracąc z pierwotnej inwestycji.

- Na szczęście w porę przeczytałem sprawozdanie Petrescu - powiedział Leapman - bo gdyby ona postąpiła zgodnie z jej zaleceniem, to nie moglibyśmy nic zrobić.

- Racja - rzekł Fenston. - Ale teraz musimy znaleźć sposób, żeby się pozbyć Petrescu.

- To łatwe - rzekł Leapman z uśmieszkiem. - Wykorzystamy jej słabostkę.

- Co to takiego? - zapytał Fenston.

- Jej uczciwość.

Arabella siedziała sama w salonie, ślepa i głucha na to, co się dzieje wokół. Nie zauważyła, że herbata earl grey w filiżance na stole dawno już wystygła. Najgłośniejszym dźwiękiem w pokoju było tykanie zegara na kominku. Dla Arabelli czas się zatrzymał.

Na podjeździe stało kilka samochodów policyjnych i karetka. Ludzie w mundurach, białych fartuchach, ciemnych garniturach, a niektórzy nawet z maskami na twarzach wchodzili i wychodzili z domu, spełniając swoje obowiązki i nie niepokojąc jej.

Rozległo się ciche pukanie do drzwi. Arabella podniosła oczy i ujrzała starego przyjaciela. Przestąpiwszy próg, nadinspektor policji zdjął czapkę z daszkiem, ozdobioną srebrnym galonem. Arabella podniosła się z sofy; była blada, oczy miała czerwone od płaczu. Wysoki mężczyzna pochylił się i pocałował ją delikatnie w oba policzki, po czym poczekał, aż usiądzie, i dopiero wtedy zajął miejsce w skórzanym fotelu naprzeciwko. Stephen Renton złożył kondolencje; były szczere, gdyż znał Victorię od wielu lat.

Arabella podziękowała mu, usiadła prosto i cicho spytała:

- Kto mógł zrobić coś tak potwornego, i to osobie tak niewinnej jak Victoria?

- Chyba nie ma prostej ani logicznej odpowiedzi na to pytanie - odparł nadinspektor. - W dodatku ciało znaleziono dopiero po kilku godzinach, co dało napastnikowi aż nadto czasu, żeby się ulotnić. - Zamilkł na chwilę. - Moja droga, czy czujesz się na siłach, żeby odpowiedzieć na kilka pytań?

Arabella skinęła głową.

- Zrobię wszystko, żeby pomóc wytropić napastnika. - Wymówiła to słowo z jadem.

- Normalnie, prowadząc dochodzenie o morderstwo, zacząłbym od pytania, czy twoja siostra miała jakichś wrogów, ale tak jak ją znałem, uważam, że to niemożliwe. Jednak muszę cię zapytać, czy wiedziałaś o jakichś kłopotach Victorii, ponieważ - zawahał się - od pewnego czasu w okolicy krążą plotki, że po śmierci waszego ojca na twoją siostrę spadły wielkie długi.

- Po prostu tego nie wiem - przyznała Arabella. - Kiedy wyszłam za mąż za Angusa, przyjeżdżaliśmy tutaj ze Szkocji tylko na dwa tygodnie w lecie i co drugi rok na święta Bożego Narodzenia. Dopiero po śmierci męża wróciłam do Surrey - nadinspektor skinął głową, ale nie przerywał - i słyszałam takie same pogłoski. Plotkowano nawet, że część mebli w moim sklepie pochodzi z posiadłości i Victoria się ich pozbywa, żeby opłacić służbę.

- Czy w tych plotkach było trochę prawdy? - spytał Stephen.

- Nic a nic - odparła Arabella. - Kiedy Angus umarł i sprzedałam naszą farmę w Perthshire, miałam dość pieniędzy, żeby wrócić do Wentworth, otworzyć mały sklepik i przekształcić swoje życiowe hobby w warte zachodu przedsięwzięcie. Pytałam kilkakrotnie siostrę, czy pogłoski o sytuacji finansowej ojca są prawdziwe. Victoria zaprzeczała i zawsze utrzymywała, że sytuacja jest pod kontrolą. Ale ona uwielbiała ojca i nie wierzyła, że mógłby postąpić niewłaściwie.

