[1] Aleksandrowicz J., Duda H., U PROGU MEDYCYNY JUTRA". Oficyna Wydawnicza STON, Radom, 1991
[2] Białek E., Życie Alberta Schweitzera - jako droga od ideałów do ich realizacji. Medycyna u progu XXI wieku. Wzorzec osobowy Alberta Schweitzera a współczesna praktyka lekarska, Polska Akademia Medycyny i Albert Schweitzer World Academy of Medicine, Warszawa 1999, s. 56-59
[3] Białek E.: Edukacja do zdrowia człowieka - jako edukacja do zdrowia /ochrony Ziemi/Planety - materiały konferencyjne Ekoforum - Krajowe Forum Pozarządowych Organizacji Ekologicznych, Bydgoskie Towarzystwo Naukowe, Prace Wydziału Nauk Technicznych. Seria A Nr 24, Ciechocinek 24-25. X. 1998, s. 5-7
[4] Białek E., Historia i perspektywy medycyny komplementarnej w Polsce. Referat wygłoszony na Sympozjum "Zdrowie dobrem społecznym" w WSNSiT w Radomiu w dniu 4.XII. 2010 r.
[5] Capra F., Punkt zwrotny, PIW, Warszawa 1987
[6] Białek E., Zrównoważony rozwój dziecka w świetle nowych wyzwań, Oficyna Wydawnicza Impuls, Warszawa, 2009
[7] Red. Białek E., Dokąd zmierzasz człowieku? Model edukacji dla przyszłości. SEDP, Warszawa, 2002
[8] Białek E., Doświadczenie życiowe a duchowa natura człowieka. Wpływ traumy. DYDAKTYKA LITERATURY XXVIII Wyższa Szkoła Humanistyczna w Lesznie, Wydawnictwo Naukowe PTP w Poznaniu, Leszno 2008, s. 125-139
[9] Białek E., Psychosynteza w edukacji. Wzrastanie samoświadomości człowieka. ENETEIA, Warszawa, 2005
2. Założenia organizacyjno-programowe
Nazwa formy kształcenia
- Podstawową formą realizacji szkoleń pojedynczych i kursu edukatorskiego są zajęcia warsztatowe, prowadzone metodami interaktywnymi, włączającymi wszystkich uczestników w proces edukacyjny oraz dzieleniem się na bieżąco doświadczeniami wynikłymi w trakcie wykonywanych zadań (zwanych ćwiczeniami). Opisy przykładowe tych zadań są zawarte w wydanych przez Stowarzyszenie "Edukacja dla Przyszłości oraz CODN w latach 1998-2003 materiałach edukacyjnych, zwanych "poradnikami edukacji siebie" (12). Część z nich była dołączona do prowadzonych w ramach grantów MEN programów edukacyjnych.
- Tego rodzaju zajęcia warsztatowe są wyjątkowo innowacyjną formą, ponieważ, mimo, że mają zaplanowany temat, powstają "na żywo" - w trakcie pracy z poszczególnymi osobami i grupą, która poprzez swoje problemy i interpretacje, pokazuje jednocześnie kierunki rozwijania się tematu i dobierania stosownych technik pracy. Dzięki temu uczestnicy na bieżąco rozwiązują swoje własne problemy, widząc je poprzez "lustra" innych, a cała grupa uczy się być otwartą i wrażliwą na wspomaganie/wspieranie rozwoju, jednocześnie stając się indywidualnie doradcami w różnych aspektach życia, zdrowia i rozwoju, ucząc się na "żywych" przykładach, a nie symulacjach, jak to ROBIĆ?
- Zajęcia polegają na wykonywaniu kolejnych zadań oraz udzielaniu i przyjmowaniu informacji zwrotnej uczestników, będącej formą wypowiedzi na temat zakresu oddziaływania ćwiczenia/zastosowanej techniki oraz obserwacji poczynionych w trakcie zadania. Jest to podstawowy wymóg psychosyntezy - humanistycznego doradztwa w jej oparciu - uczenie się na sobie, poprzez obserwację siebie - jak działam, myślę, czuję, reaguję. To także ukazuje własne blokady, problemy, ograniczenia (czasem zakryte przed świadomością, a jednocześnie "projektowane" na innych - w tym uczniów - bez świadomości tego, co się robi, szkodząc tym samym zarówno sobie jak i innym), ale i uruchamia dotąd ukryte możliwości ("odkopywanie - "educere"). Zwykle do tego celu używa się wcześniej zrobionych notatek /lub rysunków, jako wyniku własnej pracy[1]. Tego rodzaju forma pracy zarówno indywidualnej jak i grupowej od razu wzmacnia efekty oddziaływania/skuteczności uczenia/uczenia się.
