Dwa zakony - Małgorzata Kwiecińska
«
»
Reflow text when sidebars are open.
W książce Dwa zakony podczas zapisywania tekstów biblijnych używane są skróty do Biblii warszawskiej zarówno przy podawaniu cytatów z tego wydania Biblii, jak i z innych, np. z Biblii Tysiąclecia, Biblii gdańskiej lub Biblii warszawsko-praskiej. Oto one:
I Mojż. – Pierwsza Księga Mojżeszowa – Księga Rodzaju/Genesis
II Mojż. – Druga Księga Mojżeszowa – Księga Wyjścia/Exodus
III Mojż. – Trzecia Księga Mojżeszowa – Księga Kapłańska/Leviticus
IV Mojż. – Czwarta Księga Mojżeszowa – Księga Liczb/Numeri
V Mojż. – Piąta Księga Mojżeszowa – Księga Powtórzonego Prawa/Deuteronomium
Joz. – Księga Jozuego
Sędz. – Księga Sędziów
Rut – Księga Rut
I Sam. – Pierwsza Księga Samuela
II Sam. – Druga Księga Samuela
I Król. – Pierwsza Księga Królewska
II Król. – Druga Księga Królewska
I Kron. – Pierwsza Księga Kronik
II Kron. – Druga Księga Kronik
Ezdr. – Księga Ezdrasza
Neh. – Księga Nehemiasza
Est. – Księga Estery
Job – Księga Joba/ Hioba
Ps. – Księga Psalmów
Przyp. – Księga Przypowieści Salomona/ Księga Przysłów
Kazn. – Księga Kaznodziei Salomona/ Księga Koheleta czyli Eklezjastesa
P.n.P. – Księga Pieśni nad pieśniami
Izaj. – Księga Izajasza
Jer. – Księga Jeremiasza
Treny. – Księga Trenów/Lamentacje
Ez. – Księga Ezechiela
Dan. – Księga Daniela
Oz. – Księga Ozeasza
Joel – Księga Joela
Am. – Księga Amosa
Abd. – Księga Abdiasza
Jon. – Księga Jonasza
Mich. – Księga Micheasza
Nah. – Księga Nahuma
Hab. – Księga Habakuka
Sof. – Księga Sofoniasza
Ag. – Księga Aggeusza
Zach. – Księga Zachariasza
Mal. – Księga Malachiasza
Mat. – Ewangelia według św. Mateusza
Mar. – Ewangelia według św. Marka
Łuk. – Ewangelia według św. Łukasza
Jan – Ewangelia według św. Jana
Dz. – Dzieje Apostolskie
Rzym. – List św. Pawła do Rzymian
1Kor. – Pierwszy List do Koryntian
2Kor. – Drugi List do Koryntian
Gal. – List do Galicjan
Efez. – List do Efezjan
Fil. – List do Filipian
Kol. – List do Kolosa
I Tes. – Pierwszy List do Tesaloniczan
II Tes. – Drugi List do Tesaloniczan
I Tym. – Pierwszy List do Tymoteusza
II Tym. – Drugi List do Tymoteusza
Tyt. – List do Tytusa
Filem. – List do Filomena
Hebr. – List do Hebrajczyków
Jak. – List św. Jakuba
I Piotr – Pierwszy List św. Piotra
II Piotr – Drugi List św. Piotra
I Jan – Pierwszy List św. Jana
II Jan – Drugi List św. Jana
III Jan – Trzeci List św. Jana
Judy – List św. Judy
Obj. – Księga Objawienia (Apokalipsa św. Jana)
Jeżeli w tekście pojawi się skrót: (Izaj. 1.10-11, 15-17, 23), oznacza on Księgę Izajasza rozdział 1, wersety od 10 do 11 oraz wersety od 15 do 17, a także werset 23. Jeżeli natomiast pojawi się skrót: (I Sam. 1.3, 28, 4.4, Ez. 8.3), oznacza on Pierwszą Księgę Samuela rozdział 1, werset 3 i 28 oraz rozdział 4, werset 4, a także Księgę Ezechiela rozdział 8, werset 3.
W książce Maxa Heindla pt. Światopogląd różokrzyżowców można przeczytać na temat Pięcioksięgu judaizmu, co następuje: Każde słowo w Torah ma podniosłe znaczenie i kryje w sobie wielkie misterium ... Opowieści Torah są jedynie zasłoną Torah. Biada temu kto zasłonę Torah bierze za sam Torah... Naiwny widzi jedynie zasłony i opowieści i nie rozpoznaje nic innego. On nie widzi, co kryje się za zasłonami. Człowiek bardziej uświadomiony nie zważa na ubiór lecz na ciało, które ubiór osłania (www.gromek.waw.pl, [The Rosicrucian Cosmo-Conception / wyd. oryg. 1909 / wyd. pol. 1993], rozdział XIV, Hendel Max [pseud.]; [tł. z niem. Irena Brudnikowa] dostęp: 10.03.2015).