- Czy przychodzi ci do głowy coś, co mogłoby być jakąś wskazówką, dlaczego...

Arabella wstała i bez wyjaśnienia podeszła do biureczka w głębi pokoju. Podniosła zakrwawiony list, który znalazła u siostry, i podała go nadinspektorowi.

Stephen dwa razy przeczytał niedokończoną wiadomość, po czym zapytał:

- Czy wiesz, co Victoria miała na myśli, gdy pisała, że "znalazło się rozwiązanie"?

- Nie - przyznała Arabella - ale możliwe, że będę mogła odpowiedzieć na to pytanie, kiedy porozmawiam z Arnoldem Simpsonem.

- Nie wiązałbym z tym specjalnych nadziei - rzekł Stephen.

Arabella przyjęła tę uwagę, ale nie zareagowała. Wiedziała, że naturalnym odruchem nadinspektora jest nieufność wobec adwokatów, którzy zwykle nie kryją przekonania o swojej wyższości nad funkcjonariuszami policji.

Nadinspektor podniósł się z fotela, zbliżył się do sofy i usiadł obok Arabelli. Ujął jej rękę.

- Dzwoń do mnie, kiedy tylko zechcesz - powiedział łagodnie. - I, Arabello, nie miej przede mną za dużo sekretów, bo muszę wiedzieć wszystko, naprawdę wszystko, jeżeli mamy odkryć, kto zamordował twoją siostrę.

Arabella nie odpowiedziała.

- Cholera! - mruknęła Anna pod nosem, kiedy wysportowany ciemnowłosy mężczyzna przebiegł swobodnie koło niej, co w ostatnich tygodniach zdarzyło się kilkakrotnie. Nie obejrzał się do tyłu - wytrawni biegacze nigdy się nie oglądają. Wiedziała, że nie ma sensu go doganiać, bo z pewnością po stu metrach "spuchnie". Ujrzała tego tajemniczego osobnika raz w przelocie, ale prędko się oddalił i zobaczyła tylko jego plecy w szmaragdowej koszulce, kiedy biegł w stronę Pól Truskawkowych. Próbowała nie myśleć o nim i skupić się na spotkaniu z Fenstonem.

Wysłała już prezesowi egzemplarz swojego sprawozdania z zaleceniem, żeby bank jak najszybciej sprzedał autoportret. Znała kolekcjonera w Tokio, który się pasjonował malarstwem van Gogha i posiadał dość jenów, żeby tego dowieść. A w wypadku owego szczególnego obrazu w grę wchodziła dodatkowo słabostka Japończyka, którą Anna mogłaby wykorzystać - na co zwróciła uwagę w swoim sprawozdaniu. Van Gogh zawsze się zachwycał sztuką japońską i na ścianie, w tle autoportretu, odtworzył grafikę Pejzaż z gejszami, co, zdaniem Anny, dodatkowo zachęciłoby Takashiego Nakamurę.

Nakamura był prezesem największego koncernu stalowego w Japonii, ale ostatnio spędzał coraz więcej czasu na wzbogacaniu swojej kolekcji sztuki, która, jak ogłosił, miała stanowić część fundacji i w przyszłości wraz z nią zostać przekazana narodowi. Za dodatkowy plus Anna uważała skrytość Nakamury, który z typowo japońską tajemniczością nie dopuszczał do przeniknięcia na zewnątrz jakichkolwiek szczegółów na temat swej kolekcji. Ta sprzedaż pozwoliłaby Victorii zachować twarz - to było coś, co Japończycy w pełni rozumieli. Anna kiedyś nabyła dla Nakamury obraz Degasa Lekcja tańca z Mme Minette; sprzedający pragnął przeprowadzić transakcję bez świadków - usługę tę wielkie domy aukcyjne oferują osobom, które chcą uniknąć wścibskich dziennikarzy kręcących się w salach aukcyjnych. Była pewna, że Nakamura zaproponuje przynajmniej sześćdziesiąt milionów dolarów za unikalne holenderskie arcydzieło. Jeżeli więc Fenston zaakceptuje jej propozycję - a dlaczego właściwie miałby tego nie zrobić? - w rezultacie wszyscy będą zadowoleni.

