Dziwowisko. Tom 3. Ogród w kapeluszu - Tola Charak

Czy to początek?

Biegnę do tej miłości, którą sobie wyśniłam.

- Dawaj, dawaj, dawaj! Ostatnia prosta! - motywowała mnie Kobieta z Miasta.

- Nie poddawaj się! Biegniesz! Biegniesz do życia, kobieto!

Odniosłam wrażenie, że wyprzedza mnie całe stado myśli.

Jak stuletni staruszek, który zapomniał gdzieś po drodze umrzeć.

Trudno...

Biegnę, zatem, do życia...

Biegnę do tej miłości, którą już dawno temu wyśniłam sobie.

Biegnę po to, aby wszystkim coś udowodnić.

Biegnę po to, co przede mną i żeby minąć to, co mnie zupełnie nie dotyczy.

Nie ma dla mnie innego wyjścia...

Biegnę, zatem, do życia...

- Dzięki za to, że jesteś... - zwróciłam się do Kobiety z Miasta.

- Za co mi dziękujesz?

- Za to wszystko...

- Serio? Serio robisz to, żeby wszystkim, tak po prostu, zaimponować? Idź się leczyć - roześmiała się.

- Przy dobrych wiatrach...

- Ale to wszystko wydarzy się w przyszłości...

- Teraz mamy teraźniejszość.

Zatem, do brzegu.

Specjalne podziękowanie...

Moje życie jest ogrodem...

Takim stworzonym z chwil, które potrafią zakwitnąć czasem nawet pozytywnie.

I właśnie te chwile mnie przyciągają.

Niczym kwiaty, wabiące pszczoły.

Ale każdy wie, że zbliżenia chwilami bolą.

Zakochać się.

Poczuć miłość.

Poczuć cokolwiek...

- Co ja w ogóle wyprawiam, co? - rzuciłam w eter.

- Gubisz się - odpowiedziała Polka.

- A jak tu nie gubić się?

- Odpuścić.

- Odpuścić?

Zdziwiła mnie ta jej podpowiedź.

Przecież...

Wszystko się nie wydarzyło.

Postaci, opowiedziane historie, durnie brzmiące dialogi.

Wszystko to, co tworzy moją teraźniejszość, pozostaje poza ogrodzeniem tego pięknego ogrodu.

I jest pielęgnowane w kapeluszu...

...

"Jesteś najważniejszą osobą w czyimś życiu, ale tylko na moment. Tylko, że tych momentów może być jeszcze bardzo wiele"

Ze specjalnym podziękowaniem dla Beaty Wojtkowskiej za nieprzerwany ciąg motywujących zdarzeń oraz dokonanie czułych wariacji redaktorskich.