Dwa brzegi. Panta rhei - Elżbieta Miłkowska

DO CZYTELNIKA

Zapisy moich myśli zawarte w książce Dwa brzegi. Panta Rhei wynikają z głębokiej refleksji nad życiem i przemijaniem. Czas trwającej pandemii spowodował zamknięcie wielu ludzi w domach, częściowe wyizolowanie ze środowiska w którym żyli i spełniali swoje wytyczone cele. W mojej głowie pojawiały się często pytania, w których poszukiwałam odpowiedzi nad wielką zagładą istnienia ludzi, których marzenia i plany życiowe, tak nagle zostały przerwane przez niewidzialnego wroga. Być może moje myśli były inspirowane logiką matematyczną zapisów zgonów lub ciężkiej choroby wielu milionów istnień ludzkich, powodujących duchowe osamotnienie, może nawet z wyboru. Coraz częściej piętrzyły się w mojej duszy wątpliwości, bezgłośnie zadawane pytania o sens życia, o jego niewyraźny charakter, rozważania stosunku między myślą, czynami i językiem.

Zastanawiałam się wielokrotnie nad porządkiem świata, dręczyły mnie trudne pytania, na które nie znajdowałam poprawnej odpowiedzi, zagłębiałam się wówczas w wątki mistyczne dla mnie, nie zawsze zrozumiałe, zdania czasem bywały obrazem myśli niezdarnie przelanych na papier. Mój monolog wewnętrzny podsycany był codzienną dawką wiadomości o odchodzących tysiącach ludzi, malowały się słowa wypływające z głębi duszy. Zdarzało się mi popłynąć, zobaczyć swoje myśli przelane na papier, oswoić się z nimi, wyrzucić z pamięci bezsilny bunt i płacz, zneutralizować coraz to bardziej nie gojące się rany mojego okaleczonego umysłu.

W prezentowanych w tym tomiku wierszach, próbuję odnaleźć równowagę w tym zagubionym świecie, wskrzesić odwagę i siłę, by pokonać niszczycielski demon śmierci i nadać mu bardziej ludzki wymiar. Byłam świadkiem zmiany wieku, pragnę więc odnaleźć głębszy sens życia i śmierci, szukając sposobności by ukołysać rozdarte serca, które przestały bić zbyt wcześnie. Przeżyte zdarzenia i tragedie ludzkie, które nie powinny się wydarzyć, staram się ubrać w nowe życie, które pozwalałoby się cieszyć, wierzę, że każde istnienie, które jest i było, nie było nadaremne.

Pragnę, aby postawa prezentowana w moich myślach, skłoniła czytelnika do głębszej refleksji nad bogactwem własnych doznań, w których jest miejsce na radości optymizm, ale także na ból i cierpienie. To wszystko ma prawo płynąć odbijając się o brzegi istnienia tu i tam, bo kiedy ktoś odchodzi, pozostają wspólnie przeżyte chwile, zapisane na trwałej tablicy pamięci, tych, którzy jeszcze pozostali.

Autorka

Ślady życia na ziemi

wytycza granice rozwijającego się dnia.

Byt niełatwy, nielekki zagląda oczami dziecka

w otwarte źrenice jutra, rozszerzone jak nigdy.

Unoszę się na piórach wyobraźni w tym swoim bycie

i niebycie mojej przyszłości.

Życiowe chochoły rozłożyły swoje skrzydła

baraszkujące małe anioły schowały się

w pachnącym igliwiu polnej sosny.

Przodują myśli przysiadłe na zagonie świeżo

zaoranego pola, a w górze unosi się

śpiew ukołysanych

Fot. Krzysztof Synakiewicz

ZAGŁĘBIONA W MYŚLACH

mojego istnienia odnajduję obrazy nocy

i odchodzącego

dnia przyodzianego w biało różowy płaszcz.

Odczuwam miłą błogość, czerpię ją garściami

pośpiesznie zbieram do fartucha srebrny pył

gwiazdy tej

nocy są wyjątkowo hojne. Księżyc zawadiacko

wygląda zza chmur

Fot. Krzysztof Synakiewicz

WSPOMINAM NOWE

lub zgaśnie niezauważona i nieuchwytna

wciąż inna zagłębiona znowu w myślach

nie mogę sobie wciąż przypomnieć

kiedy zasnęły wszystkie światła mojego istnienia.

Wspominam słoneczny, odchodzący dzień

witając dość wcześnie rozbawioną noc pamiętam,

ubrałam błękitno-biało- różowy płaszcz

a w oknach domów światła chowały jasny blask,

jak by bały się, że jutro nie zaświecą.

Zrobiło się miło, błogo i przytulnie starałam się

pełnymi garściami zbierać srebrny pył gwiazd,

księżyc towarzyszył mi ciesząc się radością swoich

BYŁAŚ W KAŻDYM SŁOWIE

gdybym tylko mogła pozbierałabym zagubione

smutki jak ziarenka piasku na pustyni

ukołysałabym je

do snu wiecznego. Byłaś w każdym moim słowie

w każdym twoim i moje się znajdowało.

Bezpieczny dom i moje

ukojenie każda sekunda zapowiadała lepszy czas

nie myślałam wtedy mamo o twoim zbyt młodym

umieraniu

Fot. Jacek Muzal

CHCĘ WIĘCEJ USŁYSZEĆ

niż wcześniej niezrozumiałe słowa odczytywane

w pośpiechu z książeczki modlitewnika dla wiernych,

przekazanej przez rodziców

z okazji I Komunii Świętej.

Chciałam zrozumieć czy rozum ludzki może ogarnąć

wiarę przyjętą przez mojego Boga. Chcę więcej pojąć,

usłyszeć gdzie jest prawda

i czy można na zagrzeszonej

ziemi ocalić sens czystej wiary. Jak zamienić

namacalne skarby świata próżne błyskotki,

TALIZMAN MĄDROŚCI

wypatrywałam uczuć,

by nie były odrzucone przepaścią

między wiedzą i niewiedzą.

Świat przerysowanych dobrych

uczynków zasnął.

Chciałabym ocalić mój talizman mądrości,

by zdobyć przywilej wiedzy

podążać drogą usłaną płatkami

uczuć, zapachem letniej nocy.

Powoli sączę ostatnią

filiżankę nadziei,

bez gromnicy nie chcę odejść

do wieczności w ten wrześniowy poranek,

gdy nieśmiało wschodzi jasne słonko,

przedzierając się przez pierzynę

chmur. Promyki zastygłe

na zimnej nieco twarzy,

by nie obumarły.

Rozpoczyna się moje przemijanie,

niewyobrażalny i mało pojęty staje się mój byt,

gdzieś zagubił się mój talizman mądrości.

Czy potrafię odgadnąć

Boskie plany wobec mnie,

niestabilna już moja ufność,

filozofia zwątpienia zakorzenia się