W dniu, w którym zaginęła moja siostra, mogłabym wystąpić w konkursie miss mokrego podkoszulka.

Kiedy przekroczyłam próg biura, byłam przemoknięta do suchej nitki. Biała koszula, która przykleiła się do mojego ciała, była nieomal przezroczysta, a deszcz zaczął padać jakieś trzy minuty wcześniej. Dokładnie w momencie, gdy wysiadłam z autobusu na Małych Grabarach. Bieg od przystanku do pobliskiego nowiuśkiego biurowca, który aż pachniał korporacyjnym blichtrem, zajął mi dwie i pół minuty. Gdy przemykałam w kierunku swojego biurka, najmniejszego w całym open space, próbując nie nawiązać z nikim kontaktu wzrokowego, z radia w kuchni dobiegł do moich uszu dźwięk piosenki, której słowa znałam na pamięć. Pomimo podłego humoru, który wywołała we mnie niespodziewana burza, podśpiewywałam refren pod nosem, gdy opadłam na krzesło.

- Ba de ya, say that you remember, ba de ya, dancing in September...

Gdy teraz wspominam ten dzień, nie wiem, co bardziej mnie irytuje - to, że usłyszałam wtedy taką radosną piosenkę, czy to, że ją podśpiewywałam jak gdyby nigdy nic.

A przecież wiedziałam, że coś jest nie tak.

Czułam to, gdy rano wciągałam na nogi czarne bojówki i gdy dawałam mamie szybkiego buziaka przed wyjściem z domu. Czułam to, gdy sobie uświadomiłam, że łóżko Klary jest nadal zaścielone, i czułam to, gdy oparłam się o zagłówek krzesła, kiwając się delikatnie w rytm piosenki, która nie chciała opuścić mojej głowy.

No dobra, ale może wyjaśnię, co mam na myśli, mówiąc "czułam". Choć tego chyba nie da się łatwo wyjaśnić.

Odkąd pamiętam, miewałam swego rodzaju... przeczucia. Tak, "przeczucie" to dobre słowo. To było tak, jakby niespokojna energia przepływała przez moje żyły i kręciła się we mnie. Niektórzy powiedzieliby pewnie, że to niestrawność albo zgaga, i może bym na to przystała, gdyby nie fakt, że Klara, moja siostra, czuła to samo. Pewnego poranka odwróciłam się do niej przed wyjściem z domu i powiedziałam: "Powinnyśmy iść dzisiaj inną drogą do szkoły", a Klara na chwilę się zamyśliła, przekrzywiając głowę, tak że jej rudawa grzywka przesunęła się w lewo, po czym skinęła, wyrażając zgodę. Gdy wróciłyśmy ze szkoły, mama uściskała nas obie i powiedziała, że od tej pory będzie nas codziennie rano odprowadzać. W radiu usłyszała o porywaczu dzieci, który grasował na obrzeżach naszego osiedla, a następnego dnia dowiedziałyśmy się, że jedna z moich koleżanek zaginęła. Dziewczynka, którą codziennie spotykałyśmy w drodze do szkoły.

To nie była jedyna taka sytuacja. Klara niejednokrotnie odwracała się do mnie z błyskiem w oku i pytała: "Też to czujesz, prawda?". I czułam. Wiedziałyśmy, które korytarze w szkole omijać, żeby nie trafić na nauczyciela, który się nas czepiał, jak przechytrzyć starszego chłopaka w liceum, który chciał się zemścić na Klarze za odrzucenie jego zalotów, i jak uniknąć bury za palenie papierosów na przerwie. Po prostu wiedziałyśmy.

Gdy Klara, dwa lata starsza ode mnie, skończyła liceum i podjęła pracę w klubie Grzeszny, zaczęłyśmy spędzać ze sobą coraz mniej czasu. Pomimo tego gdy odzywało się moje przeczucie, pragnęłam porozmawiać właśnie z nią. Była po prostu najbliższą mi osobą. Miałyśmy mamę, ale na niej nie można było polegać. To dzięki Klarze mogłam pójść na weekendowe zajęcia na Wydziale Dziennikarstwa, porzucić dorywcze zlecenia i w końcu poczuć komfort, jaki daje posiadanie stałej pracy. Od dwóch miesięcy pracowałam w korporacji o dumnie brzmiącej nazwie GDM. Nikt nie wiedział, czy to jakiś skrót, czy po prostu fantazja prezesa. Nieistotne. Nie mogłam narzekać, miałam stałą pracę, która była jako tako związana z moimi zainteresowaniami, ale niestety grafiki mój i mojej siostry zupełnie się nie zgrywały. Gdy ja szłam spać, Klara wychodziła do pracy, a kiedy ja wstawałam, ona padała na łóżko. Czasem udawało nam się wymienić parę zdań, ale oddaliłyśmy się od siebie znacznie bardziej, niż się spodziewałam. Choć czy można się od siebie oddalić, gdy mieszka się w jednym mieszkaniu?

Dźwięk wody przepływającej przez rury wyrwał mnie z zamyślenia. Moje biurko stało najbliżej toalety, bo według jakichś dziwacznych zasad dotyczących hierarchii najnowszy pracownik dostawał najgorszą miejscówkę. Po chwili zza drzwi łazienki wyłoniła się Zmora. Opuściłam głowę, niestety za późno, bo Zmora, zwana również Dagmarą, już mnie zwietrzyła. Wpatrzona w komórkę nasłuchiwałam, jak jej niemodne szpilki szeleszczą, zanurzając się w wykładzinie przy każdym kroku, który zbliżał ją do mojego biurka.

TO uczucie, to, którego nie mogłam pomylić z niczym innym, zawirowało we mnie, więc wystukałam krótkiego SMS-a do Klary.

Musiałam jak najszybciej z nią pogadać i upewnić się, że ona też to czuje. To uczucie nigdy nie było aż tak uciążliwe, miałam wrażenie, że żołądek wręcz podszedł mi do gardła. A może to tylko niesmak spowodowany tym, że za kilka sekund miałam porozmawiać ze Zmorą?

