PROLOGWtorek, 8 lipca 2014

- Co tam się dzieje? Odbiór - powiedziała główna inspektor Erika Foster przez radio przypięte do klapy kamizelki.

- Straciliśmy obraz z kamery - odpowiedział również przez radio głos pochodzący z centrum dowodzenia.

- Której?

Zapadła pełna napięcia cisza.

W tylnej części vana było piekielnie gorąco, a Erika tłoczyła się razem z zespołem do reakcji zbrojnej z manchesterskiej policji. Ochraniacze lepiły jej się do skóry, powietrze było gęste od potu sześciu ludzi siedzących razem z nią. Detektyw Christ Porter - policjant w stopniu oficera, który w zespole Eriki zajmował się obserwacją - kulił się nad laptopem obok ścianki oddzielającej ich od kabiny kierowcy. Cztery okienka na ekranie pokazywały obraz z kamer wokół celu: 17 Chapel Street.

- Obraz z kamery na tyłach budynku zniknął na chwilę trzydzieści minut temu - zameldował Chris. Miał na sobie odwróconą czapkę z daszkiem z logo Gwiezdnych wojen. Erika widziała pot perlący się na jego szyi.

Przyjrzała się obrazom. Kamera ukryta w latarni po drugiej stronie ulicy pokazywała budynek numer 17 oraz ich zaparkowanego vana. Widniał na nim fałszywy napis "Paul Berry Hydraulika i Systemy Grzewcze". Dwa urządzenia po bokach domu pokazywały obraz z jego lewej i prawej strony. Za nim stał opuszczony wielki budynek, w którym niegdyś mieściła się drukarnia, dalej droga wiodła w dół, do kanału. Kamera ukryta w latarni przy bramie prowadzącej do porzuconego podjazdu do drukarni pokazywała tył domu. Przez tygodnie obserwacji siedemnastka wypaliła się w głowie Eriki: surowe betonowe podwórko z przodu, przepełnione kontenery na śmieci na kółkach, gazometr i licznik elektryczny z oderwanymi pokrywami zawieszone na ścianie. Tył podwórka porastało zielsko; wystawał z niego zarys szklarni lekko pochylającej się ku ścianie budynku.

- Nie chciałabym być teraz ślepa. Odbiór - powiedziała Erika. Słyszała napięcie we własnym głosie. Centrum dowodzenia milczało. - Czy przez cały ten czas widzimy kanał w kamerze? Odbiór?

- Tak. Odbiór.

Mąż Eriki, inspektor Mark Foster, siedział obok niej. Mocno pocił się w kamizelce. Oparł pistolet o nogę, a gdy wiercił się na ławce, broń się ześlizgnęła. Schylił się, by ją złapać, ale z łoskotem wylądowała na podłodze vana.

- Na litość boską, Mark - warknęła Erika. - To nie parasolka.

- Wiem, szefowo - odpowiedział uprzejmie i podniósł broń. - Przed deszczem nie ochroni.

- Nie zaczynaj.

- Czego?

- Prowokowania mnie.

- Jesteś moją szefową. Czy powinienem raczej powiedzieć: "Moja kochana żono"?

- Powinieneś raczej przestać stroić sobie żarty...

Detektyw Tom Bradbury, zwany Bradem, rosły funkcjonariusz o masywnych ramionach, zachichotał. Siedział na ławce naprzeciwko komisarza Jima Blacka, który się wyszczerzył. Jim miał ksywkę "Szeroki" właśnie z powodu swojego szerokiego uśmiechu.

- Musicie się wszyscy skupić - powiedziała Erika.

Zobaczyła na obrazie z kamery, jak drzwi do budynku numer 17 się otwierają i wychodzi z nich młoda Chinka z dzieckiem. Kobieta miała źle rozjaśnione włosy w pomarańczowym odcieniu.

- Jak w zegarku - powiedział Chris, odwracając się do Eriki.

Ginger, bo tak ją nazywano, każdego dnia punktualnie o trzynastej odprowadzała swoją córeczkę do przedszkola.

- Dzieciak wyszedł. To dobrze - stwierdził komisarz Salman Dhumal.

Sal siedział obok Marka i Erika słyszała niepokój w głosie policjanta. Gdyby dziecko nie wyszło z domu, musieliby odpuścić nalot. Detektyw Tim James, zwany TJ, siedział obok Sala, na krawędzi, i ściskał swój pistolet. Wyglądał na przerażonego.

Ksywka "Spice Girls", którą nadali pięciu Chinkom przemycającym prochy z i do domu numer 17 przy Chapel Street, nie była może poprawna politycznie, ale się przyjęła. Celami, które mieli dziś aresztować, byli Jerome Goodman - handlarz narkotyków, którego mieli na radarze od dwóch lat - i dwójka jego współpracowników, Danielle Lang oraz Frank Hobbs. Wszyscy troje byli zamieszani w krwawe morderstwo ważnego dilera w pubie w Moss Side. Jerome i jego współpracownicy przejęli po nim handel heroiną i kokainą w północnej Anglii. A ten upalny dzień na podłej ulicy w Rochdale stanowił kulminację dziesięciu tygodni intensywnej obserwacji - grupa Eriki planowała nalot na ten wielki dom szeregowy na Chapel Street, twierdzę wspomnianej bandy, i aresztowanie podejrzanych.

Patrzyli przez kamerę, jak kobieta idzie ścieżką do małej drewnianej furtki. Przez ramię miała przerzuconą torbę z praniem, a wolną ręką trzymała dziewczynkę.

- Jeśli straciliśmy obraz z kamery numer cztery na dwadzieścia minut, skąd mamy wiedzieć, że nie ma tam innych dzieci? Odbiór - zapytała Erika.

Chris w oddzielnym oknie otworzył zdjęcia pięciu kobiet, które każdego dnia wchodziły do domu i z niego wychodziły - zawsze ubrane w dresy i zbyt duże płaszcze i zawsze niosące torby z praniem, których używały do przenoszenia cracku.

Na łączu radiowym zapadła długa cisza. Wreszcie głos w centrum dowodzenia się odezwał.

- Funkcjonariusze zajęli pozycje przy kanale i na drodze za drukarnią. Odbiór.

- Dlaczego straciliście obraz? Odbiór? - zapytała Erika.

- Zasilanie. Odbiór.

Ukryte kamery przy froncie i tyle czerpały energię z latarni, dzięki czemu mogły działać dwadzieścia cztery godziny na dobę i przesyłać obraz przez sieć komórkową.

- Kobieta i dziecko dochodzą do końca Chapel Street. Odbiór.

Umundurowani policjanci utworzyli niewielki kordon na końcu drogi i mieli zamiar zabrać oboje do aresztu ochronnego.

- Chcecie powiedzieć nam coś jeszcze? Odbiór? - zapytała znacząco Erika.

- Nie. Odbiór.

- Nie straszcie Ginger. Ani dziecka. Nie chcemy, żeby pobiegły do domu i wszczęły alarm. Odbiór - powiedziała Erika.

Jej plecy i pośladki były mokre od potu, czuła w ustach jego słony smak. To nigdy nie było proste. Zawsze pojawiał się strach. Mark złapał ją za rękę i uścisnął. Czas jakby się zatrzymał.

- Już dobrze - powiedział cicho.

- Będzie dobrze, kiedy się dowiemy, co jest w środku. Nie lubię paskudnych niespodzianek w ostatniej chwili.

Spojrzał na nią i się uśmiechnął.

- Damy radę. Zanim się obejrzysz, będziemy jedli podwieczorek.

Uścisnęła jego dłoń, po czym ją puściła.

- Kobieta i dziecko usunięte z Chapel Street - odezwał się skrzeczący głos w radiu. - Teraz macie czysto. Powtarzam: czysto. Odbiór.

