Z Tajnego Dziennika Emi

Cześć! To ja, Emi!

Jak się macie? Mam nadzieję, że śledzicie wszystkie działania Tajnego Klubu Superdziewczyn i Jednego Superchłopaka. Na pewno zauważyliście, że nasza paczka sporo ostatnio podróżowała. To nie były wypady za miasto ani nawet nieco dalsze wyjazdy w góry czy nad morze. Przemierzyliśmy tysiące kilometrów i dotarliśmy aż za ocean, do Ameryki Północnej! Naszym pierwszym celem była Kalifornia, a drugim - stolica świata, czyli Nowy Jork! Wszyscy członkowie Tajnego Klubu Superdziewczyn i Jednego Superchłopaka uczestniczyli w tych wyprawach. Towarzyszyli nam także rodzice Flory i moi oraz profesor Kaganek.

Zorganizowanie tak dalekich wyjazdów nie było łatwe. Mieliśmy sporo szczęścia, ponieważ otrzymaliśmy stypendium. Pokryło ono część wydatków związanych z tymi kosztownymi eskapadami. Pomógł nam też profesor Kaganek, który wyjechał służbowo do Kalifornii. Zmotywował zarówno nas, jak i naszych rodziców, żeby wyruszyć aż za ocean. Było warto!

Podczas tych wypraw nieoczekiwanie zyskaliśmy megaprzewodnika! Okazało się, że Aniela, członkini naszego klubu, to zagorzała fanka Stanów Zjednoczonych, a zwłaszcza Nowego Jorku. Jej wiedza na temat Wielkiego Jabłka jest doprawdy imponująca! Podczas wycieczki sypała informacjami jak z rękawa. Opowiedziała nam o historii miasta i o jego najważniejszych atrakcjach. Nie obyło się też bez tajnych misji! W Nowym Jorku Tajny Klub Superdziewczyn i Jednego Superchłopaka zupełnie niespodziewanie zaangażował się w pomoc zagubionemu psiemu detektywowi. W Kalifornii wzięliśmy udział w obserwacji słoni morskich nad Pacyfikiem i o mały włos nie stanęliśmy oko w oko z niedźwiedziem. Brrr!

Z wyprawy za ocean przywieźliśmy wiele niezwykłych wspomnień, mnóstwo pamiątek oraz... całkiem nowe smaki, których dotychczas nie znaliśmy! Okazało się, że amerykańska kuchnia jest bardzo dobra. Słynie nie tylko z fast foodów1!

Piszę o tym, ponieważ ostatnio w naszej paczce zrobiło się smakowicie. A to wszystko za sprawą pani Laury. Mama Flory zainteresowała się na poważnie kuchnią i założyła blog kulinarny! Nazwała go po włosku: LauraCucina, czyli LauraPichcidlaWas. Jesteśmy bardzo ciekawi, jak rozwinie się ta przygoda z gotowaniem. A wy?

Wasza Emi :)

Pasta czy pizza?

Po naszych zagranicznych wojażach wreszcie trzeba było wrócić do szkoły. Musieliśmy się jednak liczyć z pewnymi zmianami.

Głowy mieliśmy pełne wspomnień z podróży i niezwykłych pomysłów na nowe misje Tajnego Klubu Superdziewczyn. I oczywiście Jednego Superchłopaka! Bo po krótkiej rozłące do naszej paczki dołączył wreszcie Franek. Jego tata, profesor Kaganek, zakończył projekty naukowe, które prowadził za oceanem na uniwersytecie w Kalifornii, i obaj wrócili do domu. Mega! Za to mama Flory wzięła się na poważnie do tworzenia bloga kulinarnego. Z relacji Flo wynikało, że prawie codziennie wymyślała i gotowała nowe potrawy, fotografowała je, a potem wszystko trafiało do sieci. Tak bardzo zaangażowała się w rozwijanie autorskiego projektu LauraCucina, że jej blog zyskał wkrótce niezwykłą popularność. Pani Zwiędły była coraz bardziej zajęta i nie miała ani chwili wolnego. Zapraszano ją na spotkania, kongresy, pokazy kulinarne, a nawet do telewizji! Była dosłownie rozrywana! A my czuliśmy dumę z jej osiągnięć i śledziliśmy kolejne sukcesy. Ale raczej na odległość, bo rzadko ją widywaliśmy. Kiedy już udało się nam zastać ją w domu, powtarzała bezustannie: "Mam pełne ręce roboty!", a potem znikała w kuchni lub w gabinecie, żeby pracować. Zwykle przygotowywała swoje popisowe dania albo stylizowała potrawy i je fotografowała. Nie wpadała już nawet na spotkania do mojej mamy! Była nieuchwytna.

Wkrótce się jednak okazało, że popularność ma swoją cenę. Dość szybko zrozumieliśmy, że Tajny Klub Superdziewczyn i Jednego Superchłopaka wiele stracił na powodzeniu bloga pani Zwiędły. Uświadomiliśmy to sobie już podczas kolejnego tajnego spotkania, które odbywało się u Flory.