- Bereniko, nie powinnaś wisieć na telefonie w godzinach pracy. - Zmora zaczęła od czegoś, do czego mogła się przyczepić, oczywiście. - Skończyłaś już ten tekst o wycieczkach do Amsterdamu?

Ledwo zdołałam zapanować nad grymasem, który chciał wypłynąć na moją twarz, gdy po raz kolejny usłyszałam swoje pełne imię, mimo że...

- "Niko", po prostu "Niko". Byłoby doprawdy wspaniale, gdyby udało ci się zapamiętać, jaką formę preferuję, Zmo... Dagmaro. - W ostatnim momencie ugryzłam się w język i natychmiast dodałam, chcąc jak najszybciej skoncentrować się z powrotem na swoich sprawach: - Tak. Za chwilę go sprawdzę i wyślę do ciebie. - Zacisnęłam usta w wąską linię i kliknęłam przycisk na laptopie, by jej pokazać, że jestem już w pełni skupiona na pracy. Komórkę odłożyłam zapobiegawczo obok klawiatury.

Zmora pracowała tu jedynie sześć miesięcy dłużej niż ja, ale to jej wystarczyło, żeby traktować mnie jak swoją podwładną. Miała tę śmieszną przewagę, że choć obie robiłyśmy to samo, to jej nasza team liderka przesyłała tematy tekstów. Nie lubiłam jej nie tylko za to, że zawsze wybierała sobie najlepsze, ale i za to, co szeptała do księgowych, gdy myślała, że już wyszłam. I za to, że tak dobitnie podkreślała mój niższy status społeczny, zostawiając mi do napisania specyficzne treści. I jeszcze za to, że zachowywała się, jakby miała kij w dupie. No dobra, trochę tego było.

Kątem oka widziałam, że Zmora nadal stoi o krok od mojego biurka, ale po chwili ściągnęła usta, obrzuciła mnie współczującym spojrzeniem - kolejny z powodów, dla którego nie pałałam do niej sympatią - i w końcu, skupiwszy się na swoich paznokciach, które w mojej opinii już dawno powinny zostać spiłowane i odświeżone, poinformowała mnie łaskawie:

- Na jutro masz trzy teksty, wysłałam ci listę mailem.

Po tych słowach zostawiła mnie samą i odeszła do swojego biurka stojącego dokładnie naprzeciwko mojego. Oddzielała nas tylko cienka ścianka, która mnie zasłaniała, gdy siedziałam.

Schyliłam się do torebki po swój ulubiony długopis i notes, a moje oczy na chwilę zawiesiły się na czarnych szpilkach Zmory. Ugh. Na swoje nieszczęście wielokrotnie na własne oczy widziałam, jak przebierała buty z płaskich, w których przychodziła do biura, na te schodzone, niemodne szpilki. Osobiście uważałam za trochę obleśne to, że jej stopy były odkryte w tej samej przestrzeni, w której przebywałam.

Westchnęłam, wyrzucając przyprawiające mnie o dreszcze myśli o stopach Zmory ze swojej głowy. Zaczęłam uparcie wpatrywać się w komórkę, podczas gdy mój komputer ładował ekran startowy. Czekałam na SMS-a zwrotnego od Klary. Przeczucie ściskało mnie za gardło. Przez sekundę rozważałam, jak bardzo Klara będzie zła, jeśli ją obudzę.

- Pieprzyć to - szepnęłam w eter.

Nie lubiłam gadać przez telefon, ale dla Klary mogłam zrobić wyjątek. Wybrałam jej numer i czekałam.

Pierwszy sygnał.

Drugi sygnał.

Trzeci sygnał.

Czwarty sygnał.

Piąty sygnał.

- Wybrany numer nie odpowiada.

Co jest? Czy ona właśnie mnie odrzuciła? A to cholera, już ja ci dam - zdeterminowana wybrałam numer ponownie, lecz tym razem błyskawicznie zgłosiła się poczta głosowa.

Wyłączyła telefon? Musiała być naprawdę wykończona.

Moja siostra żyła w trybie nocnym już ponad pięć lat. Jej ciężka praca i oddanie zaowocowały awansem i została menadżerką. A zaczynała od sprzątania klubu po całonocnych libacjach. Pamiętam, jak czasem przynosiła mi rzeczy, które ludzie tam zostawiali - te, które nie były absolutnie obrzydliwe i nie trzeba było ich zbierać w lateksowych rękawiczkach. Do dziś noszę srebrną bransoletkę z czerwoną cyrkonią, którą dała mi po jednej nocy ciężkiej harówki. Te niecałe dwa lata, które nas dzieliły - właściwie półtora roku, jeśli wziąć pod uwagę miesiące, nie roczniki - w opinii Klary dawały jej święte prawo i obowiązek opiekowania się mną. I robiła to, a ja jako nastolatka nie mogłam się doczekać momentu, kiedy będę mogła ją odciążyć i również zacząć się dokładać do domowego budżetu.

Odłożyłam komórkę na biurko i znów cicho westchnęłam. No trudno, będę musiała poczekać, aż wstanie.

Oparłam się o krzesło i zebrałam włosy za uszy, żeby nie wpadały mi do oczu podczas pracy. Kliknęłam ikonkę odpowiedniego folderu, po czym szybko przejrzałam tekst, który skończyłam poprzedniego dnia: Dlaczego Amsterdam jest idealny na weekendowy wyjazd? - piętnaście razy użyte słowa kluczowe, a brzmiał całkiem naturalnie. Robiłam się w tym coraz lepsza, choć nie byłam pewna, czy powinnam się z tego cieszyć. Przy pisaniu tego artykułu miałam wrażenie, że moje szare komórki umierały za każdym razem, gdy musiałam użyć sformułowania "idealne na weekend" tak, by pasowało do kontekstu i zbytnio się nie wyróżniało.

Tak, jestem copywriterką. Gorzej. Jako najmłodsza stażem miałam się skupiać wyłącznie na SEO. Żegnajcie marzenia o pisaniu ciekawych artykułów o historii mody lub kluczowym znaczeniu feminizmu w naszym świecie.