Kiedy Anna minęła Karczmę na Błoniach, znów spojrzała na zegarek. Musi zwiększyć tempo, jeśli chce pokonać dystans do Bramy Rzemieślników w czasie poniżej dwunastu minut. Gdy pędziła w dół wzgórza, nasunęła się jej refleksja, że nie powinna pozwolić, aby na jej osąd wpływał osobisty stosunek do klienta, ale Victoria naprawdę potrzebowała pomocy. Przebiegając przez Bramę Rzemieślników, nacisnęła stoper: dwanaście minut i cztery sekundy. Niech to licho!

Ruszyła truchtem w stronę swojego mieszkania, nie zdając sobie sprawy, że mężczyzna w szmaragdowej koszulce bacznie ją obserwuje.

Jack Delaney, agent FBI, ciągle nie miał pewności, czy Anna Petrescu jest kryminalistką.

Obserwował, jak Anna wtapia się w tłum, kierując się z powrotem do Thornton House. Kiedy zniknęła mu z oczu, pobiegł przez Owczą Łąkę w stronę stawu. Od sześciu tygodni prowadził dochodzenie w sprawie tej kobiety. O tyle było to utrudnione, że nie chciał, aby Anna się dowiedziała, iż FBI prowadzi też śledztwo w sprawie jej szefa, który bez wątpienia jest przestępcą.

Minął prawie rok od czasu, kiedy szef Jacka, agent specjalny Richard W. Macy, wezwał go do biura i powierzył mu nowe zadanie, przydzielając jednocześnie zespół ośmiu agentów. Jack miał podjąć dochodzenie w sprawie trzech bestialskich, popełnionych na trzech różnych kontynentach morderstw, które łączyło jedno: każda z ofiar miała w chwili śmierci wielkie niespłacone długi w Fenston Finance. Jack prędko doszedł do wniosku, że morderstwa zostały zaplanowane i że były dziełem zawodowego zabójcy.

W powrotnej drodze do swojego małego mieszkania na West Side Jack pobiegł na skróty przez Ogród Szekspira. Miał już prawie skompletowane akta najnowszej pracownicy Fenstona, ale wciąż nie mógł się zdecydować, czy jest ona wspólniczką swego szefa, czy też niewinną naiwniaczką.

Jack sięgnął do dzieciństwa Anny i ustalił, że jej stryj George Petrescu wyemigrował z Rumunii w 1972 roku i osiedlił się w Danville w stanie Illinois. Kilka tygodni po tym, jak Ceauşescu mianował siebie prezydentem, George napisał do brata z błaganiem, żeby przyjechał do Ameryki. Kiedy Ceauşescu zaostrzył reżim, a żonę Elenę mianował swoją zastępczynią, George ponowił zaproszenie, które obejmowało również jego młodą bratanicę Annę.

Rodzice Anny nie chcieli opuszczać ojczyzny, lecz zdecydowali się w 1987 roku przeszmuglować siedemnastoletnią córkę z Bukaresztu i wyprawić ją statkiem do Ameryki do stryja, obiecując jej, że będzie mogła wrócić do kraju, kiedy Ceauşescu upadnie. Anna nie wróciła do Rumunii. Regularnie pisywała do domu i prosiła rodziców, by dołączyli do niej, ale rzadko otrzymywała odpowiedź. Dwa lata później dowiedziała się, że ojca, który był w opozycji, zabito w utarczce granicznej. Matka się zarzekała, że nigdy nie opuści ojczyzny, bo nie miałby kto się opiekować grobem ojca Anny.

Tyle zdołał się dowiedzieć członek zespołu Jacka z artykułu, jaki Anna napisała do szkolnej gazetki. Również kolega Anny z klasy napisał o łagodnej dziewczynce z długimi blond warkoczami i niebieskimi oczami, która przybyła z jakiegoś miejsca o nazwie Bukareszt i zna tak niewiele angielskich słów, że nie potrafi nawet wyrecytować roty ślubowania na porannym apelu. Pod koniec drugiego roku w szkole Anna redagowała gazetkę, z której Jack zaczerpnął te informacje.

