Ekipa na tropie. Opuszczone wesołe miasteczko - Magda Stachula

-
Proszę czekać

Rozdział 1

Kowboj, łap! - krzyczy Kuba, rzucając psu patyk.

Owczarek, poszczekując radośnie, biegnie w stronę lasu i po chwili dumnie wraca z niewielkim kijkiem w zębach.

- Brawo! - chwali go chłopiec. - Jeszcze raz! Skup się... Aport!

- Co go tak szkolisz? - pyta Jagoda, która wchodzi przez furtkę na teren działki chłopców.

Mija kopczyki zgrabionych liści, które zalegają na trawie obok licznych kretowisk. Jesień w tym roku jest łaskawa, ale nie da się zatrzymać zmiany pór roku i mimo że wciąż można liczyć na kilka słonecznych godzin w ciągu dnia, liście postanowiły już spaść, według swojego stałego corocznego rytmu.

- Szkolę go, bo Kowboj ma predyspozycje, aby być psem policyjnym.

- Jakim?

- Policyjnym - powtarza Kuba. - Może zostać funkcjonariuszem.

- Bujasz? - Jagoda spogląda na przyjaciela z niedowierzaniem.

- Nie. - Chłopiec kręci przecząco głową. - Psy są bardzo potrzebne w służbie w policji, zwłaszcza owczarki niemieckie. - Wskazuje na Kowboja. - Jest w idealnym wieku, ma prawie dwa lata.

- Chcesz go oddać do pracy w policji?

- A kto powiedział, że chcę go oddać? - Kuba znów bierze zamach i rzuca patyk psu. - Czy nasza ekipa nie potrzebuje dobrze wyszkolonych specjalistów? - Spogląda na dziewczynkę.

- Potrzebuje. - Jagoda się uśmiecha. - I to jeszcze jak!

- No właśnie. A w kwestii węchu i słuchu Kowboj jest najlepszy. - Oboje patrzą z uznaniem na psa, który pędzi w ich stronę z kijem w pysku, a po chwili Kuba dodaje: - W życiu go nie oddam. No chyba że sam pójdę do pracy w policji i wezmę go ze sobą. Czytałem, że psy służą do dziewiątego roku swojego życia, a nawet do jedenastego, gdy są w dobrej formie, a Kowboj na takiego wygląda.

- Chciałbyś być policjantem? - Jagoda bierze się pod boki, jak to zwykle robi, gdy się czemuś dziwi lub wyraża swój sprzeciw.

- Nie wiem. - Chłopak wzrusza ramionami. - Ale nie zaszkodzi wyszkolić Kowboja, skoro jest teraz w najlepszym psim wieku. Czytałem, że w Polsce szkoleniem psów służbowych zajmuje się przede wszystkim Zakład Kynologii Policyjnej.

- Kyno co?

- Kynologii - powtarza chłopiec. - Kynologia to nauka o psach, łączy w sobie wiedzę z zakresu biologii, genetyki, zachowania oraz zdrowia tych zwierząt. Proces edukacyjny w Zakładzie Kynologii Policyjnej dla policjanta i psa, bo zawsze ćwiczą jako para, trwa zazwyczaj około pięciu miesięcy i wszystko opiera się na pozytywnym wzmocnieniu wrodzonych instynktów zwierzęcia. - Z dumą poklepuje psa po karku.

- I chcesz go szkolić przez pięć miesięcy? - pyta Jagoda.

- Zobaczymy, kiedy mu się znudzi, ale na ten moment niezły z nas duet - odpowiada Kuba i rzuca Kowbojowi kolejny patyk. - Szkolenie psa służbowego skupia się najczęściej na pracy z węchem, posłuszeństwie, współpracy z przewodnikiem oraz odporności na hałas, tłum, dym czy dynamiczne sytuacje - wymienia, odginając po kolei palce prawej dłoni. - Na początku instruktor ocenia charakter, chęć do pracy, pewność siebie oraz reakcje na nowe bodźce. Dopiero po tej wstępnej selekcji pies trafia na kurs w określonej specjalizacji, na przykład na szkolenie psa do tropienia, trening wyszukiwania zapachów lub ćwiczenia dla psa patrolowego. 

Kowboj dumnie powraca z patykiem w zębach.

- Brawo, piesku - chwali go chłopiec i ponownie rzuca kijek w stronę lasu, a owczarek puszcza się biegiem po zdobycz.

- Ale super! W czym będzie szkolony Kowboj? - Jagoda chce wiedzieć.

- We wszystkim po trochu - stwierdza Kuba. - Zobaczę, do czego ma największe predyspozycje, ale w naszych działaniach operacyjnych mogą się przydać wszystkie umiejętności, nie sądzisz?

- No jasne. - Jagoda kiwa głową. - Kowboj pomógł nam już rozwiązać niejedną zagadkę, a jeszcze nie był specjalistycznie szkolony - zauważa, unosząc palec do góry.

Pies wraca z patykiem, oddaje go Kubie i zaczyna szczekać, kręcąc piruety wokół własnej osi.

- To co dopiero będzie, jak go wyszkolicie - odzywa się Oliwka, która pojawiła się na działce chłopców, dokładnie jak jej siostra kilka minut wcześniej.

- Cześć, Oliwko - krzyczy Kuba.

- Cześć - odpowiada dziewczynka, unosząc rękę do góry. - Jest Filip?

- Jest w domu, poszedł po smaczki dla Kowboja, bo będziemy uczyć go łapać w locie - wyjaśnia.

- A on to lubi? - Jagoda się krzywi.