No ale dobra. Nie była to praca idealna, ale o wiele lepsza niż moja alternatywa. Jako dziewczyna po liceum, bez studiów i z dopiero co rozpoczętym kursem na Wydziale Dziennikarstwa - za który w większości zapłaciła Klara w ramach niespodzianki na moje urodziny - nie miałam zbyt szerokiego wachlarza możliwości zarobkowania.

Biuro średniej wielkości firmy marketingowej, w której udało mi się zaczepić, znajdowało się tylko dwadzieścia minut jazdy komunikacją miejską od naszego mieszkania i niecałe trzydzieści minut piechotą. Mogłam tu rozwijać swoje zainteresowanie pisaniem, miałam za darmo kawę i herbatę w ilościach nieograniczonych - deal idealny. Nawet jeśli większość współpracowników patrzyła na mnie właśnie tak jak Dagmara - z politowaniem. Wiedziałam, co myśleli. Taka młoda, a już musi pracować, nie mogła się wyszaleć.

To nie tak, że czytałam im w myślach czy coś - serio, nie chciałabym mieć dostępu do tych czeluści. Po prostu obgadywały mnie niczym stare babcie wiszące na parapetach na moim osiedlu. Wystarczyło, że stanęłam w połowie drogi do kuchni, nie wychylając się za mocno w prawo, czyli w kierunku drzwi, i słyszałam ich piskliwe głosy. "No naprawdę, miała dużo szczęścia, że się tu dostała, ale nie zajdzie daleko, jeśli nie będzie ciężko pracować, szczególnie bez wykształcenia...", powiedziała wczoraj Dagmara do jednej bziumgwy z księgowości.

Błagam, jakby moją ambicją było zaimponowanie kobietom w średnim wieku, które sądzą, że włożenie kozaków do spódnicy w kratę to szczyt mody i wyrafinowania.

Wróciłam myślami do tekstu i ponownie przeskanowałam go wzrokiem. Zadowolona z efektu końcowego załączyłam go do e-maila i kierowana impulsem dopisałam krótką wiadomość:

Wiem, wiem, nie powinnam była dać się sprowokować, ale to uczucie ściskania w okolicach serca, fakt, że Klara nie odpowiadała, szarobura pogoda za oknem, dwa mosty, które minęłam w drodze do pracy, i ten krzywy, pełen pretensji uśmieszek Dagmary, którym mnie poczęstowała znad dzielącej nas ścianki, po prostu wprowadziły mnie w bojowy nastrój.

Kliknęłam szybko "Wyślij", żebym nie mogła się rozmyślić. Klara zawsze mówiła, że powinnam częściej ufać instynktowi. No to proszę bardzo, instynkt podpowiedział mi, że Dagmara powinna przestać być taką nadętą stereotypową panią z biura, a ja powinnam o siebie zawalczyć.

Kółka mojego krzesła cicho zaskrzypiały, gdy odepchnęłam się od biurka. Odkleiłam koszulę od ciała i trochę nią powachlowałam z nadzieją, że wyschnie, ale bez efektu. Postanowiłam pójść do łazienki. Przez piętnaście minut wyginałam się pod suszarką do rąk i rzucałam przepraszające korpouśmiechy do wchodzących do toalety współpracownic. Gdy w końcu wyprostowałam się przed lustrem, dwie mokre plamy na wysokości mojego brzucha i biodra nadal były widoczne, ale stwierdziłam, że mogę z tym żyć. Niech plotkary mają o czym gadać, ja potrzebowałam kawy.

Skoro jednym z dużych plusów pracowania w tym biurze była darmowa kawa, zamierzałam to wykorzystać na maksa - choć może pięć kaw dziennie źle wpływało na moją umiejętność opanowywania się. Cóż, mogłam być nieco uzależniona od podwójnego espresso zalanego, uwaga, mlekiem owsianym, które mogłam sobie sama spienić i podgrzać specjalnie w tym celu zakupionym sprzętem. Może nie dla wszystkich moja obsesja na punkcie darmowej kawy byłaby zrozumiała, ale ja spędziłam ostatnie trzy lata między jedną dorywczą pracą a drugą, oszczędzając każdy grosz, by poradzić sobie w sytuacji, w jakiej się znalazłam nie ze swojej winy. Trudno nie zmienić perspektywy co do tego, co można nazwać luksusem.

Podstawiłam kubek pod dyszę ekspresu i kliknęłam właściwe przyciski, a w pustej kuchni rozległo się głośne chrobotanie młynka. W radiu poleciał dżingiel zapowiadający wiadomości.

- Wybiła dziewiąta, czas na najnowsze wiadomości z Poznania. To już czwarta ofiara niezłapanego do tej pory mordercy, którego ogólnopolskie media określiły mianem Rozszarpywacza. Jak zrelacjonował rzecznik Komendy Głównej Policji w Poznaniu, ciało, a raczej jego szczątki, dwudziestoczteroletniej Marleny M. zostało znalezione pod mostem Bolesława Chrobrego dziś we wczesnych godzinach porannych.

To stąd tyle policji przy skrzyżowaniu. Migające światła przemknęły mi przed oczami, gdy próbowałam jak najszybciej przedostać się na drugą stronę drogi - jak najdalej od mostu i deszczu. Mieszadełko spieniacza przestało wirować, a ja sięgnęłam po urządzenie, by zalać swoje espresso gorącym mlekiem.

- Policja uczula, aby młode kobiety nie wychodziły samotnie po zmroku do czasu, aż zbrodniarz nie zostanie złapany. Przypominamy, że wszystkie ofiary zostały znalezione w okolicach mostów poznańskich: św. Rocha, Królowej Jadwigi, kolejowego nad Cybiną, a teraz w pobliżu mostu Bolesława Chrobrego.

Te cholerne mosty. Dobrze, że i tak trzymałam się od nich z daleka.

Zastygłam w pół ruchu, gdy znów odezwało się moje przeczucie. Czy ja...? Czy ja powinnam była wziąć to pod uwagę?

