Drugie imię zła - Marcel Frątczak

Reflow text when sidebars are open.
Kiedy światła reflektorów rozgarnęły ciemność, nie mógł przestać myśleć o tym, że w każdym innym mieście byłby zupełnie bezużyteczny. Postanowił resztę drogi przejść pieszo. Wyślizgnął się z Opla Insignii, stanął na chodniku, z teczką pod pachą. Siwe światło latarni oblało jego postać, a oddech zmieniał się w parę. Poderwany wiatrem liść smagnął mu twarz. Odgarnął go. Przez kwadratowe okienko stróżówki zobaczył portiera nocnego i jakąś kobietę. Grali w karty. Mężczyzna grzebał sobie wykałaczką w zębach. Zajęci sobą, nie zwrócili na niego uwagi. Michał odczekał chwilę, by upewnić się, że nikt go nie śledzi. Wątpił w to, przynajmniej na tym etapie, ale nie mógł pozwolić sobie na swawolę. Wypalił więc papierosa, a potem wszedł w ciemność ulicy.
Znalazł się w przemysłowej części miasta. Opary z elektrociepłowni wzięły go w objęcia, zachłannie, jakby próbowały mu wydrzeć teczkę spod pachy. Podmuch wiatru wydął poły jego płaszcza, nadając im wygląd nietoperzych skrzydeł. Z prawej i lewej strony wznosiły się zadymione hurtownie, zakłady i magazyny. Wszystkie jednakowo brzydkie, bure i bezpłciowe. Te budynki do nikogo nie musiały się mizdrzyć, do nikogo nie musiały się przymilać. To nie Piotrkowska. Michał szedł z rękami w kieszeniach i mijał teraz unieruchomione cielska koparek i cystern, a za nimi rząd obtłuczonych pomarańczowych kontenerów. Przy chodniku stało kilka wraków ciężarówek, pozostawionych na pastwę rdzy. W jednej z nich, o powybijanych oknach i osmolonej karoserii, znajdowało się legowisko bezdomnego. Michał usłyszał jego chrapanie, niosące się ze spokojem w noc, zaraz jednak zagłuszył je odgłos nadjeżdżającego dostawczaka. Kierowca, brodaty trzydziestolatek w bejsbolówce, poczęstował Michała nieufnym spojrzeniem. Zwykle raczej nie widywał tu o tej porze zabłąkanych spacerowiczów. Michał zaczekał, aż furgonetka zniknie, skręciwszy w jedną z bram, a potem ruszył dalej.
Po kilku minutach wyłonił się z mroku ulicy Swojskiej w okolicach ronda Korfantego. Światła prawie go oślepiły. Aleją Włókniarzy nadjeżdżał wyłaniający się z mgły radiowóz. Michał zasłonił się przed wiatrem, podciągając kołnierz płaszcza. Z daleka doszedł go pisk nocnego pociągu hamującego na stacji Żabieniec. Ulice wyglądały na prawie martwe. Była to pora taksówek i tirów, dziwek i ćpunów. Długo po zapadnięciu zmierzchu, ale daleko do świtu. W tym czarnym czasie popełnia się najwięcej przestępstw. Michał przeszedł przez pasy i dotarł na stację benzynową przy Wielkopolskiej. Na jej skraju zaparkowało kilka tłustych ciężarówek. Niebo było czarne i bezgwiezdne. Jadowity neon McDonalda wybijał się na tle chmur niby księżyc. Kominy elektrociepłowni zakrzywiały horyzont; kłęby dymu rozpierzchły się nad nią jak rozplątana włóczka. Po drugiej stronie zjazdu Michał dostrzegł żółtego zakurzonego Matiza.
A więc dojechała na miejsce przed nim.
Podszedł bliżej przeszklonego budynku stacji. Była tam. Siedziała przy stoliku nieopodal kas. Pochylona nad papierowym kubkiem, wyglądała krucho. Jakby byle powiew wiatru mógł ją stąd zabrać i ponieść gdziekolwiek. Michał zastukał w szybę, a ona prawie podskoczyła, po czym uniosła na niego wzrok. Choć znowu chciało mu się palić, zrezygnował z tego pomysłu, uznając, że byłoby to nieuprzejme. Zresztą: powinien ograniczyć fajki. Tak, pracę i fajki, pomyślał i wszedł do środka.
