Dziewczyna z osady - Sheila McClure

Kup ebooka

43.90 zł
35.56 zł (43,90 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

TEAGAN

Teagan Tao usłyszała kiedyś, że istnieje dziewięć kręgów piekła. Pięć dni spędzone z mamą w samochodzie, w ramach przymusowej wycieczki przez cały kraj, to z pewnością było jeden z nich.

Ella Tao-Emerson. Dawna małomiasteczkowa królowa piękności, niepoważna optymistka, umiarkowanie trzepnięta.

- Teags! - zapiszczała właśnie.

Dobra, z tym umiarkowaniem to przesada. Po prostu trzepnięta.

- Teagan, patrz!

Ella wskazywała na chyba setny przydrożny bar Friendly's, od kiedy wyruszyły z Kalifornii.

Jasnoczerwony szyld radośnie odcinał się od białego sidingu, emanując klimatem "familijnego fast-foodu". Familijny - ich to już raczej nie dotyczyło, przestali być rodziną pół roku temu, kiedy ojciec Teagan zawinął się po tym, jak FBI zjawiło się na jej regatach. Zanim zdążyła przeciąć metę, jego już nie było. Pierwszy raz przegapił ten moment. Wysłał mamie marnego esemesa o treści "Wybacz", a potem zniknął.

Można by pomyśleć, że pół roku to wystarczająco długo, żeby przyzwyczaić się do faktu, że twój ojciec jest poszukiwanym przestępcą, ale nie, jednak nie.

Teagan poczuła na sobie wzrok mamy, liczącej najwyraźniej na to, że córka przyłączy się do okrzyków radości na widok sieciowej restauracji. Teagan spróbowała wydać z siebie coś w stylu "O ja cię, ale fajnie", ale niespodziewany szloch sprawił, że wydusiła tylko smętne "hmmph".

Co jest, do cholery? Nie była beksą. Zawsze, kiedy miała doła po treningu albo nieudanym wyścigu, jej ojciec cytował jedną ze swoich życiowych mądrości, które zgapiał z taoizmu: Nie ma co rozpaczać. Na każdy problem jest jakieś rozwiązanie - trzeba tylko stawić mu czoła, żeby dostrzec wyjście.

Najwyraźniej nie wszystkie z tych rozwiązań były legalne. Albo warte tego, żeby stawić im czoła, biorąc pod uwagę, że ojciec się ulotnił. Zgodnie z listem gończym (kurde, listem gończym!) David Tao - wizjoner, prezes sieci hoteli butikowych w Kalifornii, kochający mąż (ściema), najlepszy tata/trener/rodzic pod słońcem - od dawna defraudował miliony wpłacane przez inwestorów i obecnie uciekał przed wymiarem sprawiedliwości. Raczej mało bohaterska postawa. Nawet jeśli mierzyć ją miarą Deadpoola.

Jak niby miała się z czymś takim pogodzić? Czyżby była tak samo naiwna jak jej mama? Przecież to dzięki ojcu zaczęła wiosłować. To dzięki niemu uczelnie takie jak Stanford, gdzie on sam studiował, miały ją na swoich radarach. Trudno się było nie załamać.

- Ziemia do Teagan.

Mama pomachała jej ręką przed twarzą.

- Widziałaś tamto Friendly's?

- Co? Tak. Bo co? - odburknęła Teagan. - Nagle zamarzył ci się deser lodowy z polewą i dodatkami?

Mama zareagowała przesadnie ekstatyczną salwą śmiechu, która chyba miała zamaskować fakt, że nie najlepiej znosiła nastoletnią zjadliwość córki.

- Czyżby ktoś tu googlował menu? - zażartowała. - Nie masz ochoty na lody? Ostatni raz byłyśmy tam z twoją babcią.

- Hę? Kiedy miałam cztery lata?

- Kto wyrasta z posypki na lodach?

- A kto nie wyrasta?

Teagan wiedziała, że zachowuje się jak bachor. Odchyliła głowę do tyłu i wydała z siebie jęk rozpaczy. Boże, nie mogła się już doczekać powrotu na wodę.

- Jakieś dwadzieścia minut temu mijałyśmy Starbucksa.

Mama uśmiechnęła się z desperacją kogoś, kto chciałby wszystkich zadowolić.