Erika poczuła ścisk w żołądku. Wyraźnie docierały do niej zapachy metalu i potu. Brad i Sal, siedzący po dwóch stronach tylnych drzwi vana, poruszyli się, gotowi je otworzyć. Erika spojrzała na swoją grupę i skinęła głową.

- Wchodzimy. Odbiór.

Żar buchał z asfaltu, gdy spoceni wyskoczyli z pojazdu. W dłoniach ściskali pistolety. Erika miała zesztywniałe nogi, ale zacisnęła zęby i objęła prowadzenie, gdy przeszli przez ulicę. Chapel Street była pusta. Kobieta zostawiła furtkę otwartą, a oni ruszyli ścieżką w milczeniu. Ich gumowe podeszwy nie wydawały dźwięku. Panowała dziwna cisza. Nie było słychać ptaków ani ruchu ulicznego - tylko cichy chrobot kółka obracającego się w liczniku elektrycznym na ścianie przy drzwiach wejściowych.

Brad ruszył przodem. W dłoni trzymał Bertę - ich łom. Ścięgna na jego ramionach poruszyły się, gdy ją podniósł. Słońce odbijało się od obracającej się tarczy licznika, co Erika zauważyła kątem oka, a potem rozbłysło i zestroiło się z hukiem łomu.

Przy trzeciej próbie drewno ustąpiło i drzwi się otwarły.

*

Kawałek dalej w jednym z domów ośmioletnia Carly Thorne leżała i odpoczywała po operacji usunięcia wyrostka. Wyglądała przez okno w swoim pokoju, gdy drzwi vana firmy hydraulicznej otworzyły się i grupa funkcjonariuszy policji ubranych w coś, co wyglądało na kamizelki kuloodporne, ruszyła w kierunku domu. Widziała dość programów telewizyjnych, żeby wiedzieć, że to nalot. Drzwi wejściowe ustąpiły pod łomem, jakby były z papieru, ale policja wcale nie dostała się do środka. Carly usłyszała trzask, jakby odpalono fajerwerki, a wtedy szyby w oknach domu numer 17 rozprysły się na kawałki, gdy ktoś - wiedziała to - wypalił z pistoletu.

Czterech funkcjonariuszy jeden po drugim w szybkim tempie upadło na ziemię. Carly chciała krzyczeć i walić w szybę, żeby im dać znać, że mają użyć pistoletów przewieszonych przez ramię, ale była zbyt zdziwiona i przerażona. Policjantka - bo coś w jej ruchach podpowiedziało Carly, że to kobieta - opadła na kolana na drogę. Przyciskała dłoń do szyi, a między jej palcami płynęła krew. Ostatni mężczyzna, który trzymał się na nogach, ruszył jej na pomoc. Carly słyszała ostry, ostrzegawczy dźwięk, zanim jakaś niewidzialna siła powaliła go na ziemię, a tył jego głowy eksplodował w fontannie czerwieni.

Wszystko znieruchomiało i ucichło. Wtedy Carly usłyszała dźwięki zbliżających się syren, a na drodze pojawiły się grupa radiowozów i karetka; pojazdy błyskały światłami. Nadbiegło więcej policjantów uzbrojonych w pistolety - tym razem dali radę dotrzeć do domu. Nie minęło nawet pięć minut, zanim medycy dotarli do rannych.

A potem, dość nagle, helikopter - prawdziwy helikopter! - spłynął z nieba i wylądował na Chapel Street, małej, nieistotnej Chapel Street, na której zwykle nic się nie działo. Przygiął trawę do ziemi, rozrzucił śmieci i sprawił, że drzewa się wyginały.

Tylko dwóch funkcjonariuszy policji wyniesiono na noszach. Gdy helikopter odleciał, Carly obserwowała, jak medycy pakują okaleczone ciała do czarnych worków.

Nikt nie zauważył, że dziewczynka patrzyła przez okno, i nikt nie porozmawiał z nią w trakcie dochodzenia, które rozpoczęło się potem.

ROZDZIAŁ 1Dziesięć lat później. Poniedziałek, 2 grudnia 2024

Była ósma rano, a Erika Foster mozolnie pokonywała poranne korki w New Cross, w południowej części Londynu. Tuż przed jej wyjściem z domu kurier przywiózł oficjalne pismo z komendy: obowiązkowe badanie medyczne i testy sprawnościowe wyznaczono na 20 grudnia. To były złe wieści. Erika miała pięćdziesiąt dwa lata i poważnie martwiła się, czy zdoła je przejść. Chodziło też o lot, który zarezerwowała na 19 grudnia, żeby razem z partnerem, Igorem, odwiedzić siostrę na Słowacji.

W radiu Cliff Richard zbliżał się do modulacji w utworze Mistletoe and Wine, więc wyłączyła je z irytacją i wepchnęła list do schowka. Będzie czas się z nim zmierzyć, najpierw jednak chciała dostać się do pracy i wypić filiżankę bardzo mocnej kawy. Ale czy powinna? Piła zbyt dużo kawy i jadła zbyt dużo śmieciowego jedzenia. W dodatku paliła, źle spała i stresowała się swoją pracą. Przeżyła w swojej karierze niejedną bitwę i nadal nosiła na szyi bliznę po postrzale, do którego doszło w czasie nalotu na handlarzy narkotyków, a potem, sześć lat później, pękły jej dwa żebra i złamała obie nogi pod kolanami w wypadku samochodowym. No i zostały jeszcze testy psychologiczne. Śmierć jej męża Marka i czterech kolegów w Manchesterze nadal ją prześladowały, ale unikała terapii. Próbowała - czasami bez powodzenia - trzymać emocje na wodzy i skupiać się na pracy. Istniało duże prawdopodobieństwo, że obleje testy psychologiczne i zostanie odesłana do zadań biurowych albo gorzej - że zostanie zmuszona do przejścia na wcześniejszą emeryturę.

Policyjne radio wyrwało ją z zamyślenia.

- Czy jakiekolwiek jednostki są blisko Amersham Road, SE14, New Cross? Kod 5. Odbiór.

Erika spojrzała w górę i ponad sygnalizacją świetlną zobaczyła drogowskaz na Amersham Road, widniejący na brudnej ceglanej ścianie. "Kod 5" oznaczał denata. A to była podła dzielnica, pełna mieszkań i pokojów do wynajęcia, gdzie buty wycierało się dopiero po wyjściu z lokali. To było albo przeznaczenie, albo pech. Potem będzie się zastanawiać.

- Tu Erika Foster - odezwała się, świadoma, że jej głos brzmi słabo. - Jestem w pobliżu. Odbiór.

Cisza. Światło zmieniło się na zielone, dość krótkie, by skrzyżowanie przejechały tylko dwa samochody, a na chodniku zgromadziła się mała grupka przechodniów; potem znowu zapaliło się czerwone. Piesi ruszyli przez przejście z pochylonymi głowami. Nie tolerowano spóźnień. Radio nadal milczało. Czy to było celowe?

- Głowna inspektor Foster, przyjmuję - odpowiedziała młoda kobieta z dyspozytorni. - Numer 14B Amersham Road. Najemca zgłaszający denata to Sherry Blaze... Hotel Sahara. Powtarzam...

Erika odpaliła syrenę i koguta i wyprzedziła rząd czekających samochodów. Przechodnie zatrzymali się na chodniku, a auta opornie się rozsunęły.

Domy szeregowe z czerwonej cegły na Amersham Road były obskurne i zaniedbane, ale jako czteropiętrowe budynki w stylu wiktoriańskim nadal stanowiły dość imponujący widok. Kiedy Erika dotarła do 14A, z zaskoczeniem zauważyła swojego kolegę, inspektora Jamesa Petersona, czekającego na chodniku.

- Co tutaj robisz? - zapytała i wpatrzyła się w niego, gdy opuściła szybę.