Po ukończeniu szkoły średniej Anna zdobyła stypendium na studia historii sztuki na Uniwersytecie Williamsa w Massachusetts. W gazecie lokalnej odnotowano, że dziewczyna wygrała zawody międzyuczelniane z Uniwersytetem Cornella w biegu na milę w czasie czterech minut i czterdziestu ośmiu sekund. Jack prześledził dalsze losy Anny aż do wstąpienia na Uniwersytet Stanu Pensylwania, gdzie pisała pracę doktorską na temat fowistów. Musiał poszukać tego słowa w słowniku Webstera. Tak się nazywała grupa artystów, reprezentowanych głównie przez Matisse'a, Deraina i Vlamincka, którzy chcieli się uwolnić od wpływu impresjonizmu i stosowali ostre i kontrastowe barwy. Jack dowiedział się też o tym, jak młody Picasso opuścił Hiszpanię, żeby dołączyć do grupy w Paryżu, gdzie zaszokował publiczność obrazami, o których "Paris Match" napisał, że nie będą mieć "trwałego znaczenia", i zapewnił czytelników, że "rozsądek powróci". Jack nabrał ochoty, by poczytać więcej o artystach, o których nigdy nie słyszał - jak Vuillard, Luce i Camoin. Ale trzeba będzie z tym poczekać na wolną chwilę - chyba że wcześniej znajdzie się dowód, który pozwoli przygwoździć Fenstona.

Ukończywszy uniwersytet, doktor Petrescu podjęła pracę w domu aukcyjnym Sotheby's jako stażystka. Od tego momentu informacje Jacka były dość skąpe, gdyż mógł pozwolić swoim agentom tylko na ograniczone kontakty z dawnymi kolegami Anny. Dowiedział się jednak, że Anna ma fotograficzną pamięć, gruntowną wiedzę, i że wszyscy ją lubią, począwszy od portierów, a skończywszy na prezesie. Nikt jednak nie chciał wytłumaczyć, co znaczyło "popadła w niełaskę", chociaż Jack się dowiedział, że nie byłaby mile widziana z powrotem w Sotheby's przy obecnym kierownictwie. Nie mógł też pojąć, dlaczego Anna zdecydowała się podjąć pracę w Fenston Finance. Tu musiał polegać na domysłach, gdyż nie mógł ryzykować i zwrócić się do osób, które pracowały z nią w banku, chociaż było oczywiste, że Tina Forster, sekretarka prezesa, została serdeczną przyjaciółką Anny.

W krótkim czasie, jaki upłynął od chwili podjęcia pracy w banku, Anna odwiedziła kilku nowych klientów, którzy ostatnio zaciągnęli duże pożyczki; wszyscy byli właścicielami cennych kolekcji. Jack się obawiał, że lada dzień któregoś z nich spotka taki los, jak trzy poprzednie ofiary Fenstona.

Wbiegł na Osiemdziesiątą Szóstą Zachodnią. Trzy pytania wciąż czekały na odpowiedź. Po pierwsze, jak długo przed podjęciem przez nią pracy w banku Fenston znał Petrescu. Po drugie, czy znali się albo czy ich rodziny się znały w Rumunii. Po trzecie, czy Petrescu była wynajętą zabójczynią.

Fenston złożył zamaszysty podpis na rachunku za śniadanie, wstał i nie czekając, aż Leapman dopije kawę, wymaszerował z restauracji. Wsiadł do otwartej windy, ale czekał, aż Leapman naciśnie guzik na osiemdziesiąte trzecie piętro. Dołączyła do nich grupa Japończyków w granatowych garniturach i gładkich jedwabnych krawatach; oni też jedli śniadanie w restauracji o nazwie Okna na Świat. Fenston nigdy w windzie nie rozmawiał o interesach, bo dobrze wiedział, że kilku jego konkurentów zajmuje piętra powyżej i poniżej jego biura.

Kiedy drzwi windy otworzyły się na osiemdziesiątym trzecim piętrze, Leapman wyszedł za swoim mocodawcą, ale później się odwrócił i skierował wprost do gabinetu Petrescu. Otworzył drzwi bez pukania i ujrzał asystentkę Anny, Rebekę, która przygotowywała dokumentację potrzebną Annie na spotkanie z prezesem. Wydał ostrym tonem polecenia niepodlegające dyskusji. Rebeka natychmiast odłożyła teczki na biurko Anny i poszła szukać dużego tekturowego pudełka.