Karanie jej za to, co zrobił ojciec, było nie fair.

- Co powiesz na to, żebyśmy same zrobiły sobie taki deser lodowy, kiedy wygram swoje pierwsze regaty?

- Umowa stoi.

Być może obie poczekają ze zrealizowaniem tego planu dłużej, niż by chciały. Choć Teagan bardzo drobiazgowo przekopała internet, to nie udało jej się odnaleźć na stronie Easton Prep żadnych dowodów na to, że istnieje tam żeńska sekcja wioślarska.

Mama dorastała w Eagle's Cove i zawsze marzyła o dostaniu się do Easton Prep, szkoły w tak zwanym zamku. Teagan, dzięki polisie edukacyjnej, którą założył dla niej tata - jednej z niewielu rzeczy, których nie zajęło FBI - miała szansę spełnić to marzenie. Ale nie zupełnie za darmo. Musiały opuścić Kalifornię i zamieszkać w domu, który mama odziedziczyła po swoich rodzicach. Ella sprzedała na eBayu i Vinted prawie wszystko, co nie trafiło do kartonów w ramach zbierania dowodów w śledztwie, ale mimo to Teagan podsłuchała jej rozmowę z kasjerem na stacji benzynowej - ledwo starczyło im na motele i paliwo, żeby dojechać do Massachusetts.

- Mamo.

Obydwie usłyszały panikę w jej głosie.

- W Easton Prep mają żeńską sekcję wioślarską, prawda?

- Na pewno - odpowiedziała. - Szkoła jest nad jeziorem.

- To znaczy, że są tam gęsi, ale niekoniecznie sekcja wioślarska.

Teagan pomachała telefonem między nimi.

- Nie mogę ich znaleźć w żadnym z rankingów.

- Pewnie już wkrótce wszystkiego się dowiemy.

Ella kiwnęła w stronę znaku zjazdu do Eagle's Cove.

- Czuję dobre wibracje, Teagy-T.

Mama pogłaskała Teagan po głowie, jakby ta była kotem.

- Takie, wiesz, wzruszające wzruszenia.

Teagan chwyciła jej rękę i położyła z powrotem na kierownicę.

- Matko, patrz łaskawie na drogę.

- Hej, Teags. Cokolwiek ci się zdaje, potrafię robić dwie rzeczy jednocześnie. Na przykład prowadzić i cieszyć się z tego, że jesteśmy w najbardziej przyjaznym stanie na zachodzie.

- Wschodzie - poprawiły obie jednocześnie, tymczasem Ella zboczyła lekko na równoległy pas. Rozległa się seria klaksonów, po których ich SUV odbił z powrotem na prawo.

W samochodzie zapanowała dobrze znana cisza. Cisza z rodzaju tych, kiedy aż cię korci, żeby puścić jakiś pop na cały regulator i utopić w łomocie własne myśli. Myśli z gatunku "jak sobie poradzić bez taty"?

Tęskniła za nim tak bardzo, że odczuwała wręcz fizyczny ból. Jasne. Ale chciała również przywiązać go do krzesła i zażądać szczerych odpowiedzi na tysiące pytań, zanim odda go w ręce agentów federalnych, żeby odpowiedział za to, co zrobił, jeśli faktycznie było tak, jak twierdziło FBI.

Teagan poluzowała pas i skręciła się na siedzeniu tak, żeby móc patrzeć na mamę.

- Czemu nie jesteś bardziej wkurzona, mamo? Myślałam, że nie znosisz Eagle's Cove. Nie dostaniesz żadnych dodatkowych punktów do nastroju za udawanie, że wszystko jest okej. To tak nie działa.

Skrzywiły się obie. Trzeba uczciwie powiedzieć, że rozmowy od serca nigdy im specjalnie nie wychodziły.

Mama odpowiedziała po krótkiej chwili.

- Uważam, że jeśli szukasz pozytywów, to masz większą szansę je dostrzec.

Ella włączyła kierunkowskaz, zerkając jednocześnie na twarz Teagan, po czym skupiła się z powrotem na drodze, mamrocząc "złamass" na kierowcę wypasionego pickupa, który nie chciał jej wpuścić.

Złamass. Niezłe. Musi to zapamiętać. Łatwiej to wymówić niż Massachusettsanin.