- Dzień dobry. Od niedawna mieszkam w pobliżu. Siedziałem w samochodzie, gdy usłyszałem wezwanie - odparł. Był elegancko ubrany w długi czarny płaszcz i garnitur. Wyglądał dobrze.

- Ach. No jasne. Twój nowy dom. Wprowadziłeś się już?

- Wiedziałabyś, gdybyś przyszła na parapetówkę w zeszłym tygodniu.

Erika nie była w nastroju na docinki. Wyszła z samochodu, sięgnęła po długą zimową kurtkę leżącą na tylnym siedzeniu i sprawdziła, czy ma notatnik.

- Byłam w sądzie.

- I nie miałaś czasu mnie poinformować?

Zatrzymała się i spojrzała na niego. Miał metr osiemdziesiąt, a więc tyle samo co ona. Był szczupłym, przystojnym czarnym mężczyzną tuż po czterdziestce. Kiedy Erika przeprowadziła się do Londynu, zostali parą - aż do momentu, gdy wszystko zepsuła. Peterson miał teraz żonę i dwójkę małych dzieci, ale między nimi nadal iskrzyło, nawet jeśli żadne z nich nigdy nie posunęło się zbyt daleko.

- Przepraszam - powiedziała szczerze. - Czy dom jest ciepły?

- Jest. Ale ogrzewanie kosztuje fortunę.

- Kupię ci termiczne kalesony na dokładkę, żeby ci tyłek nie zmarzł.

Musieli przesunąć kilka kontenerów na śmieci blokujących bramę, po czym przeszli po wyłożonej popękaną mozaiką ścieżce do wyblakłych czarnych drzwi wejściowych. Prowadziły do numerów 14A i 14B.

Erika sięgnęła do dzwonka, ale nie zdążyła go użyć. Drzwi się otwarły i kobieta w średnim wieku, o bladej, mizernej twarzy i brwiach czarnych jak węgiel, spojrzała na nich spod kolorowego turbanu. Przełknęła coś.

- Państwo z policji? - zapytała. Ostrożnie patrzyła to na nich, to na pustą ulicę.

Erika i Peterson wyciągnęli legitymacje.

- Czy pani to Sherry Blaze? - zapytała Erika.

- Tak - odpowiedziała kobieta. Obrzuciła ich badawczym spojrzeniem i z ukontentowaniem skupiła wzrok na Petersonie.

- To pani prawdziwe imię?

Kobieta zerknęła na Erikę i zmrużyła oczy wielkie jak spodki.

- Tak.

- Jesteśmy tu z powodu pani telefonu na numer alarmowy - wyjaśnił Peterson. - Wydaje się, że jest pani w szoku.

- Trochę tak. Proszę wejść.

Powietrze było stęchłe i wilgotne. Erika widziała niewielką kuchnię na końcu ciemnego korytarza. Kilka starych plakatów filmowych wisiało w ramkach na ścianie. Szkło pokrywała gruba warstwa kurzu. Sherry wskazała im pierwsze drzwi na prawo, prowadzące do salonu. Przy krawędzi dywanu leżał wielki metalowy grzejnik. Wokół znajdowały się odłamki gipsu i drzazgi, a w miejscu, w którym zapadły się deski podłogi mieszkania piętro wyżej, ziała wielka dziura w suficie.

- Co się stało? - zapytała Erika.

- Sami państwo widzą. Grzejnik spadł z mojego pieprzonego sufitu!

Sherry miała na sobie różowe Crocsy i długi szlafrok. Cienki pasek opinał jej brzuch. Erika zauważyła coś, co wyglądało na pomarańczowy fluid i plamy z tuszu do rzęs na kołnierzu.

- Dobrze. Jesteśmy tu, żeby pani pomóc. Kiedy to się stało? - zapytał Peterson.

Sherry spojrzała na niego z pełnym wdzięczności uśmiechem.

- Leżałam w łóżku w mojej sypialni, gdy usłyszałam straszny łomot na górze, a potem wycie i trzask, a potem znów łomot. Ci lokatorzy bywają głośni, ale nie aż tak. Potem poczułam dziwny zapach i wyszłam z sypialni, a tam wisiała cała chmura pyłu. A to... to było jakieś dwadzieścia minut temu. Dopiero co.

- Podczas połączenia z numerem alarmowym mówiła pani o denacie.

- Tak. Państwo spojrzą. - Sherry ostrożnie przeszła przez drzwi i skierowała się do ściany na tyłach salonu, gdzie stał kredens i wisiało lustro.

Erika i Peterson popatrzyli na to miejsce.

- Widzicie państwo? - powiedziała Sherry, wskazując na dziurę w górze.

Pokój w mieszkaniu piętro wyżej wyglądał strasznie łyso, miał szare ściany. Do okna dosunięto pojedyncze łóżko, na którym leżało ciało kobiety o krótkich brązowych włosach. Po jej bladej, zapadniętej twarzy i woskowej skórze Erika poznała, że była martwa już od jakiegoś czasu.

- Najpierw myślałam, że śpi. Ale kto by przespał taki hałas? Krzyczałam do niej, a ta nic. Czy ona umarła? - Sherry się rozpłakała. Chwyciła ramię Petersona i wczepiła się w rękaw jego płaszcza. Miała długie akrylowe tipsy, ale ten na palcu wskazującym się złamał. Wydawało się, że chce, żeby ją przytulić.

Erika zauważyła, jak Peterson trochę się odsunął.

- Czy ma pani klucz do mieszkania sąsiadów z góry? - zapytała policjantka.

- Co? Nie. Nie. Nie mam.

- Dobrze - powiedział Peterson i delikatnie położył dłoń na jej ręce, by zdjąć ją ze swojego ramienia. Wyjął z kieszeni paczkę chusteczek, wyciągnął jedną i podał ją kobiecie.

- Wie pani, jak nazywa się sąsiadka?

- Marie, a może Mary, jakoś tak - odparła Sherry i głośno wydmuchała nos w chusteczkę.

Peterson wyciągnął z paczki kolejną, a Erika musiała opanować uśmiech, gdy bez powodzenia próbował podać ją tak, żeby nie dotknąć kobiety.

- Wprowadziła się parę tygodni temu. Widziałam ją tylko kilka razy - wyjaśniła Sherry. - Państwo patrzą. Wszystko zniszczone. Nie stać mnie na remont.

Erika rozejrzała się po salonie, po meblach pokrytych odłamkami gipsu i kurzem. Nie wydawało się, żeby Sherry była bogata. Trzyczęściowy zestaw wypoczynkowy był stary i tandetny, na szafce pod wykuszem stał toporny telewizor, a pod nim - odtwarzacz wideo, wokół którego piętrzyły się kasety. Erika przez brudne okno w pokoju widziała, jak na ulicę podjeżdża radiowóz.

ROZDZIAŁ 2

Erika i Peterson zostawili Sherry w kuchni z policjantką, a sami wyszli na zewnątrz. Dwóch umundurowanych funkcjonariuszy rozwijało taśmę na ścieżce. Peterson potarł rękaw płaszcza i powąchał go ostrożnie.

- To pieprzona marmolada! - warknął, patrząc na Erikę. - Wytarła sobie umazane marmoladą łapy o mój nowiutki płaszcz.

- Myślę, że są gorsze rzeczy, które mogłyby ci go utytłać.

- Powiedziała, że spadający grzejnik ją obudził i zadzwoniła po policję.

- I zrobiła sobie tosty - skomentowała Erika.

- Przynajmniej to nie była Nutella - powiedział, czyszcząc materiał chusteczką. - Wyobrażasz sobie, jak koszmarnie się ją czyści?

- Co?

- Nutellę. Kyle pobrudził nią nową poduszkę, nie dało się tego doprać.

- Och, ależ masz problemy - stwierdziła Erika.