Wróciłam szybko do biurka i odstawiłam kubek, patrząc pustym wzrokiem na ściankę działową oddzielającą mnie od Zmory. Znów sięgnęłam po komórkę i wybrałam numer Klary. I ponownie przełączyło mnie od razu na skrzynkę. Co się działo? Przeczucie wierciło mi dziurę w brzuchu, przyćmiewając zdrowy rozsadek. Spokojnie, przecież to nie znaczy, że Klarze coś się stało. Prawda?

Mama!

Jeśli Klara wróciła po tym, jak wyszłam do pracy, mama na pewno mi to powie. Wybrałam jej numer i czekając, aż odbierze, zerknęłam na nowy e-mail od Dagmary.

Warga mi zadrgała, gdy to przeczytałam. Nie ze smutku, o nie, zagotowała się we mnie furia. Serio, po prostu mnie zignorowała? Może miała gorszy charakterek, niż sądziłam - wyobrażałam ją sobie prychającą i oburzoną, szykowałam się nawet na mały wykład z jej strony na temat młodzieży, która nie potrafi się zachować w miejscu pracy. Ale nie. W jakiś dziwny sposób jej brak reakcji wkurzył mnie jeszcze bardziej i miałam ochotę napisać kolejną wiadomość. Uratował ją - lub mnie - nowy e-mail, który wpadł do mojej skrzynki i skutecznie odwrócił moją uwagę od przycisku "Odpowiedz". Nim odczytałam treść, usłyszałam w słuchawce zaspany głos mamy. Serio, jeszcze nie wstała? Jej nawyk popijania wina przed snem stał się niepokojący ostatnimi czasy.

- Halo? - usłyszałam, jak się przeciąga. - Co tam, ptaszyno?

Uśmiechnęłam się pod nosem, słysząc zdrobnienie, które dla mnie wymyśliła. Ja byłam ptaszyną, a Klarę nazywała lisiczką. Może to było mało oryginalne, ale sprawiało, że czułam się kochana.

- Możesz dać mi Klarę? Nie wiem, czy jej telefon się rozładował, czy coś, nie mogę się do niej dodzwonić - wytłumaczyłam, otwierając najnowszy e-mail i scrollując do odpowiedzi.

Słyszałam, jak mama podnosi się z łóżka, a potem szura kapciami, przechodząc do naszego pokoju, by zajrzeć do środka.

- Nie ma jej tu, ptaszyno. - Ziewnęła, po czym dodała: - O której będziesz w domu? Może zrobię obiad? Tylko... Nie mam pieniędzy na zakupy.

Oczywiście, że nie. Pieniądze się jej nie trzymały - wydawała je lekką ręką, a odkąd ojciec odszedł, jej chęci do zarabiania ich jakoś zniknęły. Nie dziwiłam się, zważywszy na to, przez co przeszła.

Zmarszczyłam brwi, gdy do mnie dotarło, że wpatruję się w wiadomość, której treść nie ma do końca sensu, więc przeczytałam ją ponownie.

Zamrugałam kilkukrotnie i ciche jęknięcie wyrwało się z moich otwartych ust. To musiała być moja dusza opuszczająca ciało. Czy ja...? Czy ja właśnie...?

- Ptaszyno, coś mówiłaś?

- Pieniądze na zakupy, i tylko zakupy, mamo, znajdziesz w słoiku za kawą - odpowiedziałam odruchowo. - Muszę kończyć, pa.

Oparłam twarz na dłoniach. Nagle poczułam czyjąś obecność po swojej prawej. Nie odwróciłam się. Patrzyłam nadal w wiadomość. Czy ja naprawdę wysłałam ten e-mail do menadżera całego działu? Ciche chrząknięcie po mojej prawej. Nie mogłam już udawać, że go nie usłyszałam. Powoli uniosłam wzrok.

Idealnie zaczesane brązowe włosy wyglądały dzisiaj jeszcze lepiej niż na co dzień, a w orzechowych oczach ukrytych za szkłami okularów w ciemnych oprawkach czaiła się niepokojąca iskierka. Twarz mężczyzny była poważna, lewą brew miał uniesioną. Oparł się plecami o ścianę i patrzył na mnie z boku. Otworzył usta, lecz nim powiedział coś, co miało być, jak zakładałam, reprymendą, mój telefon dostał ataku wibracji, co zakończyło naszą bitwę na spojrzenia. Zerknęłam na wyświetlacz, na którym widniało imię "Klara". Odetchnęłam z ulgą, całe szczęście. Złapałam komórkę, przeprosiłam w pośpiechu swojego przełożonego i minęłam go, po czym uciekłam za drzwi prowadzące do wind.

- Klara, nawet nie wiesz, jak się cieszę, że dzwonisz, nie uwierzysz, co właśnie odwaliłam - wyrzuciłam z siebie do słuchawki, czując, jak węzeł niepokoju nieco się rozluźnia, choć TO uczucie nadal wirowało we mnie, przypominając, dlaczego musiałam porozmawiać z siostrą.

- Nika, słuchaj. Nie szukaj mnie. Zadbaj o siebie i mamę. - Ton Klary był rzeczowy, ale też chłodny, co nigdy jej się nie zdarzało w rozmowie ze mną.

Zmarszczyłam brwi.

- O czym ty mówisz?

- Nie szukaj mnie - powtórzyła, a po kolejnej sekundzie po drugiej stronie usłyszałam już tylko sygnał zakończonego połączenia.

- Co do cholery...? - Spojrzałam na wyświetlacz telefonu, by się upewnić, że mam zasięg.

Trzy kreski jak nic. Wybrałam ponownie numer siostry, ale znów przerzuciło mnie na skrzynkę.

O co jej chodzi?

Przeczucie zatańczyło na wysokości mojej klatki piersiowej, ale postanowiłam je zignorować. Pomimo lęku, który rozpełzł się po moim ciele, poczułam irytację. Co ona sobie myślała? To był jeden z jej głupkowatych żartów? Nie mogłam zdecydować, czy potraktować słowa siostry poważnie, czy wyśmiać je i skupić się na zadaniach, które na mnie czekały. Skoro mogła zadzwonić i rzucić jakimś enigmatycznym tekstem, to z pewnością było z nią wszystko okej, prawda? Zdecydowałam, że skoncentruję się na pracy, a jak tylko skończę, znajdę siostrunię i ją przycisnę. Nigdy nie umiała niczego przede mną ukryć.