Kiedy już udało im się zjechać, na twarzy mamy znów pojawił się dziarski uśmiech.

- Gotowa na niespodziankę?

- Że co?

Teagan poczuła zastrzyk adrenaliny.

- Spotkamy się tam z tatą? Ukrywa się w tym domu?

Uśmiech jej mamy wyparował. Oczywiście, że się nie ukrywał.

Czemu Teagan ciągle do tego wracała? Powinna była się zgodzić, kiedy mama zaproponowała, żeby wybrały się do Muzeum Musztardy. Byłyby to tortury, owszem, ale przynajmniej zjadłyby po hot dogu, no i byłby to mniej bolesny sposób na okazanie matce, że zdaniem Teagan w niczym nie zawiniła. Światy ich obydwu kręciły się wokół Davida Tao. A on zniknął z ich życia. Teagan nawet już nie liczyła, ile scenariuszy wymyśliła od tego dnia. Porwali go kosmici? Żyje jako pustelnik w rezerwacie Yosemite? A może - i ta opcja była najbardziej kijowa - żyje beztrosko na prywatnej wyspie z ukrywaną wcześniej rodziną, która kocha go najmocniej na świecie, tak samo jak one dwie?

Nic nie boli tak jak niewiedza.

Jechały teraz dwupasmową drogą przez gęsto zalesione okolice - po drzewach można było poznać, że zbliżała się jesień. Co prawda obowiązywało ograniczenie do sześćdziesięciu, ale wskazówka ich prędkościomierza ledwo dobijała do czterdziestu pięciu. Ella postanowiła nacieszyć się widokiem? Czy może raczej odsuwała jak mogła to, co nieuniknione?

Teagan otworzyła okno. W samochodzie pachniało fastfoodem i paloną szałwią. Dyskretnie powąchała się pod pachami. Okej, chyba pachniało też trochę nią. Od kiedy wyjechały z Kalifornii, miała na sobie swój ulubiony dres. Wystawiła twarz na wiatr jak pies, żeby słońce i słony zapach morza oczyściły jej myśli.

Chyba padnie trupem, jeśli nie będzie tam sekcji wioślarskiej.

Brak wiedzy o tym, gdzie podział się jej ojciec i czy faktycznie zrobił te wszystkie złe rzeczy, i tak był już wystarczająco dojmujący. Ale wiosłowanie? To było całe jej życie. Jedyna rzecz, której potrzebowała, żeby jakoś utrzymać się na powierzchni. Dosłownie i w przenośni.

Osunęła się z powrotem na siedzenie, naburmuszona, i wystawiła rękę za okno, rozwierając palce, żeby łapać wiatr tak samo, jak jej wiosła łapały wodę. Wejście wiosła do wody, praca, wyduszenie wiosła z wody, podjazd do kolejnego chwytu. Wejście, praca, wyduszenie, podjazd.Znana sekwencja zawsze pomagała jej się skoncentrować. Odsunąć od siebie ból. W każdym razie fizyczny. Ale to? Ten emocjonalny armagedon, kiedy rodzic siedzący obok ciebie nie jest akurat tym, na którego liczyłaś w sytuacjach kryzysowych?

Bowiem Teagan, od kiedy sięgała pamięcią, polegała na filozofii życiowej głoszonej przez swojego ojca. Na jego moralnym i etycznym przewodniku po życiu. Jasne, tata sam go wymyślił, więc pewnie dostosowywał czasem treść do okoliczności. Ale ona to kupowała. Tak samo jak wierzyła, że ich życie jest niemal doskonałe, dopóki agenci FBI nie wparowali do domu i nie zabrali dosłownie wszystkiego. Dobrze, że zostawili chociaż medale. Yay!

Może w innym uniwersum jej mama miałaby rację. Gdyby Teagan popatrzyła na to jak na nowy początek, zamiast jak na koniec wszystkiego, to widziałaby przed sobą tylko nowe możliwości.

- Są tu w ogóle jacyś ludzie? - spytała Teagan. - Czy tylko drzewa?

- Och, są tu nie tylko ludzie - odpowiedziała Ella, wyraźnie zadowolona z tego, że trafia jej się nowa okazja, żeby oprószyć ich sytuację magicznym pyłkiem. - Jest tu także... - przeciągała słowa, a kiedy wyjechały zza rogu, oświadczyła triumfalnie: - ...sklep z ciągutkami!