Schyliła się i spojrzała przez skrzynkę na listy do mieszkania numer 14B. Widziała pusty, ponury korytarz, ale nie cuchnęło z niego brudem, tylko cytrynowym środkiem czystości. Wyprostowała się i naparła na drzwi. Po wielu doświadczeniach z torowaniem sobie drogi Erice wystarczyło delikatne pchnięcie, by wyczuć, czy drzwi są solidne, czy mają jeden zamek, czy dwa, czy może zasuwkę.

Porządnie naparła na nie ramieniem i otworzyły się z trzaskiem. Badziewny zamek firmy Yale poddał się łatwo i teraz zwisał z framugi.

Spojrzała na Petersona, a on skinął głową. Weszli do ciemnego korytarza. W mieszkaniu panowała dziwna atmosfera. Jakby czas stanął w miejscu. Ściany pomalowano na intensywny niebieski kolor, ale światło jakoś nie dawało sobie rady w tym wnętrzu.

- Kiepskie zabezpieczenia jak na kogoś, kto mieszka w New Cross - skomentował Peterson, a jego głos odbił się echem od nagich desek podłogi. Ściany były zupełnie puste. Żadnych obrazków ani wieszaków.

Mieszkanie miało ten sam układ co lokal niżej: kuchnię na tyłach, pomalowaną na ten sam odcień niebieskiego i ze staromodnym wyposażeniem; łazienkę z wyblakłym różowym zestawem składającym się z sedesu, wanny i zlewu; i jeszcze jeden niebieski pokój, całkowicie pusty, z nagą podłogą i bez zasłon. Małe okienko wychodziło na ogródek - Erika zakładała, że przynależał do mieszkania Sherry - i na alejkę, która biegła na tył posesji. Kiedy upewnili się, że lokal jest pusty, Erika i Peterson wrócili do ciała w pierwszym pokoju.

- Wygląda na to, że tu był grzejnik - stwierdziła Erika, stając przy dziurze w miejscu, gdzie od ściany oderwał się kawał gipsu. Sterczała z niej metalowa rura, której koniec był odłamany i poskręcany.

- Musiał ważyć z tonę - zauważył Peterson, który podszedł do dziury i spojrzał w dół, na grzejnik leżący w salonie Sherry.

Erika spojrzała na obłamaną rurę.

- Woda musiała zostać odcięta, w przeciwnym razie Sherry miałaby w mieszkaniu wodospad.

Pojedyncze łóżko stało przy wykuszowym oknie. Erika i Peterson podeszli do ciała. Denatka miała na sobie dres w kolorze czekolady i białe skarpetki, ubrudzone na piętach. Brązowe włosy były pokręcone i obcięte na krótko, jakby na boba. Na szyi wisiał cienki złoty łańcuszek ze złotym krzyżykiem. Kobieta leżała na boku z podkurczonymi nogami i stopami szczelnie owiniętymi kocykiem. Usta miała otwarte.

Było tak cicho. Powietrze zdawało się drżące od tej ciszy i zapachu środków czystości, aż Erika poczuła nagłą potrzebę otwarcia okna. Co, jeśli dusza kobiety nadal była w środku i musieli ją wypuścić? Odepchnęła tę głupią myśl.

Nałożyła lateksowe rękawiczki, wyciągnęła rękę i dotknęła palcami szyi kobiety. Jej skóra była lodowata i twarda jak wosk.

Peterson milczał. Rozglądał się po pokoju, analizując. Erika podążyła za jego spojrzeniem do drewnianej szafki nocnej z lampką. Obok niej leżały Biblia, różaniec i mała figurka Maryi. Erika zauważyła niewielki drewniany krzyż wiszący nad drzwiami.

Prostokątny niebieski dywanik koło łóżka wyglądał na nowy; obok starego radia leżącego na podłodze ładowała się tania Nokia.

- Ten mocny zapach... - Peterson zasłonił dłonią nos.

- Ta. Środki czystości. Cytryna. Może i mieszkanie jest byle jakie, ale pachnie, jakby je solidnie wyszorowano - stwierdziła Erika. - W kuchni i łazience czuć wybielacz.

- Moja matka zawsze mówiła: "Świętość pachnie czystością".

Czy umarła we śnie? Czy przedawkowała? - zastanawiała się Erika. - Może się zaczadziła? Ale nic na łóżku ani wokół niego nie wskazywało na szarpaninę, nie widać było też narkomańskich akcesoriów. Coś w tym pomieszczeniu było przerażające.

- Jak myślisz, ile miała lat? - zapytał Peterson.

- Trudno powiedzieć... Buty.

- Co z nimi?

- Gdzie są jej buty? - spytała Erika. Rozejrzała się po pokoju i schyliła się, żeby zajrzeć pod łóżko. Podłoga została zamieciona do czysta, ale niczego tam nie było. - Nie ma butów ani kapci. Zauważyłeś jakieś, gdy wchodziliśmy?

- Nie. - Peterson otworzył szafę. Wisiało tam trochę ubrań, ale nie było butów. - Sprawdzę korytarz.

Uwagę Eriki przyciągnęła ściana. Ostrożnie stąpała wokół dziury w podłodze i oglądała spękany gips, przeciągając po nim rękoma.

- Nie mogę znaleźć butów. W korytarzu jest szafka pełna środków czystości. - Peterson podszedł do Eriki.

- Spójrz, tynk podbiegł wodą i widać, że drewno u podstaw ściany jest przegniłe.

Peterson wyciągnął rękę i nacisnął fragment tynku, który rozpadł się na mokre kawałki.

- Powolny przeciek? - zasugerował, gdy spojrzał na wystającą obłamaną rurę. - Wszystko jest tu mokre.

- A to ciężki grzejnik - dodała Erika, patrząc przez dziurę.

Wyglądało to tak, jakby kawał żelastwa odpadł z samolotu.

*

Gdy Erika i Peterson zeszli po schodach, Sherry siedziała przy swoim stole kuchennym z policjantką, teraz już ubrana w dżinsy i gruby wełniany sweter.

- Nie żyje? - zapytała.

- Tak - odparła Erika.

- O kurwa. Biedactwo. - Potrząsnęła głową i w pomieszczeniu zapanowała dziwna cisza.

Erika wyciągnęła notatnik, żeby spisać zeznania kobiety, ale jeden z młodych policjantów pracujących na zewnątrz przy zabezpieczeniach zastukał do drzwi kuchni.

- Proszę pani. Przyjechali ci od medycyny sądowej - powiedział. - Zapytali się, czy to mieszkanie na dole można zwolnić, bo tam jest ta dziura w suficie.

- Dobrze. - Erika zamknęła notatnik. - Czy jest tu van ze wsparciem?

Funkcjonariusz wzdrygnął się.

- E... No nie, proszę pani. Powiedzieli, że akurat żadnego nie mają.

- A za ile będą mieli?

- Wcale. Ciężki dzień. Wiecie, tych dwóch od vana akurat idzie na emeryturę.

Erika uciszyła go gestem dłoni.

- Tak, tak, wiem.

- Muszę opuścić mieszkanie? - zapytała Sherry.

- Obawiam się, że tak - odparł.

- Na ile?

Funkcjonariusz spojrzał na Erikę, jakby szukał pomocy.

- To może zająć trochę czasu - powiedziała.

- O kurwa - mruknęła Sherry. - Mam rzeczy do roboty. - Odepchnęła się na krześle ze strasznym chrobotem i poszła do blatu kuchennego, gdzie odpięła iPhona od ładowarki i włożyła go do topornej skórzanej torby z popękaną rączką. - Muszę zadzwonić do ubezpieczalni. Nie wiem, jak mam naprawić tę dziurę w suficie.

- Wyjdźmy na zewnątrz, to coś się wymyśli - poradziła pogodnym tonem policjantka.

