C

Cera

Edgar Cayce udzie­lił porad doty­czą­cych pie­lę­gna­cji skóry co naj­mniej pięć­dzie­się­ciu oso­bom. Zaj­mo­wał się przede wszyst­kim lecze­niem aktu­al­nie ist­nie­ją­cych scho­rzeń skóry, ale także zapo­bie­ga­niem przy­szłym pro­ble­mom oraz reko­men­do­wa­niem odpo­wied­nich mydeł i środ­ków czysz­czą­cych.

Według Cayce'a stan skóry odzwier­cie­dlał ogólny stan zdro­wia orga­ni­zmu. Pogląd ten odno­sił się do wszyst­kich aspek­tów wyglądu całej powierzchni ciała, takich jak: kolor skóry, typ skóry (cecha sucha, cera tłu­sta) oraz wypry­ski na twa­rzy. Dla­tego też lecze­nie cho­rób skóry czę­sto obej­mo­wało środki wewnętrzne, cho­ciaż Cayce zale­cał rów­nież środki zewnętrzne.

Wła­ściwa dieta odgry­wała nie­zwy­kle ważną rolę w ogól­nej pie­lę­gna­cji skóry. Cayce kładł duży nacisk na to, aby była ona zasa­dowa, łatwo przy­swa­jalna, zawie­rała owoce i soki owo­cowe (goto­wane jabłka, poma­rań­cze lub sok z cytryny) oraz warzywa (mar­chew, dynia). Zale­cał spo­ży­wa­nie wielu roślin o żół­tym kolo­rze jako źró­dła wita­min z grupy B, które uwa­żał za korzystne dla skóry. Radził spo­ży­wać ryby i drób zamiast woło­winy i wie­przo­winy, a także pie­czywo peł­no­ziar­ni­ste zamiast bia­łego. Nale­żało cał­ko­wi­cie uni­kać cukru i potraw sma­żo­nych.

Cayce utrzy­my­wał, że spo­ży­wa­nie dwóch lub trzech mig­da­łów dzien­nie ma korzystny wpływ na skórę. Wspo­mniał o tym w kilku odczy­tach. W odczy­cie dla jede­na­sto­let­niej dziew­czynki stwier­dził: "jeśli będziesz spo­ży­wać dwa mig­dały dzien­nie przez całe życie, na two­jej skó­rze ni­gdy nie poja­wią się żadne skazy" (1206-3).

W zasa­dzie Cayce roz­wój cho­rób skóry - takich jak wypry­ski i prze­su­sze­nie - wią­zał z prze­cią­że­niem orga­ni­zmu. Jako główną przy­czynę tego typu pro­ble­mów Cayce naj­czę­ściej wska­zy­wał osła­bie­nie pro­ce­sów wyda­la­nia, krą­że­nia lub obu tych mecha­ni­zmów jed­no­cze­śnie. Uwa­żał, że wysypki skórne poja­wiają się wtedy, gdy odpady w krwi nie są wyda­lane nor­mal­nymi kana­łami, co zmu­sza orga­nizm do próby ich usu­nię­cia przez pory skóry.

Inną ważną przy­czyną sucho­ści skóry, prysz­czy, nie­po­żą­da­nego owło­sie­nia i innych pro­ble­mów skór­nych były według niego zabu­rze­nia funk­cjo­no­wa­nia gru­czo­łów.

Leczenie

Główną metodą zale­caną przez Cayce'a pacjen­tom cier­pią­cym na cho­roby skóry było oczysz­cza­nie orga­ni­zmu od wewnątrz i sty­mu­la­cja układu krą­że­nia. Zazwy­czaj suge­ro­wał on iry­ga­cję jelita gru­bego co mie­siąc lub dwa, a nawet czę­ściej. Takim samym celom miała słu­żyć trzy­dniowa dieta jabł­kowa. W tym cza­sie pacjenci mieli jeść wyłącz­nie jabłka i pić duże ilo­ści wody. Aby zakoń­czyć pro­ces oczysz­cza­nia jelit i zapo­biec two­rze­niu się gazów, wie­czo­rem trze­ciego dnia cho­rzy mieli spo­żyć doust­nie jedną łyżkę sto­łową (do 60 ml) oliwy z oli­wek.

Naj­czę­ściej wymie­nia­nymi w odczy­tach meto­dami popra­wia­ją­cymi krą­że­nie były ćwi­cze­nia fizyczne i masaż. Cayce zale­cał codzienne ćwi­cze­nia, zwłasz­cza spa­cery, naj­le­piej na świe­żym powie­trzu, a także coty­go­dniowe masaże krę­go­słupa, koń­czyn itp. Aby popra­wić ogólną struk­turę skóry (a także by zapo­biec zapa­le­niu sta­wów), cza­sami reko­men­do­wał masaże z uży­ciem czy­stego oleju ara­chi­do­wego. Innym pre­pa­ra­tem, wcie­ra­nym w dło­nie i całe ciało, była mie­szanka oliwy z oli­wek, oleju ara­chi­do­wego, wody róża­nej i lano­liny. Mie­szankę tę nale­żało wcie­rać w ciało po pięt­na­sto- lub dwu­dzie­sto­mi­nu­to­wej kąpieli w let­niej wodzie z dodat­kiem dobrego mydła.

Oprócz masażu Cayce cza­sami zale­cał w swo­ich odczy­tach mani­pu­la­cję całego krę­go­słupa w celu jego roz­luź­nie­nia i zwięk­sze­nia koor­dy­na­cji. Miało to popra­wić prze­pływ impul­sów ner­wo­wych po całym ciele, a tym samym wspo­móc krą­że­nie. Innym rodza­jem ogól­nej sty­mu­la­cji, mają­cej na celu utrzy­ma­nie czy­sto­ści porów skóry, była hydro­te­ra­pia w postaci kąpieli poto­wych, łaźni paro­wych itp.

Zabiegi zewnętrzne miały być wyko­ny­wane deli­kat­nie, aby nie zakłó­cać nor­mal­nych funk­cji orga­ni­zmu. W swo­ich odczy­tach Cayce wspo­mi­nał o róż­nych rodza­jach mydła, takich jak Ivory, Camay i Swe­ethe­art, ale naj­czę­ściej zale­cał twarde białe mydło, które w tam­tym cza­sie zawie­rało oliwę z oli­wek i wodo­ro­tle­nek sodu. Jeśli cho­dzi o sto­so­wa­nie dez­odo­ran­tów, to uwa­żał on, że "lepiej jest uży­wać czy­stego mydła" (2072-9).

Opis przypadku

Tylko w jed­nym przy­padku Cayce poświę­cił odczyt wyłącz­nie pie­lę­gna­cji skóry. Pacjentką (numer 1968) była młoda kobieta cier­piąca na zapa­le­nie skóry twa­rzy. Cho­roba została "cał­ko­wi­cie wyle­czona" dzięki zasto­so­wa­niu się do zale­ceń Cayce'a, któ­rych głów­nym ele­men­tem był masaż. Inna osoba, która otrzy­mała odczyt poświę­cony nie tylko pie­lę­gna­cji skóry, stwier­dziła: "Moja twarz jest cał­ko­wi­cie gładka i jest tak już od jakie­goś czasu. Wyglą­dam jak inna osoba".

Kana­dyj­czyk prze­słał rów­nie inte­re­su­jącą rela­cję. Doty­czyła ona płynu oczysz­cza­ją­cego, który Cayce prze­pi­sał pacjentce numer 1968. Zawie­rał on olej ara­chi­dowy, oliwę z oli­wek, wodę różaną i lano­linę. Kana­dyj­czyk poin­for­mo­wał, że dzięki temu pły­nowi jego wraż­liwa skóra prze­stała się łusz­czyć pod wpły­wem pro­mieni sło­necz­nych. Ponadto płyn oka­zał się nie­zwy­kle sku­tecz­nym środ­kiem odstra­sza­ją­cym owady. Kana­dyj­czyk opa­lał się z przy­ja­ciółmi w miej­scu, gdzie czę­sto wystę­pują czarne muchy i komary. Wszy­scy zostali natych­miast "oto­czeni przez dosłow­nie tysiące owa­dów i okrop­nie pogry­zieni, z wyjąt­kiem mnie i mojego przy­ja­ciela" - napi­sał Kana­dyj­czyk. "My rów­nież byli­śmy nimi pokryci, ale wszyst­kie owady były mar­twe. Żaden z nich nas nie ugryzł. Pole­gły w kon­tak­cie z pły­nem".

Pro­blemy skórne wystę­po­wały rów­nież u dwu­dzie­sto­let­niej kobiety (numer przy­padku 2154), która skar­żyła się na wysypki, trą­dzik, zaskór­niki i roz­sze­rzone pory. Dia­gnoza Cayce'a wyka­zała osła­bione usu­wa­nie tok­syn przez prze­wód pokar­mowy, co powo­do­wało okre­sowe poja­wia­nie się prysz­czy na całej skó­rze. Była to próba eli­mi­na­cji nad­miaru szko­dli­wych sub­stan­cji przez układ odde­chowy kobiety. W przy­padku tej pacjentki pod­wich­nię­ciom krę­go­słupa w oko­licy krę­gów szyj­nych (dru­giego i trze­ciego) oraz krę­gów pier­sio­wych (trze­ciego i czwar­tego) towa­rzy­szyła dys­funk­cja gru­czo­łów, która dodat­kowo spo­wal­niała tra­wie­nie.

Cayce zasu­ge­ro­wał dwa lub trzy ogólne zabiegi korek­cji krę­go­słupa, ze szcze­gól­nym uwzględ­nie­niem koor­dy­na­cji odcin­ków pier­sio­wego i szyj­nego z odcin­kiem lędź­wio­wym. Zale­cił rów­nież serię zabie­gów hydro­te­ra­peu­tycz­nych. Miały one pole­gać na suchych kąpie­lach paro­wych w kabi­nie, a następ­nie masa­żach z uży­ciem olej­ków oraz okła­dów z gorą­cej i zim­nej wody. Zabiegi te miały odby­wać się raz w tygo­dniu przez okres czte­rech do pię­ciu tygo­dni. Mniej wię­cej raz na osiem tygo­dni reko­men­do­wano iry­ga­cję jelita gru­bego.

Ponadto pacjentka miała przyj­mo­wać łyżeczkę soli owo­co­wej Eno codzien­nie rano przed śnia­da­niem, w pię­cio­dnio­wych seriach z pię­cio­dnio­wymi prze­rwami. Dzia­ła­nia te powinny być kon­ty­nu­owane do zakoń­cze­nia korek­cji krę­go­słupa i zabie­gów hydro­te­ra­peu­tycz­nych.

Aby wzbo­ga­cić dietę pacjentki, Cayce radził jej pić codzien­nie co naj­mniej trzy­dzie­ści mili­li­trów suro­wych soków, takich jak sok z sałaty lub mar­chwi. Zamiast trud­nych do stra­wie­nia mięs, tłusz­czów i potraw sma­żo­nych zale­cał ryby, drób i jagnię­cinę. Pacjentka miała uni­kać bia­łego pie­czywa i ziem­nia­ków.

Choroba Alzheimera

Cho­roba Alzhe­imera jest formą otę­pie­nia przed­star­czego zwią­za­nego z zani­kiem kory mózgo­wej. Powo­duje ona pogor­sze­nie lub utratę zdol­no­ści umy­sło­wych, zdol­no­ści rozu­mo­wa­nia, pamięci i siły woli, co powszech­nie uważa się za sku­tek orga­nicz­nej cho­roby mózgu. Cha­rak­te­ry­styczne objawy to dez­orien­ta­cja, apa­tia i różne stop­nie otę­pie­nia.

Nie wia­domo, co jest przy­czyną cho­roby Alzhe­imera, a lecze­nie zazwy­czaj nie przy­nosi pożą­da­nych efek­tów.

Cayce uwa­żał, że główną przy­czyną cho­roby Alzhe­imera jest zabu­rze­nie koor­dy­na­cji mię­dzy auto­no­micz­nym ukła­dem ner­wo­wym (a kon­kret­nie - ukła­dem współ­czul­nym) a cen­tral­nym ukła­dem ner­wo­wym. W jed­nym z dwóch odczy­tów doty­czą­cych tej cho­roby przy­pi­sał zabu­rze­nie szo­kowi, który był na tyle silny, że odru­chy z ośrod­ków układu ner­wo­wego same w sobie stwo­rzyły stan unie­moż­li­wia­jący koor­dy­na­cję.

Leczenie

W obu przy­pad­kach Cayce zale­cił sto­so­wa­nie "mokrego ogniwa" (ang. Wet Cell) w celu nor­ma­li­za­cji i wzmoc­nie­nia układu ner­wo­wego. W obu przy­pad­kach po zasto­so­wa­niu Wet Cell nale­żało wyko­nać deli­katny masaż wzdłuż ośrod­ków mózgowo-rdze­nio­wych przy uży­ciu mie­szanki skła­da­ją­cej się z rów­nych czę­ści oliwy z oli­wek i nalewki z mirry.

Opis przypadku

W przy­padku ozna­czo­nym nume­rem 5204 Cayce usta­lił, że przy­czyną cho­roby Alzhe­imera u pacjentki był brak koor­dy­na­cji w ukła­dzie ner­wo­wym oraz zakrzepy krwi.

Cayce zale­cił naj­pierw codzienne sto­so­wa­nie "mokrego ogniwa", a następ­nie masaż w obsza­rze ośrod­ków mózgowo-rdze­nio­wych. Do masażu zale­cił sto­so­wa­nie oliwy z oli­wek zmie­sza­nej w rów­nych pro­por­cjach z nalewką z mirry. Uwa­żał, że jeśli pacjentka będzie sto­so­wać się do jego zale­ceń "regu­lar­nie i z wiarą", odzy­ska pamięć i koor­dy­na­cję mię­dzy cen­tral­nym a współ­czul­nym ukła­dem ner­wo­wym.

Mąż pacjentki stwier­dził jed­nak, że nie jest w sta­nie pra­wi­dłowo zasto­so­wać zale­co­nej tera­pii. Stan pacjentki stop­niowo się pogar­szał, aż do momentu jej śmierci.

Choroba Charcota-Mariego-Tootha (dziedziczne neuropatie ruchowo-czuciowe)

Cho­roba Char­cota-Mariego-Tootha jest rzadko wystę­pu­ją­cym scho­rze­niem cha­rak­te­ry­zu­ją­cym się opa­da­niem stóp i postę­pu­ją­cym zani­kiem mię­śni. Scho­rze­nie to jest wyni­kiem dege­ne­ra­cji komó­rek dol­nej czę­ści krę­go­słupa i ner­wów odpo­wie­dzial­nych za loko­mo­cję. Roz­po­czyna się w mię­śniach uner­wia­nych przez nerwy strzał­kowe po zewnętrz­nej stro­nie nóg; roz­wija się powoli, z cza­sem obej­mu­jąc mię­śnie rąk i ramion.

Objawy poja­wiają się zazwy­czaj przed dwu­dzie­stym rokiem życia, ale mogą rów­nież wystą­pić dopiero w wieku czter­dzie­stu lub pięć­dzie­się­ciu lat.

Spo­śród osób, które otrzy­mały odczyty, tylko w jed­nym przy­padku (numer 1122) lekarz posta­wił trafną dia­gnozę - cho­robę Char­cota-Mariego-Tootha. Była to dwu­dzie­sto­let­nia kobieta, która stra­ciła wła­dzę w lewej ręce i zaczęła rów­nież powłó­czyć lewą nogą. Jej stan był zwią­zany z upad­kiem pod­czas jazdy na rol­kach w wieku czter­na­stu lat. Wypa­dek spo­wo­do­wał ucisk w oko­licy krzy­żo­wej i ogo­no­wej, a także w innych czę­ściach krę­go­słupa, zakłó­ca­jąc nor­malny prze­pływ impul­sów ner­wo­wych do mózgu i z mózgu, co skut­ko­wało upo­śle­dze­niem spraw­no­ści rucho­wej pacjentki.

Leczenie

Typowe lecze­nie para­liżu i zaniku mię­śni obej­mo­wało regu­la­cję krę­go­słupa, masaże olej­kami, elek­tro­te­ra­pię, zmiany w die­cie, leki sty­mu­lu­jące pracę gru­czo­łów, wspie­ra­nie pozy­tyw­nego nasta­wie­nia pacjentki oraz modli­twę. Jed­nak główny nacisk Cayce kładł na mani­pu­la­cję krę­go­słupa, mającą na celu przy­wró­ce­nie pra­wi­dło­wej koor­dy­na­cji mię­dzy auto­no­micz­nym (sym­pa­tycz­nym) a cen­tral­nym ukła­dem ner­wo­wym. Reko­men­do­wał rów­nież tera­pię pro­mie­niami sinu­so­idal­nymi. Ponadto zale­cano kobie­cie zasto­so­wa­nie pozy­tyw­nych suge­stii uzdra­wia­ją­cych przed snem, w celu wzmoc­nie­nia meta­fi­zycz­nych nauk, jakie otrzy­mała w cza­sie spo­tka­nia.

Opis przypadku

Pacjentka nie prze­słała żad­nych rapor­tów doty­czą­cych dal­szego prze­biegu lecze­nia. Jed­nak w innych podob­nych przy­pad­kach tera­pia Cayce'a przy­no­siła pozy­tywne rezul­taty. Jed­nym z takich przy­pad­ków była sie­dem­dzie­się­cio­pię­cio­let­nia kobieta, która w momen­cie zle­ce­nia odczytu od szes­na­stu mie­sięcy cier­piała na para­liż nóg.

Cayce podał szcze­gó­łowe instruk­cje doty­czące nasta­wia­nia krę­go­słupa w oko­licy lędź­wio­wej i krzy­żo­wej. Zale­cał rów­nież odpo­wied­nią dietę i masaże.

Po sze­ściu mie­sią­cach lecze­nia kobieta cał­ko­wi­cie odzy­skała kon­trolę nad nogami. Lekarz, który ją leczył, był zdu­miony takim obro­tem spraw, zwłasz­cza bio­rąc pod uwagę wiek pacjentki.

Choroba Gauchera (choroba spichrzeniowa)

W odczy­tach Edgara Cayce'a znaj­du­jemy dwa przy­padki cho­roby Gau­chera. Jest to uwa­run­ko­wane gene­tycz­nie zabu­rze­nie meta­bo­li­zmu tłusz­czów, spo­wo­do­wane nie­do­bo­rem okre­ślo­nego enzymu. Cha­rak­te­ry­zuje się powięk­sze­niem śle­dziony, prze­bar­wie­niami skóry i/lub ciężką ane­mią.

W jed­nym przy­padku Cayce uwa­żał, że cho­roba Gau­chera była skut­kiem braku koor­dy­na­cji mię­dzy ukła­dem auto­no­micz­nym (a kon­kret­nie współ­czul­nym) a cen­tral­nym ukła­dem ner­wo­wym (w następ­stwie odczu­wa­nia nie­po­koju), nato­miast w innym przy­padku uwa­żał, że była ona spo­wo­do­wana zabu­rze­niami funk­cjo­no­wa­nia śle­dziony i trzustki oraz zabu­rze­niami szpiku kost­nego wpły­wa­ją­cymi na wchła­nia­nie.

Leczenie

Lecze­nie zale­cane w obu przy­pad­kach cho­roby Gau­chera było pod pew­nymi wzglę­dami podobne. W jed­nym przy­padku Cayce reko­men­do­wał lecze­nie łączone, skła­da­jące się z odpo­wied­niej diety, tera­pii z wyko­rzy­sta­niem pro­mieni rent­ge­now­skich, sto­so­wa­nia leku Ato­mi­dine, iry­ga­cji okręż­nicy, masażu i naświe­tla­nia pro­mieniami ultra­fio­le­to­wymi. W dru­gim przy­padku zale­cił dietę, regu­la­cję krę­go­słupa i sto­so­wa­nie tera­pii "radio­ak­tyw­nej".

Opis przypadku

Czter­dzie­sto­ośmio­letni męż­czy­zna, któ­rego przy­pa­dek ozna­czono nume­rem 4019, cier­piał na cho­robę Gau­chera, która obja­wiała się znacz­nym powięk­sze­niem śle­dziony i ciężką ane­mią. Według Cayce'a główną przy­czyną scho­rze­nia były prze­wle­kłe dys­funk­cje szpiku kost­nego, powo­du­jące zabu­rze­nia rów­no­wagi pomię­dzy krwin­kami czer­wo­nymi i bia­łymi. To z kolei było przy­czyną powięk­sze­nia śle­dziony i zakłó­ceń pracy trzustki. Objawy zwią­zane z cho­robą obej­mo­wały ogólne osła­bie­nie i spo­wol­nie­nie pro­cesu tra­wie­nia.

Naj­pierw Cayce reko­men­do­wał naświe­tla­nie śle­dziony pro­mie­niami rent­ge­now­skimi w odstę­pach tygo­dnio­wych. Po pię­cio­dnio­wej prze­rwie nale­żało poda­wać Ato­mi­dine przez pięć dni, pół godziny przed śnia­da­niem, w ilo­ści jed­nej kro­pli leku roz­pusz­czo­nego w wodzie. Następ­nie zale­cono wyko­ny­wa­nie codzien­nych masaży w celu pobu­dze­nia krą­że­nia. Masaże, z zasto­so­wa­niem masła kaka­owego, nale­żało wyko­ny­wać okręż­nymi ruchami wzdłuż obu stron krę­go­słupa, zwłasz­cza w oko­licy połą­cze­nia żeber z krę­go­słu­pem. Po tej serii, skła­da­ją­cej się z co naj­mniej ośmiu do dzie­się­ciu zabie­gów, miała nastą­pić seria naświe­tlań pro­mie­nio­wa­niem ultra­fio­le­to­wym. Pomię­dzy źró­dłem świa­tła a cia­łem nale­żało umie­ścić zie­loną szklaną płytkę. Zabiegi, trwa­jące od jed­nej do pół­to­rej minuty, miały być wyko­ny­wane trzy razy w tygo­dniu. Następ­nie nale­żało wyko­nać masaż oko­licy żeber i koń­czyn z wyko­rzy­sta­niem masła kaka­owego. Cayce zale­cał rów­nież włą­cze­nie do diety owo­ców i warzyw w celu regu­la­cji wyda­la­nia, a także bulionu woło­wego i pie­czo­nej, pół­su­ro­wej wątroby.

Kolejne raporty wska­zy­wały, że pacjent sto­so­wał się do zale­ca­nych metod lecze­nia i cho­ciaż nie odzy­skał peł­nej spraw­no­ści, zauwa­żył poprawę swo­jego ogól­nego stanu zdro­wia.

Choroba Hodgkina (ziarnica złośliwa)

Cho­roba Hodg­kina cha­rak­te­ry­zuje się powięk­szo­nymi, twar­dymi, nie­bo­le­snymi węzłami chłon­nymi. Jest to pro­ces miej­scowy, który ma ten­den­cję do roz­prze­strze­nia­nia się na sąsied­nie struk­tury lim­fa­tyczne. Objawy takie jak gorączka, nad­mierna potli­wość i zmę­cze­nie poja­wiają się zazwy­czaj na póź­niej­szym eta­pie cho­roby.

Cayce czę­sto przy­pi­sy­wał tę cho­robę - oma­wianą w przy­padku sze­ściu osób - zabu­rze­niom rów­no­wagi lub nie­pra­wi­dło­wemu funk­cjo­no­wa­niu gru­czo­łów, wpły­wa­ją­cym na krą­że­nie lim­fa­tyczne i wydal­ni­cze. Trzy osoby w mło­do­ści lub w okre­sie pre­na­tal­nym doznały ura­zów krę­go­słupa, które według Cayce'a zabu­rzyły koor­dy­na­cję ner­wową, a także funk­cjo­no­wa­nie gru­czo­łów. W innych przy­pad­kach zabu­rze­nia rów­no­wagi che­micz­nej układu lim­fa­tycznego mogły przy­czy­nić się do nad­mier­nej pro­duk­cji tkanki lim­fa­tycznej.