- Przecież ty nie lubisz ciągutek.

- Nikt tak naprawdę nie lubi ciągutek - przyznała Ella. - Ale ja lubię sam fakt, że istnieją. No i jest też Crab Shack.

Mama zwolniła, kiedy przejeżdżały obok ręcznie malowanego, wyblakłego od słońca zielono-białego szyldu restauracji.

- Jim's Crab Shack. Pracowałam tu kiedyś.

Jej oczy nagle się zaszkliły.

- Mają tu najlepsze ciasteczka krabowe.

Coś mówiło Teagan, że jej mama nie walczy ze łzami kulinarnego zachwytu. Chodziło o coś więcej. Czyżby kolejna tajemnica, którą rodzice przed nią ukrywali? Wiedziała, że powinna powiedzieć coś miłego, ale jedyne, co padło z jej ust, to beznamiętne:

- Matko. To doprawdy haniebne rozumienie definicji "ciastka".

- Nie mów do mnie "matko" - nadąsała się Ella. - Czuję się wtedy jakoś staro.

- Jesteś stara - odgryzła się Teagan.

Skręciły w kolejną z serii ulic obrośniętych po obydwu stronach drzewami, która jednak różniła się od pozostałych mnóstwem upchanych obok siebie wiktoriańskich domków w pastelowych kolorach. Serce Teagan zabiło szybciej. Może zamieszkanie w domu po dziadkach wcale nie będzie takie złe.

Kiedy zbliżały się do wyjątkowo podupadłego domu, już miała powiedzieć: "przynajmniej nie musimy mieszkać w tym", gdy mama wjechała na podjazd.

Mógł być całkiem uroczy. Dwadzieścia pięć lat temu. Albo i sto. Kiedy ostatni raz tu przyjechały, Teagan była za mała, żeby móc to pamiętać. Ale teraz ten dom robił wrażenie nawiedzonego.

Mama zaparkowała, wzruszyła ramionami, jakby chciała powiedzieć: "Co nam szkodzi spróbować" i uśmiechnęła się szeroko, odpinając pas.

- Witaj w domu, skarbie!

- Dzięki, mamo.

Właśnie dotarły do dziewiątego kręgu piekła.

CAM

- Zostań tu, tato - upierał się Cam. - Ja pojadę po opony. - Podciągnął się i wydostał z kanału pod samochodem. - Facet i tak nie zauważy różnicy.

Ojciec Cama, Oren Dillinger, nie był tego taki pewien. Wskazywał na to fakt, że zdjął czapkę i przeczesał dłonią kasztanową czuprynę, którą odziedziczył po nim również syn.

- A jednak nalegał, żebym to ja je odebrał.

Zanim zdążył dodać, że klient ma zawsze rację, Cam wtrącił:

- Już sam fakt, że jesteś w stanie naprawić samochód tego idioty w dwa dni, zakrawa o cud. W jakimkolwiek innym mieście na wybrzeżu utknąłby z autem z wypożyczalni na długie tygodnie. To nie twoja wina, że był tak głupi, żeby atakować progi zwalniające sportową furą.

Ojciec Cama posłał mu srogie spojrzenie, które pasowało do jego tonu.

- To nasi klienci, synu. Nie idioci.

- Wiem. To dzięki ich błędom mamy co jeść.

Jego ojciec powtarzał to jak refren, od kiedy Cam był mały. Cam nigdy nie punktował przy tej okazji pewnej oczywistości: może i mieli co jeść, ale stół rodziny Dillingerów przy kolacji bynajmniej nie uginał się od frykasów. Jednak rozumiał w czym rzecz. Krytykowanie bogatej osoby z dochodem, który dla przeciętnego człowieka wygląda na wygraną w totka, za to, że popełniła błąd, nie było właściwsze od deprecjonowania mechanika za to, że ma smar pod paznokciami. Wszyscy byli ludźmi. A on sam też nie był chodzącym ideałem.