Chwilowo w naszym klubie panował zupełny spokój. Nie prowadziliśmy żadnej tajnej misji i zbieraliśmy siły potrzebne do nowych akcji. Postanowiliśmy więc, że zebranie poświęcimy na planowanie najbliższych wakacji. Chcieliśmy z wyprzedzeniem ustalić, dokąd wyjedziemy, żeby potem omówić to z rodzicami. Wiedzieliśmy, że z dorosłymi trzeba się umawiać dużo wcześniej i do tego pilnować terminów. Inaczej nici z realizacji planów!

W czasie spotkania u Flory przyjęliśmy bardzo krótki porządek obrad. Po prostu - dokąd wyruszyć i jaką misję zrealizować. Zaszyliśmy się w bazie na strychu nad pokojem Flo. Wyposażeni w klubowe tajne dzienniki byliśmy gotowi na prawdziwą burzę mózgów.

To było szczególne zgromadzenie - od dawna nie prowadziliśmy podobnego w pełnym gronie. Jako szefowa Tajnego Klubu Superdziewczyn i Jednego Superchłopaka dałam sygnał do rozpoczęcia obrad. Flora zerwała się na równe nogi i zawołała:

- Zacznijmy z rozmachem! Musimy uczcić ponowne spotkanie w komplecie!

I natychmiast zaintonowała klubowe zawołanie, a my skwapliwie dołączyliśmy:

Karaluchy, szczypawki, pająki,

padalce, jaszczurki i żmije.

Nie boimy się was, dziwolągi,

nocne mary czy włóczykije.

Straszenie nie ujdzie wam płazem.

W Tajnym Klubie trzymamy się razem!

Nic u nas nie wskóra płaczka,

chwalipięta, samolub, zakalec,

tchórz, jędza i zarozumialec.

Tajny Klub to jest superpaczka!

Zrobiło się naprawdę miło. Poczułam, że znów jesteśmy razem! Dalej potoczyło się jak zwykle. Rzucaliśmy pomysły i przekrzykiwaliśmy się nawzajem. Panował niezły harmider. Nawet ja, choć jestem szefową paczki, nie byłam w stanie go opanować. Za to uzupełnianie tajnych dzienników szło nam jak po maśle! Skrupulatnie zapisywaliśmy wszystkie pomysły, jakie tylko przychodziły nam do głowy - zajęcia, obozy i nawet najdalsze wyprawy. W pewnej chwili mieliśmy już bardzo długą listę, a na niej tak odległe i egzotyczne miejsca, jak Zanzibar, Dubaj, Oman czy Madagaskar!

Spojrzałam z dumą na zapełnioną kartkę z mojego tajnego dziennika i powiedziałam:

- Mamy tu kopalnię pomysłów. Dotarcie do tych wszystkich miejsc zajmie nam z pewnością kilka lat!

- Ech, bujamy w obłokach - westchnęła Faustyna. - Madagaskar? Dubaj? Marzenia!

- Wszystko zaczyna się od marzeń! - oświadczył Franek. - Weźmy na przykład mojego tatę. Zwierzył mi się ostatnio... Otóż nawet nie przypuszczał, że kiedykolwiek zostanie wykładowcą na tak prestiżowej zagranicznej uczelni. Kiedy zaproponował uniwersytetowi w Kalifornii wykłady z nanotechnologii2, sądził, że porywa się z motyką na słońce. Same wiecie, co się potem stało!

- No pewnie! - podchwyciłam. - Profesor Kaganek otrzymał stypendium, a my zwiedziliśmy całą Kalifornię3!

- Zatem więcej entuzjazmu, Tajny Klubie Superdziewczyn i Jednego Superchłopaka! - podsumował Franek.

- Uważam, że stajesz się natrętny z tym swoim optymizmem! - odparowała niespodziewanie Flora. - Ze wszystkim można przesadzić, z entuzjazmem też!

Spojrzeli na siebie zaczepnie. Wiedziałam, do czego to może doprowadzić. Flora i Franek dogadywali się jak pies z kotem!

Na szczęście Faustyna zmieniła szybko temat.

- A mnie się marzy wyjazd w góry. Taki z wędrowaniem i nocowaniem w schronisku, z ogniskiem pod gwiazdami - wtrąciła marzycielsko.

Uderzyłam uroczyście ołówkiem w oprawę tajnego dziennika i obwieściłam:

- Megapomysł! Wpisujemy górską wycieczkę na listę wakacyjnych celów!

- Uwielbiam nasze sesje, pełne szalonych pomysłów - skwitowała Fau.

- Jesteśmy megakreatywni - podsumowałam z zadowoleniem, gdyż dzisiejsze spotkanie było wyjątkowo owocne.

- To prawda, choć te klubowe narady wymagają wielkich pokładów energii! - dodała Flo, kiedy udało jej się oderwać wzrok od Franka. - Jestem głodna jak wilk.

Spojrzałam na przyjaciółkę ze zrozumieniem. Sama miałam ochotę na jakąś przekąskę. A może nawet na pyszną kolację!