- I to jak - potwierdza Kuba. - Nigdy nie robimy nic wbrew Kowbojowi, podążamy za jego upodobaniami, a łapanie smaczków wprost uwielbia, zresztą zaraz zobaczycie - dodaje, gdy słychać trzask drzwi i na tarasie staje Filip.

- O! Cześć, dziewczyny - wita się. - Przyszłyście potrenować razem z Kowbojem? - pyta ze śmiechem młodszy brat Kuby.

- Nie - przeczy Oliwka. - Przyszłam, bo jest gruba sprawa.

- W sensie? - Chłopak zatrzymuje się w pół kroku.

- Dotarłam do filmiku, na którym dzieją się rzeczy wymykające się prawom fizyki - zaczyna.

- Że co? - Jagoda zerka na starszą siostrę z niedowierzaniem i zaciekawieniem.

- Chodźcie, coś wam pokażę. - Oliwka macha ręką i siada na huśtawce ogrodowej.

Wszyscy sadowią się obok niej, zaciekawiony Kowboj także wpycha pysk między dzieci, jakby chciał zajrzeć, co też ciekawego dziewczynka ma w tej swojej komórce.

- Mam filmik z opuszczonego wesołego miasteczka - mówi Oliwka. - Kojarzycie Lunapark pod Lasem, ten z drugiej strony jeziora? - pyta.

- Tak. - Filip kiwa głową. - Kojarzę nazwę, ale on nie działa od bardzo dawna, nigdy w nim nie byliśmy.

- Dokładnie - zgadza się Oliwka. - Moja mama mówiła, że chodziła tam, jak była mała, ale od wielu lat wesołe miasteczko jest nieczynne.

- No właśnie. - Kuba zerka na koleżankę. - A zatem jak to możliwe, że masz filmik z Lunaparku pod Lasem, skoro teren jest od dawna zamknięty?

- Pewnie nielegalnie ktoś wszedł i nagrał filmik - sugeruje Jagoda.

- Urbex... - sugeruje Filip, mając na myśli pasjonujące hobby polegające na odkrywaniu i dokumentowaniu opuszczonych budynków, starych fabryk oraz zapomnianych miejsc. - Ktoś kręci filmiki, jak zwiedza lunapark, i potem wrzuca do sieci? - pyta, zerkając na Oliwkę.

- Może to ktoś stąd i go znamy? - chce wiedzieć Kuba.

- Nie. - Oliwka kręci przecząco głową, wyszukując interesujących ich materiałów w swoim telefonie. - Lepiej.

- Lepiej? - Jagoda marszczy nos. - Co to znaczy?

- Mam filmik, na którym widać, że opuszczone wesołe miasteczko najwyraźniej nawiedziły duchy - mówi, a wszyscy głośno wciągają powietrze.

- Duchy? - pyta Filip z niepewnością w głosie. - Przecież wiesz, że...

- Tak, wiem, że nie istnieją - kończy Oliwka. - Ale w takim razie jak to wyjaśnisz? - pyta, podsuwając pod nos chłopca swój telefon.

Na ekranie zaczyna się filmik, na którym widać kręcący się diabelski młyn i mrugające w tle dziwne światła. Wielkie koło widokowe porusza się powoli, a gondolki kołyszą się, jakby same nie mogły uwierzyć, że po latach znów ktoś lub coś wprowadziło je w ruch. Potem obraz przechodzi na karuzelę z kucykami, która kręci się wokół własnej osi, a smugi, które powstają na ekranie, sprawiają wrażenie, jakby naprawdę w wesołym miasteczku bawiły się jakieś duchy.

- Ktoś robi sobie jaja - mówi zdecydowanym tonem Filip. - Pewnie przebrał się i chce wszystkich nabrać, że w Lunaparku pod Lasem zamieszkały jakieś duchy.

- O ile te smugi - wskazuje Oliwka, zatrzymując nagranie - możemy uważać za jakiegoś żartownisia, który przebrał się i udaje zjawę, to jak wytłumaczysz to, że karuzela i młyn się kręcą?

- No właśnie, przecież tam nie ma prądu - dodaje Kuba.

- Chyba rzeczywiście coś dziwnego dzieje się w tym miejscu - przyznaje Filip.

- I nie pozostaje nam nic innego, jak to sprawdzić osobiście - mówi pewnie Oliwka.

- Chcesz iść do wesołego miasteczka, które nawiedziły duchy? - Jej siostra robi wielkie oczy.

- Raczej do parku rozrywki, który ktoś postanowił wykorzystać dla robienia sobie rozrywki, ale z reakcji innych ludzi - prostuje Oliwka. - Zobaczcie, ile pod filmikami jest komentarzy, ktoś robi sobie zasięgi przez żart z kręcącą się karuzelą i diabelskim młynem - zauważa. - A my musimy to sprawdzić. To w końcu nasz teren i musimy wiedzieć, co się tutaj dzieje.

- Sprawę z kosmitami na polu pana Soboty wyjaśniliśmy brawurowo - przypomina z uśmiechem Kuba.

- I tym razem sobie też znakomicie poradzimy - dodaje Filip. - A nie dowiemy się prawdy, jeśli sami tam nie pójdziemy - kończy.

- Dokładnie. - Oliwka kiwa głową. - Przed nami nowy challenge, musimy sami się przekonać, co tak naprawdę dzieje się w opuszczonym wesołym miasteczku - deklaruje dumnie. - ekipa na tropie wyruszy tam dzisiejszego wieczoru - zarządza tonem nieznoszącym sprzeciwu.