Na zewnątrz był straszny mróz, zaczynało mżyć. Dwa mieszkania, 14A i 14B, znajdowały się na końcu rzędu domów, na rogu Amersham Road, a na chodniku przy skrzyżowaniu stał niewielki czarny automat paczkowy.

- Nie możemy odgrodzić automatu - powiedziała Erika na widok taśmy owiniętej z boku budynku.

Młody policjant skinął głową i ruszył, żeby ją poprawić.

- Muszę już iść - wtrąciła stojąca w pobliżu policjantka.

- Nie jest pani wsparciem psychologicznym? - zapytała Erika.

- Nie. Jestem na służbie. Mam kolejne wezwanie. Skontaktowaliśmy się już z psychologiem, ale nie wiadomo, kiedy się pojawi - posłała im pełen irytacji uśmiech i odeszła.

Czarny van lekarza medycyny sądowej był zaparkowany na chodniku obok samochodu Eriki. Widziała, że Sherry drży mimo długiego płaszcza. Pochylona scrollowała telefon.

- Możemy pójść do mojego domu - zaproponował szeptem Peterson.

- Nie. To zły pomysł - odparła cicho Erika. - Nie znamy tej kobiety.

- Wszyscy marzniemy. Nie chce mi się przepychać w korkach do komisariatu. Nikogo nie ma w domu.

Erika spojrzała na niego. To "nikogo nie ma w domu" brzmiało, jakby bał się wpaść na swoją żonę Fran.

- Dobra. Chodźmy - powiedziała.

ROZDZIAŁ 3

To było tylko krótkie podejście pod górę, ale - jak w wielu miejscach w Londynie - wystarczyło skręcić za róg, żeby znaleźć się w innym świecie. W miejscu obskurnych mieszkań i kawalerek, przed którymi stały rzędy kontenerów na kółkach, pojawiły się schludne domy szeregowe.

- Kawa czy herbata? - zapytał Peterson, kiedy schronili się w środku przed deszczem.

- Ma pan lapsang souchong? - zapytała Sherry.

- Nie.

- A rumianek?

- Zerknę - rzucił, otwierając szafkę nad czajnikiem.

- Poproszę czarną kawę - powiedziała Erika.

Przestronna kuchnia Petersona wychodziła na starannie wypielęgnowany ogródek na zboczu pagórka, więc z domu widać było czubki drzew i drogę biegnącą w dół, do centrum Londynu. Budynki wyglądały jak dywan z czerwonej cegły, czarnych dachów i dźwigów prowadzący do wieżowców na Canary Wharf i Shard, które - jak się zdawało - sięgały szarej warstwy chmur.

- Kyle jest taki wysoki - stwierdziła Erika, patrząc na zdjęcia na komodzie Petersona przedstawiające go z synem, żoną Fran i maleńką córeczką Ruby. Kyle sięgał ojcu do ramienia.

- Teraz intensywnie rośnie i wyżera wszystko w domu, niedługo zje sam dom. A Ruby już chodzi.

Otworzył drzwi dużej metalowej lodówki i wyjął butelkę mleka. Erika zauważyła stare zdjęcia USG dziecka, przypięte do lodówki magnesem z Wenecji. Był taki moment, że Erika poważnie się zastanawiała nad posiadaniem dziecka, zanim będzie za późno. A teraz już było.

- A jak tam Igor?

Erika spojrzała na Sherry zajętą wysyłaniem SMS-ów; jej twarz zastygła w skupieniu.

- Świetnie. Naprawdę dobrze. Ma wolne całe święta.

- A to szczęściarz. Maszyniści metra mają ogrom wolnego.

- Myślę, że to rekompensata za tych wszystkich ludzi, którzy kładą im się na torach.

- Jedziecie do Słowacji, prawda?

- Ee, tak - odparła Erika i przypomniała sobie o liście w schowku. Zauważyła, że Sherry teraz wstała od stołu i patrzyła na nich. - Dobrze. To może spiszemy pani zeznania - powiedziała, wracając do bycia policjantką.

- Proszę usiąść - zaproponował Peterson, zdejmując dziecięce zabawki ze stołu.

Sherry usiadła na krześle u jego szczytu. Kiedy Peterson przygotował napoje, zajęli miejsca po obu stronach kobiety.

- Gdzie pani pracuje? - zapytał.

- W klubie niedaleko London Bridge. U Byrsona. Znacie go państwo?

Erika i Peterson potrząsnęli głowami.

- Jest znany. Robię konferansjerkę. Mamy komików i magików. Jestem też zawodową śpiewaczką. Powinni państwo nas odwiedzić. Zawsze jest tłum. Jesteśmy jednym z najpopularniejszych kabaretów w Londynie na portalu Tripadvisor.

- A kiedy po raz ostatni widziała pani sąsiadkę? - zapytała Erika.

Sherry nieco spochmurniała, kiedy zobaczyła, że policjantka nie jest zainteresowana lokalem U Byrsona.

- Co dzisiaj mamy? Poniedziałek. Ostatni raz widziałam ją... W sobotnie popołudnie, przechodziła pod moim oknem.

- A co robiła?

- Mówiłam już, przechodziła pod oknem. Niosła torby z zakupami i taką małą walizeczkę.

- Taką jak na kosmetyki? - drążyła Erika.

- Tak. One do tego służą.

- Pamięta pani, która była godzina?

- Nie wiem... Coś koło drugiej.

- Często pani z nią rozmawiała? Mówiła pani, że dopiero co się wprowadziła.

- Tak. Spotkałyśmy się na ulicy kilka tygodni temu, to się jej przedstawiłam. Mówiła, że nazywa się Marie czy Mary... Zakładam, że państwo jako policja ustalicie jej pełne imię. Mówiłam jej o U Byrsona i nawet dawałam jej wejściówkę, ale nie była zainteresowana i odmówiła.

- Wejściówkę? To jakiś rodzaj biletu? - zapytała Erika.

- Tak. Oferowałam jej bilet, jeśli przyszłaby z przyjaciółmi. Może myślała, że jej się narzucam, ale taka praca. Zawsze przyda nam się kilka dodatkowych tyłków na siedzeniach w klubie.

Zapadła cisza, podczas której Erika notowała. Sherry wzięła do ręki kostkę Rubika leżącą przy dużej misie z owocami. Obracała ją, a potem zaczęła zdrapywać jedną z kolorowych nalepek. Wydawało się, że dopiero zauważyła odłamany różowy tips. Peterson uśmiechnął się i zabrał jej kostkę, a następnie położył ją na półce za sobą.

- Wie pani, ile Mary czy Marie miała lat? - zapytała Erika.

- Tak myślę... chyba dopiero co przekroczyła czterdziestkę. Gdy się wprowadziła, było z niej takie czupiradło, wydawała się taka niechlujna. Ale jakoś się ogarnęła i straciła trochę na wadze, widziałam w sobotę. Ale ja nie oceniam ludzi po wyglądzie - dodała prędko, po czym dmuchnęła na gorącą herbatę i zaczęła podziwiać porcelanowy kubek.

- Czy w ostatnich dniach zauważyła pani coś podejrzanego w okolicach swojego mieszkania? - chciał wiedzieć Peterson.

- Nie wiem. To Londyn. Przynajmniej na mojej ulicy - powiedziała, rozglądając się z dezaprobatą, jakby Peterson żył w trochę zbyt ładnym domu. - Dużo osób przechodzi pod moimi oknami. Dużo dziwaków. Nonkonformistów. Chorych psychicznie ludzi, których nie zamknięto w szpitalu. Bezdomnych. To nie znaczy, że muszą być przestępcami.

- A zauważyła pani jakichś szczególnych dziwaków? - zapytał Peterson.

- Nie podoba mi się to słowo.

- To jak ich pani nazywa? - wtrąciła Erika.