Leapman przemierzył z powrotem korytarz i wszedł do gabinetu prezesa, by uzgodnić taktykę rozprawy z Petrescu. Chociaż przeprowadzali podobną operację trzykrotnie w ciągu ostatnich ośmiu lat, to Leapman przestrzegł prezesa, że teraz może być inaczej.

- Co chcesz przez to powiedzieć? - spytał Fenston.

- Myślę, że Petrescu nie odejdzie bez walki - odparł Leapman. - W końcu nie dostanie łatwo innej pracy.

- Niewątpliwie, jeżeli to będzie ode mnie zależało - rzekł Fenston, zacierając ręce.

- Ale w tych okolicznościach może byłoby rozsądnie, gdybym...

Pukanie do drzwi przerwało dyskusję. Fenston podniósł wzrok i ujrzał w drzwiach Barry'ego Steadmana, szefa ochrony banku.

- Przepraszam, panie prezesie, że przeszkadzam, ale tu jest kurier, który ma przesyłkę dla pana i mówi, że nikt inny nie może jej pokwitować.

Fenston ruchem ręki nakazał wejść kurierowi i bez słowa złożył podpis w prostokątnej rubryczce obok swojego nazwiska. Leapman zawiesił na nim wzrok, ale żaden z nich się nie odezwał, dopóki kurier nie wyszedł i Barry nie zamknął za sobą drzwi.

- Czy to jest to, co przypuszczam? - szepnął Leapman.

- Zaraz się dowiemy - odrzekł Fenston, rozdzierając paczuszkę i wytrząsając jej zawartość na biurko.

Obydwaj wbili wzrok w lewe ucho Victorii Wentworth.

- Dopilnuj, żeby Krantz dostała drugie pół miliona - polecił Fenston.

Leapman skinął głową.

- I jeszcze przysłała nam prezent - rzekł Fenston, spoglądając na staroświecki brylantowy kolczyk.

Anna tuż po siódmej skończyła się pakować. Zostawiła walizkę w holu, zamierzając wpaść po pracy do domu i zabrać ją w drodze na lotnisko. Samolot do Londynu miał odlecieć za dwadzieścia szósta wieczorem i wylądować na Heathrow nazajutrz, tuż przed wschodem słońca. Anna zdecydowanie wolała nocny lot, gdyż mogła się wyspać i mieć jeszcze dość czasu, by się przygotować na spotkanie z Victorią w Wentworth Hall. Spodziewała się, że Victoria przeczytała jej sprawozdanie i że się zgodzi, iż sprzedaż obrazu van Gogha bezpośrednio klientowi wybawi ją z kłopotów.

Anna wyszła z domu drugi raz tego ranka, tuż po siódmej dwadzieścia. Zatrzymała taksówkę - rozrzutność, ale o tyle usprawiedliwiona, że Anna chciała wyglądać jak najlepiej na spotkaniu z prezesem. Usiadła z tyłu i przejrzała się w małym lusterku. Niedawno kupiony kostium projektanta Ananda Jona i biała jedwabna bluzka z pewnością zwrócą uwagę, chociaż kogoś mogą zdziwić jej czarne tenisówki.

Taksówka skręciła w FDR Drive i przyśpieszyła, tymczasem Anna sprawdziła telefon komórkowy. Znalazła trzy wiadomości: od swojej sekretarki Rebecki, która chciała z nią pilnie rozmawiać, co było dziwne, bo miały się zobaczyć za kilka minut, potwierdzenie lotu z British Airlines oraz zaproszenie na kolację z Robertem Brooksem, nowym prezesem domu aukcyjnego Bonhams.

Po dwudziestu minutach taksówka zatrzymała się przed wejściem do Wieży Północnej. Anna zapłaciła, wysiadła z samochodu i włączyła się w strumień pracowników podążających ku wejściu i znikających w bramkach obrotowych. Wsiadła do windy ekspresowej i po niespełna minucie stanęła na zielonym dywanie piętra dyrektorskiego. Kiedyś w windzie usłyszała, że każde z pięter ma powierzchnię blisko jednego akra i że w budynku, którego nigdy nie zamykano, pracuje około pięćdziesięciu tysięcy ludzi - ponad dwa razy więcej, niż mieszka w jej przybranym rodzinnym mieście Danville w stanie Illinois.

