W Krainie Elfów wreszcie nadeszła wiosna. Ostatnie resztki śniegu roztopiły się, a słońce zmusiło ciężkie chmury do ucieczki. W lasach i na łąkach zaroiło się od kwiatów.

Córka królowej, Stokrotka, odłożyła książkę i wyjrzała przez otwarte okno. Potem podniosła się i poszła na poszukiwanie swojej przyjaciółki, Borówki. Od dziecka były nierozłączne, mimo że różniły się od siebie tak bardzo, jak różni się odważny sokół od łagodnego gołębia.

Stokrotka odnalazła Borówkę w wielkim ogrodzie za zamkiem. Akurat pomagała tacie, który był ogrodnikiem, sadzić miętę i tymianek.

- Idealny dzień na dłuższą przejażdżkę - stwierdziła Stokrotka. - Wybierzesz się ze mną?

- Z przyjemnością - odparła Borówka. - Jeśli mogę.

- Jedź, jedź - zachęcił ją ojciec. - Już prawie skończyliśmy.

Na ławce pod murem siedział brat Stokrotki. Nazywał się Mniszek. Rycerz Orzech opowiadał mu właśnie jedną ze swoich przygód. Orzech i pozostali rycerze królowej mieli obowiązek walczyć z potworami i innymi wrogimi stworzeniami, które czasami pojawiały się w Krainie Elfów.

Teraz Orzech pozdrowił dziewczęta i zwrócił się do Stokrotki: - Czyżbyś przyszła poćwiczyć?

Stokrotka pobierała bowiem nauki walki mieczem i tarczą. Jej wielkim marzeniem było zyskać takie umiejętności jak jej kuzynka Perła, znana w szerokich kręgach jako Czarny Rycerz.

- Nie dzisiaj - odparła Stokrotka. - Borówka i ja wybieramy się na wycieczkę konną.

- Gdzie się udajecie? - zapytał Mniszek z nagłym zainteresowaniem. - Mogę do was dołączyć?

- Po prostu mamy ochotę się przejechać w tę piękną wiosenną pogodę - stwierdziła Stokrotka. - Same.

- Nie możemy wziąć ze sobą Mniszka? - poprosiła Borówka. Nie miała serca rozczarować chłopaka.

- Jeśli chcesz... - odparła Stokrotka i jako pierwsza ruszyła w stronę stajni.

Na zamkowym dziedzińcu spotkały królową Azarynę. Siedziała pod wielkim drzewem otoczona grupą rycerzy i dworzan. Każdego poranka otrzymywała sprawozdanie z tego, co się dzieje w całym królestwie. Jeśli gdzieś czyhało jakieś niebezpieczeństwo, natychmiast wysyłała tam nieustraszonego rycerza, który miał zapewnić ochronę jej poddanym elfom.

Królowa przywitała się ze swoimi dziećmi i z Borówką i zapytała, gdzie się wybierają.

- Tylko na krótką przejażdżkę - zapewniła ją Stokrotka.

- Nigdzie nie pojedziecie bez kogoś, kto będzie was ochraniał - odpowiedziała stanowczo królowa.

- Ale nie mamy zamiaru się oddalać - zaoponowała Stokrotka.

- Wszystko jedno - odparła królowa. - Niebezpieczeństwa czyhają wszędzie. Macki zła sięgają daleko.