Tak czy inaczej, kiedy ten gość zapłacił rachunek, oni mogli zapłacić swoje. Cam zsunął kombinezon, ale w połowie ruchu przypomniał sobie, że ma na nogach ciężkie buty robocze. Zastanawiał się chwilę, czy je zdjąć, po czym odrzucił ten pomysł i zawiązał rękawy wokół bioder. Raczej nie wpadnie na nikogo ze szkoły - wszyscy wyjechali na ostatnie dni wakacji. Zresztą jego życie towarzyskie i tak było równie wymarłe co ptak dodo. Nic tylko warsztat, treningi, kończenie książek z letniej listy czytelniczej - czasu zostawało mu wyłącznie na spanie.

Wypił całą wodę z butelki, napełnił ją z powrotem z dystrybutora, a potem wsadził do lodówki pomiędzy izotoniki, które planował zabrać nad jezioro. O ile uda mu się tam dotrzeć. Nie wolno mu było wypływać łódką po ósmej, więc jeśli chciał zaliczyć dwugodzinną sesję wiosłowania, musiał zagęścić ruchy.

- Tato. - Cam wyciągnął puszkę ulubionego piwa imbirowego swojego ojca. - Chcesz jedno?

- Tylko jeśli nie rzucisz go tak, jak ostatnio.

Roześmiali się obydwaj. Jak dotychczas pracowanie z ojcem na pełen etat było super. Nie żeby wcześniej myślał, że będzie słabo czy coś. Chodziło raczej o to, że na początku chciał pokazać ojcu, że jest kimś odpowiedzialnym i udało mu się to osiągnąć przez lato.

Wszedł z powrotem do kanału, kucnął i podał ojcu napój w wykwintny sposób, jakby prezentował wyborne wino.

- Dzięki, synu.

Oren sięgnął po puszkę i wypił prawie całą na raz.

- No dobra - powiedział, dokończywszy piwo. - To wracam do roboty.

Po zgnieceniu puszki, rzucił nią w stronę kosza na surowce, nad którym zawiesili obręcz do koszykówki. Chybił.

- Trzeba było zrobić kanał bliżej - powiedzieli równocześnie.

To był ich rodzinny dowcip z brodą.

Kanał, który pozwalał bezpiecznie wchodzić pod samochód, był jedyną modernizacją warsztatu, co do której mama Cama uparła się, kiedy ona i Oren zaczęli rozważać małżeństwo.

- Nie chcę tu kiedyś przyjść i znaleźć cię rozpłaszczonego jak naleśnik.

Naciskała nawet na to, żeby ojciec Cama wykorzystał w tym celu pieniądze przeznaczone na jej pierścionek zaręczynowy.

- Jedyne, co ma dla mnie wartość, to wy dwaj - mówiła za każdym razem, kiedy ojciec próbował odłożyć parę groszy, żeby wreszcie kupić jej wspomniany pierścionek, zamiast zapłacić jakiś rachunek.

- Poza tym - mawiała wtedy - naprawdę sądzisz, że jakiś brylant sprawi, że będzie nam się żyło lepiej?

- Ani trochę - odpowiedział raz Oren, posyłając jej niewinny uśmiech. - Tylko jedna rzecz mogłaby sprawić, że żyłoby mi się lepiej.

- Jaka? - spytała mama.

- Powinniśmy przenieść kanał bliżej kosza na surowce. Ciągle trafiam w obręcz.

Zrozumienie, że żartuje zajęło jej krótką chwilę, ale kiedy to do niej dotarło, było jak zwykle. Śmiali się oboje jak głupki, a on pociągnął ją na swoje kolana - Cam nawet w młodości wiedział, że to sygnał, żeby się zawijać. To, że jego rodzice nadal byli w sobie wariacko zakochani, zdawało się nawet fajne, ale on nie miał najmniejszego zamiaru oglądać, jak się migdalą. Ohyda.

Podniósł puszkę ojca i załadował ją wsadem po drodze do biura. Tam wstukał do telefonu stacjonarnego kod, dzięki któremu połączenia były przekierowywane bezpośrednio na jego komórkę. Im mniej rzeczy rozpraszało jego ojca, tym lepiej.

- Masz kluczyki do Walta, tato?

Nazywali służbowego pickupa Walt na cześć gościa, który podarował im tę furę wieki temu, kiedy sam przerzucił się na skuter inwalidzki.

- Są na tablicy.