Jakże się wtedy myliłam.

Do teraz nie jestem pewna, czy gdybym wtedy nie potraktowała jej słów poważniej, to wszystko nie skończyłoby się zupełnie inaczej.

Gdy wróciłam do biurka, mojego przełożonego już przy nim nie było. I dobrze. Kierowana instynktem siadłam do komputera i wpisałam w wyszukiwarkę określenie usłyszane w radiu. "Rozszarpywacz". Cóż za beznadziejna nazwa, naprawdę się nie postarali - nie to co "Kuba Rozpruwacz", "Zodiak" czy choćby "Potwór z Florencji". "Rozszarpywacz" miało za dużo zbitek spółgłoskowych trudnych do wymówienia. Gdy zagłębiłam się w jeden z artykułów znalezionych w sieci, po moich plecach przeszedł dreszcz. Wszystkie ofiary mordercy były młodymi kobietami w wieku od dwudziestu do dwudziestu pięciu lat. Każda z nich pracowała na nocną zmianę i każda - gdy to przeczytałam, gula urosła mi w gardle - wyróżniała się pięknymi rudymi włosami. Tak jak Klara.

Nie. To niemożliwe, przecież do mnie zadzwoniła. Jej enigmatyczna prośba nie miała sensu, ale to Klara. Może dopadł ją kolejny zjazd i sobie ubzdurała, że mnie i mamie byłoby lepiej, gdybyśmy nie miały jej na głowie? Prawda była taka, że bez niej byśmy nie przetrwały. Za każdym razem, gdy wyskakiwała z tego typu tekstami, przypominałam jej o tym, lecz widziałam, że ponure, destrukcyjne myśli nieraz brały górę. Czasem moja siostra potrzebowała kilku tygodni, żeby dojść do siebie. A ja zawsze byłam wtedy z nią.

Spojrzałam na zegarek - aż sześć godzin dzieliło mnie od końca pracy i momentu, gdy będę mogła się skupić na znalezieniu Klary, a potem wesprzeć ją w tym, przez co przechodziła. Z każdą minutą coraz mocniej wierzyłam, że coś jest nie tak.

Poszukiwanie informacji o grasującym po Poznaniu mordercy doprowadziło mnie do jakiegoś forum. Skuszona nagłówkiem przeszłam do wypowiedzi. Zmarszczyłam brwi, gdy przeczytałam jedną z nich:

Zacisnęłam usta oburzona bezczelnością komentującego. Jak w ogóle można było coś takiego napisać? Zaczęłam zawzięcie stukać w klawiaturę, ale nim zdążyłam kliknąć "Opublikuj", usłyszałam ciche chrząknięcie dochodzące zza moich pleców.

- Mam nadzieję, że pracujesz tak pilnie nad swoim kolejnym artykułem. - Przyjemnie niski męski głos sprawił, że na chwilę przymknęłam oczy.

Na szczęście niemal od razu się opanowałam i odwróciłam w kierunku swojego przełożonego.

Mój e-mail. Zerwałam się z miejsca i odchrząknęłam.

- Danielu, słuchaj, ja naprawdę... - zaczęłam i zmusiłam się do popatrzenia na niego pomimo wstydu.

Był jedyną osobą w tym biurze, która w moich oczach w pełni zasłużyła sobie na szacunek. Jego artykuły stanowiły jedną z podstawowych lektur na moich zajęciach z marketingu, a pomysły na kampanię służyły za przykład tego, jak powinno się działać w tej branży. A przecież nie był nawet dziesięć lat starszy ode mnie. Można by pomyśleć, że z takimi osiągnięciami na koncie będzie nadętym bucem, ale sposób, w jaki przeprowadził moją rozmowę rekrutacyjną, sprawił, że musiałam odpuścić wszystkie uprzedzenia. Był inteligentny, błyskotliwy i profesjonalny. Wysłuchiwał moich odpowiedzi z uwagą i zadawał trafne pytania - czułam, że naprawdę chce mnie poznać.

- Niko, przejdziesz się ze mną? - Daniel przekrzywił głowę, tak że pasemko jego czekoladowych włosów wymknęło się ze starannie ułożonej fryzury, a ja zamknęłam usta, uświadamiając sobie, że gapię się na niego z otwartą buzią.

Tak, w jego obecności mózg mi się trochę zacinał. Nie dość, że był błyskotliwy i świetnie pisał, to uważałam go za cholernie atrakcyjnego - zadbanego, ale nie wymuskanego. Do tego emanował pewnością siebie, ale bez krztyny arogancji. Potrafił sprawić, że ludzie w jego otoczeniu czuli się dobrze.

- Papieros? - rzuciłam, unosząc brew. Opanowałam trochę swój podziw wobec przełożonego i od razu poczułam się pewniej.

Uśmiechnął się dyskretnie, przez co jego twarz nabrała miękkości, która dodawała mu uroku.

Uroku? Dziewczyno, obudź się, to twój przełożony, jest od ciebie starszy o prawie dziesięć lat, a ty niecałą godzinę temu wysłałaś mu chamski e-mail.

Podążyłam za Danielem do drzwi tarasu - jak się okazało, byłam tak skupiona na czytaniu teorii na temat morderstw i chamskich komentarzy pseudodetektywów, że nie zauważyłam nawet, jak się rozpogodziło. Kremowe płytki na podłodze nadal były mokre, ale poza tym nie dostrzegłam ani śladu porannej ulewy. Ciężkie deszczowe chmury zniknęły, a promienie słońca wyglądały niewinnie zza szarawych obłoczków. Wiatr ustał, mogłam więc spokojnie wymaszerować na taras bez kurtki i odetchnąć świeżym powietrzem.