Leczenie

Zabiegi zale­cane przez Cayce'a w przy­padku cho­roby Hodg­kina róż­niły się znacz­nie w zależ­no­ści od przy­padku. Naj­czę­ściej jed­nak oso­bom cier­pią­cym na urazy krę­go­słupa reko­men­do­wał jego nasta­wia­nie lub masaż. Uwa­żano, że zabiegi te mają pozy­tywny wpływ na układ ner­wowy. W przy­padku dwóch pacjen­tów zale­cił sto­so­wa­nie świa­tła ultra­fio­le­to­wego, jed­no­ra­zowo z zie­lo­nym szkłem, aby pobu­dzić śle­dzionę do pro­duk­cji więk­szej liczby ery­tro­cy­tów.

W dwóch przy­pad­kach Cayce zale­cał dietę bogatą w żelazo i białko, wzbo­ga­ca­jącą krew. Wymie­nione pro­dukty spo­żyw­cze i suple­menty obej­mo­wały owoce cytru­sowe, woło­winę, toniki zawie­ra­jące żelazo i wino, wywar wołowy i wywar z wątroby.

Cayce pod­kre­ślał także istotną rolę pozy­tyw­nego nasta­wie­nia pacjenta, co znacz­nie poma­gało orga­ni­zmowi w odbu­do­wie i odzy­ska­niu sił.

Opis przypadku

Dodat­kowe raporty od pacjen­tów towa­rzy­szyły pię­ciu odczy­tom poświę­co­nym cho­ro­bie Hodg­kina. Dwie osoby po roz­po­czę­ciu lecze­nia odno­to­wały poprawę, jed­nak dwie inne wkrótce zmarły. Jeden męż­czy­zna nie odczuł poprawy, ale nie można usta­lić, czy sto­so­wał się do zale­ca­nych metod lecze­nia.

Należy jed­nak zauwa­żyć, że więk­szość pacjen­tów zwra­ca­ją­cych się o pomoc do Cayce'a była już w zaawan­so­wa­nym sta­dium cho­roby Hodg­kina. Lecze­nie opóź­niało destruk­cyjne skutki tej cho­roby, ale jej nie zapo­bie­gało.

Jed­nym z pacjen­tów był trzy­dzie­sto­letni męż­czy­zna cier­piący na nie­do­krwi­stość zło­śliwą, która szybko prze­kształ­ciła się w bia­łaczkę. Odczyt Cayce'a doty­czący tego pacjenta (numer 2621) wyja­śniał, że zabu­rze­nie rów­no­wagi che­micz­nej wywo­łało w jego orga­ni­zmie reak­cję, która wpły­nęła na funk­cjo­no­wa­nie gru­czo­łów. W rezul­ta­cie u pacjenta w gru­czo­łach i lim­fie roz­wi­nęła się cho­roba Hodg­kina.

Lecze­nie pole­gało na przyj­mo­wa­niu łyżeczki wywaru woło­wego co dwie godziny oraz włą­cze­niu do diety eks­traktu z wątroby. Cayce zale­cał codzienne naświe­tla­nie ciała krót­ko­fa­lo­wym pro­mie­nio­wa­niem ultra­fio­le­to­wym prze­cho­dzą­cym przez zie­loną płytkę szklaną. Radził rów­nież raz w tygo­dniu brać gorące i zimne prysz­nice oraz kąpiele nasia­dowe.

W celu pobu­dze­nia gru­czo­łów pacjent miał przyj­mo­wać jedną kro­plę pre­pa­ratu Ato­mi­dine roz­pusz­czoną w pół szklanki wody, raz dzien­nie. Dawkę nale­żało zwięk­szać codzien­nie do pię­ciu kro­pli. Po pię­cio­dnio­wej prze­rwie lecze­nie nale­żało roz­po­cząć ponow­nie od jed­nej kro­pli leku.

Cayce wyja­śnił, że zabiegi te mogą popra­wić stan pacjenta, "o ile on i jego bli­scy zacho­wają pobożną, pełną nadziei postawę, wyko­rzy­stu­jąc zdol­ność pacjenta do inte­rak­cji z innymi w spo­sób kon­struk­tywny pod wzglę­dem ducho­wym i psy­chicz­nym" (2621-2).

Cho­ciaż pacjent z nume­rem 2621 osta­tecz­nie zmarł na cho­robę Hodg­kina, wie­lo­krot­nie kore­spon­do­wał z Cayce'em i infor­mo­wał, że dzięki lecze­niu czuje się lepiej.

Choroba Méni?re'a

Cho­roba Méni?re'a cha­rak­te­ry­zuje się głu­chotą, zawro­tami głowy lub oszo­ło­mie­niem oraz szu­mami usznymi (dzwo­nie­niem w uszach). Inne czę­ste objawy to nud­no­ści, wymioty, poce­nie się, zmienne ubytki słu­chu, a cza­sami migre­nowe bóle głowy.

Cho­ciaż w wielu odczy­tach wspo­mniano o zawro­tach głowy, tylko w dwóch przy­pad­kach zdia­gno­zo­wano kon­kret­nie zespół Méni?re'a. Z poniż­szych pod­su­mo­wań wynika, że w tera­pii Edgara Cayce'a pod­kre­ślano nie tylko zna­cze­nie dobrej diety, ale także inne aspekty.

Leczenie

Przy­pa­dek numer 189 doty­czył czter­dzie­stocz­te­ro­let­niej kobiety, która oprócz zespołu Méni?re'a cier­piała na zatru­cie cią­żowe i skłon­ność do nad­ci­śnie­nia. Wystę­pu­jące u niej objawy obej­mo­wały napady zawro­tów głowy, silne bóle głowy i zgagę.

Opis przypadku

Cayce dość szcze­gó­łowo przed­sta­wiał dyna­mikę tego scho­rze­nia, przy­pi­su­jąc je głów­nie zabu­rze­niom rów­no­wagi krą­że­nio­wej zwią­za­nym z nie­do­bo­rem jodu w orga­ni­zmie.

Zapy­tany o zwią­zek mię­dzy pły­nami w uchu a rów­no­wagą ciała, Cayce odpo­wie­dział: "Utrzy­muje rów­no­wagę, podob­nie jak regu­la­tor w sil­niku, czy też utrzy­muje rów­no­wagę, jakby ktoś był na rol­kach lub poru­szał się; pomaga w utrzy­ma­niu rów­no­wagi w całej dzia­łal­no­ści układu. Stąd biorą się zawroty głowy, zabu­rze­nia rów­no­wagi krą­że­nia i inne tego typu dole­gli­wo­ści" (189-6).

W celu dostar­cze­nia pacjentce nie­zbęd­nego jodu zale­cono sto­so­wa­nie pre­pa­ratu Ato­mi­dine. Nale­żało przyj­mo­wać jedną kro­plę w pół szklanki wody codzien­nie rano przed posił­kiem przez pięć dni, a następ­nie zro­bić pię­cio­dniową prze­rwę, po czym powtó­rzyć kura­cję przez kolejne pięć dni itd. W celu zmniej­sze­nia obcią­że­nia wątroby i serca reko­men­do­wano wyko­ny­wa­nie w okre­ślo­nych odstę­pach czasu zabie­gów hydro­ko­lo­no­te­ra­pii (płu­ka­nia jelita gru­bego).

Dodat­kowo suge­ro­wano bar­dziej zbi­lan­so­waną, mniej kwa­śną i bar­dziej prze­czysz­cza­jącą dietę, bogatą w surowe warzywa. Ze względu na kwa­śny odczyn nale­żało uni­kać połą­czeń cytru­sów i skrobi. Pod­czas ata­ków zale­cano kobie­cie spo­ży­wa­nie pokar­mów wyłącz­nie płyn­nych lub półpłyn­nych oraz peł­no­ziar­ni­stych pro­duk­tów zawie­ra­ją­cych wita­miny z grupy B. Nale­żało uni­kać potraw zawie­ra­ją­cych zbyt duże ilo­ści soli.

Aby prze­ciw­dzia­łać nud­no­ściom, Cayce radził spo­ży­wać małe posiłki i brać Al-Caroid po jedze­niu, zwłasz­cza jeśli w die­cie były tłu­ste potrawy. Za naj­lep­sze ćwi­cze­nie uzna­wano spa­cery, cho­ciaż inne formy aktyw­no­ści, takie jak masaże i zabiegi fizjo­te­ra­peu­tyczne, też były jak naj­bar­dziej wska­zane.

Około trzy tygo­dnie póź­niej kobieta poin­for­mo­wała, że cho­ciaż była bar­dzo aktywna, czuła się dobrze. Około sie­dem mie­sięcy póź­niej popro­siła o kolejny odczyt, ponie­waż ponow­nie (lub na­dal) odczu­wała zawroty głowy i inne dole­gli­wo­ści. Co cie­kawe, Cayce stwier­dził, że zawroty głowy nie były już spo­wo­do­wane cho­robą Méniére'a, ale "próbą pracy wątroby pod pre­sją wytwa­rzaną w dwu­nast­nicy, gdy opróż­nia się ona do jelita czczego" (189-7). Jej pro­blemy zostały opi­sane jako czę­ściowo pocho­dze­nia gru­czo­ło­wego, co suge­ruje, że kobieta mogła prze­cho­dzić meno­pauzę.

Zale­cane tym razem środki lecz­ni­cze obej­mo­wały hydro­te­ra­pię, masaż oste­opa­tyczny, Al-Caroid po posił­kach oraz spo­ra­dyczne dawki mleczka bizmu­to­wego z pep­syną mle­cza­nową. Ponow­nie prze­ka­zano ogólne wytyczne doty­czące diety. Dwa mie­siące póź­niej, po sze­regu korekt, pacjentka poin­for­mo­wała, że zawroty głowy cał­ko­wi­cie ustą­piły.

Choroba Pageta (kości)

Cho­roba Pageta to scho­rze­nie, w któ­rym część kości staje się zgru­biała i prze­ro­śnięta, a część miękka i łam­liwa, czemu towa­rzy­szy silny ból. Więk­sze kości pod­trzy­mu­jące ciało ule­gają rów­nież wygię­ciu i skrzy­wie­niu. Cho­roba bywa czę­sto dzie­dziczna.

Jedyną osobą, która otrzy­mała od Edgara Cayce'a odczyt doty­czący cho­roby Pageta, była sześć­dzie­się­cio­ośmio­let­nia kobieta. Według mistyka słabe krą­że­nie w oko­licy żeber zakłó­cało nor­malną aktyw­ność struk­tu­ralną szpiku kost­nego. Ponadto uszko­dze­nie mied­nicy spo­wo­do­wało podraż­nie­nie zewnętrz­nych warstw kości mied­nicy, a cho­roba osią­gnęła sta­dium, w któ­rym kości stały się cien­kie i mięk­kie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Przedmowa

Każda osoba chora pra­gnie jak naj­szyb­ciej odzy­skać zdro­wie i powró­cić do pełni sił. Ta książka ofe­ruje czy­tel­ni­kowi ency­klo­pe­dyczne spoj­rze­nie na to, jak Edgar Cayce - nie­zwy­kły mistyk i jasno­widz ubie­głego wieku - postrze­gał pro­cesy samo­uz­dra­wia­nia zacho­dzące w ludz­kim ciele.

Edgar Cayce zmarł w 1945 roku, ale jego spu­ści­zna, obej­mu­jąca ponad 14 000 odczy­tów parap­sy­chicz­nych, na­dal sta­nowi przed­miot badań nauko­wych i prak­tyki kli­nicz­nej. Z jego mediu­micz­nych doświad­czeń dowia­du­jemy się, że czło­wiek jest istotą nie­śmier­telną, z natury duchową, kre­atywną i pomy­słową dzięki sile swo­jego umy­słu - istotą, która w wymia­rze ziem­skim korzy­sta z ciała, będą­cego pro­duk­tem umy­słu, wyko­rzy­stu­ją­cego ener­gię ducha.

Reba Ann Karp cał­kiem słusz­nie zaty­tu­ło­wała swoją książkę Ency­klo­pe­dia uzdra­wia­nia Edgara Cayce'a - zawiera ona bowiem praw­dziwe bogac­two tema­tów, pomy­słów, zagad­nień, metod lecze­nia i stu­diów przy­pad­ków.

Wła­sne doświad­cze­nia, zdo­byte w ciągu ostat­nich trzy­dzie­stu lat, dopro­wa­dziły mnie do prze­ko­na­nia, że poglądy Cayce'a na temat ludz­kiego ciała są jak naj­bar­dziej pra­wi­dłowe. Mówił on o orga­nach i całych sys­te­mach funk­cjo­nu­ją­cych w ludz­kim ciele, któ­rych misją było utrzy­ma­nie orga­ni­zmu przy życiu, tak byśmy mogli w spo­sób aktywny reali­zo­wać swoje prze­zna­cze­nie i cele w świe­cie, w któ­rym przy­szło nam żyć.

Takie podej­ście Cayce'a do ciała i życia leży u pod­staw gło­szo­nej przez niego filo­zo­fii samo­uz­dra­wia­nia. Jeśli uda nam się sko­or­dy­no­wać okre­ślone funk­cje - pochła­nia­nie, wyda­la­nie, krą­że­nie, oddy­cha­nie, rege­ne­ra­cję i tak dalej - wów­czas pro­ces lecze­nia powi­nien prze­bie­gać pomyśl­nie. Emo­cje, nasta­wie­nie, prze­ko­na­nia, reak­cje na sytu­acje życiowe - wszystko to odgrywa klu­czową rolę w wywo­ły­wa­niu lub pogłę­bia­niu cho­rób fizycz­nych. Tera­pia mająca na celu zrów­no­wa­że­nie i zhar­mo­ni­zo­wa­nie funk­cjo­no­wa­nia ciała, umy­słu i ducha w więk­szo­ści przy­pad­ków prze­kłada się na poprawę stanu zdro­wia.

Cza­sami bar­dzo pro­sty pro­gram tera­peu­tyczny może zdzia­łać cuda, jeśli jest ukie­run­ko­wany na pomoc ciału. Nie­dawno jeden z moich pacjen­tów - męż­czy­zna w wieku około trzy­dzie­stu lat - zacho­ro­wał na zapa­le­nie wątroby. Zanim udało nam się usta­lić poprzez bada­nia labo­ra­to­ryjne, jaki to kon­kret­nie typ scho­rze­nia, sama tera­pia - obej­mu­jąca odpo­czy­nek, spe­cjalną dietę, okłady z oleju rycy­no­wego na brzuch i pozy­tywne nasta­wie­nie - przy­wró­ciła pacjen­towi siły; wyniki enzy­mów oka­zały się pra­wi­dłowe, a żół­taczka ustą­piła. W ciągu trzech tygo­dni pacjent wró­cił do pracy, cie­sząc się dobrym samo­po­czu­ciem.

Mam nadzieję, że z przy­jem­no­ścią się­gniesz po tę książkę. Jej lek­tura pozwoli ci spoj­rzeć na swoje ciało w nowy spo­sób - spo­sób, dzięki któ­remu będziesz mógł bar­dziej kon­tro­lo­wać wła­sne zdro­wie, ponie­waż źró­dło "samouzdro­wienia" tkwi w twoim wnę­trzu. A ty powi­nie­neś nad tym wszyst­kim zapa­no­wać.

Wil­liam A. McGa­rey (lekarz medy­cyny)

Edgar Cayce - krótka biografia

Pró­bu­jąc przed­sta­wić pokrótce dzieje życia danej osoby, zazwy­czaj naj­le­piej zacząć od początku - czyli od dnia naro­dzin. Jed­nak gdy chce się zebrać naj­waż­niej­sze fakty z życia Edgara Cayce'a i przed­sta­wić je czy­tel­ni­kom w spo­sób kla­rowny, roz­po­czę­cie całej opo­wie­ści "od początku" może oka­zać się nie­ma­łym wyzwa­niem.

Edgar Cayce uro­dził się 18 marca 1877 roku w Hop­kin­sville w sta­nie Ken­tucky, a zmarł 3 stycz­nia 1945 roku w Vir­gi­nia Beach, w sta­nie Wir­gi­nia. To tyle, jeśli cho­dzi o suche fakty. Jed­nak według jed­nego z jego synów - nie­ży­ją­cego już Hugh Lynna Cayce'a - ojciec przy­szedł na świat po to, by ówcze­snej epoce zapre­zen­to­wać zdol­no­ści parap­sy­chiczne, które przy­niósł ze sobą z poprzed­niego wcie­le­nia. Dzięki temu potra­fił mię­dzy innymi wpa­dać w trans. Zatem to, co prze­są­dziło o mediu­micz­nych umie­jęt­no­ściach Edgara Cayce'a, zaczęło się na długo przed jego naro­dzi­nami, czyli znacz­nie wcze­śniej niż 18 marca 1877 roku.

Skupmy się jed­nak na sto­sun­kowo krót­kim okre­sie jego ziem­skiego życia - pomię­dzy 1877 a 1945 rokiem. Edgar Cayce uro­dził się na far­mie w sta­nie Ken­tucky jako jedyny syn Lesliego i Car­rie Cayce. Póź­niej ojciec Edgara objął sta­no­wi­sko sędziego pokoju1, co zapew­niło mu wysoką pozy­cję spo­łeczną. Ogra­ni­czyło to jed­nak czas, jaki mógł poświę­cić dora­sta­ją­cemu, wraż­li­wemu synowi.

Chło­piec był bar­dzo przy­wią­zany do swo­jej matki, ale miał też bli­ski kon­takt ze swoim dziad­kiem od strony ojca, lokal­nym różdż­ka­rzem. Edgar twier­dził póź­niej, że jego dzia­dek czę­sto wra­cał do niego po śmierci i z nim roz­ma­wiał. Spo­tka­nia te były dla chłopca rów­nie rze­czy­wi­ste jak wyima­gi­no­wane dzieci, które - jak utrzy­my­wał - przy­cho­dziły się z nim bawić.

Edgar nie był szcze­gól­nie zain­te­re­so­wany nauką. Pod­czas wyczer­pu­ją­cych lek­cji orto­gra­fii, pro­wa­dzo­nych przez ojca, odkrył przy­pad­kowo, że potrafi przy­swoić sobie mate­riał śpiąc na książce. Nie wyma­gało to wiele czasu - wystar­czyła krótka drzemka. Od tego momentu chło­piec zaczął osią­gać znacz­nie lep­sze wyniki w nauce.

W pewne nie­dzielne popo­łu­dnie, pod wpły­wem poru­sza­ją­cego kaza­nia wygło­szo­nego w kościele, Edgar wymknął się do lasu, by czy­tać Biblię i modlić się o moż­li­wość uzdra­wia­nia cho­rych. To wła­śnie wtedy nawie­dziła go świe­tli­sta postać, która oznaj­miła, że jego modli­twy zostaną wysłu­chane - będzie mógł uzdra­wiać cho­rych, jeśli pozo­sta­nie silny w wie­rze.

Hugh Lynn Cayce, syn Edgara, zauwa­żył po latach, że wiele osób wią­zało parap­sy­chiczne zdol­no­ści jego ojca z ude­rze­niem piłki base­bal­lo­wej w krę­go­słup, któ­rego doznał w wieku pięt­na­stu lat. Po tym wypadku jego spo­kojna natura ule­gła zachwia­niu - nie był w sta­nie kon­tro­lo­wać wybu­chów emo­cji. Stał się hała­śliwy i kłó­tliwy, czę­sto pod­no­sił głos i rzu­cał przed­mio­tami. Kiedy sędzia pokoju wró­cił do domu, ode­słał syna do łóżka. Edgar zapadł w śpiączkę. Wów­czas stało się coś nie­zwy­kłego - chło­piec popro­sił zdu­mio­nych rodzi­ców, aby nało­żyli mu na szyję okład z okre­ślo­nych ziół i posie­ka­nej suro­wej cebuli. Twier­dził, że tylko dzięki temu będzie mógł wyzdro­wieć. Gdy rodzice speł­nili jego prośbę, Edgar zapadł w nor­malny sen. Następ­nego dnia znów był taki jak daw­niej.

Mimo że Edgar już w dzie­ciń­stwie miał do czy­nie­nia ze zja­wi­skami para­nor­mal­nymi, jego zdol­no­ści mediu­miczne ujaw­niły się dopiero w doro­sło­ści. Wyda­rze­niem, które je wyzwo­liło, był para­liż mię­śni gar­dła, wsku­tek któ­rego Edgar stra­cił głos, a w kon­se­kwen­cji - posadę sprze­dawcy. Ponie­waż leka­rze nie potra­fili zdia­gno­zo­wać przy­czyny cho­roby, męż­czy­zna zasię­gnął porady hip­no­ty­zera. Został wpro­wa­dzony w trans, pod­czas któ­rego pra­wi­dłowo opi­sał przy­czynę swo­ich dole­gli­wo­ści. Było to napię­cie ner­wowe, powo­du­jące zaci­ska­nie się i kur­cze­nie ner­wów oraz mię­śni w całym ciele. Kie­ru­jąc się tą dia­gnozą, Edgar popro­sił, by hip­no­ty­zer zasu­ge­ro­wał (gdy on wciąż znaj­do­wał się w sta­nie hip­nozy), by popra­wiło się zwięk­sze­nie ukrwie­nia w oko­licy strun gło­so­wych. Kilka minut póź­niej jego szyja się zaczer­wie­niła, a po prze­bu­dze­niu odzy­skał głos.

Z cza­sem Edgar zdał sobie sprawę, że jego zdol­no­ści mogą pomóc innym ludziom. W ten spo­sób miała się speł­nić obiet­nica, zło­żona mu w lesie, wiele lat temu, przez świe­tli­stą istotę - będzie mógł leczyć cho­rych.

Przez wiele lat Edgar poma­gał ludziom wcho­dząc w trans, pod­czas któ­rego miał dostęp do infor­ma­cji na nie­mal każdy temat. Przez następne czter­dzie­ści lat - z pomocą swo­jej żony Ger­trudy i sekre­tarki Gla­dys Davis Tur­ner - prze­pro­wa­dzał tak zwane "odczyty" (ang. readings). Począt­kowo ogra­ni­czały się one do kwe­stii medycz­nych. Póź­niej, wraz z roz­wo­jem zdol­no­ści parap­sy­chicz­nych, w swo­ich odczy­tach Edgar poru­szał tematy takie jak medy­ta­cja, sny, rein­kar­na­cja i prze­po­wied­nie. Wśród pro­roctw, na któ­rych speł­nie­nie cze­kali współ­cze­śni mu ludzie, zna­la­zły się mię­dzy innymi zala­nie czę­ści Japo­nii przez ocean, poja­wie­nie się kon­ty­nentu Atlan­tydy, który według wie­rzeń zato­nął w oce­anie w 1530 r. p.n.e., koniec komu­ni­zmu w Rosji, co miało w kon­se­kwen­cji uczy­nić ten kraj "nadzieją świata" oraz zmiana osi obrotu Ziemi, skut­ku­jąca eks­tre­mal­nym odwró­ce­niem kli­matu. Obec­nie Fun­da­cja Cayce'a - Asso­cia­tion for Rese­arch and Enli­gh­ten­ment, ARE (Sto­wa­rzy­sze­nie na rzecz Badań i Oświe­ce­nia), z sie­dzibą mię­dzy 67. a 68. ulicą w Vir­gi­nia Beach - posiada ponad czter­na­ście tysięcy ska­ta­lo­go­wa­nych odczy­tów. Spo­śród tych odczy­tów osiem tysięcy dzie­więć­set sie­dem­dzie­siąt sześć poświę­co­nych jest kwe­stiom medycz­nym, a dzie­więć­set tysięcy stron - czyli czter­na­ście milio­nów słów - to notatki spo­rzą­dzone pod­czas transu auto­hip­no­tycz­nego Edgara Cayce'a.