- To nie ja tu zadaję pytania. - Znowu dmuchnęła w swoją herbatę i pociągnęła łyk.

- Nie możemy przecież zapytać pani wprost, czy widziała pani przestępców, zgadza się? Czy widziała pani kogoś, kto dziwnie się zachowywał?

Sherry się zamyśliła.

- Nie. Nic niezwykłego.

- A czy słyszała pani jakieś dziwne hałasy w ostatnich dniach? Huk, krzyki, wrzaski? - zapytała Erika.

- Noc z soboty na niedzielę była bardzo głośna. Wróciłam z koncertu późno, o drugiej w nocy, a to trwało aż do rana. Ale jak mówiłam, to jest Londyn...

- A jakie to były hałasy?

- Przesuwanie mebli. Odkurzacz, bieżąca woda. I wiercenie.

- Jakie wiercenie?

- Nie wiem, może obrazki wieszała.

Erika spojrzała na Petersona. W mieszkaniu numer 14B nie było obrazków.

- Czy złożyła pani skargę na zakłócanie spokoju? - drążył Peterson.

- Nie... Czy pan ma podwójne szyby? - zapytała Sherry, rozglądając się.

- Potrójne - odparł Peterson.

- I słyszała pani hałasy w porannych godzinach w niedzielę? - dopytywała Erika.

- Tak.

- Kiedy ucichły?

- Jakoś tak około czwartej nad ranem.

- A co przez resztę niedzieli? Były jakieś hałasy?

- Nie. Cicho było... Myślicie państwo, że nie żyła już od kilku dni?

- Nie wiemy.

- No bo pierwszym dźwiękiem, który usłyszałam tego ranka, był grzejnik spadający przez sufit. - Sherry otarła oczy chusteczką. - O Panie. Co za bałagan. Wydam na naprawy fortunę, której nie mam.

- Jak się nazywa właściciel mieszkania?

- To moje mieszkanie. - Sherry prychnęła. - Jestem ubezpieczona, ale wiadomo, że ubezpieczalnie próbują kantować.

- A wie pani, kto jest właścicielem mieszkania na górze?

- Nie... Kiedy będę mogła wrócić do siebie?

- To nie powinno potrwać długo - powiedziała Erika.

- Czy mogą mi państwo dać znać od razu, kiedy tylko będę mogła tam wrócić? Mam dzisiaj koncert i muszę się przygotować.

Telefon Eriki zawibrował, gdy dostała wiadomość, więc policjantka go wyciągnęła.

- Moi koledzy podstawili jednak vana pomocniczego. Stoi przed pani mieszkaniem, więc może tam pani poczekać. - Erika spojrzała na Petersona. - A ja mam wiadomość od Isaaca Stronga. Lekarze medycyny sądowej już dotarli.

ROZDZIAŁ 4

Erika i Peterson zostawili Sherry z policyjnym psychologiem w vanie. Isaac Strong, patolog sądowy, czekał na nich w mieszkaniu piętro wyżej. Wysoki, szczupły mężczyzna tuż po pięćdziesiątce, o ciemnej twarzy i brwiach cienkich jak namalowane ołówkiem, był zaufanym współpracownikiem i bliskim przyjacielem Eriki. Pomagali mu Martha i Ian - dwoje techników znanych już policjantce - i przystojny młody fotograf. Ian ściągał odciski palców, a Martha, pochylona w rogu pokoju, zbierała próbki ze ściany. Zapalili mocne światła - w tym oświetleniu kobieta leżąca na łóżku wyglądała bardziej jak figura woskowa niż jak człowiek.

- Przyczyna śmierci? - Erika jak zawsze przeszła od razu do rzeczy.

- Nie wiem - odparł Isaac, patrząc na martwą kobietę. - Nic nie wskazuje na przemoc albo samobójstwo. Gdyby nie to otoczenie, stawiałbym na atak serca we śnie.

- Nie możemy znaleźć jej butów ani kapci - powiedziała Erika. - A całe miejsce śmierdzi środkami czystości.

- Myślę, że mieszkanie bardzo dokładnie wysprzątano - wtrąciła Martha, wstając. Umieściła próbkę w probówce. - Nie ma tu włosów, kurzu ani brudu. A denatka ma ciemne włosy. Powinny walać się po całej łazience, leżeć w odpływie albo wannie, a tu nic... I woda została odcięta. Zaraz sprawdzimy rury, może coś znajdziemy. Zebrałam próbki, ale muszę wrócić do laboratorium, żeby sprawdzić je pod kątem DNA.

- Sąsiadka z dołu mówi, że słyszała hałasy, puszczaną wodę, jakby ktoś sprzątał, i wiercenie w porannych godzinach w niedzielę - powiedziała Erika.

Martha uniosła brwi.

- Szukałem odcisków palców w tym pomieszczeniu, łazience i kuchni - oznajmił Ian, wyciągając mały pędzelek. Wskazał szary pyłek obok stołu, na klamkach drzwi, oknach i włącznikach światła. - Nie znalazłem ani jednego odcisku, choćby częściowego, nigdzie w tym mieszkaniu. Nawet na zaworze głównym. Bardzo dziwne. Czy ktoś z was czegoś dotykał?

- Dotykałem szafy i tej mokrej plamy nad dziurą - przyznał Peterson. Spojrzał na Erikę.

- Dotknęłam jej szyi i tynku w tym samym miejscu.

Odsunęli się, żeby fotograf mógł uwiecznić kobietę od tyłu. Gdy skierował obiektyw w stronę okna, błysnęło jasne światło.

- Czekajcie, coś jest na jej plecach - zauważyła Erika.

Podeszła bliżej i wskazała na czarny plastikowy krążek przyczepiony do dresu na pośladkach, tuż pod pasem. Odsunęła się, a Isaac ostrożnie odsunął gumkę, by spojrzeć na lewą stronę spodni.

- To klips ze sklepu - stwierdził.

Z tyłu klipsa, w miejscu, w którym trzymał się materiału, było wybrzuszenie.

- Czy to nie powinno jej uwierać w plecy? - zapytała Erika.

- A co, jeśli ukradła dres? - zastanawiał się Peterson.

- Może i tak, ale większość złodziei usuwa klipsy. I jak miałaby go ukraść bez butów? Musiała mieć buty, kiedy Sherry, jej sąsiadka, widziała ją w niedzielę. To kto je zabrał?

Isaac puścił gumkę i cofnął się o krok.

- Jak to mówię: ustalenie tego to już wasza działka.

- A co z czasem zgonu? Ustaliłeś coś? - zapytała Erika.

Isaac uniósł swoje starannie wypielęgnowane brwi, jakby chciał powiedzieć: "touché".

- Z tym mam problem. Tu jest bardzo zimno, a ogrzewanie nie działa. Efekty stężenia pośmiertnego ustępują, więc powiedziałbym, że mniej niż dwadzieścia cztery godziny, ale jeśli ta kobieta zmarła z przyczyn naturalnych, to nie będę nic wiedział przed sekcją. - Westchnął i rozejrzał się. - Gdyby mieszkanie wyglądało na normalniejsze i bardziej użytkowane, to nawet nie mówiłbym o sekcji, ale dużo rzeczy mnie tutaj niepokoi. Wiele wskazuje na to, że to bardziej miejsce zbrodni niż miejsce ostatniego spoczynku. - Isaac spojrzał na dziurę w podłodze.

- Myślimy, że to stopniowy wyciek zza grzejnika. Że to dlatego urządzenie odpadło i przebiło się do mieszkania poniżej - stwierdził Peterson.

- Ściana jest bardzo wilgotna, a deski przegniłe - dodała Martha. - Wezwaliśmy już inżyniera budowlanego, żeby rzucił na to okiem.

