Dzbanek rozbitych myśli - Stefan Bajer

nie szukam czasu

czas bowiem mnie mija

przemijanie tłumi

wszechobecny szum

uformowane pomiędzy nutkami

zapisanymi jak słowa bezdźwięcznie

ja szukam ciszy

ciszy aksamitu

uformowanej niby kłąb śniegowy

w puszystej głębi zastygłej lawiny

ciszy

co sugeruje

gdzie znaleźć ciszę

gdzieś w nieskończoności

ciszy nie znajdę w świątyni

w kosmosie

niedostępna czeka

by eksplodować w umyśle człowieka

usiądę

uspokoję myśli

zamknę oczy

cisza uwolniona

w aurze znalezionej ciszy

umysł w spokoju i ciszę usłyszy

i myśl uwolni

i wraz z ciszą słowa

nanizane na sznurek

koraliki dni

ułożone

w pokaźny naszyjnik

zerwał się drugi i trzeci

pewnie w miejscu niedoszłych tragedii

szukałem tych miejsc

nie znalazłem

w roztworze myśli

utrwalonych grafenem

sprawy i przeżycia

radości i smutki

miłość i ekstaza

w przetrwalniku jaźni

patent urządzenia do utrwalania istot

po kres istnienia kosmosu

niewiele mnie zostało

tylko niejasne znaki

tropy nieoczywiste

nie zdołałem

wygładzić ścieżek

umożliwiających

odwzorowanie jaźni

nie było mnie

gdy świat zmieniał kolory

wypadam z calizny

ułożonych klocków

niesterowalny

ciągle z uporem

istnieniu względnych wartości

szafowanych maluczkim

w interesie władzy

w interesie boga

interes własny

mających na względzie

nie widzę szansy

na odwrócenie biegu zdarzeń

tak zawsze było

tak jest

i tak już będzie

świat widziany przez łzy

jest zdeformowany

świat oglądany przez zaciśnięte powieki

widać ostro przy niewielkim zasięgu

kiedy oczy zamykasz

by nie widzieć zła

nie widzisz nic

i tak dochodzisz do ściany

myśli koncentrujesz na swoich obsesjach

nie zobaczysz dobra ni radości

w ciemności

mentalnej niemocy

otwórz oczy

obetrzyj łzy

spójrz za horyzont nocą

zobacz skrzące gwiazdami niebo

spojrzyj wstecz

co było zamknij pamięcią

spójrz w głąb

zobacz siebie

uśmiechnij się

świat sprzyja optymistom

przeszliśmy zenit ma się ku zachodowi

przed nami piękno wieczornych

wielu szczęśliwych zachodów słońca

w kolorach radosnej purpury

nie pozwól by słońce o wieczornej porze

na horyzoncie zostawiwszy zorze

skłóciło księżyc bledziutki z natury

z impetem gwiazdy biegnącej po niebie

.

by tylko ślad zostawiwszy świetlisty

ni wspomnienia ni dobrego słowa

a i ten ślad co pozostał chowasz

a ja oczami widząc "pięknoducha"

myślałem skoro tak wybucha

to pozostanie już z nami na wieki

może nie miłość choć przyjaźń dojrzała

by z nami była i tak już została

aż byśmy kiedyś na łąkach wieczności

a teraz smutny smuteczkiem jesieni

nie żegnam choć to nie wiele już zmieni

czekam wciąż czekam może coś roznieci

to piękno które między nami było

było i pękło

zostało we mnie lecz już nie jest w Tobie

i wmówić muszę tę prawdę sobie

tak czy owak

jestem przeciwko wyznawaniu

czegokolwiek

co podają nam

i dóbr wszelakich

które ona daje

stoję po nie tej stronie

ktokolwiek myśli

ograniczenia władzy

jej namaszczania

ktokolwiek jesteś

i myślisz że myśląc

jesteśmy razem

nie sami

nie sami

nie sami

Wybór wierszy Anna Łozowska-Patynowska

Redaktor Anna Łozowska-Patynowska

Korektor Anna Łozowska-Patynowska

Projekt okładki z wykorzystaniem AI Beata Samborska

Ilustracje z wykorzystaniem AI Beata Samborska

? Stefan Franciszek Bajer, 2026

Można zadebiutować na nowo w wieku 89 lat? Tomik "Dzbanek rozbitych myśli" Stefana Bajera udowadnia, że tak. To dojrzały, starannie wyselekcjonowany przekrój twórczości z lat 2016-2024. Spośród niemal 600 utworów autor wybrał 105 wierszy, tworzących poruszającą mozaikę ludzkiego losu.

To poezja pełna refleksji nad przemijaniem, zachwytu przyrodą i czułości do ludzi u schyłku życia. Choć dotyka trudnych spraw, Bajer nie poddał się melancholii, urzeka błyskotliwym humorem i niezwykłą wrażliwością.

ISBN 978-83-8467-002-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero