Dwa Bieguny Miłości - Anita Sowińska

Wstęp

Dwa bieguny miłości to tomik, który przedstawia skrajne oblicza pierwszej miłości. Napisany w euforii silnych emocji, doświadczonych przez autorkę. Wiersze mają na celu odnalezienie podobnych wspomnień, przeżyć i utożsamienie się z odczuciami podmiotu lirycznego. Skierowany jest do osób, które doznały, bądź doznają skrajności emocjonalnej w toksycznych związkach i mają problem z odnalezieniem własnej tożsamości. Tożsamości porzuconej w imię jednostronnej, bezinteresownej miłości. Kochanie mimo wszystko - kosztem samego siebie.

Pierwszy biegun, przedstawia początki relacji, wiary w niemożliwe, zaślepienia uczuciami. Wiersze wydają się dość naiwne i proste. Z kolejnymi fragmentami, dynamika ukazuje konfrontację. Jak bajka, która staje się prawdziwą rzeczywistością, nie mającą litości. Stylistyka tekstów zmienia się w konkretniejszą, dłuższą, czasami metaforyczną.

Drugi biegun daje spojrzenie na czas dotarcia do samego siebie, siły odejścia od niszczącej relacji. Borykania się z depresją i długiej walki o odnalezienie właściwej drogi.

Powstałe wiersze są wyrazem cierpienia, dotykającego głębi, przeżywaną bezradnością i trwałą raną. Relacja dotyczy idealistki z mężczyzną, prześladowanym przez demony przeszłości. Ona niczego bardziej nie pragnie, jak miłości i bycia kochaną, a on panicznie unika zaangażowania, w czym nie pomaga mu choroba dwubiegunowa. Oboje łączy jedna kwestia - on nie potrafi zaufać nikomu, a ona traci nadzieję na bezinteresowną miłość i równie mocno zaufanie.

Ich związek mógłby przetrwać wiele, ale największym kosztem. Ich uczucia były tak żywe, że niosły siłę żywiołu. A największym dowodem tego rodzaju miłości było tylko odejście, by uwolnić się od toksycznego uzależnienia.

Jednak przeszłość to część historii, nie da się jej wymazać z pamięci. Można zaprzeczać, tłumić emocje i trwać dalej. Odcięcie się, nie jest rozwiązaniem. Pomimo braku wpływu na to, co miało już miejsce, pamiętajmy o wpływie na teraźniejszość i przyszłość.

Negatywne doświadczenia wracają wtedy, gdy czujemy się bezpiecznie i stabilnie. Myślimy, że mamy to za sobą, a jednak nie możemy odnaleźć się w nowej, lepszej rzeczywistości. Stąd ten tomik to początek przygody. Każde, kolejne etapy w drodze po siebie, przyniosą następne zmiany, przemyślenia i wiersze.

Póki co zapraszam na pierwszy etap, rozpocznijmy rollercoaster.

Część 1.

Pierwszy biegun miłości - Zanim zgasło światło

Przeciwieństwem miłości nie jest nienawiść. Nienawiść to po prostu miłość, która się popsuła. Prawdziwym przeciwieństwem miłości jest apatia. Kiedy nie obchodzi cię, co dzieje się z drugą osobą.

Amish Tripathi

Kto pamięta pierwszą miłość, jakże naiwną i niewinną? Konfrontację i dysonans między własnymi wartościami, a przeciwieństwo ich, w wybranym obiekcie sympatii.

Kto nie stracił głowy przez pierwsze pożądanie? Kto wierzył w niemożliwe? Kto dając kolejne szanse, wybaczając zbyt wiele, zatracił zaufanie?

Kto założył różowe okulary i zmienił się jak kameleon? Kto idealizował i wypierał prawdę? Kto nie był sobą? Kto zmieniał się na gorsze i dotknął dna, tonąc w czerni atramencie?

Kto?

Ten, kto pragnął kochać złudzenie. Znalazł się tam, gdzie najciemniej pod latarnią. Uzależnił od czegoś, co nie chciało pozostać fizycznie. Lecz rany niezagojone pozostały cieniem. A miłość jak choroba psychiczna. Zupełne zgubienie i zaślepienie kimś, kto stał się ważniejszy od niej samej. Za kimś, kto jest przeciwieństwem rozsądku, zaprzeczeniem troski, zerowym wsparciem. Za kimś, kto nie złapie za dłoń, gdy spadasz. Kimś, kto na pokaz trzymając Twój nadgarstek, puści bez mrugnięcia. Kimś, kto wyparł się bycia człowiekiem, tonąc w mroku. Kłamiąc, chcąc zaistnieć w centrum, złamać Twą empatię, wzbudzić litość i zjednać Cię z ziemią. Zazdroszczący czystości, jasnych wartości zepsuć do kości i założyć pelerynę zepsutej.

Kusząc i manipulując, uzależnić od siebie, odebrać wszystko, co było dla Ciebie spełnieniem, wiarą i nadzieją.

Tu i teraz

Ty,

nie spieszysz się, myślisz, że

zdążysz.

Nie pozwól, by zgasł nasz

promyk.

"Mamy czas" - mówisz.

"na wszystko przyjdzie kolej" - szepczesz.

Lecz ja żyję tu i teraz, to nazywa się

życiem.

Nie to, co było. Nie to, co będzie.

Tamto to tylko abstrakcja.

Wspomnienie. Wyobrażenie.

Nadzieja

oświecasz umysł i serce,

gdy zlękniona.

Gdy brak wizji, co będzie.

Zapewniasz, że jesteś.

Słońcem w dzień, nocą

Księżycem.

Gdy leżę zmęczona,

nostalgia dobija.

Otwierasz senne marzenia.

Piję łyk za łykiem,

kosztuję ciepło w zimnym

Seans

Jak nikt przebudzić nas nie mógł.

Jak knot spalał się do końca,

aż zgasł.

Jak uniósł się tylko szary

dym,