Książkę Dwa zakony napisałam z myślą o tym, aby przedstawić czytelnikowi ideę dwunurtowości zawierającej się w Biblii. Chciałam zwrócić uwagę na skryty fakt, iż cokolwiek ma miejsce w historiach ziemskich praojców, jest pewnego rodzaju odzwierciedleniem tego, co dzieje się w królestwie wysokości. W tekstach często wyrażana jest teza, której niemalże zawsze towarzyszy antyteza, a pewnego rodzaju typowi przeciwstawiony jest typ odmienny, czyli antytyp, i w ten sposób na kartach Pisma Świętego rozwija się tzw. paralelizm antytetyczny.
Oznacza to dla przykładu obecność w sferze niebieskiej dwóch pierworodnych: pierworodnego śmierci (Job 18.13)1, jak również pierworodnego wszelkiego stworzenia (Kol. 1.15)2, podobnie zresztą jak dwóch jest pierworodnych synów Abrahama: Ismael oraz Izaak. Istnieją też dwaj słudzy Jahwe: jest sługa ślepy i głuchy3 oraz sługa wybrany, którego Jahwe popiera4.
W ten sam sposób Jahwe ma swego pierworodnego, którego imię brzmi Izrael (II Mojż. 4.22), lecz Ojciec w niebie ma również swego syna pierworodnego, który jest Jednorodzony i nazywa się Jezus Chrystus (Hebr. 1.6). Wszystkie te paralelne podobieństwa i przeciwieństwa, nie wspominając Syna Jutrzenki i Gwiazdy Jasnej Porannej (Izaj. 14.12, Obj. 22.16) oraz działającego w narodach lwa drapieżnego i lwa zwycięskiego (Oz. 5.14, Ez. 32.2, Obj. 5.5), mają na celu uzmysłowienie czytelnikowi pewnej prawdy zawartej w Pismach Świętych; mianowicie tej, że ten, który jest Świętym Izraela, stanie się dla wielu skałą zgorszenia i kamieniem upadku (Izaj. 8.14, I Piotr 2.8), jak też tej, że dla jednych przeznaczone jest powstanie z martwych, a dla innych wieczne zapomnienie w potępieniu.
1 Pożre żyły skóry jego, pożre członki jego pierworodny śmierci (Biblia gdańska).
2 On jest obrazem Boga niewidzialnego, pierworodnym wszelkiego stworzenia.
3 Kto jest ślepy, jeżeli nie mój sługa, i głuchy, jeżeli nie mój POSŁANIEC, którego posyłam? Kto jest ślepy jak posłaniec i głuchy jak sługa Pana? Widział wiele rzeczy, lecz nie zważał na nie, jego uszy otwarte, lecz nie słyszy (Izaj. 42.19-20). Hebrajskie MaL AKh, przetłumaczone w tym fragmencie jako POSŁANIEC, POSEŁ, oznacza przede wszystkim istotę duchową i niemalże w każdym innym miejscu Biblii słowo to przetłumaczone jest jako ANIOŁ.
4 Oto sługa mój, którego popieram, mój wybrany, którego ukochała moja dusza. Natchnąłem go moim duchem, aby nadał narodom prawo. Nie będzie krzyczał ani wołał, ani nie wyda na zewnątrz swojego głosu. Trzciny nadłamanej nie dołamie ani knota gasnącego nie dogasi, ludom ogłosi prawo (Izaj. 42.1-3).
Na kartach Pisma Świętego prorocy Boży zdawali się bardzo często występować przeciwko przywódcom zboru powołanego przez Boga i oskarżać ich o różnego rodzaju odstępstwa, przekupstwa, a nawet zbrodnie. I tak prorok Izajasz zwracał się do liderów następującymi słowami: Słuchajcie słowa Pańskiego, wodzowie sodomscy, daj posłuch prawu naszego Boga, ludu Gomory! Co mi po mnóstwie waszych ofiar? – mówi Pan. Syt jestem całopalenia kozłów i łoju tłustych cielców. Krew wołów i baranów, i kozłów mi obrzydła ... Gdy wyciągniecie ręce, odwrócę od was me oczy. Choćbyście nawet mnożyli modlitwy, Ja nie wysłucham. Ręce wasze pełne są krwi. Obmyjcie się, czyści bądźcie! Usuńcie zło uczynków waszych sprzed moich oczu! Przestańcie czynić zło! Zaprawiajcie się w dobrem! Troszczcie się o sprawiedliwość, wspomagajcie uciśnionego, oddajcie słuszność sierocie, w obronie wdowy stawajcie! ... Twoi książęta zbuntowani, wspólnicy złodziei; wszyscy lubią podarki, gonią za wynagrodzeniem. Nie oddają sprawiedliwości sierocie, sprawa wdowy nie dociera do nich (Izaj. 1.10-11, 15-17, 23).
Krew zbrodni na rękach wodzów zboru, zaniedbywanie spraw wdów w sądach, szachrajstwo świątynne i gwałt były na porządku dziennym w kościołach1 Izraela.