Prze­wod­ni­czą­cym tej fun­da­cji jest obec­nie wnuk Cayce'a - Char­les Tho­mas Cayce. Jej celem jest pro­wa­dza­nie badań nad mediu­micz­nymi odczy­tami Cayce'a. Swego czasu Hugh Lynn Cayce stwier­dził: "Myślę, że weszli­śmy w nową epokę odkryć. Czło­wiek odkrywa w sobie nowe prze­strze­nie. Jeste­śmy czę­ścią tego pro­cesu - poma­gamy i sty­mu­lu­jemy te odkry­cia". Pierw­szy szpi­tal Cayce'a, ulo­ko­wany na wzgó­rzu z wido­kiem na Ocean Atlan­tycki, został zbu­do­wany w 1928 roku przez Asso­cia­tion of Natio­nal Inve­sti­ga­tors. Główny budy­nek szpi­tala został ode­brany rodzi­nie Cayce'a w wyniku kra­chu na gieł­dzie w 1929 roku, ale powró­cił w ich ręce w roku 1956, kiedy został odku­piony przez Sto­wa­rzy­sze­nie. Przez ten czas budy­nek słu­żył jako kasyno, klub pla­żowy, a pod­czas II wojny świa­to­wej był wyko­rzy­sty­wany jako kwa­tera dla pie­lę­gnia­rek.

W Wiel­ka­nocną nie­dzielę, trzy­dzie­stego marca 1975 roku, Fun­da­cja ARE otwo­rzyła Biblio­tekę i Cen­trum Kon­fe­ren­cyjne. Ta znacz­nych roz­mia­rów biblio­teka zawie­rała wów­czas jedną z naj­więk­szych na świe­cie kolek­cji dzieł doty­czą­cych takich tema­tów jak tele­pa­tia, jasno­wi­dze­nie i ESP ("postrze­ga­nie poza­zmy­słowe"). Oprócz biblio­teki i cen­trum kon­fe­ren­cyj­nego budynki Fun­da­cji ARE obej­mo­wały skrzy­dło tera­peu­tyczne, zare­zer­wo­wane dla człon­ków fun­da­cji, gdzie sto­so­wano metody lecze­nia naj­czę­ściej oma­wiane pod­czas wykła­dów - masaże, kąpiele parowe, lewa­tywy i kąpiele wirowe (whir­pool bath). W dziale tera­peu­tycz­nym pra­co­wały dyplo­mo­wane pie­lę­gniarki i masa­ży­ści. Co tydzień odby­wały się rów­nież kon­fe­ren­cje, dzięki któ­rym uczest­nicy mogli odkry­wać nowe aspekty fizycz­nego i ducho­wego speł­nie­nia. Tema­tyka kon­fe­ren­cji obej­mo­wała mię­dzy innymi inter­pre­ta­cję snów, uzdra­wia­nie oraz tajem­nice sta­ro­żyt­nego Egiptu i Atlan­tydy.

W Appa­la­chach w sta­nie Wir­gi­nia znaj­duje się rów­nież obóz fun­da­cji ARE. Tutaj, pod okiem ARE Youth Acti­vi­ties Depart­ment, dzieci, nasto­latki i całe rodziny poznają filo­zo­fię Cayce'a. Zaję­cia obej­mują warsz­taty, wycieczki, pracę gru­pową ze snami, pły­wa­nie i medy­ta­cję. Kli­nika ARE - The ARE Cli­nic, Inc. - w Pho­enix (w Ari­zo­nie) jest jedy­nym na świe­cie holi­stycz­nym cen­trum lecze­nia, w któ­rym metody i środki lecz­ni­cze Edgara Cayce'a są sto­so­wane jako uzu­peł­nie­nie tra­dy­cyj­nych prak­tyk medycz­nych i chi­rur­gicz­nych. Kli­nika ta została zało­żona w 1970 roku pod kie­row­nic­twem dra Wil­liama McGa­reya i dr Gla­dys McGa­rey.

Inte­gralną czę­ścią Fun­da­cji ARE są rów­nież grupy badaw­cze. W 1956 roku, kiedy Fun­da­cja zaku­piła szpi­tal Cayce'a, ist­niało sto czter­dzie­ści takich grup (obec­nie ich liczba prze­kro­czyła tysiąc pięć­set). Pod­czas tych gru­po­wych sesji uczest­nicy mają oka­zję roz­wi­jać swoje zdol­no­ści mediu­miczne, odna­leźć drogę do Boga i zgłę­biać inne obszary ducho­wo­ści poprzez kon­cep­cje przed­sta­wione w odczy­tach Cayce'a.

Na koniec warto wspo­mnieć o tzw. Cir­cu­la­tion Files - zbio­rach odczy­tów, doty­czą­cych zarówno zagad­nień fizycz­nych, jak i metafizycz­nych. Uła­twiają one zgłę­bia­nie kon­kret­nych scho­rzeń (np. zapa­le­nia sta­wów), ponie­waż eli­mi­nują koniecz­ność prze­glą­da­nia setek peł­nych odczy­tów w poszu­ki­wa­niu potrzeb­nych infor­ma­cji. Obec­nie ist­nieje trzy­sta sześć­dzie­siąt takich zbio­rów, a kolejne są w trak­cie opra­co­wy­wa­nia. Dla wygody człon­ków ARE pro­wa­dzona jest lista leka­rzy i innych pra­cow­ni­ków służby zdro­wia, któ­rzy wyra­zili chęć pomocy we wdra­ża­niu metod lecze­nia zale­ca­nych w odczy­tach Cayce'a.

Jak wyja­śniał Cayce: "Cykl dotarł do momentu, gdy poszcze­gólne istoty, ponow­nie żyjące na ziemi, gro­ma­dzą się w celu wyko­na­nia okre­ślo­nej pracy" (odczyt numer 254-47).

Teoria Cayce'a dotycząca przyczyn chorób

We wszyst­kich odczy­tach poświę­co­nych cho­ro­bom Edgar Cayce stara się odkryć przy­czynę każ­dego scho­rze­nia. Dzięki temu łatwiej nam zro­zu­mieć, dla­czego kładł on tak duży nacisk na wykształ­ce­nie w pacjen­tach nowych, zdro­wych nawy­ków, a nie tylko na łago­dze­nie obja­wów cho­roby.

Z uwagi na to, że więk­szość odczy­tów doty­czyła kon­kret­nych pacjen­tów, do wyni­ków należy pod­cho­dzić z ostroż­no­ścią i prze­ana­li­zo­wać je pod nad­zo­rem leka­rzy, goto­wych do eks­pe­ry­men­to­wa­nia z meto­dami lecz­ni­czymi Cayce'a. Dr Wil­liam A. McGa­rey, dyrek­tor kli­niki ARE (4018 North For­tieth Street, Pho­enix, Ari­zona 85018), prze­ana­li­zo­wał odczyty i zasto­so­wał kilka suge­ro­wa­nych przez Cayce'a metod lecze­nia w swo­jej prak­tyce (lista leka­rzy, któ­rzy mogą sto­so­wać nie­które metody lecze­nia Cayce'a, jest dostępna dla człon­ków ARE).

Trud­ność w ana­li­zo­wa­niu odczy­tów wynika z ich kom­plek­so­wej natury. Ponadto wiele odczy­tów doty­czyło osób cier­pią­cych na zabu­rze­nia inne niż te oma­wiane w niniej­szym opra­co­wa­niu. Zło­żo­ność odczy­tów utrud­nia ich inter­pre­ta­cję - w efek­cie trudno powią­zać zale­cane dla danej osoby metody lecze­nia z jedną, kon­kretną cho­robą.

Wśród przy­czyn cho­rób, wymie­nio­nych przez Cayce'a, można dostrzec czyn­niki o wspól­nych cechach - na przy­kład upo­śle­dzone wchła­nia­nie skład­ni­ków odżyw­czych i wyda­la­nie, nie­od­po­wied­nia dieta, brak rów­no­wagi kwa­sowo-zasa­do­wej, pod­wich­nię­cie krę­go­słupa i urazy krę­go­słupa, brak rów­no­wagi oraz koor­dy­na­cji układu ner­wo­wego, pro­blemy układu krą­że­nia, zabu­rze­nia gru­czo­łów dokrew­nych, stres, prze­cią­że­nie i zmę­cze­nie, karma, ogólne podej­ście do życia oraz roz­ma­ite infek­cje.

Pomimo podo­bieństw co do przy­czyn kon­kretne metody lecze­nia były zale­cane przez Cayce'a z uwzględ­nie­niem kon­kretnego scho­rze­nia, dosto­so­wane do pacjenta i do jego kon­kret­nych obja­wów.

Oto krótki prze­gląd przy­czyn cho­rób opi­sa­nych w odczy­tach:

A

Afonia (bezgłos)

Afo­nia to utrata głosu spo­wo­do­wana cho­robą lub uszko­dze­niem gar­dła albo strun gło­so­wych.

Szes­na­stu pacjen­tów Cayce'a otrzy­mało od niego łącz­nie dwa­dzie­ścia jeden odczy­tów na ten temat. Pierw­szym z nich był sam Edgar Cayce, który w począt­kach swo­jej kariery pra­co­wał jako medium w sta­nie hip­nozy. Pod­czas transu zdał sobie sprawę, że cierpi na poważne zapa­le­nie krtani i opra­co­wał dla sie­bie odpo­wied­nie lecze­nie.

Naj­częst­szą przy­czyną utraty głosu, odno­to­waną przez Cayce'a, był brak koor­dy­na­cji w ukła­dzie ner­wo­wym spo­wo­do­wany stre­sem, zmę­cze­niem lub skrzy­wie­niem krę­go­słupa. Cza­sami dodat­ko­wym czyn­ni­kiem był rów­nież nie­wielki sto­pień pora­że­nia krtani lub innych narzą­dów mowy.

W około 30% przy­pad­ków nad­mierne zakwa­sze­nie orga­ni­zmu powo­do­wało prze­zię­bie­nia i prze­krwie­nie narzą­dów mowy. Nato­miast w 25% przy­pad­ków przy­czyną cho­roby było upo­śle­dzone wyda­la­nie oraz zatru­cie orga­ni­zmu, cza­sami wystę­pu­jące w połą­cze­niu z prze­krwie­niem.

W jed­nej czwar­tej przy­pad­ków Cayce roz­wa­żał inną inte­re­su­jącą przy­czynę cho­roby. Miała ona pod­łoże psy­cho­lo­giczne - wyni­kała z tłu­mie­nia lęków i nie­po­ko­jów, co obja­wiało się utratą głosu. Cza­sami towa­rzy­szyła temu rów­nież zabu­rzona rów­no­waga psy­chiczna.

Leczenie

W lecze­niu afo­nii Cayce pod­kre­ślał zna­cze­nie usta­no­wie­nia i utrzy­ma­nia koor­dy­na­cji ner­wo­wej w orga­ni­zmie. W ponad 60% przy­pad­ków zale­cał masaż krę­go­słupa, zwłasz­cza krę­gów szyj­nych i szyi. Cayce rzadko okre­ślał czę­sto­tli­wość tych zabie­gów.

Aby oczy­ścić orga­nizm z nagro­ma­dzo­nych tok­syn, pra­wie w 60% przy­pad­ków zale­cano lewa­tywy i środki prze­czysz­cza­jące, takie jak sole marki Eno lub oliwa z oli­wek.

W celu przy­wró­ce­nia pra­wi­dło­wej rów­no­wagi kwa­sowo-zasa­do­wej orga­ni­zmu w ponad 40% przy­pad­ków Cayce reko­men­do­wał zabiegi wewnętrzne, takie jak dieta lub natu­ralne mie­szanki lecz­ni­cze. Zale­cał zwięk­sze­nie spo­ży­cia owo­ców, warzyw i ryb. Nale­żało uni­kać sło­dy­czy i pro­duk­tów skro­bio­wych.

Wresz­cie, w jed­nej czwar­tej swo­ich odczy­tów, Cayce dora­dzał wyko­ny­wa­nie masa­żów całego ciała w celu pobu­dze­nia krą­że­nia i uła­twie­nia relak­sa­cji.

Opis przypadku

Zale­ce­nia spo­tkały się z pozy­tyw­nymi opi­niami trzech osób, w tym samego Cayce'a. Pozo­stałe trzy­na­ście osób, które otrzy­mały odczyty doty­czące bez­głosu, nie prze­ka­zało infor­ma­cji o wyni­kach lecze­nia, ani nawet o tym, czy w ogóle się go pod­jęły.

Przy­pa­dek o nume­rze 294 doty­czy histo­rii medycz­nej samego Edgara Cayce'a. Jego kariera jako medium i dia­gno­sty roz­po­częła się z chwilą, gdy zdał sobie sprawę, że w sta­nie hip­nozy jest w sta­nie zale­cać cho­rym okre­ślone spo­soby lecze­nia.

Do jego pierw­szego odczytu poświę­co­nego bez­gło­sowi doszło w wyniku sesji hip­no­tycz­nej. Cayce popro­sił o pomoc hip­no­ty­zera, ponie­waż od roku cier­piał na cięż­kie zapa­le­nie krtani. Miał wów­czas trzy­dzie­ści trzy lata. W prze­mó­wie­niu, które wygło­sił nor­mal­nym gło­sem, będąc w tran­sie, opi­sał stan roz­draż­nie­nia i stresu, powo­du­ją­cego napię­cie i skur­cze ner­wów oraz mię­śni w całym ciele. To z kolei utrud­niało prze­pływ krwi w oko­licy krtani, co skut­ko­wało afo­nią. Cayce popro­sił hip­no­ty­zera, aby po wpro­wa­dze­niu go w trans naka­zał jego ciału zwięk­sze­nie prze­pływu krwi do strun gło­so­wych. Hip­no­ty­zer dosto­so­wał się do wska­zó­wek, a kilka minut póź­niej, pod­czas suge­stii hip­no­tycz­nej, wydał pole­ce­nie, by prze­pływ krwi wró­cił do normy. Szyja Edgara stała się jasno­czer­wona. Kiedy Cayce wybu­dził się z transu, znów mógł nor­mal­nie mówić.

Stres w połą­cze­niu z wyczer­pa­niem spo­wo­do­wał ponowną utratę głosu przez Cayce'a, gdy miał czter­dzie­ści sie­dem lat. Tym razem odczyt suge­ro­wał zadba­nie o pra­wi­dłowe krą­że­nie i oczysz­cze­nie z tok­syn, oraz sto­so­wa­nie pozy­tyw­nych afir­ma­cji w cza­sie lecze­nia. Jed­nak wyczer­pa­nie, na jakie nara­żony był Cayce w wyniku wysiłku zwią­za­nego z prze­pro­wa­dza­niem odczy­tów, dopro­wa­dziło cztery lata póź­niej do kolej­nej utraty głosu. Tym razem odczyt zale­cał zabiegi oste­opa­tyczne co drugi dzień. Miały one pomóc w oczysz­cze­niu orga­ni­zmu i sty­mu­lo­wa­niu wyda­la­nia.

Ostat­nia dia­gnoza Cayce'a doty­cząca tego scho­rze­nia, posta­wiona samemu sobie w wieku pięć­dzie­się­ciu pię­ciu lat, przy­pi­sy­wała utratę głosu nie­pra­wi­dło­wemu wyda­la­niu i zatru­ciu orga­ni­zmu. Zasu­ge­ro­wał sobie ści­słe prze­strze­ga­nie zbi­lan­so­wa­nej diety zasa­do­wej i naprze­mienne sto­so­wa­nie mleka bizmu­to­wego i mleka magne­zjo­wego. Następ­nie, w celu oczysz­cze­nia orga­ni­zmu, Cayce miał przyj­mo­wać feno­lo­fta­le­inę.

Za każ­dym razem Cayce sto­so­wał się do tych zale­ceń, aż do cał­ko­wi­tego wyle­cze­nia. Jed­nakże z powodu poświę­ce­nia, z jakim wyko­ny­wał swoje odczyty, cier­piał na czę­ste nawroty cho­roby. Póź­niej utrata głosu stała się dla orga­ni­zmu Cayce'a środ­kiem do wymu­sze­nia krót­kiego urlopu.

Afty i wirus opryszczki pospolitej (opryszczka wargowa)

Edgar Cayce prze­pro­wa­dził szes­na­ście odczy­tów dla trzy­na­stu osób z aftami i poje­dyn­cze odczyty dla dwóch osób z opryszczką war­gową lub opryszczką pospo­litą. Ta pierw­sza cha­rak­te­ry­zuje się bole­snymi owrzo­dze­niami, zwy­kle wystę­pu­ją­cymi wokół ust lub warg. Z kolei opryszczka pospo­lita jest infek­cją wiru­sową, cechu­jącą się nawra­ca­ją­cymi zmia­nami, które mogą wystę­po­wać w dowol­nym miej­scu, ale naj­czę­ściej poja­wiają się na ustach, w jamie ust­nej i na narzą­dach płcio­wych. Ponie­waż zabu­rze­nia te mają podobne objawy, zostały one zesta­wione razem.

We wszyst­kich przy­pad­kach doty­czą­cych aft i opryszczki pospo­li­tej Cayce odno­to­wał inne pro­blemy fizyczne, w wyniku któ­rych poja­wiły się w orga­ni­zmie pre­dys­po­zy­cje do podraż­nień twa­rzy. Ogól­nie rzecz bio­rąc, zda­niem Cayce'a takie owrzo­dze­nia były spo­so­bem orga­ni­zmu na unik­nię­cie poten­cjal­nie poważ­niej­szych scho­rzeń, sta­no­wiąc wcze­sny sygnał ostrze­gaw­czy.

Uwa­żał, że wszy­scy pacjenci z aftami i opryszczką cier­pieli na pro­blemy tra­wienne i zabu­rze­nia wyda­la­nia, co przy­czy­niało się do nad­mier­nego zakwa­sze­nia orga­ni­zmu. W dzie­się­ciu przy­pad­kach owrzo­dze­nia twa­rzy były spo­wo­do­wane cofa­niem się nad­miaru kwa­sów żołąd­ko­wych do gar­dła i jamy ust­nej, gdzie kwasy podraż­niały błonę ślu­zową.

W sied­miu przy­pad­kach jako główną przy­czynę począt­ko­wych pro­ble­mów tra­wien­nych podano pod­wich­nię­cia (krę­go­zmyk) lub uszko­dze­nia krę­go­słupa, które skut­ko­wały nie­pra­wi­dłową pracą wątroby. W czte­rech innych przy­pad­kach jako począt­kowe przy­czyny zabu­rzeń tra­wien­nych opi­sano tok­syny we krwi i nie­do­sta­tecz­nie spraw­nie dzia­ła­jące pro­cesy usu­wa­nia zbęd­nych odpa­dów z orga­ni­zmu. W nie­któ­rych przy­pad­kach odno­to­wano rów­nież prze­krwie­nie.

Leczenie

W jede­na­stu przy­pad­kach zale­cono zmianę diety. Pole­gała ona na włą­cze­niu do posił­ków więk­szej ilo­ści pro­duk­tów o odczy­nie zasa­do­wym, takich jak surowe i goto­wane warzywa liścia­ste oraz owoce cytru­sowe, a także ryby, drób, jagnię­cina i peł­no­ziar­ni­ste zboża. Nale­żało uni­kać pro­duk­tów zawie­ra­ją­cych tłusz­cze i skro­bię oraz tych, które powo­do­wały zakwa­sze­nie orga­ni­zmu.

W dzie­się­ciu przy­pad­kach zale­cono relak­su­jące zabiegi manu­alne i/lub masaże, a do tego wcie­ra­nie olej­ków, wyko­ny­wane głów­nie w oko­licy ple­ców i krę­go­słupa, w celu sko­ry­go­wa­nia nie­pra­wi­dło­wo­ści w funk­cjo­no­wa­niu krę­go­słupa i wspo­mo­że­nia pro­ce­sów usu­wa­nia odpa­dów. Pod­czas masażu miały być wcie­rane różne sub­stan­cje. W celu zła­go­dze­nia prze­krwie­nia dwu­krot­nie zale­cono sto­so­wa­nie mie­szanki łoju bara­niego, ter­pen­tyny i kam­fory. Ponadto w trzech przy­pad­kach reko­men­do­wano spe­cjalne zabiegi oste­opa­tyczne w celu sko­ry­go­wa­nia pod­wich­nięć i uszko­dzeń krę­go­słupa.

Aby przy­nieść miej­scową ulgę, sie­dem odczy­tów zale­cało płu­ka­nie jamy ust­nej alka­licz­nym środ­kiem anty­sep­tycz­nym, takim jak Lavo­ris lub roz­cień­czony Glyco-Thy­mo­line (płyn do płu­ka­nia jamy ust­nej - przyp. red.) lub Ato­mi­dine. Poja­wiły się także reko­men­da­cje, by sto­so­wać waze­linę, pro­szek do zębów Ipsab, roz­twór z lau­da­num, ako­nitu i kam­fory.

Cayce suge­ro­wał rów­nież sto­so­wa­nie wewnętrz­nych środ­ków alka­li­zu­ją­cych, a wśród zale­ca­nych zna­la­zły się nie­wiel­kie ilo­ści Glyco-Thy­mo­line w wodzie, Biso­dol i Al-Caroid. W sze­ściu odczy­tach Cayce udzie­lił porad doty­czą­cych metod wspo­ma­ga­ją­cych eli­mi­na­cję tok­syn. Naj­czę­ściej suge­ro­wano sto­so­wa­nie syropu prze­czysz­cza­ją­cego marki Casto­ria, kolo­no­te­ra­pię i spe­cjal­nie przy­go­to­wane mie­szanki, z któ­rych część miała cha­rak­ter zio­łowy. Nale­żało je poda­wać w róż­nych odstę­pach czasu, aby sty­mu­lo­wać nie­zbędne usu­wa­nie tok­syn z orga­ni­zmu. W trzech przy­pad­kach dora­dzono hydro­te­ra­pię, rów­nież w celu wspo­ma­ga­nia eli­mi­na­cji i sty­mu­lo­wa­nia krą­że­nia. Rów­nie czę­sto co hydro­te­ra­pię pro­po­no­wano okłady na brzuch z uży­ciem oleju rycy­no­wego, Glyco-Thy­mo­line oraz octu i soli.

Opis przypadku

Przy­pa­dek numer 2462 doty­czył trzy­dzie­stocz­te­ro­let­niego męż­czy­zny. Cayce uwa­żał, że owrzo­dze­nia jamy ust­nej powstały u niego z powodu nad­mier­nej kwa­so­wo­ści orga­ni­zmu. Jako główną przy­czynę wska­zał zmiany w krę­go­słu­pie w oko­licy grzbie­to­wej i jego dol­nej czę­ści, które zakłó­cały impulsy krą­że­niowe i powo­do­wały zatru­cie orga­ni­zmu.

Zale­cone lecze­nie obej­mo­wało zabiegi oste­opa­tyczne trwa­jące dzie­sięć dni. W szcze­gól­no­ści sku­piono się na krę­gach grzbie­to­wych: pią­tym, szó­stym, ósmym i dzie­wią­tym oraz na oko­licy kości ogo­no­wej i krzy­żo­wej. Po trze­cim zabiegu pacjent miał przejść pełną tera­pię hydro­te­ra­peu­tyczną, obej­mu­jącą saunę, lewa­tywę, prysz­nic z zimną i gorącą wodą oraz dokładny masaż krę­go­słupa przy uży­ciu oleju ara­chi­do­wego, a następ­nie alko­holu. Po dzie­się­ciu dniach odpo­czynku miała nastą­pić seria sze­ściu kolej­nych zabie­gów.

Po zje­dze­niu naj­ob­fit­szego posiłku dnia pacjent miał zaży­wać pół łyżeczki pre­pa­ratu Al-Caroid roz­pusz­czo­nego w wodzie, a następ­nie wypi­jać dwie pełne szklanki wody. Raz w mie­siącu miał pić wodę litową.

Dieta miała obej­mo­wać surowe warzywa, które nale­żało spo­ży­wać przy­naj­mniej raz dzien­nie. Nale­żało uni­kać napo­jów gazo­wa­nych, potraw sma­żo­nych, ciast i cia­stek, cho­ciaż od czasu do czasu dozwo­lone było spo­ży­wa­nie ciast owo­co­wych. Do sto­so­wa­nia miej­sco­wego zale­cano sto­so­wa­nie alka­licz­nego środka anty­sep­tycz­nego, takiego jak Glyco-Thy­mo­line lub Lavo­ris.

W dal­szej czę­ści raportu odno­to­wano, że pacjent zgło­sił poprawę, cho­ciaż nie nastą­piło jesz­cze cał­ko­wite wyle­cze­nie. Nie­stety nie zacho­wały się kolejne infor­ma­cje na ten temat.

Alkoholizm

Według Edgara Cayce'a alko­ho­lizm to cho­roba, na któ­rej roz­wój wpły­wają zarówno czyn­niki fizyczne, jak i psy­chiczne. Uwa­żał, że jeśli to uza­leż­nie­nie nie jest leczone, wymie­nione czyn­niki wza­jem­nie się wzmac­niają, powo­du­jąc dal­sze szkody zarówno dla umy­słu, jak i ciała. Cayce twier­dził, że nie da się usta­lić jed­nego spo­sobu lecze­nia wszyst­kich przy­pad­ków alko­ho­lizmu, "ponie­waż każda osoba ma swoje wła­sne pro­blemy" (606-1). W swo­ich odczy­tach pod­kre­ślał zna­cze­nie dosto­so­wa­nia metod lecze­nia do indy­wi­du­al­nych potrzeb, wska­zu­jąc jed­no­cze­śnie kilka ogól­nych spo­so­bów uła­twia­ją­cych upo­ra­nie się z tym pro­ble­mem.

Cayce prze­pro­wa­dził łącz­nie dwa­dzie­ścia sie­dem odczy­tów dla dwu­dzie­stu trzech alko­ho­li­ków. Przy­padki te zasłu­gują na uwagę przede wszyst­kim z dwóch powo­dów - po pierw­sze, więk­szość z nich miała miej­sce w okre­sie pro­hi­bi­cji, a po dru­gie, więk­szość pacjen­tów sta­no­wili męż­czyźni, jed­nak znaczna część odczy­tów została prze­pro­wa­dzona na prośbę innej osoby, czę­sto żony.

Pewien męż­czy­zna zapy­tał Cayce'a o przy­szłość pro­hi­bi­cji w Ame­ryce. Cayce odpo­wie­dział, że pro­hi­bi­cja zawio­dła, ponie­waż "nikt nie może praw­nie narzu­cić bycia dobrym dla innych ser­cem i duszą" (3976-8).

Jak już wspo­mniano, Cayce uwa­żał, że przy­czyny alko­ho­li­zmu mają cha­rak­ter zarówno fizyczny, jak i psy­chiczny. Na pozio­mie fizycz­nym potrzeba spo­ży­wa­nia alko­holu jest wzmac­niana przez pewne dys­funk­cje, takie jak zabu­rze­nia rów­no­wagi nad­ner­czy i zmiany cho­ro­bowe krę­go­słupa w oko­licy grzbie­to­wej. Dopóki pra­gnie­nie picia jest pod­sy­cane przez zabu­rze­nia fizyczne, trudne - a cza­sem wręcz nie­moż­liwe - jest kon­tro­lo­wa­nie go wyłącz­nie siłą woli. Typowe objawy wyczer­pa­nia fizycz­nego obej­mują: prze­cią­że­nie ner­wowe, zabu­rze­nia wchła­nia­nia i wyda­la­nia, zabu­rze­nia funk­cjo­no­wa­nia gru­czo­łów, obni­żoną odpor­ność na infek­cje, zabu­rze­nia krą­że­nia mię­dzy ser­cem a wątrobą, osła­bie­nie innych narzą­dów, takich jak trzustka, śle­dziona i nerki, obec­ność tok­syn we krwi oraz skłon­ność do roz­woju cukrzycy.

Cayce kładł jed­na­kowy nacisk na psy­cho­lo­giczne i fizyczne przy­czyny alko­ho­li­zmu. Ostrze­gał przed zbyt czę­stym się­ga­niem po środki odu­rza­jące. Cza­sami twier­dził rów­nież, że uza­leż­nie­nie ma cha­rak­ter kar­miczny, że jest to potrzeba prze­nie­siona z poprzed­niego życia.

Leczenie

W odczy­tach poświę­co­nych alko­ho­li­zmowi domi­nuje kilka okre­ślo­nych metod lecze­nia, cho­ciaż wielu pacjen­tów cier­piało rów­nież na inne cho­roby fizyczne. Jak można się było spo­dzie­wać, lecze­nie miało cha­rak­ter zarówno fizyczny, jak i psy­chiczny oraz duchowy.

Aby przy­wró­cić rów­no­wagę fizyczną, konieczne było cał­ko­wite zaprze­sta­nie spo­ży­wa­nia alko­holu. By to sobie uła­twić, nale­żało roz­po­cząć tzw. "złotą kura­cję" Cayce'a, pole­ga­jącą na przyj­mo­wa­niu nie­wiel­kich dawek chlorku złota, naj­czę­ściej w połą­cze­niu z brom­kiem sodu. Lek przyj­mo­wano w okre­ślo­nym cyklu, roz­cień­czony wodą. Według Cayce'a "złota kura­cja" miała wywo­ły­wać mdło­ści po spo­ży­ciu alko­holu.

Instruk­cje doty­czące prze­pro­wa­dza­nia kura­cji zło­tem róż­niły się w zależ­no­ści od przy­padku. W odczy­cie numer 845-4 Cayce zale­cał pro­sty cykl przyj­mo­wa­nia chlorku złota, pole­ga­jący na przyj­mo­wa­niu jed­nej kro­pli leku roz­pusz­czo­nego w wodzie przez dwa dni, następ­nie dwóch kro­pli przez kolejne dwa dni, i przez kolejne dwa - trzech kro­pli. Po dwu­dnio­wej prze­rwie cykl nale­żało powtó­rzyć. Cayce prze­wi­dy­wał, że pod koniec dru­giego cyklu mogą wystą­pić nud­no­ści.

Z kolei w odczy­cie numer 2010-1 zale­cał złoto w ilo­ści jed­nego grana3 na uncję4 wody desty­lo­wa­nej. Lek nale­żało przyj­mo­wać począt­kowo codzien­nie przez pięć dni w postaci jed­nej kro­pli roz­pusz­czo­nej w poło­wie szklanki wody, następ­nie w cyklach pię­cio­dnio­wych po dwie kro­ple, trzy kro­ple, koń­cząc na czte­rech kro­plach przez kolejne pięć dni. Po pię­cio­dnio­wej prze­rwie cykl roz­po­czy­nał się od nowa.

Cayce roz­wa­żał różne metody daw­ko­wa­nia leku oso­bom, któ­rym prze­pi­sy­wał sodę i złoto.

W kilku odczy­tach zale­cano inne lekar­stwo na alko­ho­lizm, które miało podobne dzia­ła­nie. Jego skład nie­znacz­nie się róż­nił w poszcze­gól­nych odczy­tach, a skład­niki były łączone w postaci kap­su­łek. Dawka prze­pi­sana przez Cayce'a pacjen­towi numer 845 skła­dała się z jed­nej kro­pli olejku euka­lip­tu­so­wego, pół­to­rej kro­pli olejku ter­pen­ty­no­wego i pół­to­rej kro­pli nalewki sty­rak­so­wej5. Inne mie­szanki zawie­rały euka­lip­tus, nalewkę sty­rak­sową, nalewkę wale­ria­nową, oczysz­czony (rek­ty­fi­ko­wany) ole­jek ter­pen­ty­nowy i kode­inę. Kap­sułki te musiały być przy­go­to­wy­wane poje­dyn­czo i prze­cho­wy­wane tylko przez krótki czas.

W wielu przy­pad­kach Cayce zale­cał elek­tro­te­ra­pię - naj­czę­ściej tak zwane "mokre ogniwo"6 z chlor­kiem złota. Miało to pomóc w odbu­do­wie połą­czeń ner­wo­wych, a zara­zem wpro­wa­dzić wibra­cje złota do orga­ni­zmu. W kilku przy­pad­kach suge­ro­wał sto­so­wa­nie tera­pii "radio­ak­tyw­nych". W swo­ich odczy­tach Cayce ostrze­gał przed spo­ży­wa­niem alko­holu pod­czas lecze­nia, wyja­śnia­jąc, że "elek­trycz­ność i alko­hol nie są dobrym połą­cze­niem. Może to dopro­wa­dzić do popa­rze­nia tka­nek i jest szko­dliwe dla każ­dego orga­ni­zmu" (323-1).

Innymi wymie­nia­nymi w odczy­tach meto­dami lecze­nia fizycz­nego były: nasta­wia­nie krę­go­słupa, dieta, hydro­te­ra­pia, gim­na­styka, środki wspo­ma­ga­jące rege­ne­ra­cję orga­ni­zmu oraz roz­ma­ite metody jego oczysz­cza­nia. Wytyczne żywie­niowe kła­dły nacisk na owoce i warzywa, ryby, drób i jagnię­cinę oraz buliony mię­sne. Nale­żało uni­kać woło­winy, wie­przo­winy i dużych ilo­ści pokar­mów powo­du­ją­cych zakwa­sze­nie orga­ni­zmu lub wytwa­rza­ją­cych alko­hol.

Zabiegi hydro­te­ra­peu­tyczne zazwy­czaj miały formę poce­nia się (sauny) oraz płu­ka­nia jelita gru­bego. Zale­cano rów­nież ćwi­cze­nia na świe­żym powie­trzu oraz sto­so­wa­nie środ­ków pobu­dza­ją­cych, takich jak Ato­mi­dine7 i suple­menty wita­mi­nowe, w celu wzmoc­nie­nia odpor­no­ści orga­ni­zmu.

Cayce przy­wią­zy­wał taką samą wagę do uzdra­wia­nia psy­chicz­nego i ducho­wego, jak do spraw fizycz­nych. Przede wszyst­kim wie­rzył, że aby jakie­kol­wiek lecze­nie odnio­sło sku­tek, abso­lut­nie nie­zbędna jest chęć pacjenta do zmiany sie­bie. W nie­któ­rych przy­pad­kach uwa­żał, że naj­lep­szym i naj­ła­twiej­szym pierw­szym kro­kiem jest uda­nie się do pla­cówki, w któ­rej lecze­nie będzie nad­zo­ro­wane. Czę­sto też suge­ro­wał zmianę oto­cze­nia i przy­ja­ciół.

Po pod­ję­ciu przez pacjenta decy­zji o zaprze­sta­niu picia nale­żało popra­co­wać nad nega­tyw­nym wzor­cem myśle­nia - musiał on zostać zastą­piony bar­dziej kon­struk­tyw­nym. Jedną z suge­stii Cayce'a było uni­ka­nie nega­tyw­nych uczuć, takich jak gniew, nie­na­wiść i samo­kry­tyka. Inna doty­czyła inten­syw­nego zaan­ga­żo­wa­nia i uczest­nic­twa w zale­ca­nych zabie­gach fizycz­nych. Pomocna oka­zy­wała się rów­nież kre­atywna wizu­ali­za­cja, która wyma­gała wiary w poprawę zdro­wia psy­chicz­nego i fizycz­nego. Według Cayce'a klu­czem do uzdro­wie­nia było przy­ję­cie ducho­wego podej­ścia do życia. Szcze­gól­nie ważna była modli­twa. Nie­któ­rym pacjen­tom Cayce radził, aby zasta­no­wili się nad sobą oraz swoją rela­cją z wszech­świa­tem i Bogiem. Aby wzmoc­nić to duchowe podej­ście, zale­cał stu­dio­wa­nie Biblii, zwłasz­cza nastę­pu­ją­cych frag­men­tów: Księga Rodzaju 1:5-6, Księga Wyj­ścia 19:5, Księga Powtó­rzo­nego Prawa 30 oraz Ewan­ge­lia Jana 14-17.

Wresz­cie, osoby bli­sko zwią­zane z alko­ho­li­kami, które "naprawdę pra­gnęły im pomóc", otrzy­my­wały podobne porady doty­czące wła­ści­wego nasta­wie­nia. Cayce wie­lo­krot­nie suge­ro­wał wytrwałą modli­twę i kon­struk­tywne, nie­osą­dza­jące podej­ście.

Opis przypadku

Pacjent numer 2161 był trzy­dzie­sto­dzie­wię­cio­let­nim alko­ho­li­kiem. Wyniki badań wyka­zały, że jego pre­dys­po­zy­cje do uza­leż­nie­nia miały cha­rak­ter zarówno psy­chiczny, jak i fizyczny. Na pozio­mie psy­chicznym bra­ko­wało mu sil­nej woli - nie był w sta­nie kon­tro­lo­wać swo­jego uza­leż­nie­nia. Na pozio­mie fizycz­nym cho­roba wpły­wała na jego układ krwio­no­śny i gru­czoły. Ogólne prze­cią­że­nie orga­ni­zmu spo­wo­do­wało prze­miesz­cze­nie krę­gów pier­sio­wych szó­stego i siód­mego, co spo­wol­niło impulsy ner­wowe kon­tro­lu­jące tra­wie­nie i zwięk­szyło jego pociąg do alko­holu.

Lecze­nie sku­piało się na neu­tra­li­za­cji głodu alko­ho­lo­wego i przy­wró­ce­niu rów­no­wagi orga­ni­zmu. Cayce zale­cał od ośmiu do dzie­się­ciu zabie­gów nastaw­czych krę­go­słupa dwa razy w tygo­dniu, aby sko­ry­go­wać pod­wich­nię­cie w odcinku pier­sio­wym i sko­or­dy­no­wać czwarty kręg lędź­wiowy z gór­nymi krę­gami szyj­nymi i resztą krę­go­słupa.

Dodat­kowo, oprócz zabie­gów fizjo­te­ra­peu­tycz­nych, Cayce prze­pi­sał pacjen­towi jedną kro­plę roz­tworu, skła­da­ją­cego się z jed­nego grana złota i trzech gran sody na uncję wody. Lek nale­żało zaży­wać wraz ze szklanką wody, rano i wie­czo­rem, przez pięć dni. Po pię­ciu dniach prze­rwy pacjent miał roz­po­cząć lecze­nie "radio­ak­tywne". Słoik zawie­ra­jący roz­twór miał zawie­rać około czte­rech gran złota na uncję wody. Zabiegi miały być wyko­ny­wane codzien­nie wie­czo­rem przez dwa­dzie­ścia minut, przez dzie­sięć dni. Po okre­sie odpo­czynku pacjent miał ponow­nie zacząć przyj­mo­wać roz­twór złota i sody, kon­ty­nu­ując lecze­nie do momentu ustą­pie­nia głodu alko­ho­lo­wego.

Cayce pod­kre­ślał zna­cze­nie spo­ży­wa­nia suro­wych i goto­wa­nych warzyw, takich jak mar­chew, seler, sałata i pomi­dory. Zamiast woło­winy zale­cał ryby, drób i jagnię­cinę. Prze­strze­gał pacjen­tów, że należy cał­ko­wi­cie uni­kać alko­holu, ponie­waż po serii masaży i zabie­gów ze zło­tem może on stać się przy­czyną innych cho­rób.

Od strony psy­cho­lo­gicz­nej Cayce dora­dzał pracę nad wzmoc­nie­niem siły woli oraz kon­cen­tra­cję na per­spek­ty­wie ducho­wej.

Mie­siąc póź­niej matka pacjenta poin­for­mo­wała, że jej syn zasto­so­wał się do rady Cayce'a i już od pierw­szego tygo­dnia lecze­nia zmie­nił się nie do pozna­nia i stał się nowym czło­wie­kiem. Z cza­sem męż­czy­zna powró­cił do pracy i czuł się dobrze. Kolejne raporty wska­zują, że udało mu się uwol­nić od nałogu.

Anemia

Ter­min "ane­mia" (nie­do­krwi­stość) odnosi się do każ­dej cho­roby, pod­czas któ­rej liczba czer­wo­nych krwi­nek (ery­tro­cy­tów) w orga­ni­zmie spada poni­żej normy. Ist­nieją rów­nież pewne cha­rak­te­ry­styczne formy nie­do­krwi­sto­ści. Jedną z nich jest nie­do­bór czer­wo­nych krwi­nek lub nie­do­bór hemo­glo­biny, a nawet zmniej­sze­nie ogól­nej ilo­ści krwi w orga­ni­zmie. Do typo­wych obja­wów nie­do­krwi­sto­ści zali­cza się: dusz­no­ści, bla­dość skóry, zmę­cze­nie i brak ener­gii.

Czter­na­ście osób w wieku od czte­rech do pięć­dzie­się­ciu czte­rech lat otrzy­mało od Edgara Cayce'a łącz­nie pięt­na­ście odczy­tów, w któ­rych szcze­gó­łowo omó­wił kwe­stię nie­do­krwi­sto­ści. W trzy­na­stu przy­pad­kach oprócz stwier­dzo­nej u nich ane­mii odno­to­wał on zabu­rze­nia rów­no­wagi w ukła­dzie krą­że­nia, w połą­cze­niu z zabu­rze­niami meta­bo­licz­nymi. Róż­nego rodzaju pro­blemy tra­wienne mogą zakłó­cać pro­duk­cję krwi, co skut­kuje niską liczbą krwi­nek czer­wo­nych (ery­tro­cy­tów), a cza­sem rów­nież niską liczbą krwi­nek bia­łych.

W ośmiu przy­pad­kach jako główną przy­czynę ane­mii Cayce podał upo­śle­dzone wyda­la­nie, pro­wa­dzące do gro­ma­dze­nia się tok­syn, zakwa­sze­nia orga­ni­zmu i infek­cji. Wszyst­kie te czyn­niki powo­dują pro­blemy z wchła­nia­niem i krą­że­niem. Wspo­mniane w ośmiu przy­pad­kach skrzy­wie­nie krę­go­słupa mogło rów­nież przy­czy­nić się do roz­woju cho­roby, utrud­nia­jąc pra­wi­dłowy prze­pływ impul­sów ner­wo­wych do narzą­dów tra­wien­nych i spo­wal­nia­jąc krą­że­nie. Dodat­ko­wym czyn­nikiem w sied­miu przy­pad­kach był brak koor­dy­na­cji mię­dzy cen­tral­nym i auto­no­micz­nym ukła­dem ner­wo­wym. Inne pro­blemy, przy­czy­nia­jące się do cho­roby, to zabu­rze­nia funk­cjo­no­wa­nia gru­czo­łów, infek­cje, urazy i czyn­niki pre­na­talne.

Leczenie

Pierw­szą metodą lecze­nia, zale­caną przez Cayce'a nie­mal wszyst­kim pacjen­tom (z wyjąt­kiem jed­nego), było wpro­wa­dze­nie zbi­lan­so­wa­nej diety w celu wzmoc­nie­nia orga­ni­zmu. Cayce reko­men­do­wał zwięk­sze­nie spo­ży­cia świe­żych warzyw, picie soków z owo­ców cytru­so­wych, spo­ży­cie wątróbki, ryb, bulio­nów woło­wych, mleka, nie­łu­ska­nych zia­ren i innych pro­duk­tów spo­żyw­czych wspo­ma­ga­ją­cych roz­wój komó­rek ner­wo­wych i krwi­nek. Nie wolno było spo­ży­wać sma­żo­nych potraw, napo­jów gazo­wa­nych i bia­łego pie­czywa.

W dzie­wię­ciu przy­pad­kach Cayce zasu­ge­ro­wał elek­tro­te­ra­pię w celu pobu­dze­nia krą­że­nia. Naj­czę­ściej zale­cał zabiegi "radio­ak­tywne" i tera­pię świa­tłem ultra­fio­le­to­wym. W odczy­tach dla ponad połowy swo­ich pacjen­tów prze­pi­sał masaże, które czę­sto kon­cen­tro­wały się na dol­nej czę­ści krę­go­słupa, a w razie potrzeby obej­mo­wały rów­nież inne obszary. Podob­nie jak w wielu innych przy­pad­kach, Cayce reko­men­do­wał włą­cze­nie w tera­pię sub­stan­cji krwio­twór­czych, takich jak Codi­ron, Adi­ron i Ven­tri­cu­lin.

Ponadto Cayce zale­cał iry­ga­cję jelita gru­bego, wyko­ny­wa­nie lewa­tyw i zaży­wa­nie środ­ków prze­czysz­cza­ją­cych, takich jak mleczko magne­zjowe. W sze­ściu przy­pad­kach reko­men­do­wał masaż krę­go­słupa lub brzu­cha przy uży­ciu oliwy z oli­wek, oleju ara­chi­do­wego i innych sub­stan­cji. Pole­cał rów­nież zio­łowe toniki, inha­la­cje i doustne poda­wa­nie pre­pa­ratu Ato­mi­dine.

Opis przypadku

Cho­ciaż w więk­szo­ści przy­pad­ków nie przed­ło­żono żad­nych rapor­tów uzu­peł­nia­ją­cych, 30% pacjen­tów odno­to­wało poprawę stanu zdro­wia, a kilku zgło­siło nawet cał­ko­wite wyle­cze­nie.

Przy­kła­dem może być szes­na­sto­letni chło­piec (przy­pa­dek numer 1796), który otrzy­mał odczyt doty­czący nie­do­krwi­sto­ści. Cayce stwier­dził, że uszko­dze­nie układu ner­wo­wego spo­wo­do­wało zabu­rze­nia krą­że­nia w oko­licy klatki pier­sio­wej i szyi, co dopro­wa­dziło do nie­pra­wi­dło­wego wyda­la­nia i wchła­nia­nia pokar­mów. W rezul­ta­cie doszło do nie­wy­dol­no­ści układu krą­że­nia, co spo­wo­do­wało nie­do­krwi­stość. Wystą­pił rów­nież katar oddzia­łu­jący na narządy zmy­słów.

Pierw­szym spo­so­bem lecze­nia chłopca była seria dzie­się­ciu do pięt­na­stu zabie­gów oste­opa­tycz­nych. Miały one na celu przy­wró­ce­nie pra­wi­dło­wego wyda­la­nia i oczysz­cze­nie orga­ni­zmu z tok­syn. Dodat­kowo Cayce reko­men­do­wał spo­ży­wa­nie łyżki sto­ło­wej mleka magne­zjo­wego co naj­mniej trzy razy w tygo­dniu.

Po zabie­gach oste­opa­tycz­nych - trze­cim lub czwar­tym - nale­żało użyć urzą­dze­nia do gene­ro­wa­nia pro­mieni UV z apli­ka­to­rem w kształ­cie bańki, a dodat­kowo, dwa lub trzy razy w tygo­dniu, przed snem, wyko­ny­wać deli­katny masaż krę­go­słupa, rów­nież przy uży­ciu pro­mieni ultra­fio­le­to­wych. Masaż powi­nien trwać trzy minuty i obej­mo­wać obszar od pod­stawy czaszki do końca krę­go­słupa, a także gar­dło i klatkę pier­siową.

Cayce zale­cił pacjen­towi przyj­mo­wa­nie - przed śnia­da­niem przez pięć dni - jed­nej kro­pli suple­mentu Ato­mi­dine, roz­pusz­czo­nej w pół szklanki wody. Po pię­cio­dnio­wej prze­rwie nale­żało wzno­wić przyj­mo­wa­nie leku. Potem nastę­po­wała trzy- lub czte­ro­dniowa prze­rwa, po któ­rej powinno się przyj­mo­wać Adi­ron pod­czas każ­dego posiłku, przez co naj­mniej dwa, do trzech tygo­dni.

Cayce zde­cy­do­wa­nie zale­cał pokarmy wspo­ma­ga­jące rege­ne­ra­cję krwi, w tym pie­czoną wątróbkę, ryby i jagnię­cinę. Reko­men­do­wał rów­nież żółte warzywa, takie jak mar­chewka i kuku­ry­dza, a także brzo­skwi­nie. Zabro­nił chłopcu spo­ży­wa­nia sma­żo­nych potraw. Pacjent zasto­so­wał się do zale­ceń Cayce'a - osta­tecz­nie odno­to­wał poprawę samo­po­czu­cia oraz stanu zdro­wia.

Astenia (przewlekłe zmęczenie)

Według Cayce'a aste­nia - cho­roba cha­rak­te­ry­zu­jąca się ospa­ło­ścią i wyczer­pa­niem, któ­rej nie łago­dzi odpo­czy­nek - może być wyni­kiem zarówno czyn­ni­ków psy­cho­lo­gicz­nych, jak i bio­lo­gicz­nych.

