Dziewięć lodowych pierścieni - Maja Jaszewska

Czas - przestrzeń

Mai Jaszewskiej brabancka koronka o życiu

Dziewięć lodowych pierścieni Mai Jaszewskiej to wyjątkowa poezja pełna symboli, metafor, kontrastów i ważnych dla Odbiorcy emocji, które poetka zamyka w szczególnie sugestywne słowa: "napiszę do ciebie list/ między inne włożę". Te wiersze przypominają mi listy. Podmiotki liryczne - kobiety - bohaterki wierszy ukazują niedostrzegalne dla oka, przemykają jak cień, bywają niedopowiedzeniem, bo w życiu nie ma przecież jednoznaczności. Pojawiają się na chwilę, mówią do nas znanym, swojskim językiem. Kochają, skrywają swoje marzenia, a ich domy są schronieniem dla spragnionych dusz.

W tomiku pojawiają się też wiersze metafizyczne, dowodzące nieskończoności myśli: "tylko myśl/ krąży w poprzek/ po orbicie lemniskaty". Te wiersze skłaniają nas przede wszystkim do głębokiej refleksji nad przemijalnością, namacalnością życia, realnością dobra i zła. Tryptyk WIARA, NADZIEJA, MIŁOŚĆ to poezja kompletna, budująca podwaliny człowieczeństwa. Szczególnie ujęła mnie fraza o tytanicznej sile kromki chleba. Dzisiaj, w dobie kryzysu, to słowa, które mogłyby stać się mottem na każdy dzień.

A sam metaforyczny tytuł tomiku Dziewięć lodowych pierścieni nawiązuje do Saturna - rzymskiego boga rolnictwa - niczym swoisty hołd autorki dla potęgi mitologii, która przeniosła się z Parnasu do naszego życia codziennego. Symbol "dziewięciu pierścieni" podkreśla, jak ważną rolę w życiu pełni czas.

Polecam Wam tę poezję, jest jak dobrze skadrowana chwila zmienności, dla której zagrożeniem jest ulotność pamięci.

Delektujcie się i zatrzymujcie jej frazy.

Agnieszka Krizel, MOTYL literacki