Anna skierowała się wprost do swojego biura i ze zdziwieniem skonstatowała, że Rebeka na nią nie czeka, chociaż wiedziała, jak ważne jest spotkanie o ósmej. Jednak doznała ulgi, gdy zobaczyła, że wszystkie istotne dla sprawy teczki leżą na biurku. Dwukrotnie sprawdziła, czy są ułożone w takim porządku, jak prosiła. Miała jeszcze kilka minut, więc kolejny raz zajrzała do teczki dotyczącej Wentworth Hall i zaczęła czytać swoje sprawozdanie: "Wartość posiadłości Wentworth można określić w kilku kategoriach. Mój wydział interesuje się jedynie...".

Tina Forster wstała dopiero parę minut po siódmej. Wizytę u dentysty miała wyznaczoną na wpół do dziewiątej, a Fenston wyraźnie dał jej do zrozumienia, że dziś rano nie musi być punktualna. To zwykle znaczyło, że miał spotkanie za miastem albo zamierzał kogoś zwolnić i nie chciał, by się kręciła po biurze i współczuła komuś, kto właśnie stracił pracę. Tina wiedziała, że nie będzie to Leapman, bo Fenston bez niego by sobie nie poradził, i chociaż ucieszyłaby się, gdyby miał wylecieć Barry Steadman, to mogła o tym tylko marzyć, ponieważ ten facet nieustannie wychwalał prezesa, a prezes chłonął pochlebstwa niczym gąbka wyrzucona na plażę, czekająca na następną falę.

Tina rozkoszowała się kąpielą w wannie - na taki luksus pozwalała sobie zwykle w weekendy - i zastanawiała się, kiedy nadejdzie jej kolej. Od ponad roku była osobistą asystentką Fenstona i chociaż gardziła nim i wszystkim, co reprezentował, starała się być niezastąpiona. Wiedziała, że nie może myśleć o rezygnacji, dopóki...

W sypialni zadzwonił telefon, lecz Tina ani myślała go odbierać. Przypuszczała, że to pewno Fenston z pytaniem o jakąś teczkę, o numer telefonu, a nawet o swój terminarz. Zwykle odpowiedź brzmiała: "Na biurku przed panem". Przez chwilę zastanawiała się, czy to nie Anna, jedyna prawdziwa przyjaciółka, jaką miała, odkąd się przeniosła z zachodniego wybrzeża Stanów. Mało prawdopodobne, uznała, gdyż Anna o ósmej ma przedstawić sprawozdanie prezesowi i pewno nawet w tej chwili po raz dwudziesty sprawdza drobne szczegóły.

Tina uśmiechnęła się, wychodząc z wanny, i owinęła się ręcznikiem. Przecięła korytarz i znalazła się w sypialni. Jeżeli jakiś gość zostawał na noc w jej ciasnym mieszkanku, mógł spać razem z nią w łóżku albo na kanapie. Nie było innego wyboru, bo Tina miała tylko jedną sypialnię. Ostatnio nie przyjmowała wielu gości. Po przejściach z Fenstonem Tina nie ufała nikomu. Niedawno miała ochotę się zwierzyć Annie, ale tego akurat sekretu nie mogła wyjawić.

Rozsunęła zasłony i mimo że był już wrzesień, bezchmurny i jasny poranek zachęcał do włożenia letniej sukienki. Może poprawi jej to samopoczucie, kiedy będzie patrzeć na maszynę do borowania?

Ubrała się, przejrzała w lustrze, po czym poszła do kuchni zrobić sobie kawę. Sroga asystentka dentysty nie pozwoliła jej nic zjeść na śniadanie, nawet grzanki, więc Tina włączyła telewizor, żeby obejrzeć poranne wiadomości. Nie było nic ciekawego. Po informacji o samobójczym zamachowcu na Zachodnim Brzegu wspomniano jeszcze o ważącej sto pięćdziesiąt kilogramów kobiecie, która oskarżyła McDonald'sa o zrujnowanie jej życia seksualnego. Tina już miała wyłączyć audycję Dzień dobry, Ameryko, kiedy na ekranie pojawił się rozgrywający z drużyny futbolowej 49ers.