Jeśli cho­dzi o czyn­niki psy­cho­lo­giczne, do roz­woju cho­roby przy­czy­niają się: depre­sja, lęk i ner­wica serca. Przy­czyny fizyczne to mię­dzy innymi ane­mia, zabu­rze­nia endo­kry­no­lo­giczne i meta­bo­liczne oraz nad­uży­wa­nie środ­ków uspo­ka­ja­ją­cych.

Cayce prze­pro­wa­dził jede­na­ście odczy­tów doty­czą­cych aste­nii u sied­miu osób (męż­czyzn i kobiet). We wszyst­kich przy­pad­kach przy­czyny cho­roby były wyraź­nie zwią­zane z ura­zami i uci­skiem na krę­go­słup, co z kolei powo­do­wało prze­cią­że­nie róż­nych narzą­dów ciała.

Czę­ści ciała, które były naj­czę­ściej dotknięte cho­robą, to: gru­czoły, układ krą­że­nia i układ wydal­ni­czy. Ponadto Cayce zauwa­żył, że aste­nia może być spo­wo­do­wana zarówno wyczer­pa­niem fizycz­nym, jak i psy­chicz­nym. Uwa­żał, że w wielu przy­pad­kach oba rodzaje wyczer­pa­nia są odpo­wie­dzialne za osła­bie­nie układu krą­że­nia, przy­czy­nia­jąc się w ten spo­sób do roz­woju cho­roby.

Leczenie

W odczy­tach wła­ści­wie nie ma wzmianki o sto­so­wa­niu iden­tycz­nych metod lecze­nia aste­nii, cho­ciaż Cayce, nie­mal w każ­dym przy­padku, kładł nacisk na nasta­wie­nie psy­chiczne pacjenta oraz masaż okre­ślo­nych odcin­ków krę­go­słupa, zazwy­czaj wyko­ny­wany przy uży­ciu oleju ara­chi­do­wego lub wywaru z oczaru wir­gi­nij­skiego. W dwóch przy­pad­kach, w któ­rych krę­go­słup uległ uszko­dze­niu w wyniku urazu, kręgi miały być kory­go­wane co naj­mniej dwa razy w tygo­dniu, aż do osią­gnię­cia poprawy.

W nie­mal każ­dym odczy­cie Cayce przed­sta­wiał plan lecze­nia dosto­so­wany spe­cjal­nie do danej osoby. W pię­ciu przy­pad­kach doszedł do wnio­sku, że powrót do zdro­wia będzie moż­liwy dzięki die­cie. Kładł nacisk na spo­ży­wa­nie warzyw, owo­ców, ryb, dzi­czy­zny i pro­duk­tów boga­tych w różne mine­rały. Z poży­wie­nia wyklu­czono pro­dukty zakwa­sza­jące, takie jak sło­dy­cze i białe pie­czywo, ziem­niaki oraz potrawy sma­żone i tłu­ste.

W czte­rech z tych przy­pad­ków Cayce potwier­dził rów­nież potrzebę poprawy pro­cesu wyda­la­nia. Zale­ca­nymi środ­kami prze­czysz­cza­ją­cymi były: Casto­ria, syrop figowy i sole Eno. Cza­sami reko­men­do­wał pacjen­tom iry­ga­cję jelita gru­bego.

Aby wzmoc­nić układ ner­wowy i zapew­nić całemu orga­ni­zmowi nie­zbędne bodźce, w trzech przy­pad­kach Cayce zale­cił elek­tro­te­ra­pię - pro­mie­nie fio­le­towe, krót­ko­fa­lowe pro­mie­nio­wa­nie ultrafio­le­towe oraz zabiegi "radio­ak­tywne". W dwóch przy­pad­kach osła­bie­nia zasu­ge­ro­wał zasto­so­wa­nie leków zio­ło­wych.

Opis przypadków

Sie­dem­dzie­się­cio­dwu­letni męż­czy­zna - numer przy­padku 119 - skar­żył się na zmniej­szoną aktyw­ność i spo­wol­nione reak­cje. Dia­gnoza Cayce'a wyka­zała wcze­śniej­sze uszko­dze­nie krę­gów pier­sio­wych siód­mego, ósmego i dzie­wią­tego. Uszko­dze­nie to spo­wo­do­wało zabu­rze­nia tra­wie­nia i wyda­la­nia. W wyniku nad­pro­duk­cji cukru męż­czy­zna znaj­do­wał się w sta­nie gra­ni­czą­cym z cukrzycą.

Cayce prze­pro­wa­dził dla pacjenta dwa odczyty. Pod­czas pierw­szego z nich zale­cił mu cał­ko­wite zaprze­sta­nie pracy na okres od dwóch do trzech mie­sięcy. Lecze­nie pole­gało na serii zabie­gów regu­la­cji krę­go­słupa, wyko­ny­wa­nych co drugi dzień, oraz zabie­gach kory­gu­ją­cych jego struk­turę, wyko­ny­wa­nych raz w tygo­dniu. Aby wspo­móc tra­wie­nie, męż­czy­zna miał włą­czyć do swo­jej diety napar z ambro­zji. Dieta obej­mo­wała pokarmy alka­li­zu­jące, bogate w wapń i sód. Pacjen­towi zale­cono cał­ko­wite wyeli­mi­no­wa­nie sło­dy­czy.

Cayce osza­co­wał, że męż­czy­zna może wyzdro­wieć w ciągu dzie­więć­dzie­się­ciu do stu dwu­dzie­stu dni, pod warun­kiem, że będzie prze­strze­gał reko­men­do­wa­nego sche­matu lecze­nia. Pacjent udał się do szpi­tala na zale­cane zabiegi, a następ­nie poin­for­mo­wał o "cał­ko­wi­tym wyzdro­wie­niu".

Inna pacjentka, trzy­dzie­stocz­te­ro­let­nia kobieta (numer przy­padku 5522), odczu­wała osła­bie­nie fizyczne i nie­po­kój. Cayce zdia­gno­zo­wał u niej zabu­rze­nia meta­bo­li­zmu zwią­zane z sil­nym napię­ciem ner­wo­wym i pro­blemy z koor­dy­na­cją ruchową.

Lecze­nie skła­dało się z dwu­dzie­sto­sze­ścio­dnio­wych cykli, obej­mu­ją­cych nasta­wia­nie krę­go­słupa, masaże i czę­ste sto­so­wa­nie toniku zio­ło­wego, mie­szanki natu­ral­nego syropu, kory cze­re­śni, syropu z sar­sa­pa­rilli8, nalewki ze stil­lin­gii9, syropu rabar­ba­ro­wego, olejku sasa­fra­so­wego, pre­pa­ratu z kory chi­nowca, nalewki z pie­przu turec­kiego, bal­samu tolu­tań­skiego i spi­ry­tusu zbo­żo­wego.

Cayce zale­cił dietę skła­da­jącą się z pokar­mów alka­li­zu­ją­cych i wywa­rów mię­snych lub bulio­nów, aby wspo­móc rege­ne­ra­cję orga­ni­zmu, a także spo­ra­dyczne płu­ka­nie jelita gru­bego w celu oczysz­cze­nia prze­wodu pokar­mo­wego.

Uwa­żał rów­nież, że pomocne są codzienne zabiegi "radio­ak­tywne". Miały one być wyko­ny­wane codzien­nie wie­czo­rem przed snem przez trzy­dzie­ści do sześć­dzie­się­ciu minut.

Raporty otrzy­mane po pierw­szej serii zabie­gów wska­zy­wały na poprawę stanu zdro­wia pacjenta.

Astma

Astma jest cho­robą płuc cha­rak­te­ry­zu­jącą się spon­ta­nicz­nym i krót­ko­trwa­łym zwę­że­niem oskrze­li­ków. Do jej roz­woju mogą przy­czy­niać się aler­gie. Objawy astmy obej­mują kaszel z wydzie­la­niem ślu­zo­wej plwo­ciny, dusz­no­ści i nie­droż­ność oskrze­li­ków. Objawy te mogą mieć różny sto­pień nasi­le­nia - od łagod­nego do zagra­ża­ją­cego życiu.

Dwa­dzie­ścia trzy osoby otrzy­mały łącz­nie sie­dem­dzie­siąt trzy odczyty poświę­cone ast­mie.

W swo­ich odczy­tach Edgar Cayce stwier­dził, że ataki astmy są spo­wo­do­wane bodź­cami neu­ro­lo­gicz­nymi, zmia­nami pato­lo­gicz­nymi w oskrze­lach i krtani lub naci­skiem wywie­ra­nym na auto­no­miczne zwoje ner­wowe i ich połą­cze­nia z cen­tral­nym ukła­dem ner­wo­wym. Innymi słowy Cayce uwa­żał, że pro­blemy z krę­go­słu­pem, doty­ka­jące głów­nie oko­licy klatki pier­sio­wej i szyi, przy­czy­niają się do roz­woju cho­roby, ale nie­ko­niecz­nie wyni­kają z samej krzy­wi­zny krę­go­słupa.

Cayce twier­dził rów­nież, że skrzy­wie­nie krę­go­słupa, w połą­cze­niu z pew­nymi dodat­ko­wymi czyn­ni­kami, takimi jak stres lub zła dieta, powo­duje zwę­że­nie oskrze­li­ków, co pro­wa­dzi do ata­ków astmy. Skut­kiem takiego ataku może być prze­krwie­nie, a tok­syny, które nie zostały w pełni wyda­lone z płuc, mogą wywo­łać reak­cję współ­czulną w ner­kach i wątro­bie. W reak­cji współ­czul­nej uczest­ni­czą rów­nież gru­czoły odpo­wie­dzialne za wchła­nia­nie. W nie­któ­rych przy­pad­kach docho­dziło do zabu­rzeń wyda­la­nia i/lub zatru­cia krwi (tok­se­mii) wraz z ogól­nym wyczer­pa­niem orga­ni­zmu.

Leczenie

Lecze­nie astmy zazwy­czaj roz­po­czy­nało się od serii zabie­gów krę­go­słupa, mają­cych na celu roz­luź­nie­nie ciała, wyeli­mi­no­wa­nie zmian pato­lo­gicz­nych i sko­ry­go­wa­nie skrzy­wień. Zabiegi te miały na celu zmniej­sze­nie ciśnie­nia i roz­luź­nie­nie oskrze­li­ków.

Cayce zale­cał wpro­wa­dze­nie pew­nych ogra­ni­czeń w die­cie. Naj­czę­ściej zabra­niał spo­ży­wa­nia sło­dy­czy. Jed­nej z kobiet oświad­czył, że "wszel­kie sło­dy­cze pogor­szą jej stan" (3046-1). Pacjenci mieli uni­kać cięż­ko­straw­nych potraw, takich jak woło­wina, potraw sma­żo­nych czy zawie­ra­ją­cych duże ilo­ści skrobi, a także nie­któ­rych kwa­so­twór­czych połą­czeń pokar­mo­wych. Cayce zale­cał odżyw­czą dietę, skła­da­jącą się głów­nie z warzyw, owo­ców i ryb.

W przy­padku tego typu scho­rzeń czę­sto pro­po­no­wał sto­so­wa­nie środ­ków do inha­la­cji, zazwy­czaj na bazie alko­holu, w celu roz­sze­rze­nia oskrzeli i uła­twie­nia wydzie­la­nia śluzu. Śro­dek do inha­la­cji zawie­rał ole­jek euka­lip­tu­sowy, nalewkę sty­rak­sową, ole­jek ter­pen­ty­nowy, bal­sam kana­dyj­ski, ole­jek z igieł sosny i nalewkę z bal­samu tolu­tań­skiego. Przed uży­ciem inha­la­tor nale­żało ener­gicz­nie wstrzą­snąć. Następ­nie, w razie potrzeby, opary miały być wdy­chane przez nos i usta. Cza­sami Cayce zale­cał rów­nież inha­la­cje parowe, które przy­go­to­wy­wano, doda­jąc nie­wiel­kie ilo­ści euka­lip­tusa i sty­raksu do gorą­cej wody.

W przy­pad­kach zabu­rzeń rów­no­wagi hor­mo­nal­nej lub nie­do­boru wap­nia lub jodu Cayce reko­men­do­wał przyj­mo­wa­nie nie­wiel­kich dawek tych pier­wiast­ków. Oso­bom z nie­do­bo­rem jodu zale­cał suple­menty Ato­mi­dine lub Cal­ci­dine (zawie­ra­jące jodek wap­nia). W kilku odczy­tach Cayce wspo­mniał o koniecz­no­ści sty­mu­lo­wa­nia wyda­la­nia. Suge­ro­wa­nymi meto­dami były iry­ga­cja okręż­nicy i środki prze­czysz­cza­jące. Zale­cano rów­nież inne metody tera­peu­tyczne, takie jak elek­tro­te­ra­pia, masaż, hydro­te­ra­pia i zio­łowe toniki.

Pod­czas kilku odczy­tów Cayce zasu­ge­ro­wał, że pomocna mogłaby oka­zać się zmiana kli­matu na suchy, cie­pły, mor­ski lub gór­ski. Cza­sami wspo­mi­nał rów­nież o czyn­ni­kach psy­cho­lo­gicz­nych, które mogłoby przy­spie­szyć i uła­twić pro­ces powrotu do zdro­wia.

Opis przypadku

Cayce prze­pro­wa­dził trzy odczyty w odpo­wie­dzi na prośbę matki jede­na­sto­let­niej dziew­czynki, któ­rej przy­pa­dek ozna­czono nume­rem 3053. Dziecko cier­piało na ataki astmy od trze­ciego roku życia. Dia­gno­zu­jąc jej stan, Cayce zauwa­żył pod­wich­nię­cie krę­gów pier­sio­wych - dru­giego, trze­ciego i czwar­tego - które uznał za źró­dło astmy. Pod­wich­nię­cie wpły­wało na nie­pra­wi­dłowo roz­cho­dzące się do tcha­wicy, oskrzeli i gru­czo­łów bio­rą­cych udział w pro­ce­sie tra­wie­nia impulsy ner­wowe. Jak stwier­dził Cayce: "Są to fizyczne przy­czyny tego scho­rze­nia, powo­du­jące zmniej­sze­nie aktyw­no­ści. W wyniku spo­wol­nie­nia sko­or­dy­no­wa­nej aktyw­no­ści gru­czo­łów odpo­wie­dzialnych za tra­wie­nie, limfa lub śluz gro­ma­dzą się w oko­licy oskrzeli, krtani i gór­nych par­tii płuc".

Według Cayce'a nie­pra­wi­dłowe pro­cesy tra­wienne pro­wa­dzą do zaparć, które w połą­cze­niu z nie­pra­wi­dło­wym wyda­la­niem tok­syn nagro­ma­dzo­nych we krwi przez układ odde­chowy powo­dują wzrost poziomu tok­syn, co nie pozo­staje rów­nież bez wpływu na wątrobę.

Cayce naj­pierw zale­cił serię relak­su­ją­cych zabie­gów oste­opa­tycz­nych. Po zabie­gach, aby pobu­dzić orga­nizm i aktyw­ność gru­czo­łów, suge­ro­wał przyj­mo­wa­nie jed­nej kro­pli suple­mentu Ato­mi­dine, roz­pusz­czo­nej w pół szklanki wody, przez pięć dni - rano, przed posił­kiem. Zabieg nale­żało powta­rzać co mie­siąc o tej samej porze.

Aby utrzy­mać stan zasa­dowy orga­ni­zmu, Cayce zale­cał doustne poda­wa­nie pre­pa­ratu Glyco-Thy­mo­line. Lek poda­wano w nastę­pu­ją­cej dawce: pięć do sze­ściu kro­pli roz­pusz­czo­nych w pół szklanki wody, trzy razy w tygo­dniu.

Cayce prze­pi­sał rów­nież dwa środki prze­czysz­cza­jące, aby wspo­móc wyda­la­nie. Jed­nym z nich był syrop pep­sy­nowy WB Cald­wella, wytwa­rzany z senesu. Drugi rów­nież był wytwa­rzany z senesu (a także z pestek dyni) na bazie alko­holu.

Aby zła­go­dzić oddy­cha­nie pod­czas ata­ków astmy, Cayce zale­cał inha­la­cję parową. Roz­twór do inha­la­cji skła­dał się z łyżeczki olejku euka­lip­tu­so­wego i pół łyżeczki nalewki sty­rak­so­wej doda­nych do wrzą­cej wody. Głowę nale­żało przy­kryć ręcz­ni­kiem, a opary wydo­by­wa­jące się z naczy­nia do inha­la­cji wdy­chać powoli i ostroż­nie. Zabieg ten miał łago­dzić skur­cze oskrzeli i gar­dła.

Dieta dziecka miała być pożywna i zasa­dowa (alka­liczna). Nale­żało uni­kać sło­dy­czy, zwra­ca­jąc szcze­gólną uwagę na połą­cze­nia pokar­mów. Dziew­czynka miała jeść owoce co naj­mniej dwa razy w tygo­dniu, a od czasu do czasu drób i jagnię­cinę. Surowe warzywa powinny być obecne w co naj­mniej jed­nym posiłku dzien­nie. Cayce zde­cy­do­wa­nie zale­cał łącze­nie róż­nych warzyw bul­wia­stych lub dwóch rodza­jów warzyw korze­nio­wych, zmie­sza­nych z jed­nym rodza­jem zie­lo­nych warzyw liścia­stych.

Zapy­tany o zmiany kli­ma­tyczne, Cayce odpo­wie­dział, że nie pomogą one dziecku, chyba że zosta­nie ono zabrane do obszaru o kli­ma­cie gór­skim, takiego jak Ashe­ville w Karo­li­nie Pół­noc­nej. Zazna­czył, że jeśli rodzice zasto­sują się do jego porad, nie tylko poprawi się ogólny stan dziecka, ale ustą­pią rów­nież pod­sta­wowe zabu­rze­nia, na które cier­piało.

Rok póź­niej matka dziew­czynki poin­for­mo­wała, że jej córka wyzdro­wiała i nie ma już ata­ków astmy. Dzie­sięć lat póź­niej pacjentka powia­do­miła, że od lat nie miała żad­nego ataku.

Atrofia

Atro­fia, czy też zanik mię­śni, to cho­roba powo­du­jąca utratę lub zaha­mo­wa­nie roz­woju tkanki mię­śniowej i odpo­wied­nich ner­wów. Cho­roba ta może być dzie­dziczna lub nabyta. Zazwy­czaj jest obja­wem innego, poważ­niej­szego scho­rze­nia, takiego jak postę­pu­jący zanik mię­śni, mia­ste­nia lub róż­nych form tonicz­nego skur­czu mię­śni. Postę­pu­jąca forma atro­fii może pro­wa­dzić do para­liżu i śmierci.

Cayce prze­pro­wa­dził łącz­nie dwa­dzie­ścia jeden odczy­tów dla sie­dem­na­stu osób cier­pią­cych na zanik mię­śni i cho­roby pokrewne. Pacjenci byli w wieku od sie­dem­na­stu do sie­dem­dzie­się­ciu lat. W dzie­się­ciu przy­pad­kach zanik mię­śni oka­zał się raczej obja­wem niż cho­robą samą w sobie. Dia­gnozy róż­niły się w zależ­no­ści od przy­padku i obej­mo­wały takie scho­rze­nia jak: dys­tro­fia mię­śniowa, zapa­le­nie sta­wów, para­liż oraz zapa­le­nie kości i chrząstki.

W pię­ciu przy­pad­kach Cayce wska­zy­wał na nie­pra­wi­dło­wo­ści w uło­że­niu krę­go­słupa, powo­du­jące spo­wol­nie­nie impul­sów ner­wo­wych do mię­śni, co osta­tecz­nie pro­wa­dziło do ich zaniku. Dodat­ko­wym czyn­ni­kiem - o czym także wspo­mniał w pię­ciu przy­pad­kach - były zabu­rze­nia krą­że­nia. Wresz­cie, w odnie­sie­niu do pię­ciu innych pacjen­tów, Cayce mówił rów­nież o kar­mie.

W trzech przy­pad­kach Cayce zdia­gno­zo­wał zabu­rze­nia wchła­nia­nia, które skut­ko­wały nie­do­bo­rem skład­ni­ków odżyw­czych w orga­ni­zmie. To z kolei przy­czy­niało się do znisz­cze­nia ner­wów i tkanki mię­śnio­wej. Rów­nież w trzech przy­pad­kach pisał o pod­wich­nię­ciach krę­gów, a w dwóch kolej­nych - o infek­cji bez­po­śred­nio ata­ku­ją­cej kości i mię­śnie.

Leczenie

Cayce naj­czę­ściej zale­cał masaże. W odczy­tach prze­ka­za­nych trzy­na­stu oso­bom reko­men­do­wał do tego celu różne mie­szanki olej­ków. Mie­szanki te skła­dały się mię­dzy innymi z oliwy z oli­wek, oleju ara­chi­do­wego i lano­liny.

W jede­na­stu przy­pad­kach Cayce zale­cił elek­tro­te­ra­pię. Naj­czę­ściej reko­men­do­waną metodą było sto­so­wa­nie tzw. "mokrego ogniwa", co poma­gało w rege­ne­ra­cji uszko­dzo­nych połą­czeń ner­wo­wych. Cayce wspo­mniał rów­nież o "radio­ak­tyw­nych" zabie­gach i urzą­dze­niach sto­so­wa­nych w elek­tro­te­ra­pii.

Jede­na­ście osób otrzy­mało rów­nież porady die­te­tyczne. Szcze­gólny nacisk poło­żono na pro­dukty bogate w wita­miny, takie jak świeże owoce i warzywa. Zale­cano spo­ży­wa­nie bulio­nów woło­wych ze względu na ich korzystny wpływ na krew. Cayce wspo­mniał rów­nież o suple­men­tach diety, takich jak Cal­cios i pre­pa­raty wita­mi­nowe.

W przy­padku ośmiu pacjen­tów zale­cono korektę krę­go­słupa. Zabiegi te miały na celu poprawę prze­pływu impul­sów ner­wo­wych do mię­śni, a tym samym ogra­ni­cze­nie ich degra­da­cji.

W trzech przy­pad­kach Cayce zale­cił hydro­te­ra­pię, tj. kąpiele parowe lub kąpiele z solą Epsom, w celu roz­luź­nie­nia mię­śni. Dwie osoby otrzy­mały rów­nież porady doty­czące sto­so­wa­nia środ­ków wspo­ma­ga­ją­cych tra­wie­nie, okła­dów, toni­ków zio­ło­wych i gim­na­styki.

Opis przypadku

Cztery na dzie­sięć osób zgło­siło poprawę stanu zdro­wia, opi­su­jąc wyniki lecze­nia. Pozo­stali pacjenci nie zasto­so­wali się do zale­ceń zawar­tych w odczy­tach lub zasto­so­wali się do nich tylko czę­ściowo.

Jed­nym z pacjen­tów był męż­czy­zna o nume­rze 849, który otrzy­mał odczyt doty­czący zaniku mię­śni. Cho­roba powo­do­wała powolne zani­ka­nie mię­śni w jego pra­wej nodze i udzie. Cayce zauwa­żył, że przy­czyną było zbyt inten­sywne lecze­nie urazu kolana. Spo­wo­do­wało to zabu­rze­nia krą­że­nia, w wyniku któ­rych koń­czyna "nie miała pew­nych hor­mo­nów nie­zbęd­nych do dzia­ła­nia sił komór­ko­wych, które mogłyby zapo­biec zani­kowi".

Cayce zale­cał roz­po­czę­cie tera­pii od wyre­gu­lo­wa­nia krę­gów krzy­żo­wych, ogo­no­wych i dol­nych krę­gów pier­sio­wych krę­go­słupa. Ponadto reko­men­do­wał masaż koń­czyn, stóp, oko­licy lędź­wio­wej i krzy­żo­wej przy uży­ciu mie­szanki łoju bara­niego, olejku ter­pen­ty­no­wego, olejku kam­fo­ro­wego, nalewki ze sty­raksu i olejku sasa­fra­so­wego. Po masażu na wszyst­kie bole­sne miej­sca nale­żało nało­żyć cie­płe kawałki fla­neli.