Tablica z kołkami wisiała pod zegarem w stylu maszyny Rube'a Goldberga, który Cam wykonał ze starych części samochodowych na lekcjach mechaniki w zeszłym roku. Jego ojciec uważał, że zegar jest genialny. Cam dostrzegał tylko rzeczy, które zrobiłby lepiej, gdyby miał je robić jeszcze raz, ale okej, zegar spełniał swoją funkcję. Podawał godzinę.

Jego ojciec zawsze przechwalał się nim przy każdym kliencie, który był na tyle głupi, żeby o to zapytać.

- Cam będzie pierwszym Dillingerem, który pójdzie do college'u - mówił im wtedy.

Obciach. Ale brzmiało też trochę fajnie. Gdyby faktycznie tak wyszło.

- Wracam za pół godziny, tato. Okej? Maks czterdzieści minut.

Oren zerknął na zegar i zmarszczył brwi.

- Jest czwarta. Myślałem, że wybierasz się nad jezioro.

Cam zaczął odwijać upapraną olejem taśmę ochronną z prawej dłoni. Prawdopodobnie się nie wyrobi. Kłamanie na ten temat w niczym mu nie pomoże. Szczególnie, kiedy mają ze sobą kontakt wzrokowy.

- Jezioro nadal tam będzie, kiedy załatwię opony.

Wyraźnie czuł, jak ojciec wpatruje się w niego surowym wzrokiem. Odwinął resztę taśmy i wyrzucił ją do śmieci.

- Nie zaprzepaszczę stypendium, okej?

- Wywalę cię na zbity pysk, jeśli tak będzie - zagroził mu Oren.

Ojciec zrobił to z miłością w głosie, ale Cam wiedział, że wcale nie żartuje. Miał realną szansę na pójście do college'u i wiedział, że ojciec z radością oddałby nerkę, żeby mu to zapewnić.

- Pojadę tam po powrocie! - zawołał Cam przez ramię.

Jeśli starczy mu czasu. Odpalił Walta i wrzucił bieg, po czym zaczął powoli wyjeżdżać na wstecznym z parkingu warsztatu, uważnie spoglądając w prawo, lewo, znowu prawo...

BAM!

Co, do licha?

Wdepnął hamulec z sercem walącym jak młot pneumatyczny. Tempo uderzeń podwoiło się, kiedy w lusterku dostrzegł coś przelatującego w powietrzu, co wylądowało z łomotem na pace. Cokolwiek to było, potrafiło przeklinać.

Shitshitshitshitshitshit.

Zerwał z siebie pas i wystrzelił z oldschoolowego pickupa tak szybko, że nawet nie zdążył pomyśleć o tym, jak wyglądałoby jego życie za kratkami.

Okazało się, że na pace wylądowała dziewczyna, na oko w jego wieku. Żyła. Oddychała. Żadnych gejzerów krwi. Uff. Czyli jednak nie trafi na długie lata do więzienia za nieumyślne spowodowanie śmierci. Bogu dzięki, dziś rano przywalił skrzynki z narzędziami kilkoma plandekami. Co sprawiło, że teraz zaczął się zastanawiać, czy już wtedy intuicyjnie przeczuwał, że jakaś atrakcyjna dziewczyna skończy na pace jego wozu.

- Hej! - Podniosła się na kolana bez agonalnych jęków, co dobrze wróżyło.- Powinieneś uważać, jak jeździsz - syknęła.

Przecież uważał.

Palce dziewczyny drżały, kiedy odpinała kask. Nerwy. Adrenalina. Całkowicie normalne. Gdyby jemu się to zdarzyło, też by mu się trzęsły. Nie żeby on sam był spokojny. Dziewczyna miała ładne brązowe oczy. Naprawdę ciemnobrązowe. I obecnie wycelowane w niego, jakby próbowała wywiercić nimi dziurę.

- Nie zapytasz, czy wszystko ze mną w porządku?

Dostało mu się, zanim w ogóle zdążył odpowiedzieć. Dziewczyna była przestraszona. On też, choć zdołał w tym wszystkim stwierdzić, że nieznajoma wydała mu się dziewczyną, którą chętnie zaprosiłby na tacos, gdyby spotkali się w innych okolicznościach.

Haaaaalo... Ziemia do Cama. Opony? Jezioro?