- Podstawową zasadą nauczania/uczenia/uczenia się prowadzonego w tej formie jest zasada Hipokratesa, zastosowana do edukacji/wychowania "po pierwsze nie szkodzić" przez własną nieświadomość czy niewiedzę (także nieświadomość swoich problemów i nie odreagowywanie ich na innych).
Podczas prowadzenia poszczególnych modułów szkolenia (jeśli dotyczy to kursów cyklicznych) zasadą jest ciągłość i spójność, zarówno pojedynczego zajęcia, jak i kolejnych, ponieważ stanowią one niepodzielną całość. Jak wspomniano wyżej, mogą się one stać w konsekwencji całym skończonym cyklem, zakończonym świadectwem kwalifikacyjnym.
1. Kursy doskonalące
a) pojedyncze
b) cykliczne (np. 3 warsztaty tematyczne)
c) cykliczne certyfikowane (przygotowujące do używania np. jednej techniki, składające się z 6 warsztatów tematycznych, przykład: Teatr wewnętrzny[2].
Celem kursów doskonalących pojedynczych i/lub cyklu edukacyjnego (np.3 warsztaty po 8 godzin) - jest pokazanie wieloaspektowości i wielopoziomowości zagadnień związanych ze zdrowiem i zrównoważonym rozwojem (w tym dotyczącym ekologii). Monotematyczne potraktowanie zagadnień zubaża je, pokazując zaledwie część, zapominając zupełnie o całości, która jest znacznie większa niż suma części.
Warsztaty pojedyncze mogą być sukcesywnie sumowane jako warsztaty cykliczne, także monotematyczne (czyli dotyczące jednej techniki np. teatru wewnętrznego), zakończone certyfikatem, jak również mogą być częścią całości - kursu kwalifikacyjnego, kończącego się świadectwem kwalifikacyjnym po napisaniu pracy dyplomowej/superwizji.
2. Kurs kwalifikacyjny w ramach kształcenia w systemie całożyciowej edukacji: przygotowujący do pracy edukatorskiej.
[1] Wojnarowska B., Teoretyczne podstawy edukacji zdrowotnej, KOWEZ, Warszawa
[2] www.eksperciwoswiacie.pl/dla-nauczycieli/szkoly-dla-nauczycieli
[3] Sokołowska M., Edukacja zdrowotna i szkolny program profilaktyki - szanse i ograniczenia, Remedium nr 4, 2004.
[4] World Health Organization: Life skills education in schools, WHO, Geneva, 1993
[5] www.bc.ore.edu.pl/content/121/
[6] Białek E.; Prawa psychodynamiki, Nowe w szkole. Nr 3 (91) marzec 2006
[7] Białek E., Psychosynteza w edukacji. Wzrastanie samoświadomości człowieka. Wydawnictwo Psychologii i Kultury, ENETEIA, Warszawa, 2005
[8] Białek E., Podejście psychosyntezy do terapii dzieci i młodzieży w: TERAPIA DZIECI I MŁODZIEŻY. Metody i techniki pomocy psychopedagogicznej, IMPULS, Kraków, 2006, 2008, 2010
[9] Białek E.D. Zrównoważony rozwój dziecka w świetle nowych wyzwań. IMPULS, 2009
[10] Białek E., Cykl 12 poradników edukacji siebie, SEDP, Warszawa
[11] Białek E., Edukacja integrująca. Alternatywa czy konieczność?, Oficyna Wydawnicza IMPULS, Kraków 1997
[12] Białek E., Psychosynteza w edukacji. Wzrastanie samoświadomości człowieka. Wydawnictwo Psychologii i Kultury ENETEIA, Warszawa, 2005
[13] Białek E. (red.), Dokąd zmierzasz człowieku? Model edukacji dla przyszłości. SEDP, Warszawa, 2002
[14] Białek E.D., Zrównoważony rozwój dziecka w świetle nowych wyzwań. Oficyna Wydawnicza IMPULS, Kraków, 2009
[15] Białek E., Psychosynteza w edukacji. Wzrastanie samoświadomości człowieka. Wydawnictwo ENETEIA, Warszawa, 2005
[16] Cykl Poradnków edukacji siebie: w tym: Szkoła życia, Szkoła emocji, Świadome rodzicielstwo, Jesteśmy jedną wielką rodziną, Jak się uczyć? Psychoenergetyka słowa, Wychowanie do zdrowia w rodzinie, szkole i świecie, Być w zgodzie ze sobą, innymi i światem, Być kobietą i in. wydane w latach 1999-2003 przez Stowarzyszenie "Edukacja dla Przyszłości".