Następ­nie w swoim odczy­cie Cayce zale­cił dietę bez­al­ko­ho­lową, za to bogatą w pokarmy dostar­cza­jące skład­ni­ków odżyw­czych dla ciała i krwi. Dodat­kowo pacjent miał brać suple­ment Ven­tri­cu­lin bez żelaza, który pobu­dza żołą­dek.

Cayce zale­cił "radio­ak­tywne" zabiegi, które powinny być wyko­ny­wane regu­lar­nie przez dwa tygo­dnie, po jakich nastę­po­wał dwu­ty­go­dniowy okres odpo­czynku. Ich celem było popra­wie­nie ogól­nego krą­że­nia. Zabiegi "radio­ak­tywne" były pierw­szą metodą lecze­nia zasto­so­waną przez pacjenta. Miały one tak pozy­tywny wpływ na jego układ ner­wowy, że zaczął on sto­so­wać się do wszyst­kich zale­ceń zawar­tych w odczy­cie.

Pacjent nr 849 napi­sał póź­niej: "W wyniku zasto­so­wa­nia tera­pii zale­co­nej pod­czas ostat­niej wizyty nastą­piła natych­mia­stowa poprawa. Mię­śnie nóg, które ule­gały szyb­kiemu zani­kowi, zaczęły się wzmac­niać...".

B

Bezpłodność u kobiet

Osiem­na­ście kobiet, które nie mogły zajść w ciążę, zwró­ciło się do Edgara Cayce' ze swoim pro­ble­mem, a on prze­pro­wa­dził dla nich dwa­dzie­ścia cztery odczyty. W każ­dym przy­padku nie­płod­ność uznał on za ule­czalne zabu­rze­nie fizyczne będące kon­se­kwen­cją braku rów­no­wagi w ukła­dzie roz­rod­czym.

Jako przy­czynę nie­płod­no­ści naj­czę­ściej wymie­niał czyn­niki wpły­wa­jące na gru­czoły dokrewne i narządy roz­rod­cze. Czę­sto wspo­mi­nał o takich przy­czy­nach, jak brak koor­dy­na­cji mię­dzy ukła­dem ner­wo­wym cen­tral­nym i auto­no­micz­nym, nie­pra­wi­dło­wo­ści w funk­cjo­no­wa­niu gru­czo­łów oraz zabu­rze­nia wyda­la­nia, które miały zakłó­cać cykl owu­la­cji i men­stru­acji. Kilka kobiet, oprócz pro­ble­mów z nie­płod­no­ścią, skar­żyło się na nie­re­gu­larne mie­siączki i złe samo­po­czu­cie. W ośmiu przy­pad­kach odno­to­wano co naj­mniej dwa z tych obja­wów.

Leczenie

W celu osią­gnię­cia pra­wi­dło­wej koor­dy­na­cji ner­wo­wej i pra­wi­dło­wego uło­że­nia narzą­dów mied­nicy, w czter­na­stu przy­pad­kach zale­cono mani­pu­la­cje krę­go­słupa i zabiegi oste­opa­tyczne, zazwy­czaj wyko­ny­wane raz lub dwa razy w tygo­dniu przez kilka tygo­dni.

W jede­na­stu przy­pad­kach lecze­nie obej­mo­wało sto­so­wa­nie leków doust­nych, mie­sza­nek zio­ło­wych, suple­mentu Ato­mi­dine oraz połą­cze­nia chlorku złota i bromku sodu roz­pusz­czo­nych w wodzie (zale­cane rów­nież dla męż­czyzn z tym samym pro­ble­mem). Mie­szanki zio­łowe zawie­rały wiele róż­nych skład­ni­ków, w tym wyciąg z kory chi­nowca, nalewkę z wale­riany i wyciąg z dzi­kiego żeń-sze­nia. W trzech przy­pad­kach Cayce zale­cił dawki Ato­mi­dine prze­pla­tane serią zabie­gów oste­opa­tycz­nych lub innymi środ­kami wewnętrz­nymi. Jeśli cho­dzi o mie­szankę złota i sody, zwy­kle zale­cano jedną kro­plę roz­tworu złota (w stę­że­niu jeden gran na uncję) roz­pusz­czoną w pół szklanki wody, przyj­mo­waną co naj­mniej raz dzien­nie.

W pię­ciu przy­pad­kach Cayce zale­cił zmiany w die­cie. Reko­men­do­wał ogra­ni­cze­nie spo­ży­cia tłusz­czów, mięsa i pro­duk­tów biał­ko­wych, co miało zapo­biec wzro­stowi zakwa­sze­nia orga­ni­zmu.

Aby zrów­no­wa­żyć krą­że­nie i wzorce wibra­cyjne orga­ni­zmu, w pię­ciu przy­pad­kach zale­cono elek­tro­te­ra­pię, naj­czę­ściej w postaci lecze­nia "radio­ak­tyw­nego" i tera­pii "mokre ogniwo" (Wet Cell). W jed­nym przy­padku zale­cono jed­no­cze­śnie obie formy. Jed­nak elek­tro­te­ra­pia nie domi­no­wała w lecze­niu, a Cayce zazwy­czaj zale­cał ją w prze­rwach mię­dzy innymi rodza­jami lecze­nia.

Opis przypadku

W przy­padku numer 2432 nie­płod­ność trzy­dzie­sto­let­niej kobiety Cayce przy­pi­sał zabu­rze­niom rów­no­wagi hor­mo­nal­nej oraz nie­pra­wi­dło­wemu połą­cze­niu mię­dzy ukła­dami ner­wo­wymi: rdze­niowo-krę­go­wym i współ­czul­nym. Cayce zale­cił cykl lecze­nia skła­da­jący się z pię­cio­dnio­wej kura­cji doust­nym pre­pa­ra­tem Ato­mi­dyne z tygo­dniową prze­rwą, po któ­rej nastę­po­wało kolejne pięć dni kura­cji, kolejna prze­rwa, a następ­nie powtó­rze­nie kura­cji. Zale­cał jedną kro­plę Ato­mi­dyne roz­pusz­czoną w pół szklanki wody, przyj­mo­waną codzien­nie rano przed śnia­da­niem.

W okre­sach, kiedy Ato­mi­dine nie było przyj­mo­wane, Cayce zale­cił dwa zabiegi oste­opa­tyczne tygo­dniowo, sku­pia­jące się szcze­gól­nie na czwar­tym kręgu lędź­wio­wym i dzie­wią­tym kręgu pier­sio­wym, a także na splo­tach ramien­nym i krzy­żo­wym. Na począ­tek reko­men­do­wał serię dwu­na­stu zabie­gów. Póź­niej pacjentka miała codzien­nie przyj­mo­wać roz­twór skła­da­jący się z jed­nej kro­pli chlorku złota i dwóch kro­pli bromku sodu w pół szklanki wody. Podob­nie jak w przy­padku Ato­mi­dine, kura­cję nale­żało kon­ty­nu­ować przez pięć dni, prze­rwać na trzy dni, a następ­nie wzno­wić wraz z daw­kami Ato­mi­dine na kolejne trzy do pię­ciu serii zabie­gów.

W końcu, po zasto­so­wa­niu się do powyż­szych suge­stii, zale­cono dzie­sięć kolej­nych zabie­gów oste­opa­tycz­nych. Cayce odra­dzał spo­ży­wa­nie sło­dy­czy i pro­duk­tów boga­tych w skro­bię, takich jak cukierki, cia­sta i białe pie­czywo - pole­cał nato­miast owoce, orze­chy i warzywa.

W odnie­sie­niu do przy­padku numer 2432 nie otrzy­mano żad­nych dal­szych infor­ma­cji na temat wyni­ków lecze­nia. Cho­ciaż w więk­szo­ści przy­pad­ków nie ma dal­szych rela­cji lub są one nie­jed­no­znaczne, pięć pacjen­tek poin­for­mo­wało Cayce'a, że po zasto­so­wa­niu się do zale­ceń z odczy­tów zaszły w ciążę i uro­dziły dzieci.

Bezpłodność u mężczyzn

Edgar Cayce prze­pro­wa­dził po jed­nym odczy­cie dla sied­miu męż­czyzn, wyja­śnia­jąc przy­czyny ich nie­płod­no­ści i spo­soby jej lecze­nia.

W swo­ich odczy­tach nie­płod­ność przy­pi­sy­wał ogól­nie zabu­rze­niom w funk­cjo­no­wa­niu układu hor­mo­nal­nego. We wszyst­kich przy­pad­kach uwa­żał tę cho­robę za ule­czalną. Więk­szość pacjen­tów doświad­czała zabu­rzeń towa­rzy­szą­cych nie­płod­no­ści, takich jak pro­blemy z wyda­la­niem, stres i zabu­rze­nia krą­że­nia.

Leczenie

W lecze­niu nie­płod­no­ści Cayce naj­więk­szą uwagę zwra­cał na mie­szanki zio­łowe i toniki, które miały oczysz­czać gru­czoły dokrewne i sty­mu­lo­wać pra­wi­dłowe wydzie­la­nie gru­czo­łowe. W trzech przy­pad­kach prze­pi­sał śro­dek zawie­ra­jący różne pro­por­cje wody desty­lo­wa­nej, chlorku złota i wodo­ro­wę­glanu sodu. Kilka kro­pli tej mie­szanki nale­żało dodać do wody i pić dwa razy dzien­nie. Inne zale­cane środki zawie­rały różne zioła - sar­sa­pa­rillę, bal­sam kana­dyj­ski, korzeń szcza­wiu kędzie­rza­wego, korzeń łopianu i inne. Ponadto, aby popra­wić funk­cjo­no­wa­nie gru­czo­łów dokrew­nych, Cayce prze­pi­sał olej orki­szowy, Codi­ron i Grove's Taste­less Chill Tonic.

Aby zmniej­szyć napię­cie ner­wowe zwią­zane z zabu­rze­niami endo­kry­no­lo­gicz­nymi, czte­rem pacjen­tom Cayce prze­pi­sał tygo­dniową serię zabie­gów mani­pu­la­cji krę­go­słupa. Inne zale­ce­nia tera­peu­tyczne doty­czyły zmniej­sze­nia zakwa­sze­nia orga­ni­zmu poprzez odpo­wied­nią dietę, środki prze­czysz­cza­jące lub iry­ga­cję jelita gru­bego.

Opis przypadku

Naj­bar­dziej kom­plek­sową i obszerną dia­gnozę otrzy­mał trzy­dzie­sto­sze­ścio­letni męż­czy­zna, wpi­sany do reje­stru pod nume­rem 2548. Jego nie­płod­ność była spo­wo­do­wana nagro­ma­dze­niem tok­syn we krwi, co dopro­wa­dziło do zabu­rzeń endo­kry­no­lo­gicz­nych. Cayce prze­pi­sał mu mie­szankę zio­łową z wody desty­lo­wa­nej i korze­nia szcza­wiu kędzie­rza­wego, korze­nia łopianu, kory jesionu kol­cza­stego, liści buchu (bukko brzo­zowe), korze­nia man­dra­gory, kwiatu bzu czar­nego, spi­ry­tusu zbo­żo­wego i bal­samu tolu­tań­skiego.

Dieta miała skła­dać się głów­nie z pro­duk­tów boga­tych w wita­minę B, a także owo­ców, zbóż, warzyw i mleka. Nie wolno było spo­ży­wać mięsa ani sma­żo­nych potraw.

Dodat­kowo pacjent miał spo­ży­wać nie­wielką ilość pre­pa­ratu Cal­cios roz­sma­ro­wa­nego na kra­ker­sie trzy razy w tygo­dniu. Po trzy­dnio­wej prze­rwie, dwa razy w tygo­dniu, wyko­ny­wano zabiegi oste­opa­tyczne ze szcze­gól­nym uwzględ­nie­niem oko­licy lędź­wiowo-krzy­żo­wej. W tym okre­sie czę­ścią lecze­nia miało być przyj­mo­wa­nie table­tek Grove's Taste­less Chill Tonic i Bromo Quinine. Seria zabie­gów miała zakoń­czyć się dokład­nym oczysz­cze­niem jelita gru­bego.

Nie są dostępne żadne infor­ma­cje doty­czące dal­szych dzia­łań zwią­za­nych z lecze­niem nie­płod­no­ści.

Bezpłodność związana z przodozgięciem macicy

Jede­na­ście pacjen­tek w wieku od dwu­dzie­stu do trzy­dzie­stu dzie­wię­ciu lat otrzy­mało łącz­nie czter­na­ście odczy­tów od Edgara Cayce'a. Ich nie­płod­ność przy­pi­sy­wał przo­do­po­chy­le­niu czy też nie­pra­wi­dło­wemu poło­że­niu macicy (odczyty Cayce'a ujaw­niły rów­nież inne czyn­niki odpo­wie­dzialne za nie­płod­ność).

W ponad 35% przy­pad­ków pod­wich­nię­cie krę­go­słupa - naj­czę­ściej w odcinku lędź­wiowo-krzy­żo­wym - wywie­rało nacisk na narządy roz­rod­cze, stop­niowo powo­du­jąc zmianę poło­że­nia macicy. W kolej­nych 35% przy­pad­ków jako przy­czynę nie­płod­no­ści poda­wano przo­do­po­chy­le­nie macicy, ale nie wska­zy­wano na przy­czynę tego zja­wi­ska.

W więk­szo­ści pozo­sta­łych przy­pad­ków bez­płod­ność przy­pi­sy­wano prze­krwie­niu i ner­wo­bó­lom w oko­licy mied­nicy, wyni­ka­ją­cym z prze­mo­cze­nia, prze­zię­bie­nia, prze­krwie­nia oraz pato­gen­nych zaraz­ków pozo­sta­łych po prze­zię­bie­niu i gry­pie. U wielu pacjen­tek poja­wiały się objawy towa­rzy­szące, w tym nie­re­gu­larne lub bole­sne mie­siączki, spo­ra­dyczne bóle głowy, bóle ple­ców i zawroty głowy.

Leczenie

Głów­nym celem lecze­nia było przy­wró­ce­nie i utrzy­ma­nie pra­wi­dło­wego poło­że­nia macicy. Gdy sto­so­wano się do zale­ceń Cayce'a, żadna z pacjen­tek z przo­do­zgię­ciem macicy nie wyma­gała ope­ra­cji. Cho­ciaż Cayce gene­ral­nie nie odra­dzał ope­ra­cji, to jed­nak nie zale­cał podej­mo­wa­nia nie­po­trzeb­nego ryzyka.

W ponad 60% przy­pad­ków Cayce zale­cał mani­pu­la­cję krę­go­słupa w celu sko­ry­go­wa­nia pod­wich­nięć i odchy­leń w prze­pły­wie impul­sów ner­wo­wych w dol­nej czę­ści krę­go­słupa. Zabiegi - wyko­ny­wane zazwy­czaj dwa razy w tygo­dniu przez jeden lub dwa mie­siące - miały rów­nież na celu przy­wró­ce­nie pra­wi­dło­wego poło­że­nia macicy.

Podob­nej licz­bie pacjen­tek Cayce zale­cał także różne rodzaje okła­dów, zarówno zewnętrz­nych, jak i wewnątrz­ma­cicz­nych. Jeśli cho­dzi o okłady zewnętrzne, w poszcze­gól­nych odczy­tach reko­men­do­wał gorące okłady z oleju rycy­no­wego, gorące okłady z Glyco-Thy­mo­line, gorące okłady solne oraz mokre i suche kąpiele parowe w kabi­nie. Okłady miały być sto­so­wane na macicę i brzuch pomię­dzy zabie­gami mani­pu­la­cji krę­go­słupa, przed men­stru­acją. Nie podano żad­nych kon­kret­nych zale­ceń doty­czą­cych okła­dów wewnątrz­ma­cicz­nych.

Aby zmniej­szyć prze­krwie­nie i dys­kom­fort w oko­licy mied­nicy, Cayce zale­cał zimne prysz­nice w ponad 25% przy­pad­ków. Reko­men­do­wał także roz­twory wodne Ato­mi­dine (jedna łyżeczka na litr cie­płej wody) lub Glyco-Thy­mo­line (rów­nież jedna łyżeczka na litr cie­płej wody). Płu­ka­nia nale­żało wyko­ny­wać na kilka dni przed bole­snym cyklem men­stru­acyj­nym lub w jego trak­cie. Ponadto, aby zapew­nić orga­ni­zmowi nie­zbędne skład­niki odżyw­cze, Cayce suge­ro­wał dwóm pacjent­kom przyj­mo­wa­nie nie­wiel­kich dawek chlorku złota i bromku sodu roz­pusz­czo­nych w wodzie.

Opis przypadku

Cayce prze­pro­wa­dził trzy odczyty doty­czące nie­płod­no­ści u dwu­dzie­stocz­te­ro­let­niej kobiety, któ­rej przy­pa­dek ozna­czono nume­rem 578. Stwier­dził, że pacjentka cier­piała na przo­do­zgię­cie macicy spo­wo­do­wane pod­wich­nię­ciami krę­go­słupa w oko­licy kości ogo­no­wej.

Przede wszyst­kim zale­cił mani­pu­la­cję całego krę­go­słupa, zwłasz­cza kości ogo­no­wej i oko­licy lędź­wiowo-krzy­żo­wej. Zabiegi miały być wyko­ny­wane dwa razy w tygo­dniu przez kilka tygo­dni, z dwutygo­dniową prze­rwą, a następ­nie wzno­wione.

Dla poprawy krą­że­nia krwi i limfy oraz wzmoc­nie­nia mię­śni brzu­cha i mied­nicy Cayce zale­cał regu­larne ćwi­cze­nia fizyczne. Jed­nym z nich było wyko­ny­wa­nie ruchów okręż­nych nogami w pozy­cji leżą­cej, z cia­łem pod­par­tym na łok­ciach. Tak zwane ćwi­cze­nie "świeca", w połą­cze­niu z ćwi­cze­niem "rowe­rek", dzia­łało na podob­nej zasa­dzie. Zale­cano rów­nież masaże w celu uspraw­nie­nia pro­cesu wyda­la­nia i zła­go­dze­nia bole­snych mie­sią­czek.

Pacjentka zasto­so­wała się do rady Cayce'a, po pew­nym cza­sie zaszła w ciążę i uro­dziła dziecko.

Bezsenność

Bez­sen­ność to zabu­rze­nie, które w pew­nych momen­tach życia może dotknąć każ­dego. Powo­dują je czyn­niki fizyczne lub emo­cjo­nalne albo połą­cze­nie obu tych czyn­ni­ków. Strach, nie­po­kój i inne zmar­twie­nia są czę­stymi przy­czy­nami bez­sen­no­ści. Nad­wraż­li­wość na nie­które pokarmy, nad­mierne oświe­tle­nie, a nawet nie­wy­godne łóżko mogą pro­wa­dzić do tego zabu­rze­nia. Pokarmy zawie­ra­jące kofe­inę, takie jak her­bata, kawa i napoje typu cola, rów­nież mogą powo­do­wać bez­sen­ność.

W swo­ich odczy­tach Edgar Cayce zawarł ponad trzy­sta pięć­dzie­siąt odnie­sień do bez­sen­no­ści. Tutaj sku­pimy się jed­nak tylko na sie­dem­dzie­się­ciu dwóch oso­bach w wieku od czte­rech do sie­dem­dzie­się­ciu ośmiu lat, które otrzy­mały łącz­nie sie­dem­dzie­siąt dzie­więć odczy­tów na ten temat. Nie­które z tych osób cier­piały oczy­wi­ście rów­nież na inne dole­gli­wo­ści fizyczne. Potwier­dza to pogląd, że bez­sen­ność jest obja­wem innych zabu­rzeń.

Cayce pora­dził kie­dyś, by dobrze wyko­rzy­sty­wać czas, kiedy nie może się zasnąć. Pacjent numer 2051 zapy­tał go: "Dla­czego budzę się o czwar­tej nad ranem? Jak mogę to kon­tro­lo­wać?". Cayce odpo­wie­dział: "Czę­ściowo jest to nawyk, a czę­ściowo reak­cja fizyczna. Nie powi­nie­neś pró­bo­wać kon­tro­lo­wać swo­jej bez­sen­no­ści, ale raczej ją wyko­rzy­stać. Kiedy się budzisz, poświęć co naj­mniej trzy­dzie­ści minut na medy­ta­cję nad tym, czego ocze­ku­jesz od sie­bie tego dnia. Szybko nauczysz się spać dłu­żej niż tylko przez następną godzinę".

Przy­czyny bez­sen­no­ści w poszcze­gól­nych przy­pad­kach znacz­nie się róż­niły. W około jed­nej trze­ciej z nich głów­nym powo­dem zabu­rzeń snu były pro­blemy emo­cjo­nalne. W pozo­sta­łych przy­pad­kach Cayce wska­zy­wał na połą­cze­nie czyn­ni­ków emo­cjo­nal­nych i fizycz­nych.

Fizyczne przy­czyny bez­sen­no­ści były zróż­ni­co­wane i obej­mo­wały cukrzycę, meno­pauzę, zapa­le­nie sta­wów, powi­kła­nia poope­ra­cyjne oraz nowo­twory. Scho­rze­nia psy­chiczne nale­żały do szer­szej kate­go­rii. Naj­czę­ściej wymie­nianą przy­czyną była nie­pra­wi­dłowa prze­miana mate­rii. Zabu­rze­nia tego rodzaju powo­do­wały nad­mierną pro­duk­cję tok­syn, które zabu­rzały funk­cjo­no­wa­nie układu ner­wo­wego, przy­czy­nia­jąc się do bez­sen­no­ści. W ośmiu przy­pad­kach przy­czyną bez­sen­no­ści było rów­nież uci­ska­nie krę­go­słupa.

Leczenie

W lecze­niu pacjen­tów cier­pią­cych na bez­sen­ność Cayce sku­piał się przede wszyst­kim na fizycz­nych i emo­cjo­nal­nych przy­czy­nach tego scho­rze­nia. Metody lecze­nia róż­niły się w zależ­no­ści od indy­wi­du­al­nych potrzeb. Nie ma jed­nej metody lecze­nia, którą można by uznać za ide­alną dla bez­sen­no­ści.

Naj­czę­ściej zale­caną metodą fizjo­te­ra­pii była elek­tro­te­ra­pia, o któ­rej Cayce wspo­mniał czter­dzie­ści jeden razy, w tym dwa­dzie­ścia pięć razy w odnie­sie­niu do zabie­gów "radio­ak­tyw­nych". Zabiegi te zostały spe­cjal­nie zapro­jek­to­wane w celu zrów­no­wa­że­nia ukła­dów krą­że­nia i ner­wo­wego, aby uła­twić relak­sa­cję i wewnętrzną har­mo­nię. Według Cayce'a można było osią­gnąć lep­sze wyniki, jeśli zabieg wyko­ny­wany był tuż przed medy­ta­cją lub w jej trak­cie. W kilku przy­pad­kach Cayce zale­cał rów­nież sto­so­wa­nie elek­trycz­nego urzą­dze­nia do masażu ze względu na jego dzia­ła­nie relak­su­jące.

W trzy­dzie­stu dwóch przy­pad­kach Cayce udzie­lił porad doty­czą­cych diety. Więk­szość jego suge­stii doty­czą­cych lek­ko­straw­nych posił­ków mogła popra­wić jakość odpo­czynku, ale tylko jedna rada doty­czyła kon­kret­nie bez­sen­no­ści - Cayce zale­cał picie szklanki mleka z łyżeczką miodu przed snem.

Dwa­dzie­ścia trzy razy Cayce zale­cał "nasta­wia­nie krę­go­słupa" (mani­pu­la­cja krę­go­słupa) w celu zła­go­dze­nia napię­cia w tym obsza­rze. W dwu­dzie­stu przy­pad­kach reko­men­do­wał masaż jako metodę relak­sa­cji. Pod­czas masażu wcie­rano w skórę różne sub­stan­cje, w tym olej ara­chi­dowy, mie­szankę łoju owczego i inne olejki.

Aby usu­nąć tok­syny z orga­ni­zmu, w dzie­wię­ciu przy­pad­kach Cayce zale­cał metody sty­mu­lu­jące wyda­la­nie w postaci iry­ga­cji jelita gru­bego, lewa­tyw i środ­ków prze­czysz­cza­ją­cych.

