Dziękuję Ci Panie - Grzegorz Rybak

Nie będę dzisiaj prosił Cię o zdrowie,

Pieniądze, sławę czy jakąś nagrodę.

Dziś proszę Boże o mocniejszą wiarę,

Bo tylko ona rozświetli mi drogę.

Daj proszę wiarę także mojej żonie.

Natchnij ją mocą! Dotknij ją, o Panie!

Aby nie miała duszy poranionej,

Kiedy bezradna u drzwi Twoich stanie.

Umocnij w wierze też moich rodziców,

Którzy już sporo w życiu swym przeżyli.

Aby do końca, mimo wielu chorób,

Nigdy o Boże, w Ciebie nie zwątpili.

Błagam Cię! Daj wiarę kochanym dzieciakom,

Choćby się w życiu mocno pogubiły.

By jak najszybciej z krystaliczną duszą,

Przed Twe oblicze Panie powróciły.

Pozwól nam wszystkim ujrzeć Ciebie Boże,

Nie tylko w krótkich chwilach uniesienia,

Abyśmy mogli kroczyć po jeziorze,

Za rękę z Tobą, bez cienia zwątpienia.

Gdzieś nie całkiem daleko istnieje kraina

Na niej wszystko się kończy i w niej się zaczyna

Miejsce to jest wspaniałe i pełne radości

Klimat jest ciepluteńki pełen życzliwości

Prawdziwa idylla i beztroskie życie

Każdy kto tu przyjeżdża pławi się w zachwycie

To proste porzucić złe myśli i czyny

Wybaczyć drugiemu i nie mieć urazy

Pojednać się z Bogiem we wnętrzu swej duszy

Pozbyć się złych emocji i w podróż wyruszyć

Być może ta opowieść wyda się banalna

Lecz istnienie krainy to sprawa realna

Osobiście tam byłem już nie jeden raz

I chcę żyć w niej na stałe kiedy przyjdzie czas

Czym dla ciała są ćwiczenia,

dla umysłu przemyślenia,

tym dla ducha po kolacji

odrobina medytacji.

Kim byłby człowiek nie mający duszy?

Robotem jakimś zaprogramowanym,

Którego nigdy i nic nie poruszy.

Trupem bez serca w matni uwikłanym.

Każdy z nas przecież z ciała jest złożony,

Ma także umysł w którym myśli zbiera.

W ciele komórek, których są miliony.

I wreszcie ducha, który nie umiera.

Nie pojmiesz Boga ciałem, ni rozumem.

Choć byś przeczytał wszystkie księgi święte.

Zatrzymaj myśli, jeśli tylko umiesz,

A wejdziesz w sfery życia niepojęte.

Wycisz się zatem. Zobaczysz że zdołasz.

Daj umysłowi na chwilę odpocząć,

Bo on przeszkadzać Ci będzie, gdy wołasz

O kontakt z Bogiem, który chcesz rozpocząć.

Wejdź w swoje wnętrze, zapoznaj się z sobą,

Odrzuć myślenie o rzeczach przyziemnych,

Duch Cię wypełni, a Pan będzie z Tobą.

I trwać będziecie mocą zjednoczeni.

Choć krótki pacierz, też jest Bogu miły,

Ten wyklepany pospiesznie gdzieś z rana.

Lecz Ty szukaj Stwórcy, gdy się już uśpiły

Wszystkie Twe myśli. Wtedy znajdziesz Pana.

Bo dusza Twoja pójdzie własną drogą.

Jak jej pozwolisz i spuścisz ze smyczy.

Odnajdzie piękno, a w nim radość błogą

W objęciach Ducha Światła który ją usłyszy.