To nie tak, że bezczelnie zaproponowałam przełożonemu papierosa, by odwrócić jego uwagę od swojej wtopy, bo miałam u niego chody. Po prostu zdarzyło się parę razy, że się tu spotkaliśmy. Na początku było drętwo, bo nie wiedziałam, jak się zachować, a nieustanne wykłady Dagmary z cyklu "Jak powinnaś się zachowywać w miejscu pracy" trochę mnie zeschizowały, ale z biegiem czasu wyluzowałam. Daniel nie dał mi poczuć, że jest gdzieś nade mną, że jestem tylko szeregowym pracownikiem, a co najważniejsze, nigdy nie spojrzał na mnie z takim politowaniem, jakim raczyła mnie większość koleżaneczek Zmory. Właściwie to patrzył na mnie tak, jakby naprawdę go interesowało to, co mówię i jak się mam. Czy miałam głupią nadzieję, że traktuje mnie inaczej niż wszystkich? Owszem. Czy ta nadzieja zrodziła się z moich fantazji na temat tego atrakcyjnego mężczyzny? O, z pewnością.

- Czy to Dagmara przydziela ci teksty? Mówiłaś o tym Kasi? - Daniel zadał pytanie, wyciągając w moim kierunku zapalniczkę, a ja nachyliłam się delikatnie, by odpalić cienkiego papierosa, którego sekundę wcześniej wyciągnęłam ze swojej paczki.

Cholera, nie chciałam, żeby powiedział coś Kaśce, mojej team liderce. Byłam nowa, nie zamierzałam robić problemów. Sądziłam, że mogę sobie z tym poradzić sama, a on... Odpowiedziałam mu błagalnym spojrzeniem, próbując bez słów przekazać, żeby o tym zapomniał.

Wypuściłam dym ustami, a Daniel pokiwał głową.

Zrozumiał.

To kolejna rzecz, która mnie do niego przyciągała - potrafił odczytać mój język ciała lepiej niż ktokolwiek inny. Dostrzegłam przelotny uśmiech czający się na jego idealnie wykrojonych wargach. Idealnie wykrojonych? Dlaczego mój mózg podpowiadał mi takie frazy?

Co ja, żyję w romansidle? - zbeształam się w myślach. I jeszcze w roli głównej mój przełożony. Jezu Chryste, ratuj. Ratuj mnie przed samą sobą.

Odchrząknęłam i się wyprostowałam, by wyglądać choć ździebko bardziej profesjonalnie. Chyba liczyłam, że jeśli będę tak wyglądać, zacznę się tak zachowywać.

- Daniel, przepraszam za ten e-mail. Oczywiście domyśliłeś się, że nie był skierowany do ciebie, ale, tak czy owak, nie powinnam była się w ten sposób wyrażać - powiedziałam, patrząc na jego ramię.

Potaknął i zaciągnął się ponownie papierosem. Nie wiedziałam, czy to znaczy, że rzeczywiście nie powinnam (to czemu tak dobrze się czułam, pisząc te słowa, jeśli nie powinnam, co?), czy że przyjmuje moje przeprosiny.

Lekki wietrzyk wiejący zza moich pleców potargał mi włosy. Część pasm zasłoniła moją twarz, więc spróbowałam doprowadzić je do porządku, nie przypalając się przy tym papierosem. Kątem oka widziałam, że Daniel bez słowa mnie obserwuje. To też się dosyć często zdarzało podczas naszych przypadkowych spotkań na fajce. Na początku czułam się idiotycznie, gdy tak patrzył, i próbowałam zacząć rozmowę, ale po paru takich cichych przerwach pomiędzy żarcikami zauważyłam, że nawet mi to pasuje. Takie wspólne milczenie. Niewymuszone.

Daniel zgasił papierosa w popielniczce i gdy nasze spojrzenia się spotkały, podszedł bliżej, a moje serce rozpędziło się do niepokojącej prędkości, którą osiągało jedynie pod koniec intensywnych treningów. Podniósł dłoń, ale gdy drzwi balkonowe się otworzyły, od razu schował ją z powrotem do kieszeni ciemnych dżinsów.

- Daniel, idziesz na spotkanie? - zapytała Sara, team liderka działu graficznego, która, jak zdążyłam zauważyć, wykorzystywała każdą sytuację, żeby zagadać do towarzyszącego mi mężczyzny.

Nie mogła pojawić się choćby pół minuty później? Co by wtedy zrobił z tą dłonią? Dotknąłby mnie? Jezu, Nika, znowu to robisz.

Daniel kiwnął głową w kierunku kobiety, która patrzyła na niego wyczekująco. Mnie olała.

- Już idę - odpowiedział, jeszcze na chwilę wracając do mnie wzrokiem. - Ja tam lubię twoją bezpośredniość - powiedział ciszej, tylko do mnie, a kąciki moich ust automatycznie wygięły się w górę.

Zmrużyłam lekko oczy, znów nawiązując z nim kontakt wzrokowy i próbując odczytać prawdziwe znaczenie tego komentarza. Po kolejnej sekundzie mężczyzna spojrzał na Sarę i ruszył z nią do środka, zostawiając mnie na tarasie samą. Zerknęłam na papierosa między palcami - wypalił się bez mojej pomocy. Może jednak miałam jakieś podstawy, by myśleć, że mój przełożony traktuje mnie inaczej niż resztę?

*

Podczas przerwy na lunch postanowiłam przejść się do klubu, w którym pracowała Klara. Deszcz odszedł w zapomnienie i znów mogłam się cieszyć promieniami wrześniowego słońca. Chociaż nie w pełni, bo przez to cholerne przeczucie, które od rana nie dawało mi spokoju, mój żołądek ścisnął się w ciasny supeł i gdy wspinałam się chodnikiem przy ulicy Święty Wojciech, znów powoli gubiłam radość, jaką udało mi się odnaleźć.