Sie­dem razy Cayce zale­cał środki wspo­ma­ga­jące tra­wie­nie, takie jak suple­ment Al-Caroid i wodo­ro­wę­glan sodu. Zgod­nie z odczy­tami oba te pre­pa­raty miały poma­gać w roz­luź­nie­niu ciała. Inne pośred­nie metody lecze­nia, wspo­mniane w ponad pię­ciu przy­pad­kach, obej­mo­wały sto­so­wa­nie Ato­mi­dine, róż­nych okła­dów i hydro­te­ra­pii.

W dzie­się­ciu przy­pad­kach Cayce zale­cił ćwi­cze­nia fizyczne, mające na celu zmę­cze­nie ciała i wymu­sze­nie głęb­szego odpo­czynku. Poświę­cił rów­nież uwagę ducho­wym aspek­tom bez­sen­no­ści. Uwa­żał, że odgry­wają one zna­czącą rolę. Dzie­się­ciu oso­bom zapro­po­no­wał dzia­ła­nia sprzy­ja­jące roz­wo­jowi ducho­wemu, takie jak medy­ta­cja i czy­ta­nie Biblii, a dwóm oso­bom - ćwi­cze­nia umy­słowe.

Opis przypadku

Dwa­dzie­ścia sześć osób zasto­so­wało się do rady Cayce'a i osią­gnęło dobre wyniki w lecze­niu bez­sen­no­ści. Od pozo­sta­łych pacjen­tów nie otrzy­mano żad­nych infor­ma­cji.

Jedną z pacjen­tek, dla któ­rej spo­rzą­dzono dodat­kowy raport zdro­wotny w aktach pod nume­rem 515, była czter­dzie­sto­let­nia kobieta. Postę­po­wała ona zgod­nie z radami Cayce'a zawar­tymi w dwóch odczy­tach poświę­co­nych sze­re­gowi dole­gli­wo­ści, w tym zabu­rze­niom snu. Cayce twier­dził, że w jej przy­padku bez­sen­ność była spo­wo­do­wana bra­kiem koor­dy­na­cji układu ner­wo­wego, co było wyni­kiem spo­wol­nio­nego krą­że­nia i dys­funk­cji gru­czo­łów.

Cayce począt­kowo zale­cił kobie­cie zaży­wa­nie mie­szanki zio­ło­wej zawie­ra­ją­cej uspo­ka­ja­jącą wale­rianę. Następ­nie pora­dził jej, aby brała gorące kąpiele, co miało pomóc w usu­nię­ciu tok­syn nagro­ma­dzo­nych w orga­ni­zmie z powodu powol­nego krą­że­nia krwi. Kąpiele te miały odby­wać się dwa razy w tygo­dniu przez pół mie­siąca. Po kąpieli nale­żało wyko­ny­wać dwu­dzie­sto- lub trzy­dzie­sto­mi­nu­towe masaże całego ciała, uży­wa­jąc olej­ków (Cayce nie spre­cy­zo­wał jakich) oraz alko­holu do nacie­ra­nia.

Cayce reko­men­do­wał rów­nież codzienne zabiegi "radio­ak­tywne". Zabiegi miały być wyko­ny­wane w okre­sach odpo­czynku i trwać co naj­mniej od trzy­dzie­stu minut do godziny, lub do pół­to­rej godziny, jeśli pożą­da­nym efek­tem miał być sen.

Do diety pacjentki wpro­wa­dzono łatwo przy­swa­jalne pro­dukty spo­żyw­cze, takie jak owoce i soki cytru­sowe. Cayce szcze­gól­nie pole­cał sałatki na lunch. Kobieta miała jeść ryby lub drób. Ponadto reko­men­do­wał picie dużych ilo­ści wody w celu oczysz­cze­nia orga­ni­zmu.

W dru­gim odczy­cie, doty­czą­cym przy­padku numer 515, Cayce stwier­dził, że do masażu należy sto­so­wać mirrę. Następ­nie trzeba było nało­żyć war­stwę roz­grze­wa­jącą. Cayce zale­cał doustne przyj­mo­wa­nie oliwy z oli­wek - jako śro­dek wspo­ma­ga­jący wyda­la­nie.

Białaczka

Bia­łaczka - rodzaj nowo­tworu krwi - jest cho­robą tka­nek krwio­twór­czych, cha­rak­te­ry­zu­jącą się two­rze­niem nie­pra­wi­dło­wych bia­łych krwi­nek. Cho­ro­bie towa­rzy­szą ane­mia, osła­bie­nie, bóle sta­wów i powięk­sze­nie węzłów chłon­nych.

Edgar Cayce prze­pro­wa­dził odczyty dla dwu­dzie­stu pię­ciu osób cier­pią­cych na bia­łaczkę lub pre­dys­po­no­wa­nych do tej cho­roby. Poni­żej prze­ana­li­zu­jemy metody lecze­nia tej cho­roby, sku­pia­jąc się na dzie­się­ciu pacjen­tach w róż­nym wieku - od dzieci po osoby star­sze. Dla tej grupy pacjen­tów Cayce prze­pro­wa­dził łącz­nie trzy­na­ście odczy­tów.

Główną przy­czyną cho­roby, wymie­nioną przez Cayce'a w około poło­wie przy­pad­ków, były zabu­rze­nia krą­że­nia wywo­łane infek­cją, ane­mią lub zabu­rze­niami che­micz­nymi. W 15% przy­pad­ków wystę­po­wały rów­nież zabu­rze­nia wyda­la­nia, powo­du­jące gro­ma­dze­nie się tok­syn we krwi. W jed­nym ze swo­ich odczy­tów Cayce stwier­dził, że bia­łaczka jest spo­wo­do­wana "bra­kiem rów­no­wagi che­micz­nej w orga­ni­zmie, któ­rej siły są tak aktywne w krwio­biegu pod­czas asy­mi­la­cji, że nisz­czą oso­cze ota­cza­jące ery­tro­cyty. W ten spo­sób powstaje cho­roba oso­cza lub bra­kuje hemo­glo­biny wytwa­rza­ją­cej siły krzep­nię­cia w stru­mie­niu oso­cza, albo białe krwinki są tak zmie­szane z czer­wo­nymi krwin­kami, że to oso­cze nisz­czą" (2699-1).

Cayce wspo­mi­nał cza­sem rów­nież o zabu­rze­niach funk­cjo­no­wa­nia gru­czo­łów. W kilku przy­pad­kach zauwa­żył powięk­sze­nie śle­dziony - narządu odpo­wie­dzial­nego za pro­duk­cję czer­wo­nych krwi­nek - i wska­zy­wał, że zabu­rze­nia jej pracy mogły pro­wa­dzić do znacz­nego spadku ich liczby.

Leczenie

W przy­padku bia­łaczki Cayce zazwy­czaj reko­men­do­wał pro­ste metody lecze­nia. W około 60% przy­pad­ków zale­cał różne formy elek­tro­te­ra­pii, w tym pro­mie­nio­wa­nie ultra­fio­le­towe, rtę­ciowe, świa­tło krze­mowe, "mokre ogniwo", tera­pie "radio­ak­tywne", okłady radowe i świa­tło pod­czer­wone. Cayce okre­ślał, że pro­mie­nie ultra­fio­le­towe powinny prze­cho­dzić przez zie­lone "lecz­ni­cze" szkło, dzia­ła­jące jak spe­cjalny filtr. Szkło miało być umiesz­czone trzy­dzie­ści pięć cen­ty­me­trów od ciała, a lampa w odle­gło­ści jed­nego metra. Napro­mie­nio­wa­nie powinno obej­mo­wać plecy, zwłasz­cza w oko­licy żeber i śle­dziony. W jed­nym ze swo­ich odczy­tów Cayce usta­lił, że takie zabiegi powinny być wyko­ny­wane co drugi dzień.

W 50% przy­pad­ków zale­cano włą­cze­nie do diety pro­duk­tów krwio­twór­czych. Uznał pro­dukty takie, jak wyciąg z wątroby zwie­rzę­cej, wątroba cie­lęca, bulion wołowy, świeży sok poma­rań­czowy i surowe warzywa za nie­zbędne dla doda­nia krwi nowej wital­no­ści - miały one sta­no­wić ele­ment codzien­nej diety.

W odnie­sie­niu do 40% przy­pad­ków zale­cał trans­fu­zje krwi. Miało to na celu usu­nię­cie nie­zdro­wej krwi i przy­wró­ce­nie orga­ni­zmowi jej zdro­wej, nor­mal­nej postaci.

W 30% przy­pad­ków Cayce prze­pi­sał różne zastrzyki - atro­pinę, eks­trakt z wątroby oraz roz­twory jodu i soli. W poważ­niej­szych przy­pad­kach konieczne były cza­sem zarówno zastrzyki, jak i trans­fu­zje.

W podob­nej licz­bie przy­pad­ków zale­cano sto­so­wa­nie pre­pa­ratu Ato­mi­dine. Typowa dawka wyno­siła od trzech do pię­ciu kro­pli leku roz­pusz­czo­nego w wodzie, przyj­mo­wa­nego w cyklach pię­cio­dnio­wych.

Opis przypadku

Więk­szość osób, które otrzy­mały odczyty doty­czące bia­łaczki, znaj­do­wała się już w zaawan­so­wa­nym sta­dium cho­roby, a dostępne raporty wska­zują zazwy­czaj na nie­ko­rzystne wyniki. Jedna osoba zgło­siła jed­nak poprawę po zasto­so­wa­niu się do zale­ceń Cayce'a. U pacjenta numer 3616 zdia­gno­zo­wano bia­łaczkę lim­fa­tyczną, a leka­rze dawali mu dwa mie­siące życia. Cayce uwa­żał jed­nak, że cho­roba w jego przy­padku nie musi być śmier­telna. Sie­dem mie­sięcy po prze­pro­wa­dzo­nym odczy­cie męż­czy­zna na­dal żył, cho­ciaż wciąż bory­kał się z pew­nymi pro­ble­mami.

Szcze­gó­łowe wyja­śnie­nie przy­padku bia­łaczki leczo­nej przez Cayce'a doty­czyło czter­na­sto­let­niego chłopca, który otrzy­mał jeden odczyt poświę­cony tej cho­ro­bie. Dia­gnoza medyczna dla pacjenta numer 2488 brzmiała: ostra bia­łaczka lim­fa­tyczna i powięk­szona śle­dziona. Cayce uwa­żał, że cho­roba, przy­naj­mniej na tym eta­pie, była raczej ane­mią niż bia­łaczką. Prze­wi­dział, że jeśli instruk­cje zawarte w odczy­cie będą dokład­nie prze­strze­gane, zabu­rze­nia krwi mogą zostać sko­ry­go­wane, pod warun­kiem, że trans­fu­zje krwi przy­niosą wię­cej korzy­ści niż szkód. Cayce wyra­ził w swo­ich odczy­tach zanie­po­ko­je­nie jako­ścią trans­fu­zji. Ponie­waż nie przy­no­siły one ocze­ki­wa­nych rezul­ta­tów, pierw­szą radą Cayce'a było zacho­wa­nie szcze­gól­nej ostroż­no­ści przy wybo­rze krwi do trans­fu­zji.

Aby zwięk­szyć korzy­ści pły­nące z trans­fu­zji, Cayce zale­cał sto­so­wa­nie krót­ko­fa­lo­wego świa­tła ultra­fio­le­to­wego w oko­licy żeber i krę­go­słupa. Zabiegi te nie powinny trwać dłu­żej niż minutę. Pomię­dzy źró­dłem świa­tła a cia­łem nale­żało umie­ścić zie­loną szklaną płytkę.

Aby wes­przeć orga­nizm struk­tu­ral­nie i wyeli­mi­no­wać ane­mię, po radio­te­ra­pii nale­żało wyko­nać mani­pu­la­cję krę­go­słupa. Cayce pod­kre­ślał potrzebę odpo­czynku. Dziecko powinno otrzy­my­wać sok poma­rań­czowy i wątrobę lub łatwo przy­swa­jalny eks­trakt z wątroby, przy czym Cayce utrzy­my­wał, że skład­niki odżyw­cze pocho­dzące z poży­wie­nia są lep­sze niż te dostar­czane w postaci wita­min lub zastrzy­ków.

Cayce został zapy­tany o fos­for, który leka­rze zamie­rzali podać chłopcu. Zale­cał sto­so­wa­nie go tylko w osta­tecz­no­ści, jeśli jed­no­cze­śnie nastą­piłby wzrost tem­pe­ra­tury i liczby bia­łych krwi­nek.

Cho­ciaż matka dziecka była zado­wo­lona z odczytu, rano liczba bia­łych krwi­nek chłopca była nieco wyż­sza, więc zale­cono lecze­nie fos­fo­rem. Leka­rze zgo­dzili się jed­nak zasto­so­wać dietę i tera­pię świa­tłem reko­men­do­waną przez Cayce'a.

Zgło­szono, że po kilku dniach chło­piec wstał z łóżka i zaczął cho­dzić. Jed­nak zgod­nie z rapor­tem prze­sła­nym przez szpi­tal dziecko nie reago­wało na żadne lecze­nie i zmarło dwa tygo­dnie póź­niej.

Biegunka

Bie­gunka cha­rak­te­ry­zuje się zwięk­szoną czę­sto­tli­wo­ścią wypróż­nień i płyn­no­ścią stolca. Edgar Cayce omó­wił ją w pię­ciu odczy­tach prze­ka­za­nych czte­rem oso­bom.

Cayce opi­sał bie­gunkę jako stan cha­rak­te­ry­zu­jący się nad­mier­nym krą­że­niem w prze­wo­dzie pokar­mo­wym. Jako główną przy­czynę podał osła­bione tra­wie­nie i wchła­nia­nie.

W dwóch przy­pad­kach bie­gunka była następ­stwem ope­ra­cji. Inne czyn­niki, które miały na to wpływ, to środki prze­czysz­cza­jące, zepsute zęby, zabu­rze­nia ner­wowe i stres, uboga w skład­niki odżyw­cze dieta oraz obec­ność tok­syn w orga­ni­zmie.

Leczenie

Cho­ciaż metody lecze­nia bie­gunki sto­so­wane przez Cayce'a były zróż­ni­co­wane, kładł on nacisk na wspo­ma­ga­nie tra­wie­nia, poprawę wital­no­ści i krą­że­nia. W swo­jej die­cie pod­kre­ślał zna­cze­nie pokar­mów o wła­ści­wo­ściach odkwa­sza­ją­cych, odżyw­czych i łatwo przy­swa­jal­nych, takich jak owoce i soki owo­cowe (gruszki, owoce cytru­sowe), warzywa surowe i goto­wane oraz lek­kie białka (zupa z mał­żami, ryby, drób i woło­wina). W jed­nym ze swo­ich odczy­tów prze­strze­gał przed spo­ży­wa­niem nad­mier­nych ilo­ści skrobi, a w innym odra­dzał łącze­nie cukru i skrobi, spo­ży­wa­nie sma­żo­nych potraw, napo­jów gazo­wa­nych i moc­nego alko­holu.

Wspo­mi­nał rów­nież o innych spo­so­bach poprawy tra­wie­nia. Zale­cał picie naparu z rumianku, żucie korze­nia ałunu (oba przed posił­kami), suple­ment Alca­roid (pod­czas posił­ków) i zaży­wa­nie oliwy z oli­wek. W dwóch wykła­dach nad­mie­nił o połą­cze­niu wyciągu z wątroby z pep­syną mle­cza­nową i mle­kiem bizmu­to­wym, roz­pusz­czo­nym i przyj­mo­wa­nym w wodzie. W jed­nym przy­padku mówił o wspo­ma­ga­niu meta­bo­li­zmu poprzez iry­ga­cję jelita gru­bego i okłady z oleju rycy­no­wego.

Cza­sami zale­cał włą­cze­nie do diety łatwo przy­swa­jal­nego żelaza. W jed­nym z odczy­tów wspo­mniał o leku Adi­ron, który miał uzu­peł­niać nie­do­bór żelaza, a w innym o leku Codi­ron. Źró­dła żelaza w die­cie obej­mo­wały bulion wołowy i nie­które owoce, takie jak gruszki i owoce cytru­sowe. Z kolei jako źró­dło fos­foru Cayce zale­cał zupę z mał­żami (w jed­nym odczy­cie).

Nasta­wia­nie krę­go­słupa i masaż były dwiema meto­dami sto­so­wa­nymi w celu poprawy krą­że­nia i ogól­nego odprę­że­nia ciała. Cayce wspo­mniał o nich dwu­krot­nie. Zabiegi oste­opa­tyczne miały być wyko­ny­wane czę­ściej lub rza­dziej, w serii co naj­mniej trzech do czte­rech nasta­wień. Masaż miał być dodat­kiem do hydro­te­ra­pii, która w jed­nym kon­kret­nym przy­padku obej­mo­wała okłady z zim­nej i gorą­cej wody.

Cayce dwu­krot­nie suge­ro­wał zacho­wa­nie pozy­tyw­nego nasta­wie­nia. Pew­nej kobie­cie pora­dził, aby sku­piła się na poma­ga­niu innym.

Opis przypadku

W przy­padku sześć­dzie­się­cio­sied­mio­let­niej kobiety (pacjentka o nume­rze 2085) bie­gunka wystą­piła w wyniku błę­dów żywie­nio­wych. Spo­ży­wała ona zbyt dużo pokar­mów zawie­ra­ją­cych skro­bię i cukier, co miało u niej wpływ na ciśnie­nie krwi, serce, wątrobę, drogi żół­ciowe, trzustkę i nerki. Nie­wła­ściwa dieta w połą­cze­niu z innymi cho­ro­bami, na które cier­piała, spo­wo­do­wała u kobiety zabu­rze­nia żołąd­kowo-jeli­towe. Cayce uwa­żał, że cho­roba szybko ustąpi, jeśli pacjentka podej­mie odpo­wied­nie dzia­ła­nia. Lecze­nie zale­cone przez Cayce'a pole­gało przede wszyst­kim na prze­strze­ga­niu diety.

Pierw­szego dnia pacjentka miała spo­ży­wać wyłącz­nie owoce i pić soki. Cayce zale­cał owoce cytru­sowe i inne łatwo przy­swa­jalne pro­dukty spo­żyw­cze. Reko­men­do­wał szcze­gól­nie goto­wane topi­nam­bury (powszech­nie znane jako kar­czo­chy jero­zo­lim­skie) w por­cjach trzy razy w tygo­dniu, surowe i goto­wane warzywa (fasola, socze­wica, zie­lone warzywa liścia­ste) oraz lek­kie białka (ryby, drób).

Zale­cał rów­nież sto­so­wa­nie okła­dów z oleju rycy­no­wego na oko­lice wątroby, trzy razy w tygo­dniu przez godzinę. Aby popra­wić wyda­la­nie i zła­go­dzić napię­cie mię­dzy wątrobą a ser­cem, Cayce reko­men­do­wał trzy do czte­rech zabie­gów oste­opa­tycz­nych. Szcze­gólną uwagę nale­żało zwró­cić na dolne kręgi szyjne i górne kręgi pier­siowe.

Aby wspo­móc pro­ces wchła­nia­nia, Cayce suge­ro­wał codzienne spo­ży­wa­nie łyżeczki mleka bizmu­to­wego z dzie­się­cioma kro­plami elik­siru pep­syny mle­cza­no­wej, zmie­sza­nych z wodą.

Bielactwo

Bie­lac­two to cho­roba, która cha­rak­te­ry­zuje się poja­wie­niem się bia­łych plam na skó­rze. Wystę­puje tylko u 1% popu­la­cji i jest spo­wo­do­wana znisz­cze­niem komó­rek barw­ni­ko­wych.

Edgar Cayce prze­pro­wa­dził odczyty na ten temat dla sze­ściu osób. Sądził, że z uwagi na to, iż w nie­któ­rych przy­pad­kach cho­roba roz­wi­jała się przez wiele lat, lecze­nie potrwa od kilku mie­sięcy do roku, zanim osią­gnie pełną sku­tecz­ność.

W swo­ich bada­niach nad bie­lac­twem, opar­tych na odczy­tach, Cayce doszedł do wnio­sku, że cho­roba ta jest spo­wo­do­wana zabu­rze­niami pig­men­ta­cji skóry w jej wewnętrz­nych war­stwach, wsku­tek obec­no­ści czą­stek odpa­do­wych w krą­że­niu powierzch­nio­wym, które nie zostały pra­wi­dłowo usu­nięte przez orga­nizm.

Leczenie

W lecze­niu bie­lac­twa Cayce sku­piał się przede wszyst­kim na die­cie, uwa­ża­jąc ją za pod­stawę pra­wi­dło­wego meta­bo­li­zmu. Wszyst­kie jego zale­ce­nia doty­czące lecze­nia kon­cen­tro­wały się na koniecz­no­ści utrzy­ma­nia diety zasa­do­wej, która pozwa­lała zacho­wać rów­no­wagę kwa­sowo-zasa­dową i skła­dała się głów­nie z owo­ców cytru­so­wych oraz zie­lo­nych warzyw. Cayce zale­cał wyklu­cze­nie z diety wie­przo­winy, sma­żo­nych potraw i pro­duk­tów boga­tych w skro­bię.

W czte­rech przy­pad­kach zale­cono sto­so­wa­nie "mokrego ogniwa" z roz­two­rem chlorku złota lub pro­mie­nio­wa­nia fio­le­to­wego, jako sku­teczny spo­sób na przy­wró­ce­nie pra­wi­dło­wego przy­swa­ja­nia skład­ni­ków odżyw­czych i sty­mu­la­cję krą­że­nia.

W celu oczysz­cze­nia i detok­sy­ka­cji gru­czo­łów zale­cano Ato­mi­dine raz dzien­nie przez różny okres czasu. Reko­men­do­wana dawka w trzech przy­pad­kach wyno­siła jedną kro­plę roz­pusz­czoną w pół szklanki wody, przyj­mo­waną codzien­nie rano przed posił­kiem. W dwóch przy­pad­kach uznano, że konieczne jest sto­so­wa­nie toni­ków zio­ło­wych zawie­ra­ją­cych ambro­zję, aby wspo­móc pro­cesy przy­swa­ja­nia. Inne skład­niki aktywne obej­mo­wały bal­sam tolu­tań­ski, elik­sir z kory chi­nowca i elik­sir pep­syny mle­cza­no­wej.

W dwóch przy­pad­kach Cayce pod­kre­ślił zna­cze­nie środ­ków prze­czysz­cza­ją­cych. Zale­cał czę­ste płu­ka­nie jelita gru­bego, aż do uzy­ska­nia zauwa­żal­nej poprawy ogól­nego stanu zdro­wia.

Opis przypadku

Pod­czas pierw­szego bada­nia pacjentka (numer przy­padku 236) skar­żyła się, że kilka lat temu na jej szyi zaczęły poja­wiać się białe plamy, które obec­nie wystę­pują rów­nież na dło­niach i ramio­nach. Cayce stwier­dził, że zabu­rze­nia wyda­la­nia i przy­swa­ja­nia sub­stan­cji odżyw­czych wpły­nęły na krą­że­nie powierzch­niowe dłoni, zmie­nia­jąc pig­men­ta­cję w głęb­szych war­stwach skóry.

W pierw­szym z odczy­tów prze­pi­sał mie­szankę zio­łową skła­da­jącą się z zie­lo­nej ambro­zji, korze­nia sasa­fra­so­wego, kory chi­nowca, spi­ry­tusu zbo­żo­wego i bal­samu tolu­tań­skiego - przy­go­to­waną i sto­so­waną zgod­nie ze ści­śle okre­ślo­nymi zale­ce­niami.

Dieta pacjenta miała obej­mo­wać zie­lone warzywa i inne pro­dukty o cha­rak­te­rze zasa­do­wym. Nale­żało uni­kać spo­ży­wa­nia posił­ków w połu­dnie. Cayce zale­cał rów­nież spo­ra­dyczne płu­ka­nie jelita gru­bego i przyj­mo­wa­nie nie­wiel­kich dawek Petro­la­garu (środka prze­czysz­cza­ją­cego).