- Na moje oko wyglądasz w porządku.

Oczy dziewczyny otwarły się szerzej.

- W sensie, że nic ci nie jest - doprecyzował, kucając, żeby podnieść jej rower.

- Czy tutaj ludzie zawsze jeżdżą z zamkniętymi oczami?

Ach. Turystka. Czyli niedługo stąd zniknie. Nie będzie randki z tacosami. Wyprostował się, rezygnując z postawy "klient ma zawsze rację".

- To ty wjechałaś we mnie - zaczął i z pewnością kontynuowałby, gdyby nie to, że jego uwaga skupiła się na tym, jak poruszała się po nierównej powierzchni paki. Co prawda jej bojówki, t-shirt i kurtka dżinsowa były luźne, ale tylko silne mięśnie brzucha, pleców oraz nóg mogły wyjaśnić, dlaczego wyglądała, jakby chodziła po wodzie, a nie brnęła po dnie z porozrzucanych skrzynek z narzędziami. Może jest surferką? Na pewno robi coś wymagającego zmysłu równowagi.

Zobaczyła, że się na nią gapi, i posłała mu spojrzenie, które sugerowało, że nadal oczekuje błagania o przebaczenie.

Nie ma opcji. Nie będzie przepraszał za coś, co nie było jego winą. Zamiast tego podniósł jej rower i ułożył go w poprzek na pace, żeby upewnić się, że nadal nadaje się do jazdy.

- Co robisz?

- Kradnę ci rower - odparował.

Dziewczyna parsknęła.

Przynajmniej miała poczucie humoru.

Rower co prawda działał, ale chyba pochodził z poprzedniej dekady. Może nawet z poprzedniego wieku. I nie chodziło tu o styl retro. Kimkolwiek była ta dziewczyna, na pewno nie należała do tych bogatych przybyszów, od których latem populacja Eagle's Cove zwiększała się trzykrotnie.

- Tik-tak. Nadal czekam na przeprosiny - powiedziała.

Jednak gadała jak letniczka.

- Jechałaś chodnikiem.

Sprawdził, czy nie poszło mu żadne światło. W Massachusetts jazda rowerem po chodniku w dzielnicach biznesowych była zabroniona. Niezależnie od tego, jak bardzo naciągane było nazywanie dzielnicą biznesową głównej ulicy Eagle's Cove - mieszanki przesadnie drogich butików, kawiarni i dyskontów ze sprzętem plażowym.

Światła były całe, więc - w odruchu chęci niesienia pomocy i ponieważ przekomarzanie się z tą dziewczyną było zaskakująco zabawne - dodał:

- W dodatku wyskoczyłaś zza rogu.

Dziewczyna spojrzała w bok - czyli wreszcie do niej dotarło. To ona w niego uderzyła.

Cam zdjął rower z paki i obrócił do góry nogami, żeby oprzeć go na kierownicy i siodełku.

- Łańcuch ci spadł. - Rzucił na nią okiem. - Umiesz to naprawić?

Dziewczyna posłała mu poirytowane spojrzenie mówiące "Nie, durniu, nie umiem".

Łańcuch i mechanizm zmiany przerzutek aż się prosiły o trochę smaru. Cam sięgnął na pakę po skrzynkę z narzędziami, po czym prawie zderzyli się z dziewczyną głowami. Nieznajoma poleciała na plandeki i wydała z siebie poirytowane warknięcie.

- Ty naprawdę próbujesz mnie zabić - mruknęła, kiedy wysunął do niej rękę, żeby pomóc jej się podnieść.

Z niechęcią przyjęła propozycję pomocy, jednak kiedy jej dłoń dotknęła jego dłoni, spiorunowała go wzrokiem. Czyli ona też to poczuła. Przekierowanie energii z trybu walki na... "nie jesteś taki zły, jak myślałam". Jej policzki nabrały uroczo szkarłatnego odcienia, kiedy puściła dłoń Cama.

Odsunął się na bok, żeby mogła zeskoczyć z paki pickupa.

Ale ona ani drgnęła. Jakby chciała nacieszyć się byciem kilka stóp nad nim.

- Muszę sięgnąć pod plandekę.

Dziewczyna uniosła brew.

- To tam trzymasz ciała wszystkich ofiar, które dotychczas potrąciłeś?