W bramie prowadzącej do budynku baru i klubu Grzeszny wpadłam na jednego z chłopaków, których Klara zatrudniła do pomocy przy ogarnianiu lokalu po imprezie. Ktoś kiedyś przezwał go "jeżykiem" - w sumie nie wiadomo czemu, ale tak już zostało. Jeżyk był w moim wieku, a moja siostra, dając mu tę robotę, tak naprawdę go uratowała. Gdyby nie ona, z pewnością znalazłby sobie nielegalne źródło dochodów. Niestety naprawdę niewielu osobom z naszego osiedla udawało się wyjść z zamkniętego kręgu biedy i patologii. No cóż, sławna piosenka o Poznaniu wyraziła to najlepiej - na Wildzie mieszka szatan. No i okej, trzeba po prostu wiedzieć, jak się z nim zaprzyjaźnić.

Jeżyk przywitał się ze mną figlarnym uśmiechem.

- Czyż to nie ta piękniejsza z sióstr Ratajczak?

- Czy Klara wie, że tak mówisz? - Szturchnęłam go żartobliwie w ramię.

- Nie zdradź mnie, proszę, twoja siostra jest przerażająca, gdy się ją zirytuje - odpowiedział scenicznym szeptem i zawiązał worek, który właśnie położył koło kontenera.

Uśmiechnęłam się pod nosem. Wiedziałam, że Klara potrafiła rządzić twardą ręką, ale jednocześnie była tą, której udawało się nawiązać kontakt z absolutnie każdą napotkaną osobą. Jej ciepła aparycja bardzo się przy tym przydawała - bo któż nie chciałby się zaprzyjaźnić z długonogą pięknością, która z gracją przekładała swoje rude włosy za ramię, puszczała oczko i kokietowała powłóczystymi spojrzeniami rzucanymi spod rzęs? Wielu mężczyzn odbierało jej zachowanie jako flirt, ale Klara umiała też być dobitna i bezpośrednia, bez problemu odrzucała niechciane zaloty. Interesowały ją tylko kobiety. Zrozumiała to, gdy w trzeciej klasie dziewczynki spytały ją, któremu chłopakowi chce wysłać walentynkę. "A nie mogę dziewczynce?" - odpowiedziała wtedy szczerze.

- Obiecuję zabrać tę tajemnicę do grobu. - Odgarnęłam ciemne włosy za ucho, bo wiatr znów uparcie próbował zepchnąć mi je na twarz. - Jeśli tylko powiesz, gdzie jest.

- Gdzie jest...? - powtórzył Jeżyk, który w końcu uporał się z workami na śmieci i skupił na mnie całą swoją uwagę.

- Klara, gdzie ją znajdę? - zapytałam, czując, jak splot na żołądku się zaciska, gdy wymawiam jej imię na głos.

Jeżyk zamrugał i przez chwilę się zastanawiał.

- Właściwie to nie widziałem jej od przedwczoraj.

- A wczoraj? Przecież miała zmianę w klubie - dopytywałam, ale chłopak już kręcił głową.

- Nie, nie, wczoraj zmianę zamknęła Lidia i przekazała mi klucze. Nie widziałem twojej uroczej siostrzyczki co najmniej dwa dni.

Niedobrze. Bardzo niedobrze. To przestawało być tylko przeczucie, zmieniało się w pełnoprawną, realistyczną obawę, że dzieje się coś złego.

- Dzięki, Jeżyk. Wiesz może, czy Lidia dzisiaj też pracuje?

- Tak, będzie po dwudziestej drugiej, jak zawsze. Wiesz, że wcześniej nie ma co...

- Dzwonić. Tak, wiem. Obie z Klarą mają ten sam tryb.

Pożegnałam się z chłopakiem krótkim przytuleniem i zawróciłam do biura. Moja przerwa i tak się już kończyła, a ja musiałam chociaż poudawać, że wykonałam tego dnia jakąś pracę.

*

- Mała zmiana planów. - Głos Zmory oderwał mnie od fascynującego artykułu na temat nocnego życia w Azerbejdżanie.

Popatrzyłam na zegarek - za piętnaście siedemnasta. Czego może chcieć Zmora o tak późnej porze? Przetarłam dłonią twarz, próbując zwalczyć chęć wykrzywienia ust, gdy dostrzegłam Dagmarę nachylającą się do mnie nad ścianką dzielącą nasze biurka.

- Ja wezmę ten tekst o Azerbejdżanie, a ty masz spróbować swoich sił w temacie, który ci sforwardowałam. - Zmora na mnie zerknęła, po czym uciekła spojrzeniem w bok.

Zmarszczyłam brwi i nim zdążyłam się powstrzymać, spytałam:

- Skąd ta nagła zmiana?

To sprawiło, że Zmora w końcu skupiła na mnie uwagę. Tym razem w jej niebieskich oczach, które mogłyby wyglądać całkiem ładnie, gdyby nie za duża ilość brązowego cienia do powiek, dostrzegłam podejrzliwość.

- Ty mi powiedz. - Westchnęła i rozejrzała się bezceremonialnie, choć byłam pewna, że jej zdaniem zrobiła to subtelnie. - Rano dostaję tematy artykułów do rozdzielenia, a po południu, po tym, jak znikasz na jakiś czas z headem działu, muszę sama napisać te teksty i wszystko się zmienia na twoją korzyść. Niezwykłe, prawda?

Jej pytanie było przesiąknięte ironią i obie wiedziałyśmy, że nie oczekuje odpowiedzi. Tylko jeśli sądziła, że znów po prostu zniosę jej kąśliwą uwagę, to grubo się myliła. Całodniowe napięcie, jakie odczuwałam z powodu braku kontaktu z Klarą, eskalowało po jej komentarzu i nie zdołałam się powstrzymać.

- Może gdybyś skupiła się bardziej na jakości swoich tekstów, a mniej na obgadywaniu każdego, kto nie wpasowuje się w twoje żałosne normy, nic takiego by się nie zdarzyło - syknęłam, w tym samym momencie zamykając laptopa.

Miałam ochotę coś jej zrobić. Potrząsnąć nią, by pozbyła się tej cholernej pogardy.

- A może to właśnie ty POWINNAŚ się skupić na jakichkolwiek standardach społecznych, Bereniko. Może wtedy nie odstawałabyś tak od całej reszty - odszczeknęła Zmora, krzyżując ręce na klatce piersiowej i unosząc wyżej głowę.