Sześć mie­sięcy póź­niej pacjentka poin­for­mo­wała, że bie­lac­two prze­stało się roz­prze­strze­niać. Pod­czas dru­giej sesji Cayce zale­cił sto­so­wa­nie "pro­mieni fio­le­to­wych" każ­dego wie­czoru, począt­kowo w trzy­dzie­sto­mi­nu­to­wych odstę­pach, w czte­rech do pię­ciu eks­po­zy­cjach obej­mu­ją­cych układ mózgowo-rdze­niowy, stop­niowo roz­sze­rza­jąc zasto­so­wa­nie na splot ramienny i splot sło­neczny, następ­nie nerw kul­szowy, a na końcu koń­czyny dolne. "Pro­mie­nie fio­le­towe" miały być sto­so­wane przez trzy­dzie­ści dni, a następ­nie przez pięć dni miała być prze­pro­wa­dzana seria zabie­gów wzmac­nia­ją­cych z zasto­so­wa­niem ambro­zji.

Cho­ciaż począt­kowo odno­to­wano poprawę, po dru­gim odczy­cie pacjentka nie prze­ka­zała żad­nych dal­szych infor­ma­cji na temat wyni­ków lecze­nia.

Blizny

W trzy­dzie­stu jeden odczy­tach, które Edgar Cayce prze­ka­zał trzy­dzie­stu jeden pacjen­tom, roz­róż­niono dwa różne rodzaje blizn. Pierw­szy rodzaj blizn był spo­wo­do­wany ranami zewnętrz­nymi, takimi jak nacię­cia chi­rur­giczne, opa­rze­nia lub urazy. Drugi rodzaj blizn to bli­zny wewnętrzne spo­wo­do­wane nagro­ma­dze­niem tkanki wewnątrz ciała. W pierw­szym przy­padku lecze­nie sku­piało się wyłącz­nie na miej­sco­wym zasto­so­wa­niu olej­ków lecz­ni­czych.

Jed­nakże, aby zre­du­ko­wać i wyeli­mi­no­wać wewnętrzną grupę tka­nek, konieczne było zasto­so­wa­nie zupeł­nie innych metod lecze­nia wewnętrz­nego i zewnętrz­nego. Dla­tego przed­sta­wiamy dwie różne metody lecze­nia blizn.

Leczenie - blizny zewnętrzne

Zale­ce­nia Edgara Cayce'a doty­czące lecze­nia blizn zewnętrz­nych były podobne we wszyst­kich osiem­na­stu przy­pad­kach. Wyma­gały one jedy­nie przy­go­to­wa­nia olejku do sto­so­wa­nia miej­sco­wego, który nale­żało deli­kat­nie wma­so­wy­wać w bli­znę co naj­mniej dwa razy dzien­nie.

W pra­wie 75% przy­pad­ków Cayce zale­cał sto­so­wa­nie czy­stego olejku kam­fo­ro­wego lub mie­szanki olejku kam­fo­ro­wego z innymi olej­kami. Naj­czę­ściej reko­men­do­wał słodką oliwę z oli­wek (olej roślinny) lub mie­szankę oleju ara­chi­do­wego i lano­liny. W kilku odczy­tach dora­dzał sto­so­wa­nie innych sub­stan­cji, takich jak pod­grzana oliwa z oli­wek i mirra, oliwa z oli­wek i masło kaka­owe lub oliwa z oli­wek i maść Ungu­en­tine. Kon­se­kwent­nie jed­nak zale­cał ole­jek kam­fo­rowy jako: "naj­lep­szy śro­dek do usu­wa­nia blizn lub tkanki bli­zno­wa­tej z dowol­nej czę­ści ciała" (1566-4).

W kilku przy­pad­kach, pod­czas oma­wia­nia lecze­nia blizn, Cayce poru­szył kwe­stię kar­micz­nej natury pro­blemu. Dwóm pacjent­kom, któ­rych bli­zny szpe­ciły twa­rze, wyja­śnił, że są one fizycz­nym prze­ja­wem szko­dli­wych postaw men­tal­nych, które przy­jęły w prze­szło­ści.

We wszyst­kich przy­pad­kach Cayce stwier­dził jed­nak, że bli­zny można wyle­czyć, a skóra powróci nie­mal do pier­wot­nego stanu. Wyma­gało to jed­nak lecze­nia, wytrwa­ło­ści i cier­pli­wo­ści.

Leczenie - blizny wewnętrzne

Trzy­na­ście przy­pad­ków blizn wewnętrz­nych było zwią­za­nych z two­rze­niem się tkanki bli­zno­wa­tej we wraż­li­wych obsza­rach wewnętrz­nych ciała. Cayce zazwy­czaj przy­pi­sy­wał ten stan zabu­rze­niom krą­że­nia i/lub braku koor­dy­na­cji mię­dzy ukła­dem ner­wo­wym a ukła­dem hor­mo­nal­nym. Na przy­kład w przy­padku ozna­czo­nym nume­rem 3601 bli­zny oskrze­lowe poja­wiły się w wyniku odchy­leń w prze­pły­wie impul­sów ner­wo­wych w krę­gach szyj­nych i gór­nych krę­gach pier­sio­wych, co zakłó­ciło pra­wi­dłowe krą­że­nie krwi w oskrze­lach i tcha­wicy, powo­du­jąc "pogru­bie­nie ścia­nek tkanki". W nie­któ­rych przy­pad­kach do powsta­nia blizn przy­czy­niły się blo­kady w krwio­biegu i innych ukła­dach orga­ni­zmu. W jed­nym przy­padku nagro­ma­dze­nie blizn na kręgu szyj­nym dopro­wa­dziło nie­mal do śle­poty pacjenta.

W przy­pad­kach blizn wewnętrz­nych lecze­nie pra­wie zawsze obej­mo­wało masaż i/lub mani­pu­la­cję krę­go­słupa w obsza­rach pokry­tych bli­znami. Zale­cano masaże neu­ro­pa­tyczne lub elek­tryczne. Ponadto w ponad 40% przy­pad­ków Cayce zale­cał sto­so­wa­nie soli Epsom lub okła­dów z oleju rycy­no­wego, a także kąpieli paro­wych. W ponad 30% przy­pad­ków zale­cał elek­tro­te­ra­pię - były to zazwy­czaj "pro­mie­nie fio­le­towe" sto­so­wane kilka razy w tygo­dniu. W 25% przy­pad­ków ważną czę­ścią lecze­nia było spo­ra­dyczne płu­ka­nie jelita gru­bego i wyko­ny­wa­nie lewa­tywy zio­ło­wymi środ­kami prze­czysz­cza­ją­cymi. W ponad 50% przy­pad­ków Cayce reko­men­do­wał dietę alka­liczną (zasa­dową). Wszystko to miało na celu uła­twie­nie usu­nię­cia tkanki bli­zno­wa­tej z orga­ni­zmu.

Opis przypadku

Oma­wiamy tutaj dwa przy­padki - jeden doty­czący blizn wewnętrz­nych, a drugi doty­czący blizn zewnętrz­nych.

Przy­pa­dek zewnętrz­nych blizn doty­czył rocz­nej dziew­czynki, która przy­pad­kowo wylała na sie­bie gar­nek z wrzącą wodą, powo­du­jąc poważne opa­rze­nia twa­rzy, brzu­cha i stóp. Po udzie­le­niu wska­zó­wek doty­czą­cych lecze­nia opa­rzeń Cayce pora­dził rodzi­com, aby w ciągu dzie­się­ciu dni do dwóch tygo­dni roz­po­częli kura­cję mającą na celu usu­nię­cie blizn po opa­rze­niach. Codzien­nie w opa­rzone miej­sca nale­żało łagod­nie wcie­rać mie­szankę maści Ungu­en­tine, oliwy i olejku kam­fo­ro­wego.

Cho­ciaż w tym przy­padku nie otrzy­mano żad­nych dal­szych infor­ma­cji na temat wyni­ków lecze­nia, dwa lata póź­niej rodzice innego dziecka (przy­pa­dek numer 2015) zwró­cili się do Edgara Cayce'a z prośbą o poradę doty­czącą usu­nię­cia poważ­nych blizn po opa­rze­niach. Tym razem Cayce zale­cił maso­wa­nie blizn czy­stym olej­kiem kam­fo­ro­wym lub mie­szanką olejku kam­fo­ro­wego, oleju ara­chi­do­wego i lano­liny. Po pew­nym cza­sie rodzice dziecka poin­for­mo­wali, że wszyst­kie bli­zny znik­nęły.

Z kolei przy­pa­dek blizn wewnętrz­nych stwier­dzono u pięć­dzie­się­cio­jed­no­let­niego męż­czy­zny w ogól­nie złym sta­nie zdro­wia z powodu two­rze­nia się tkanki bli­zno­wa­tej i zro­stów, które zakłó­cały nor­malne pro­cesy bio­che­miczne orga­ni­zmu.

W lecze­niu pacjenta numer 1940 Cayce pod­kre­ślił potrzebę poprawy wyda­la­nia i zale­cił iry­ga­cję jelita gru­bego oraz dietę bogatą w surowe warzywa i sałatki. Odra­dzał spo­ży­wa­nie sma­żo­nych potraw. Jako uzu­peł­nie­nie diety reko­men­do­wał codzienne sto­so­wa­nie pre­pa­ratu Codi­ron. Pole­cił rów­nież masaże, zabiegi neu­ro­pa­tyczne oraz okłady zimne i gorące, które poprzez sty­mu­la­cję mię­śni i ner­wów miały uła­twić roz­pusz­cze­nie tkanki bli­zno­wa­tej.

Nie ma żad­nych infor­ma­cji na temat wyni­ków lecze­nia.

Bolesne miesiączkowanie

Edgar Cayce prze­pro­wa­dził dwa­dzie­ścia sie­dem odczy­tów doty­czą­cych bólu men­stru­acyj­nego lub skur­czów u czter­na­stu kobiet w wieku od dwu­dzie­stu do trzy­dzie­stu lat. Inne czę­ste dole­gli­wo­ści men­stru­acyjne oma­wiane w tych odczy­tach obej­mo­wały bóle głowy, bóle dol­nej czę­ści ple­ców i okre­sowe nud­no­ści.

Za pro­blemy men­stru­acyjne odpo­wie­dzialne były różne zabu­rze­nia orga­ni­zmu. Zazwy­czaj doty­czyły one ukła­dów: ner­wo­wego, gru­czo­ło­wego i wydal­ni­czego. W sied­miu przy­pad­kach Cayce stwier­dził, że zabu­rze­nia doty­czyły narzą­dów znaj­du­ją­cych się w mied­nicy. Na przy­kład wykrył przo­do­po­chy­le­nie (przo­do­zgię­cie) macicy, zro­sty w ścia­nie pochwy lub urazy powo­du­jące zabu­rze­nia w tych narzą­dach. W pię­ciu innych przy­pad­kach jako przy­czynę dole­gli­wo­ści podał upo­śle­dzone wyda­la­nie, któ­rego następ­stwem było prze­krwie­nie w oko­licy łono­wej. W dwóch przy­pad­kach Cayce stwier­dził, że bole­sna men­stru­acja zwią­zana była z ura­zem krę­go­słupa, odpo­wia­da­ją­cym za zakłó­ce­nia w prze­ka­zy­wa­niu impul­sów ner­wo­wych do narzą­dów mied­nicy.

Leczenie

W lecze­niu bole­snych mie­sią­czek Cayce kładł szcze­gólny nacisk na regu­la­cję krę­go­słupa. W wielu przy­pad­kach nie­pra­wi­dłowe uło­że­nie tej czę­ści ciała wią­zało się z prze­su­nię­ciem narzą­dów mied­nicy. Dla­tego w dzie­się­ciu przy­pad­kach zare­ko­men­do­wano nasta­wia­nie krę­go­słupa. Cayce zazwy­czaj udzie­lał dość szcze­gó­ło­wych instruk­cji doty­czą­cych koor­dy­na­cji dol­nych krę­gów w odcin­kach lędź­wio­wym i krzy­żo­wym.

W sied­miu przy­pad­kach zale­cano dobrze zbi­lan­so­waną dietę, skła­da­jącą się głów­nie z pro­duk­tów o odczy­nie zasa­do­wym oraz pro­duk­tów boga­tych w białko i żelazo, które wspo­ma­gają two­rze­nie krwi. Nale­żało uni­kać spo­ży­wa­nia dużych ilo­ści mięsa, pro­duk­tów skro­bio­wych i cukru.

Cayce reko­men­do­wał rów­nież sto­so­wa­nie róż­nych okła­dów na oko­lice brzu­cha i dol­nej czę­ści ple­ców, w celu miej­sco­wego zła­go­dze­nia bólu men­stru­acyj­nego. Najczę­ściej wspo­mi­nał o gorą­cych, suchych okła­dach z gru­bo­ziar­ni­stej lub mokrej soli Epsom.

W czte­rech przy­pad­kach zale­cono elek­tro­te­ra­pię. Odczyty te wska­zy­wały na sto­so­wa­nie pro­mie­nio­wa­nia fio­le­to­wego za pomocą apli­ka­tora dopo­chwo­wego, co naj­mniej raz w tygo­dniu. Jed­nak pro­mie­nio­wa­nia fio­le­to­wego nie wolno było sto­so­wać w cza­sie men­stru­acji.

Aby utrzy­mać oko­lice pochwy w czy­sto­ści i zapo­biec infek­cjom, w trzech przy­pad­kach zapro­po­no­wano płu­ka­nie roz­cień­czo­nym roz­two­rem Ato­mi­dine. Zwy­kle sto­so­wano pro­por­cję jed­nej łyżeczki Ato­mi­dine na litr cie­płej wody.

Opis przypadku

W dia­gno­zie Cayce'a doty­czą­cej trzy­dzie­sto­pię­cio­let­niej kobiety (przy­pa­dek numer 2330) jako czyn­niki przy­czy­nia­jące się do jej dole­gli­wo­ści men­stru­acyj­nych wska­zano słabe wyda­la­nie oraz zro­sty i zmiany w narzą­dach mied­nicy, które unie­moż­li­wiały pra­wi­dłowe odpro­wa­dza­nie pły­nów pod­czas men­stru­acji. Kobieta otrzy­mała trzy odczyty, w któ­rych nakre­ślono serię kon­kret­nych zabie­gów. Sześć zabie­gów oste­opa­tycz­nych, ze szcze­gól­nym uwzględ­nie­niem splotu bio­dro­wego, miało być wyko­ny­wa­nych dwa razy w tygo­dniu, a po nich Cayce zale­cił dwa lub trzy ogólne zabiegi relak­sa­cyjne. Póź­niej powinna mieć miej­sce kolejna seria zabie­gów - dwa razy w tygo­dniu nale­żało prze­pro­wa­dzić iry­ga­cje z wyko­rzy­sta­niem Ato­mi­dine (w pro­por­cji jedna łyżeczka pre­pa­ratu na litr cie­płej wody).

Po dru­giej serii zabie­gów Cayce reko­men­do­wał sto­so­wa­nie urzą­dze­nia emi­tu­ją­cego pro­mie­nie fio­le­towe z apli­ka­to­rem dopo­chwo­wym. Zabiegi te miały trwać od dwóch i pół do trzech minut tygo­dniowo, z wyjąt­kiem okresu men­stru­acji. Aby uzy­skać jak naj­lep­sze rezul­taty, reko­men­do­wano sto­so­wa­nie pro­mieni fio­le­to­wych po zabie­gach oste­opa­tycz­nych i przed płu­ka­niem pochwy.

Około sześć mie­sięcy póź­niej Cayce prze­pro­wa­dził kolejny odczyt dla pacjentki. Stwier­dził w nim, że w macicy roz­wi­jają się guzki. Zauwa­żył rów­nież, że zabiegi nie zostały wyko­nane pra­wi­dłowo. Konieczne było prze­pro­wa­dze­nie kolej­nych zabie­gów w celu sko­ry­go­wa­nia usta­wie­nia krę­gów lędź­wiowo-krzy­żo­wych. Cayce zale­cił dodat­kowe sześć zabie­gów tygo­dniowo.

Zapro­po­no­wano rów­nież częst­sze sto­so­wa­nie płynu Ato­mi­dine z cie­płą wodą oraz rzad­sze sto­so­wa­nie pro­mie­nio­wa­nia fio­le­to­wego. Kobie­cie zale­cono, aby nie spo­ży­wała pro­duk­tów boga­tych w skro­bię ani serów oraz by piła kilka szkla­nek soku wino­gro­no­wego dzien­nie. Aby wspo­móc pro­ces eli­mi­na­cji tok­syn, pacjentka miała czę­sto spo­ży­wać łyżeczkę oliwy z oli­wek.

Trzeci odczyt kobiety wyka­zał, że zanie­dbała ona zale­cane lecze­nie, a jej stan powró­cił do poprzed­niego. Odno­to­wano wię­cej zabu­rzeń w zakre­sie wyda­la­nia i oko­licy dol­nej czę­ści ple­ców. Rok póź­niej usu­nięto jej chi­rur­gicz­nie mię­śniaka macicy.

Jed­nak w czte­rech innych przy­pad­kach odno­to­wano dosko­nałe wyniki. Na przy­kład kobieta, która wcze­śniej nie mogła mieć potom­stwa, kilka lat po zasto­so­wa­niu zale­ceń Cayce'a uro­dziła dwoje dzieci. W więk­szo­ści pozo­sta­łych przy­pad­ków nie­stety nie były dostępne żadne raporty z dal­szych obser­wa­cji.

Bóle głowy

Pięt­na­ście osób bory­ka­ją­cych się z bólami głowy otrzy­mało łącz­nie sie­dem­na­ście odczy­tów. Nie licząc migren, naj­częst­szymi przy­czy­nami bólów głowy, wymie­nio­nymi przez Cayce'a, były: brak koor­dy­na­cji ner­wo­wej, zabu­rze­nia żołąd­kowo-jeli­towe i ane­mia.

W sied­miu odczy­tach jako przy­czynę wska­zano brak koor­dy­na­cji mię­dzy ukła­dem współ­czul­nym (czę­ścią auto­no­micz­nego układu ner­wo­wego) a ośrod­ko­wym ukła­dem ner­wo­wym (rdze­niowo-mózgo­wym). Cayce uwa­żał, że brak koor­dy­na­cji wyni­kał z pod­wich­nięć lub uszko­dzeń krę­go­słupa, które blo­ko­wały prze­pływ impul­sów ner­wo­wych do nie­któ­rych obsza­rów ciała, w kon­se­kwen­cji powo­du­jąc bóle głowy.

W sze­ściu dia­gno­zach Cayce sku­pił się na zabu­rze­niach tra­wie­nia, ale tylko w takim zakre­sie, w jakim zabu­rze­nia te miały bez­po­średni wpływ na krą­że­nie mózgowe i koor­dy­na­cję mię­dzy auto­no­micz­nym a cen­tral­nym ukła­dem ner­wo­wym. We wszyst­kich sze­ściu przy­pad­kach w prze­wo­dzie pokar­mo­wym wystę­po­wały tok­syny i śluz w wyniku osła­bio­nego tra­wie­nia lub przy­swa­ja­nia sub­stan­cji odżyw­czych. Tok­syny były wchła­niane do krwio­biegu, powo­du­jąc bóle głowy.

U jed­nego z pacjen­tów doszło do nad­mier­nego nagro­ma­dze­nia tok­syn w ukła­dzie krą­że­nia w wyniku zbyt­niego zakwa­sze­nia prze­wodu pokar­mo­wego. Kwas z prze­wodu pokar­mo­wego został wchło­nięty do krwio­biegu. Pacjent był rów­nież podatny na ane­mię. W innym przy­padku tok­syny powstały w żołądku w wyniku nie­pra­wi­dło­wego poło­że­nia ujścia odźwier­nika, gdzie fer­men­to­wały soki tra­wienne. Zatem bóle głowy były nie tylko wyni­kiem sła­bego krą­że­nia, ale także zabu­rzeń tra­wien­nych, które miały bez­po­średni wpływ na krą­że­nie.

W czte­rech odczy­tach Cayce wska­zał ane­mię jako przy­czynę bólu głowy. W nie­któ­rych przy­pad­kach była ona źró­dłem ogól­nego braku wital­no­ści, odpo­wie­dzial­nego za osła­bione krą­że­nie w gło­wie, co z kolei powo­do­wało bóle głowy.

Leczenie

Naj­częst­szymi pro­po­no­wa­nymi przez Cayce'a meto­dami lecze­nia bólu głowy były: dieta, mani­pu­la­cja krę­go­słupa, masaż i iry­ga­cja jelita gru­bego. Zale­ce­nia die­te­tyczne były typowe dla wszyst­kich innych odczy­tów - Cayce kładł nacisk na zbi­lan­so­waną dietę, zasa­do­wość i war­to­ści odżyw­cze pro­duk­tów.

W ponad poło­wie swo­ich odczy­tów Cayce reko­men­do­wał mani­pu­la­cję krę­go­słupa w celu zła­go­dze­nia dole­gli­wo­ści. W pię­ciu przy­pad­kach zale­cił rów­nież masaż krę­go­słupa przy uży­ciu mie­szanki oleju ara­chi­do­wego i oliwy z oli­wek, cza­sami z wyko­rzy­sta­niem elek­trycz­nego urzą­dze­nia do masażu w celu pobu­dze­nia krą­że­nia.

W przy­padku pra­wie połowy swo­ich odczy­tów suge­ro­wał iry­ga­cję jelita gru­bego. Zabiegi te miały na celu oczysz­cze­nie jelit ze śluzu i tok­syn. Ponadto w trzech przy­pad­kach zale­cił Alca­roid jako śro­dek o dzia­ła­niu alka­li­zu­ją­cym.

W nie­któ­rych odczy­tach Cayce pod­kre­ślał rów­nież potrzebę zdro­wego podej­ścia do życia w celu prze­zwy­cię­że­nia zabu­rzeń fizycz­nych: "Pozwól swo­jej duszy i umy­słowi zaan­ga­żo­wać się w twór­cze dzia­ła­nia. Wszystko wynika z ducho­wego nasta­wie­nia. Umysł jest budow­ni­czym" (5147-1).

Opis przypadku

Pięć­dzie­się­cio­ośmio­let­nia kobieta (przy­pa­dek numer 2045) cier­piała na ane­mię i miała ten­den­cję do gro­ma­dze­nia się tok­syn we krwi. Cayce stwier­dził, że koniec odźwier­nika żołądka pacjentki był zapad­nięty, co powo­do­wało fer­men­ta­cję soków tra­wien­nych i gene­ro­wa­nie tok­syn. Wykrył rów­nież uszko­dze­nie krę­go­słupa w gór­nej czę­ści klatki pier­sio­wej, co utrud­niało pra­wi­dłowe krą­że­nie krwi w obrę­bie głowy.

Cayce reko­men­do­wał serię zabie­gów regu­la­cji krę­go­słupa dwa razy w tygo­dniu przez trzy do trzech i pół mie­siąca oraz dietę zawie­ra­jącą warzywa, takie jak topi­nam­bur (sło­necz­nik bul­wia­sty) i sal­se­fia (kozi­bród poro­listny). Od czasu do czasu pacjentka miała wyko­ny­wać iry­ga­cję jelita gru­bego. Cayce radził jej rów­nież przyj­mo­wa­nie od dwóch do czte­rech table­tek suple­mentu Caroid oraz jedną tabletkę pre­pa­ratu na bazie kwa­sów żół­cio­wych, sto­so­waną raz w tygo­dniu pod­czas posił­ków, aż do poprawy pro­cesu wyda­la­nia.

Raport uzu­peł­nia­jący wyka­zał, że kobieta nie pod­dała się zabie­gom zale­ca­nym przez Cayce'a. Póź­niej prze­szła ope­ra­cję usu­nię­cia pęche­rzyka żół­cio­wego. Jed­nak zasto­so­wała się do nie­któ­rych z wymie­nio­nych tutaj pro­ce­dur i w wieku sie­dem­dzie­się­ciu sied­miu lat stwier­dziła, że cie­szy się "dosko­na­łym zdro­wiem".