Ujrzawszy go, Tina pomyślała o swoim ojcu.

Anna Petrescu wcisnęła guzik budzika. Na tarczy wyświetliła się piąta pięćdziesiąt sześć. Za cztery minuty obudziłyby ją wczesnoporanne wiadomości. Ale nie dziś. Całą noc jej umysł gorączkowo pracował i tylko od czasu do czasu zapadała w krótki sen. Kiedy się w końcu obudziła, wiedziała, co musi zrobić, jeżeli szef nie zechce postąpić według jej zalecenia. Wyłączyła budzenie, by nie słuchać wiadomości, które mogłyby skierować jej myśli na inny tor, wyskoczyła z łóżka i podążyła prosto do łazienki. Stała pod zimnym prysznicem trochę dłużej niż zwykle, licząc, że dzięki temu całkiem oprzytomnieje. Jej ostatniego mężczyznę - kiedy to było? - śmieszyło, że zawsze bierze prysznic przed porannym biegiem.

Anna się wytarła i włożyła białą trykotową koszulkę i niebieskie szorty. Chociaż słońce jeszcze nie wzeszło, nie potrzebowała rozsuwać zasłon w swojej małej sypialni, by się przekonać, że zapowiada się kolejny bezchmurny, słoneczny dzień. Zasunęła zamek bluzy dresowej, na której wciąż był widoczny wyblakły znak "P" w miejscu, skąd odpruła tę grubą niebieską literę. Anna nie chciała obwieszczać światu, że kiedyś należała do drużyny lekkoatletycznej Uniwersytetu Stanu Pensylwania. W końcu to było dziewięć lat temu. Włożyła jeszcze buty Nike do biegania i mocno związała sznurówki. Irytowało ją, kiedy musiała przystawać w połowie biegu i zawiązywać je na nowo. Na koniec zawiesiła sobie na szyi srebrny łańcuszek z kluczem od frontowych drzwi.

Dokładnie zamknęła swoje czteropokojowe mieszkanie, przemierzyła korytarz i nacisnęła guzik windy. Czekając, aż niewielka kabina z ociąganiem podjedzie na dziesiąte piętro, zaczęła wykonywać serię ćwiczeń rozciągających mięśnie, którą zakończy, nim zjedzie na parter.

Wysiadła w holu i uśmiechnęła się do swojego ulubionego portiera, który prędko otworzył drzwi, żeby się nie musiała zatrzymywać.

- Dzień dobry, Sam - rzuciła, wybiegając z Thornton House na Pięćdziesiątą Czwartą Wschodnią Ulicę i kierując się w stronę Central Parku.

Co rano przebiegała Południową Pętlę. W weekendy porywała się na dłuższą, sześciomilową pętlę, ale wtedy nie liczyło się, czy się kilka minut spóźni. Dziś to miało znaczenie.

Bryce Fenston też wstał tego ranka przed szóstą, bo również miał spotkanie o wczesnej porze. Stojąc pod prysznicem, słuchał porannych wiadomości: informacja o samobójcy, który wysadził się na Zachodnim Brzegu - wydarzenie równie powszednie jak prognoza pogody czy ostatnie wahania kursów walutowych - nie skłoniła go do tego, żeby zwiększyć głośność.

- Kolejny bezchmurny, słoneczny dzień, powieje lekki wietrzyk w kierunku południowo-wschodnim, najwyższa temperatura 77, najniższa 65 stopni Fahrenheita - radosnym głosem zapowiadała pogodę dziewczyna, kiedy Fenston wychodził spod prysznica. Po chwili poważnie brzmiący głos poinformował, że indeks wartości akcji Nikkei w Tokio skoczył o czternaście punktów w górę, a indeks Hang Seng w Hongkongu spadł o jeden punkt. Londyński FTSE na razie nie ujawnił, czy pójdzie do góry czy w dół. Fenston uważał, że akcje jego banku nie wzrosną nagle ani nie spadną, gdyż poza nim tylko jeszcze dwie osoby wiedziały o jego małym wyczynie. Z jedną z nich jest umówiony o siódmej na śniadanie, a drugą o ósmej wyrzuci z pracy.