- Dobrze. Dziękujemy - powiedziała Erika. - A jeśli dalibyście nam ten klips, to może bylibyśmy w stanie ustalić, z jakiego sklepu pochodzi. - Raz jeszcze rozejrzała się po pokoju, a jej wzrok spoczął na Biblii, różańcu i figurce Maryi. Wydawało się, że ktoś je tu przyniósł. Tylko kto?

*

Erika i Peterson dotarli do komisariatu policji przy Lewisham Row tuż przed lunchem. Stanowiska zespołu dochodzeniowego Eriki znajdowały się w przestronnej suterenie, wyjątkowo gwarnej. Mimo tłoku w biurze było zimno. Inspektor Moss stała przy rzędzie drukarek przy drzwiach, ubrana w płaszcz i mitenki.

- Co jest z tym ogrzewaniem? - zapytała Erika.

- Kocioł gazowy się zepsuł. Nie dogrzewa trzech pięter w budynku - odparła Moss, która porządkowała naręcze kartek wychodzących z drukarki.

Była niską, krępą kobietą o ognistorudych włosach, które sięgały jej do ramion. Jej blada twarz była usiana piegami. Inni koledzy Eriki: detektyw McGorry, ciemnowłosy mężczyzna dobiegający trzydziestki, i sierżant Crane, tyczkowaty łysiejący mężczyzna z kępkami jasnych włosów, pracowali przy swoich biurkach także ubrani w płaszcze.

- Mają to naprawić dzisiaj po południu - powiedział Crane, nie odrywając wzroku od komputera. - I będziemy sobie siedzieli na leżaczkach.

Nowa firma przejęła nadzór na wielkim starym komisariatem policji, a ogrzewanie padło już drugi raz w ciągu kilku miesięcy.

- Czy ktoś może skombinować grzejnik? - zapytała Erika i ruszyła do swojego biurka.

- Albo chociaż kominek elektryczny - dodała Moss i podeszła do niej. - Szefowo. Właśnie porządkuję akta sprawy. Dopiero wróciłaś z kodu 5 w 14B na Amersham Road?

- Ta, ja i Peterson. Technicy nadal tam są. No i widziałam nowy dom Petersona. Całkiem ładny.

- Tak. Ominęła cię parapetówka. Przekąski były pyszne, ale Peterson ma kiepski gust muzyczny - odparła Moss, patrząc na niego z uśmiechem. - Było dużo Enyi.

- Fran odpowiadała za muzykę. A poza tym co jest nie tak z Enyą? - Peterson rzucił płaszcz na biurko. Potem przemyślał sprawę i uznał, że jednak znowu go założy.

- Nic. To urocza Irlandka, ale nie da się do niej tańczyć.

- A ty umiesz tańczyć? - zapytał Peterson.

- Żebyś wiedział. Brałam lekcje baletu - powiedziała Moss z udawanym oburzeniem. - Mogłam zostać primabaleriną.

- I co się wydarzyło?

- Odkryłam frytki. Właśnie to. - Moss potarła błękitną plamę tuszu na wierzchu dłoni. - Marie Collins. Tak nazywa się denatka z Amersham Road.

- Marie, nie Mary? - dopytała Erika.

- Tak.

- Skąd masz jej dane?

- Ten adres widnieje w aktach kuratorskich. - Moss uniosła brew. - Marie Collins miała czterdzieści lat i dopiero co została wypuszczona z więzienia HM Holloway, gdzie odsiedziała pół roku za oszustwo związane z ubezpieczeniem.

- Jakieś inne zarzuty?

- Nie.

- Była na zwolnieniu warunkowym?

- Tak. Mam nazwisko jej kuratora.

- Robi się ciekawie - wtrącił Peterson.

- Tak. Myślę, że trzeba zrobić zebranie zespołu - powiedziała Erika.

ROZDZIAŁ 5

Popołudnie spędzone na papierkowej robocie i spotkaniach minęło szybko. Erika wróciła do domu tuż po dziewiętnastej i zdała sobie sprawę, że będzie musiała powiedzieć Igorowi o wezwaniu na testy, które otrzymała.

George, jej kot, czekał na nią w korytarzu. Powitał ją cichym mruczeniem i otarł się o jej nogi. Podniosła go i wtuliła twarz w lśniące czarne futro.

- Cześć, małpiszonku - powiedziała, tuląc się do niego. - Jak ci minął dzień?

George miał olbrzymie, wyraziste zielone oczy, którymi przyglądał jej się chwilę, zanim miauknął, co Erika zrozumiała jako "Dobrze". Usłyszała głosy dobiegające z salonu i ruszyła tam razem z nim.

Igor stał na drabinie przy choince, a jego osiemnastoletni syn Tom trzymał ją i zerkał na drzewko. Wyglądało bardzo elegancko - całe w srebrze i czerwieni.

- Cześć. Co to ma być? - zapytała Erika. - Choinka? Już teraz?

- W drodze z pracy zobaczyłem, że w centrum ogrodniczym w Greenwich sprzedają żywe drzewka - odparł Igor. - Chciałaś żywą choinkę, prawda?

- No tak.

- Widziałem posty na Instagramie, że powinno się kupować żywe drzewko, bo takie cięte usychają - wtrącił Tomaš.

- Skoro widziałeś to na Instagramie, to musi być prawda - odpowiedziała Erika z uśmiechem.

- Przyszłaś akurat na wielką próbę oświetlenia - oznajmił Igor. Sięgnął za plecy Eriki i przycisnął włącznik światła. - Chcesz czynić honory?

- Nie. Wy ją ubraliście, to wasza rola.

Tom pochylił się i włączył lampki choinkowe. Pokój zalało jaskrawe niebieskie światło. George miauknął głośno, wyskoczył z objęć Eriki i wybiegł z pomieszczenia.

- To nienajlepsza reakcja - stwierdziła.

- Co? Kupowaliśmy białe! - zawołał Tom.

Igor włączył główne oświetlenie. Tom złapał za pudełko z nadrukowanym obrazkiem ośnieżonego drzewka ozdobionego białymi lampkami.

- Patrz! Patrz! Białe! - Chłopak wydawał się bardzo rozczarowany.

- Widzę - stwierdził Igor. - Ale to wygląda jak kogut na dachu radiowozu Eriki.

Tom schylił się i wyłączył lampki, jasnoniebieskie kropki nadal jednak tańczyły Erice przed oczami. Złapał siatkę, w której znajdowały się jakieś fragmenty sreberka, i opróżnił ją nad sofą.

- O cholera. Nie ma rachunku.

- Mogę sprawdzić w komisariacie - powiedziała Erika.

- Czy mają więcej niebieskich lampek? - Igor się uśmiechnął.

Chłopak zawył i cisnął puste pudełko na sofę.

- Tom. Olej tatę - rzuciła Erika. - W magazynie jest masa światełek. Co roku ktoś kupuje nowe i zapomina o starych. Mogę pożyczyć jakieś na naszą choinkę.

- Okej. Dzięki - odparł Tom.

Igor położył głowę na ramieniu Eriki. Jego broda załaskotała ją w szyję.

- Wiem, że wyjeżdżamy na święta - powiedział. - Ale i tak dobrze jest mieć choinkę.

- Tak. - Żołądek Eriki skręcił się na myśl, że miałaby zniweczyć ich plany. Igor miał mieszkanie niedaleko, w Blackheath Village, ale teraz Tom uczył się w Szkole Muzycznej Guildhall, więc Igor wprowadził się do Eriki, a chłopak został u ojca. Jak na razie taki układ się sprawdzał.

- Jesteś głodna? - zapytał Igor.

- Troszkę. Zjadłam późny lunch.

- Zrobiłem chilli. Sporo zostało.

Zadzwonił telefon. To był Crane. Erika rozważała, czy nie pozwolić mu się nagrać na skrzynkę, ale potem rozejrzała się po salonie, gdzie Tom mozolnie sprzątał pozostały na sofie bałagan po lampkach choinkowych i dekoracjach. Uczepiła się zmiany tematu jak tonący brzytwy.

