ROZDZIAŁ 3
Wtedy
Siedziałyśmy na różowym kocyku w naszej sypialni i po raz kolejny oglądałyśmy Małą Syrenkę. Widziałyśmy ten film już tyle razy, że doskonale znałyśmy go od podszewki, ale mimo to nie protestowałyśmy, kiedy mama pytała, czy chcemy znowu go obejrzeć. Może to dlatego, że w pewien sposób przypominała nam o tych licznych razach, kiedy oglądałyśmy ją we trójkę skulone na kanapie w naszym starym salonie.
- Nudzę się - wyznała Laura, odkładając lalkę, którą właśnie się bawiła.
- Ja też - mruknęłam.
- Może pobawimy się w odkrywców?
- Nie możemy stąd wychodzić.
Mama ostatnio miała bardzo dużo pracy, przez co zamykała się w swoim gabinecie na dole i wychodziła z niego tylko co jakiś czas, żeby skorzystać z toalety, przygotować posiłki lub sprawdzić, czy wszystko z nami w porządku. W tym czasie musiałyśmy grzecznie siedzieć w moim pokoju i pod żadnym pozorem nie mogłyśmy go opuszczać.
- Możemy stąd wyjść, ale musimy być bardzo cicho - powiedziała, podnosząc się z kolan i wyciągając do mnie rękę, żeby pomóc mi zrobić to samo. - Chodź.
Złapałyśmy się za ręce i poszłyśmy do drzwi. Bicie serca dudniło mi w uszach, kiedy nacisnęłam na klamkę, a następnie wyślizgnęłam się z pokoju przez wąską szczelinę.
Stanęłyśmy przy ścianie, nasłuchując odgłosów z dołu, jednak w całym domu panowała cisza. Czułam, jak nogi zaczynają mi drżeć, a dłonie pocą się ze strachu. Miałam ochotę zawrócić, ale Laura mocno mnie trzymała, przez co nie byłam w stanie się ruszyć.
Czekałyśmy jeszcze chwilkę, ale nic się nie wydarzyło. Z dołu nie dochodziły żadne odgłosy, więc mama nadal musiała pracować w swoim gabinecie. To sprawiło, że nieco się rozluźniłam.
Nie wiem, dlaczego się spodziewałam, że mama wyczuje, że opuściłyśmy nasz pokój, i nagle do nas przybiegnie, żeby na nas nakrzyczeć, ale najwyraźniej się myliłam. W ogóle nie była świadoma tego, co robiłyśmy, więc rzeczywiście mogło nam się udać.
- Gdzie pójdziemy? - zapytałam szeptem, rozglądając się po korytarzu.
- Tam. - Laura wskazała ręką białe drzwi, które znajdowały się na samym końcu.
- To sypialnia mamy - wysapałam, a serce znowu zaczęło mi szybciej bić. - Nie możemy tam wejść.
- Musimy - zakomenderowała, ściskając moją dłoń. - Nie chcesz wiedzieć, co tam jest?
Wzięłam głęboki wdech, próbując odrobinę się uspokoić.
- To zły pomysł - mruknęłam, ale Laura i tak zaczęła ciągnąć mnie w tamtą stronę.
Byłam zaskoczona jej nagłym przypływem odwagi. To ja zawsze byłam mniej strachliwa niż ona. Nakłaniałam ją do robienia wielu rzeczy, a ona posłusznie za mną podążała. Teraz najwyraźniej role się odwróciły. Posłusznie podreptałam za siostrą, kiedy ta nacisnęła na klamkę, otworzyła drzwi i wciągnęła mnie za sobą do środka.
Jeszcze nie byłam w tym pokoju, więc wydawał mi się dziwny. W ogóle nie przypominał przytulnej sypialni rodziców w naszym starym domu. Ściany pomalowane były na granatowo, a wszystkie meble oraz podłoga były z ciemnego drewna. Nie miały żadnych rys czy przetarć, tak jakby nikt ich nie używał. Na komodzie nie znajdowały się ramki ze zdjęciami, kremy czy perfumy, a łóżko było idealnie pościelone.