O szóstej czterdzieści Fenston był już wykąpany i ubrany. Przejrzał się w lustrze; wolałby być trochę wyższy i nieco szczuplejszy. Drobne braki - łatwe do skorygowania dzięki ubraniom uszytym przez dobrego krawca i butom na podwyższonych obcasach ze specjalnymi wkładkami. Miałby też ochotę znów zapuścić włosy, ale nie może sobie na to pozwolić teraz, kiedy jest tu tak wielu uchodźców z jego kraju, którzy mogliby go rozpoznać.

Chociaż ojciec Fenstona był konduktorem tramwajowym w Bukareszcie, każdy, kto by zobaczył nienagannie ubranego mężczyznę wychodzącego z domu o fasadzie z piaskowca przy Siedemdziesiątej Dziewiątej Wschodniej Ulicy i wsiadającego do limuzyny z szoferem, uznałby, że wywodzi się on z wyższych warstw Upper East Side. Ten, kto przyjrzałby się bliżej, dostrzegłby mały brylant w lewym uchu Fenstona; kaprys, który - jak sądził - odróżniał go od bardziej konserwatywnych kolegów. Nikt z personelu nie śmiał mu powiedzieć, że jest zgoła inaczej.

Fenston rozsiadł się wygodnie z tyłu limuzyny.

- Do biura - burknął, po czym wcisnął guzik na oparciu. Uniosła się przydymiona szara przesłona, udaremniając zbędną wymianę zdań z szoferem. Fenston sięgnął po "New York Timesa" leżącego na siedzeniu obok. Przerzucił strony, by się przekonać, czy jakiś tytuł wzbudzi jego zainteresowanie. Wydawało się, że burmistrz Giuliani się pogubił. Zainstalował swoją kochankę w Gracie Mansion, co skłoniło prawowitą małżonkę do wygłaszania opinii na ten temat przed każdym, kto tylko chciał słuchać. Tego ranka był to "New York Times". Fenston zagłębił się w ostatnie strony, gdy szofer skręcił w FDR Drive, i dotarł do nekrologów, kiedy limuzyna zatrzymała się przed Północną Wieżą. Jedynego nekrologu, który interesował Fenstona, nikt nie zamieści przed jutrzejszym dniem, a zresztą nikt w Ameryce nie wie, że ona nie żyje.

- Mam spotkanie na Wall Street o wpół do dziewiątej - poinformował Fenston szofera, gdy ten otworzył mu drzwi samochodu. - Przyjedź po mnie piętnaście po ósmej. - Szofer skinął głową, a Fenston skierował się do holu. Wprawdzie w budynku było dziewięćdziesiąt dziewięć wind, ale tylko jedna jechała prosto do restauracji na sto siódmym piętrze.

Kiedy Fenston wyłonił się z windy minutę później - kiedyś obliczył, że spędzi tydzień życia w windach - kierownik sali spostrzegł stałego gościa, lekko skłonił głowę i zaprowadził go do stolika w rogu z widokiem na Statuę Wolności. Pewnego razu Fenston ujrzał, że jego stały stolik jest zajęty, obrócił się na pięcie i wrócił do windy. Od tej pory stolik w rogu każdego ranka był wolny - ot, na wszelki wypadek.

Fenston się nie zdziwił, że Karl Leapman na niego czeka. Leapman przez dziesięć lat pracy w Fenston Finance ani razu się nie spóźnił. Fenston był ciekaw, od jak dawna on tu tkwi, tylko po to, by mieć pewność, że prezes nie przyjdzie wcześniej. Spojrzał na człowieka, który wielokrotnie dowiódł, że nie ma tak brudnej sprawy, której by się nie podjął dla swojego pana. Ale Fenston był jedynym człowiekiem, który zaoferował Leapmanowi pracę, kiedy ten wyszedł z więzienia. Prawnicy wykluczeni z adwokatury z wyrokiem za oszustwo nie spodziewają się, że jakaś kancelaria przyjmie ich na wspólnika.

Fenston zaczął mówić, nim usiadł:

- Teraz, gdy van Gogh jest nasz, mamy tylko jedno do omówienia. Jak się pozbyć Anny Petrescu, nie budząc jej podejrzeń?

Leapman otworzył leżącą przed nim teczkę i uśmiechnął się.