- Cześć - odezwała się do telefonu i wyszła na korytarz.

- Wybacz ten późny telefon, ale mówiłaś, że chcesz wiedzieć o wszystkim, co ustalimy o denatce z Amersham Road - powiedział.

- Jasne.

- Mam wieści od techników. Nie znaleźli żadnych odcisków palców ani śladów genetycznych w mieszkaniu. Sprawdzili rury, a nawet pozbierali materiał z sufitu, żeby mieć pewność, czy tam czegoś nie ma. Nie było żadnych odcisków ani śladów DNA, ale sufit nad ciałem pokrywały pozostałości kokainy.

- To ciekawy zwrot akcji.

- Mówią, że jedyny sposób, by się tam znalazła, to rozrzucenie dużej ilości koki po pokoju. Na przykład gdyby wybuchła spora torba.

- Taka wielkości dilera? - zapytała Erika.

- No.

- Czy jeszcze gdzieś odkryto kokainę?

- Jest maleńki ślad na podłodze. To wygląda tak, jakby ktoś wszystko dokładnie wysprzątał, ale zapomniał o suficie. Technicy chcą jeszcze dziś wysłać kilka psów tropiących, żeby zobaczyć, czy coś gdzieś nie zostało, zanim rozbiorą budynek na czynniki pierwsze.

Erika spojrzała na zegarek.

- Dobra. O której?

- W ciągu godziny.

- A wiesz, co z tą sąsiadką z dołu? Sherry?

- Dowiem się.

- Dobrze. Powiedz kierownikowi techników, że wychodzę z domu i powinnam być na miejscu w ciągu czterdziestu minut.

ROZDZIAŁ 6

Kiedy Erika zaparkowała pod mieszkaniem na Amersham Road, ulica była pełna radiowozów, a dwaj umundurowani funkcjonariusze stukali do drzwi budynku naprzeciwko, żeby zapytać, czy nikt nie zauważył nic podejrzanego w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin.

Samochód z psami tropiącymi właśnie przyjechał i zaparkował obok wielkiego szarego vana wsparcia.

- To mieszkanie na drugim piętrze - wyjaśniła Erika dwójce opiekunów zwierząt, Abby i Maxowi, których spotkała już wcześniej i o których wiedziała, że są świetni. - Kawałek podłogi w pierwszym pomieszczeniu na korytarzu się zapadł, więc uważajcie.

Psy były dwoma silnymi owczarkami niemieckimi o łagodnych brązowych oczach. Na plakietkach przy ich odblaskowych szelkach widniały imiona: Roxi i Reggie.

Sherry Blaze wyszła z policyjnego vana w towarzystwie psycholożki.

- Pani Gloucester - powiedziała na widok Eriki. - To chyba jakiś żart. Cały dzień siedziałam w policyjnym vanie i czekałam, aż wpuszczą mnie do mojego własnego mieszkania.

- Nazywam się Foster. Główna inspektor - odparła Erika.

Dwa psy tropiące weszły ze swoimi opiekunami po schodkach prowadzących do drzwi 14B.

- Musiałam odwołać koncert. I straciłam siedemdziesiąt funtów. A to małe piwo w porównaniu z utratą reputacji.

- Czemu wyszła z vana? - zapytała Erika psycholożki Fiony, kobiety o ponurym wyrazie twarzy, która zawsze wydawała się mówić jedynie prawym kącikiem ust.

- Wypraszam sobie, proszę tak o mnie nie mówić, gdy tu jestem! - krzyknęła Sherry.

- Dostała SMS, że w automacie paczkowym na rogu czeka na nią przesyłka. I chciała się przewietrzyć - odparła Fiona. - To obszar poza miejscem zbrodni, poza tym w vanie jest duszno. Pomyślałam, że przestanie dramatyzować.

- Tak, jest strasznie duszno, a ja nie "dramatyzowałam" - oburzyła się Sherry. - I powinnam zjeść w ciągu dnia coś innego niż kilka wafelków Familijnych!

- Proponowałam kanapki - wyjaśniła Fiona.

- A ja nie jem chleba i nie jem żarcia ze stacji benzynowej! - zawołała Sherry.

Fiona zerknęła na Erikę.

- To mogę iść po tę paczkę? - zapytała Sherry.

Policjantka skinęła głową.

- Idź z nią - kazała psycholożce.

Odeszły, a Erika stała na chodniku na mrozie i czekała, aż ekipa z psami skończy pracę. Było jej trochę wstyd, że znowu uciekła od rozmowy z Igorem. Z unikania tematu nic dobrego nie wyniknie. Podczas lunchu w biurze sprawdziła w internecie, czy mogą wykupić inny lot do Bratysławy, 21 grudnia, ale nie było biletów aż do końca świąt. Wszystkie się wyprzedały.

Dwa psy tropiące wybiegły zza drzwi numer 14B i pędziły w kierunku Eriki, szarpiąc się na smyczach.

- Coś znaleźliście? - zapytała.

- Nie podjęły tropu w pokojach, znalazły tylko tę kokainę na suficie - odparła Abby. - Siadają, kiedy wyczują prochy, ale ruszały się i wąchały, i siadały w całym pokoju.

Roxi i Reggie podeszły do Eriki, a ona schyliła się, żeby je pogłaskać. Zanurzyła dłonie w gęstym, ciepłym futrze. Max dał każdemu z psów smaczek, który pachniał smażoną wołowiną, i dopiero kiedy ten zapach dotarł do Eriki, kobieta zdała sobie sprawę, że przegapiła kolację.

- Miałam nadzieję, że znajdą coś na ścianach albo pod deskami podłogowymi - powiedziała. - Coś, co ujawniłoby tło tej sprawy i motyw sprawcy.

- Gdyby coś tam było, one by to znalazły. To nasze najlepsze psy - wyjaśnił Max.

Sherry wraz z Fioną wróciła zza rogu, niosąc kwadratową paczkę, a gdy zbliżyła się do psów, oba owczarki usiadły, czujne. Patrzyły na nią i węszyły.

- Och! Nie lubię psów! - krzyknęła Sherry, przyciskając paczkę do piersi, i się skrzywiła.

Roxi i Reggie uniosły długie psyki i obwąchały ją, a potem usiadły przy jej stopach. Abby i Max spojrzeli na kobietę.

- Są nauczone, że mają usiąść, gdy wyczują narkotyki - powiedział ostrożnie Max.

Sherry przez moment była zbyt przejęta obecnością dwóch wielkich psów, żeby zrozumieć słowa, które padły.

- Wydaje się, że coś znalazły. Co jest w paczce? - zapytał Abby.

Fragment

Prolog. Wtorek, 8 lipca 2014

Rozdział 1. Dziesięć lat później. Poniedziałek, 2 grudnia 2024

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9. Dwadzieścia jeden lat wcześniej. Listopad 2003

Rozdział 10. Wtorek, 3 grudnia 2024

Rozdział 11

Rozdział 12. Maj 2004

Rozdział 13. Wtorek, 3 grudnia 2024

Rozdział 14. Czerwiec 2004

Rozdział 15. Wtorek, 3 grudnia 2024

Rozdział 16. Czerwiec 2004

Rozdział 17. Wtorek, 3 grudnia 2024

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20. Sierpień 2012

Rozdział 21. Środa, 4 grudnia 2024

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40. Wtorek, 25 października 2011 roku

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Rozdział 51

Rozdział 52

Rozdział 53

Rozdział 54

Rozdział 55

Rozdział 56

Rozdział 57

Rozdział 58

Rozdział 59

Rozdział 60

Rozdział 61

Epilog. Wtorek, 19 grudnia 2024

Kilka słów od Roberta

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.