Prorok Jeremiasz również oskarżał zarówno kapłanów, jak i fałszywych proroków w narodzie słowami: Kapłani nie mówili: Gdzie jest Pan? Uczeni w Piśmie nie uznawali Mnie; pasterze zbuntowali się przeciw Mnie; prorocy głosili wyrocznie na korzyść Baala i chodzili za tymi, którzy nie dają pomocy (Jer. 2.8). Uczeni w piśmie lub, jak czytamy w innym przekładzie, stróże prawa w ogóle nie respektowali prawdziwego prawa Bożego. Wszystko, co czynili, polegało na składaniu w sposób cielesny codziennych ofiar krwawych i kadzidlanych oraz na odprawianiu czczych ceremonii i bezdusznych obrzędów sakramentalnych. To również nazywało się prawem Bożym, jednakże prawa prawdziwego Boga nie znali i nie chcieli znać. Prorok oskarżał ich również o to, że składali ofiary Bogini Niebios zamiast Stwórcy (Jer. 7.18, 44.25).
Inny głosiciel Słowa Bożego, Ozeasz, oskarżał bezpośrednio kapłanów, którzy czerpali zyski z ofiar za grzech i dlatego grzechu nie piętnowali, lecz go wspierali. Przemawiał on następująco: Lecz niech nikt nie oskarża i niech nikt nie robi zarzutów, gdyż z tobą wiodę spór, kapłanie! Dlatego potkniesz się za dnia, a wraz z tobą potknie się i prorok w nocy; prowadzisz swój lud do zguby ... Żyją z ofiar za grzech mojego ludu i pożądają ich winy (Oz. 4.4, 8).
Prorok Ezechiel z kolei objawił grzech zboru izraelskiego, polegający na bałwochwalczym kulcie posągu oraz na odstępczych modlitwach w obecności podobizn wszelkiego rodzaju płazów, gadów i smoków (Ez. 8.2-3, 5-18)2.
W proroctwie Zachariasza natomiast dowiadujemy się, że lud i kapłani nie pościli dla Pana, lecz dla kogoś innego (Zach. 7.3-5), i że powinni raczej swoje posty zamienić w radość i wesele, dążąc do prawdy i pokoju (Zach. 8.19). Prorok zdaje się mówić, aby ich ramadany przekształciły się w pląsanie i radosne święta odprawiane w prostocie serca!
Wszystkie te fragmenty Pisma Świętego wskazują wyraźnie na to, iż lud był pod panowaniem prawa religijnego, lecz było to prawo wprowadzające w niewolę grzechu, a nie w moc świętego życia. A zatem lud został poddany w posłuszeństwo innego zakonu (prawa). Kapłani mieli swój własny zakon, umniejszający zakon Boży. Lecz kto im nadał ten zakon? O tym za chwilę.
Sprawie należy przyjrzeć się dokładniej i trzeba głębiej zbadać naturę istoty zła. Czy kapłaństwo było aż tak zepsute i zdeprawowane, że nie potrafiło sprawiedliwie rozstrzygnąć spraw ubogich i wydać właściwego wyroku w sądzie? Czy krew na rękach z powodu zabójstw i uprawianie bałwochwalczych kultów świadczyło rzeczywiście o totalnym upadku przewodników ludu, czy też kapłaństwo i przywódcy borykali się z innym problemem? Kwestia sporna polega na tym, czy mamy do czynienia:
z niewłaściwą interpretacją zakonu Bożego przez przywódców zboru oraz ich własnym wypaczonym podejściem do prawa Bożego,
czy też z konfliktem natury teologicznej dotyczącym samego pochodzenia pewnych ustaw zakonu.
Jak się przekonamy podczas naszej lektury, pewne przepisy, regulacje i prawa, które są włączone w kanon Pism Świętych, są wyrazem tego, iż naród wybrany został wydany w służbę zastępów anielskich z nakazu i dopustu samego Boga (Dz. 7.42-43, Rzym. 1.25-26). Bożym pragnieniem jest, aby jego lud żył w pokoju, sprawiedliwości i praworządności, natomiast gwałt, przemoc i morderstwo były w pełni usprawiedliwione na podstawie nadanego prawa.
1 Kościół (z języka greckiego: ekklesia) oznacza zgromadzenie, zbór.
2 Praktyka ta stosowana jest do chwili obecnej w Kościele rzymskokatolickim, gdzie między innymi na obręczach foteli kapłanów, w miejscu niedostępnym dla parafian, widnieją wizerunki i rzeźby podobnych potworów, a w podziemnych kryptach umiejscowione są katakumby z kopytami i racicami zwierzęcymi, zaś ludzkie trupie czaszki leżą w hańbiący sposób rozrzucone na podziemnej posadzce. Coraz częściej takie kościoły stają się za opłatą miejscami przeznaczonymi do zwiedzania przez turystów. Jednym z takich kościołów jest katedra św. Marcina w Bratysławie.