To nie mogła być sypialnia mamy, pomyślałam, ale wtedy przypomniałam sobie, że mama też była inna, więc nic dziwnego, że jej pokój tak wyglądał.
Laura podeszła do olbrzymiej drewnianej skrzyni, która stała u podnóża łóżka, a następnie zdjęła z niej ułożony w kostkę pled.
- Nie dotykaj tego! - zapiszczałam, podbiegając do niej i wyszarpując z jej dłoni koc. - Mama zauważy, że tutaj byłyśmy.
- Nie zauważy - wyszeptała spokojnie, otwierając mosiężne wieko skrzyni. - Odłożymy wszystko na miejsce.
Obejrzałam się przez ramię, bojąc się, że mama nagle stanie w drzwiach i przyłapie nas na myszkowaniu w jej pokoju, jednak wokół nadal panowała cisza, przerywana brzęczeniem elektrycznego grzejnika oraz wskazówkami zegara, który wisiał na ścianie. Żadnych kroków na schodach ani skrzypienia podłogi.
Wzięłam głęboki oddech, po czym odwróciłam się z powrotem w stronę skrzyni. Czułam, że ponad mój strach przebija się ciekawość.
- No dalej - ponagliłam siostrę, a moja cała ostrożność wyparowała w jednej sekundzie. Musiałam dowiedzieć się, jakie skarby skrywały się na dnie tego kufra. - Pokaż, co tam jest.
- Ty to zrób - powiedziała, robiąc krok w tył.
Zmierzyłam ją wzrokiem. Ostatnio to była jej typowa zagrywka. Nakłaniała mnie do złego, a kiedy mama zaczynała się złościć, to znikała, zostawiając mnie samą z konsekwencjami, które musiałam ponieść. Byłam pewna, że robiła to, chcąc uniknąć kary.
To było sprytne i jak dotąd się jej udawało, ale różniło się od tego, co zawsze robiłyśmy, czyli obie przyznawałyśmy się do winy, nie chcąc, żeby tylko jedna z nas ponosiła odpowiedzialność za nasze zachowanie.
Nic nie powiedziałam, powoli zanurzając rękę w skrzyni. Byłam zbyt ciekawa, żeby wykłócać się o to, kto powinien to zrobić. Chwyciłam śliski materiał, który uciekał mi pomiędzy palcami. Wzmocniłam swój uścisk, nie pozwalając, żeby całkiem wymknął się z mojej dłoni, a następnie wyciągnęłam go na zewnątrz.
Naszym oczom ukazała się delikatna, fioletowa sukienka, którą mama nosiła tamtego dnia na plaży. Miała szerokie rękawy, które przypominały skrzydła motyla, głęboki dekolt i luźny dół. Wiązana była w pasie sznureczkiem.
Poczułam, jak trzęsą mi się ręce. Nie potrafiłam nad nimi zapanować, więc materiał wyślizgnął się z moich dłoni i upadł miękko z powrotem na dno skrzyni.
- Nie powinnyśmy tego dotykać - wyszeptałam. - Mama będzie zła.
- Nie bądź tchórzem - zganiła mnie siostra, pochylając się nad skrzynią. - O, popatrz. Tam jest jakieś zdjęcie.
Laura doskonale wiedziała, jak mnie podejść, bo momentalnie do niej dołączyłam, patrząc w tym samym kierunku. Skrzynia była głęboka, więc nie byłam w stanie jednocześnie spoglądać na zdjęcie i sięgnąć po nie. Musiałam maksymalnie się pochylić i zanurzyć w niej całą rękę, aż po ramię.
Podniosłam je na wysokość oczu, by lepiej się przyjrzeć. Na pierwszym planie mama siedziała na małym kocu w swojej sukience. Uśmiechała się, mając na głowie słomkowy kapelusz, i wyglądała na szczęśliwą, skupioną na osobie za obiektywem. Tymczasem kawałek dalej, za jej plecami po lewej, siedziałyśmy z Laurą oraz mamą na piasku i budowałyśmy zamki.
To zdjęcie sprawiło, że zrobiło mi się niedobrze. Ostrożnie odłożyłam je do skrzyni, kiedy nagle usłyszałam skrzypienie otwieranych drzwi. Zamarłam, a serce podeszło mi do gardła. Miałam ochotę schować się pośród skarbów, które ukrywała mama, ale wiedziałam, że to nic nie da. Musiałam zmierzyć się z konsekwencjami swoich czynów.
Powoli odwróciłam się na pięcie. Tak jak myślałam, stała w progu, opierając się o framugę. Miała ręce skrzyżowane na piersi i usta zaciśnięte w wąską linię. Była wściekła, a ja miałam poważne kłopoty.
- Co to ma znaczyć? - zapytała.
Nie odpowiedziałam, ponieważ się nauczyłam, że to było jedno z tych pytań, na które nie powinnam udzielać odpowiedzi. To mogło pogorszyć sprawę, a mama i tak widziała, co robiłam.
- Z kim rozmawiałaś? - dopytywała.
Spuściłam wzrok na swoje stopy, ponieważ miałam wrażenie, że jej spojrzenie wypala we mnie dziurę na wylot. Nigdy wcześniej nie widziałam mamy aż tak wściekłej i zaczęłam się jej bać.
- Wiesz, że nie wolno ci wchodzić do mojego pokoju bez pozwolenia - powiedziała, przecinając pomieszczenie i zamykając wieko skrzyni z głośnym trzaskiem. - Dlaczego to zrobiłaś?
- Nudziło nam się - wybąkałam, a w moich oczach stanęły łzy.
- Nam? - powtórzyła z naciskiem, a kiedy nieznacznie kiwnęłam głową, dodała: - Spójrz na mnie, jak do ciebie mówię.
Posłusznie wykonałam jej polecenie, a po moim policzku mimowolnie spłynęła łza. Na ten widok rysy twarzy mamy złagodniały. W jej oczach dostrzegłam nawet cień współczucia.
- Powiedz mi, Polu, z kim rozmawiałaś? - powtórzyła łagodnie.
- Liwia - poprawiłam ją machinalnie i od razu tego pożałowałam.
Mama przymknęła na chwilę oczy, a kiedy je otworzyła, jej twarz przybrała wyraz, którego najbardziej nie lubiłam. Przypominał nieprzeniknioną maskę.
- Rozmawiałaś z Laurą, prawda? - domyśliła się.
Wiedziałam, że nie było sensu dalej się opierać, więc przytaknęłam.
- Rozejrzyj się - poleciła. - Czy widzisz gdzieś jakąś Laurę?
- Ukrywa się.
Głęboko westchnęła, pocierając dłonią skronie. Przez dłuższą chwilę milczała, kucając przede mną i skupiając swój wzrok na czymś, co znajdowało się ponad moim ramieniem. Byłam zbyt przerażona, żeby się poruszyć i zobaczyć, na co patrzyła, więc stałam dalej na swoim miejscu i gapiłam się na swoje stopy.
- No dobrze - odezwała się w końcu. - Idź do swojego pokoju, a ja znajdę Laurę i z nią porozmawiam.
- Nie - wypaliłam, zanim zdążyłam ugryźć się w język.
Spojrzała na mnie pytająco, więc odwróciłam wzrok. Nie mogłam jej powiedzieć, że Laura jej nie lubiła, bo z pewnością zabroniłaby mi się z nią bawić. Dlatego posłusznie przytaknęłam i ruszyłam w stronę swojego pokoju, mając nadzieję, że jeszcze kiedyś zobaczę własną siostrę.