Sięgnęłam po torbę, którą następnie zarzuciłam na ramię.

Nie powinnam.

Zamknij się już, Nika, to tylko głupia bziumgwa z roboty.

Zamiast słów użyłam spojrzenia, w które wlałam całą swoją irytację. Ku mojemu zdziwieniu Zmora zachwiała się na nogach, jakbym ją popchnęła. Uniosła brwi, a ja, nie czekając na kontynuację, ruszyłam w kierunku windy.

Nie powinnam jeszcze wychodzić i byłam pewna, że Zmora zapisze to sobie w swoim notatniczku. Przecież trzeba swoje odsiedzieć - nie znosiłam tego. Dla mnie powinno być tak, że jeśli wykonuję swoją robotę i oddaję ją w terminie, nikogo nie powinno obchodzić, co robię z czasem, który mi pozostał. Szczególnie że i tak dużą część swoich artykułów opracowywałam poza godzinami pracy. Niejednokrotnie spędzałam pół popołudnia w biurze z pustką w głowie, ale gdy tylko się przeszłam albo odwiedziłam jedną z ulubionych kawiarni, to nagle wpadał mi do głowy pomysł na to, jak ciekawie ująć temat, który mi przypisano.

Wcisnęłam ponownie guzik ze strzałką skierowaną w dół, modląc się w duchu, by nikt nie wyszedł z biura. Nie chciałam uśmiechać się grzecznie do korpokoleżanek, a potem w niezręcznej ciszy zjeżdżać z nimi całe pięć pięter. Winda podjechała i usłyszałam znajomy szum, gdy jej drzwi się rozsunęły. Wsiadłam, z ulgą wydychając powietrze. Po mojej popołudniowej wizycie w klubie przeczucie się uspokoiło - nie wiedziałam tylko, co to znaczy. Cokolwiek się zdarzyło, niebezpieczeństwo zostało zażegnane? Zagrożenie minęło? Nadal czułam delikatne szczypanie w koniuszkach palców, jakby efekt uboczny odczuwania tego magicznego (bo jak inaczej to nazwać?) instynktu. Jakbym cała była naładowana energią tego, co mnie ostrzegało.

Nim drzwi windy się zamknęły, zablokowała je męska dłoń. Gdy ponownie się rozsunęły, oderwałam wzrok od bransoletki z czerwoną cyrkonią na swoim nadgarstku i podniosłam oczy na nieproszonego gościa.

Daniel poczęstował mnie szczerym uśmiechem. Nie tym korpowygięciem ust, ale prawdziwym uśmiechem, który rozświetlił jego oczy. Skinęłam mu głową. Winda ruszyła.

- Jestem naprawdę ciekawy, co zaproponujesz dla tych płatków.

Spojrzałam na niego zdziwiona.

- Dagmara ci jeszcze nie przekazała, że nastąpiła zmiana? - dopytał, widząc moje zmieszanie.

Kiwnęłam powoli głową, marszcząc brwi.

- Chyba nie powinieneś mi dawać zadań tego typu, szczególnie jeśli wcześniej dostał je ktoś inny - powiedziałam sucho, nie siląc się na uprzejmość. Przecież wiedział, że nie chcę, by się mieszał w przydział tekstów.

Winda zatrzymała się na trzecim piętrze i oboje podnieśliśmy głowy, by sprawdzić, kto wsiądzie, ale nikogo nie było na korytarzu wyłożonym białym dywanem. Zirytowana prychnęłam i wcisnęłam przycisk zamykający drzwi.

- Dlaczego nie?

Zmarszczyłam brwi, zerkając na niego wymownie.

- Serio?

Odwrócił się do mnie połową ciała. Zwróciłam uwagę na jego skórzaną kurtkę zarzuconą na szarą marynarkę, którą miał dzisiaj na sobie. Ciekawy wybór. O dziwo, to jakoś się ze sobą nie gryzło. Dodawało mu pazura. Mężczyzna patrzył na mnie wyczekująco. Przetarłam dłonią czoło, po czym odruchowo poprawiłam torbę na ramieniu.

- Wiesz, gdyby ktoś się uparł, to mógłby się w tym doszukiwać jakiejś faworyzacji - wyjaśniłam, próbując zachować neutralny wyraz twarzy, by nie pomyślał, że to moje domysły i założenia.

Nie wiedziałam jeszcze, co o tym myśleć, ale słowa Zmory mnie prześladowały. Czy to w ogóle miało coś wspólnego z nim? Przecież to nie on rozdzielał tematy. Poczułam się jak idiotka. Dałam się zmanipulować Zmorze. Podniosłam dłoń i klepnęłam się w czoło.

- Nieważne, to i tak idiotyczne założenie. - Liczyłam, że to zakończy dyskusję.

Winda znów się zatrzymała, tym razem na drugim piętrze. I znowu nikt nie wsiadł. Prawie warknęłam pod wpływem irytacji, ale udało mi się powstrzymać. Gdyby nie obecność mojego szefa obok mnie, dałabym upust swojej frustracji.

- Czyli to może wyglądać tak, jakbyś dostała temat, bo mi się podobasz, to masz na myśli?

- Tak.

- To bez sensu.

- Wiem, zapomnij, że to powiedziałam.

- Bo gdybyś mi się podobała, po prostu zaprosiłbym cię na kawę.

- Dokładnie.

- Chciałabyś pójść ze mną na kawę?

- Dokła... Co?

Drzwi windy otworzyły się ponownie. Parter. Czas wysiąść. Czy on powiedział to, co mi się wydawało? Obróciłam twarz ku Danielowi. Opierał się o ścianę windy i patrzył w moim kierunku. Zrobiłam krok w stronę wyjścia, przetwarzając jego słowa. Byłam już na korytarzu.

- Ja...

Drzwi zaczęły się zasuwać, a usta mężczyzny wygięły się w leniwym uśmieszku, gdy kiwnął powoli głową.

- Zastanów się - powiedział, nim straciłam go z oczu.