Duszą Pisane: Na skraju istnienia - Magdalena Góralska

Tak chciałabym, byś został...

Choć ja odchodzę zlękniona.

Tak chciałabym, byś przytulił...

Choć skostniałe są moje ramiona

I uleć ze mną w nieznane,

zasmakuj czym jest niemożliwość

Choć sama uciekam, a serce rozszarpane

Choć nie wiem już czym jest miłość

Tak chciałabym, byś został

Choć sama w ciemność pognałam

Rozdarłam duszę, pobiegłam w pustkę

Na łonie gwiazd skonałam

I stoję na krańcu istnienia,

I trzymam się życia kurczowo,

I ciągle w stanie uśpienia,

czekam na jedno słowo

Twarze zakryte

Choć usta chcą krzyczeć

Wolnym być pragniesz

A wykonujesz rozkazy

Jak długo jeszcze,

w upodleniu trwając,

o starym świecie

będziemy marzyć?

Kolejne dni,

jak kiepski żart

Runęły plany,

jak domek z kart

Zabrano nam życie,

radość i śmiech

ta droga nie jest moja

Zewsząd bylejakość,

nicość,

paranoja...

Zjawiła się nocą

Tak piękna i dumna

Przyniósł ją wiatr - z nią pieśń obłudna

Wciąż tylko cierń

Niemoc wargi rozrywa

Wciąż tylko strach

Horyzont się rozmywa

I chłód, i mrok

i dusza pęka

I ból, i krzyk

Świat nagle klęka

Kręte ścieżki

Drogi zawiłe

Oddycham spokojnie

Jestem tu na chwilę

Przede mną otchłań

We mnie cały świat

W pustkę podążam

Przy mnie wciąż

Ten wiatr

Kolejna łza zamarzła w nicości

Odbiła się echem od szklanego dna

Już tylko ukłon w stronę wieczności

I ten obłęd...

Który ciągle trwa...