- Masz mnie - odpowiedział, po czym, bo czas go trochę gonił, kiwnął głową w stronę roweru. - Muszę sięgnąć po skrzynkę z narzędziami, na której stoisz, żeby naprawić ci rower.

Chodziło o prostą rzecz - nałożenie łańcucha z powrotem na przerzutkę. Pryśnięcie olejem będzie musiało wystarczyć jej za przeprosiny, które próbowała z niego wydusić.

Zeskoczyła z paki i chociaż posłała mu tylko przelotne spojrzenie, kiedy to robiła, Cam dostrzegł szczelinę w jej zbroi. Coś, co sugerowało, że ta nieznajoma wie, że jest opryskliwa, ale tak naprawdę wkurza ją zupełnie coś innego. Być może gdzieś pod maską twardej zawodniczki znajdował się ktoś, kto potrzebował przyjaciela. Cam to rozumiał. Ale dziewczyna była turystką, a on musiał jeszcze zajrzeć w parę miejsc, zrobić kilka rzeczy.

Przekopał skrzynkę z narzędziami, wyjmując wszystko, czego potrzebował do sprawdzenia napięcia linki i w razie czego dokręcenia śrub, które ją regulowały.

- Pracujesz tu?

Wskazała na logo na boku pickupa.

- Po czym poznałaś?

Dziewczyna nie dała się sprowokować.

- Czyli pewnie jesteś stąd.

Nie odpowiedział. Tak. Pewnie jest.

- Co ludzie tu właściwie robią?

Pracują. Cieszą się odrobiną wolnego czasu. Marzą, żeby się stąd wyrwać.

- Mamy clambakes1. Pływanie na dętkach. Ciągutki. Jeśli to twoje klimaty.

Zerknął na nią w odpowiednim momencie, żeby zobaczyć, jaką robi minę. Okej, nie była fanką ciągutek. Skinął, żeby podeszła.

- Widzisz układ napędowy?

Psiknął na niego olejem, potarł szmatką, potem jeszcze raz, tym razem wycierając do czysta. Bardziej się nie dało.

- Musisz to czyścić, inaczej łańcuch będzie ci dalej spadał.

Przykucnęła obok niego, żeby spojrzeć, jak wsuwa element z powrotem na miejsce. Ładnie pachniała, jakby wiciokrzewem, pomarańczami i słońcem. Zamierzał powołać się na piątą poprawkę, gdyby ktokolwiek oskarżył go o sprawdzanie części roweru, które doskonale działały. Kiedy kilka kosmyków jej włosów musnęło ramię Cama, jego ciało od razu dało o tym znać.

Schował klucze imbusowe i olej do skrzynki, przekręcił pokrywę, po czym wstał.

- Powinno zadziałać.

Ku jego zaskoczeniu, dziewczyna się uśmiechnęła.

- Nie musiałeś tego robić. Dzięki.

Wykonała w jego stronę jeden z tych dziwnych ruchów, kiedy ludzie nie są pewni, czy uścisnąć sobie dłonie.

- Jestem Teagan. Właśnie się tu przeprowadziłam.

Jego serce zabiło szybciej. Jakby z radości. Zanim zdążył pomyśleć o jakiejś dobrej odpowiedzi - na przykład, jak sam ma na imię - zobaczył, że jego ojciec wygrzebuje się z kanału. Czas się zwijać.

- Muszę lecieć - powiedział, dźwigając skrzynkę z narzędziami z powrotem na pakę. Kiedy wspinał się na siedzenie kierowcy, krzyknął przez ramię:

- Naucz się naprawiać rower. Kiedy znów w kogoś uderzysz, poradzisz sobie sama.

Dziewczyna parsknęła i dała do zrozumienia, że zachowuje bezpieczny dystans, kiedy wykręcał pickupem z parkingu na ulicę.

Odjeżdżając, zerknął jeszcze w lusterko. Tak dla bezpieczeństwa. Nadal tam stała, przykładając dłonie do ust i krzycząc:

- To ty mnie stuknąłeś!

Zaśmiał się. Tym razem naprawdę.

Może jednak istnieje uniwersum, w którym ma czas na randki? Dowiedziałby się, gdzie mieszka ta cała Teagan i zostawił jej pudełko ciągutek na ganku.