Prócz nich doliczył się dwóch młodych dziewczyn z obsługi w firmowych polarach, ospałego ochroniarza i podchmielonej pary trzydziestolatków, niemogących się zdecydować, jakie wybrać sosy do zapiekanki. Oboje mieli na twarzach tandetny, trupi makijaż; ona szczegółowo dopracowany, on przypominał zaś Robbiego Williamsa z klipu do Let Me Entertain You.
Michał minął automat do kawy i usiadł przy stole.
- Nie wiedziałam, jaką ci wziąąoo... - powiedziała kobieta, ale przerwała, żeby ziewnąć. Siedziała zgarbiona, z brodą opartą na pięści i z łokciem opartym o stół. To jej znudzenie niekiedy potrafiło doprowadzić do szału. Przyjechała w podróbach Crocsów i w białej żonobijce, na którą zarzuciła zimową parkę z kapturem obszytym sztucznym futrem. Parka zasłaniała jej płaski tyłek i zbierające się nad nim fałdki tłuszczu. Bez makijażu, włosy ujęła w kok sterczący ze szczytu głowy. Sutki przebijały przez cienki materiał podkoszulka. - Nie wiedziałam, jaką ci wziąć - powtórzyła - więc wzięłam po prostu earl greya. - Przesunęła ku niemu papierowy kubek. - Bardzo, bardzo dziękuję, że przyjechałeś. - Uniosła kubek do ust, ale wyczuła, że herbata nie zdążyła jeszcze ostygnąć, więc odstawiła go z powrotem na blat. Obok leżał telefon z odpalonym Instagramem. Wygasiła go. - Co tam słychać? Udało wam się w końcu przewieźć wszystkie rzeczy na Manhattan? - Miała przymilny głos kogoś, kto ma jakiś interes.
Michał skrzyżował ręce na piersi i opadł na siedzenie, rozkładając nogi szeroko pod stołem. Poczuł, że jest zmęczony. To był długi dzień.
- Tak, ale nie zdążyłem się jeszcze rozpakować. Gdzie Wiktor?
- Poszedł się wysrać - odparła Kinga i wskazała brodą drzwi łazienki. - Kiedy się stresuje, zawsze dużo sra.
Kinga Kosińska była daleką kuzynką Michała. Widywał ją od dziecka w czasie rodzinnych imprez i obserwował, jak z zahukanej dziewczynki przeistacza się w zahukaną trzydziestolatkę. Odkąd pamiętał, zawsze była bez kasy i zawsze uginała się pod ciężarem problemów, przed którymi próbowała uciekać w związki z życiowymi nieudacznikami, co tylko przysparzało jej kolejnych kłopotów. Babka Michała, kiedy jeszcze żyła, lubiła plotkować o Kindze i wróżyć jej fatalną przyszłość. Tylko raz, kiedy Kinga zrobiła prawo jazdy i pochwaliła się tym na rodzinnym spotkaniu, babka Michała powstrzymała się od komentarza, bo pochwała zaburzyłaby jej snutą od lat narrację o Kindze jako o kimś, komu nic się w życiu nie udaje.
Michał doszedł do wniosku, że to, w jaki sposób patrzył teraz na kuzynkę - a było w tym sporo pogardy - przejął po babce, tak jak zwyczaj niedzielnego smażenia placków ziemniaczanych z cukrem. Patrzył na Kingę oczami babki. A przecież był naprawdę dumny, że zrobiła to prawo jazdy i kupiła samochód. Czy powinien spojrzeć na nią raczej oczami matki, matki, która nawet za najdalszym członkiem rodziny gotowa była pójść w ogień? Co krew, to krew - mawiała, znów rzucając się komuś na pomoc, pędząc od jednego wybuchu do drugiego.
Nie. Wiedział zbyt dobrze, jak zgubne potrafiło być jej podejście.
- Czyli co? - podjęła Kinga z niepewnością w głosie. - Pomożesz nam, tak?
Michał wzruszył ramionami.
- Mam nadzieję, że tak. Zaraz się okaże.
Wyglądała, jakby te słowa ją zabolały. Widocznie liczyła, że ich wątłe spokrewnienie będzie wystarczające.
Para, która wcześniej dywagowała na temat sosów, teraz przerzuciła się na wybory prezydenckie w USA. Ona zdawała się popierać Kamalę Harris, a on był najwyraźniej zwolennikiem Trumpa.
- Jak Trump wygra, to Putin przestanie się tak panoszyć - stwierdził, po czym wbił zęby w ociekającą tłuszczem zapiekankę.
- Wiesz, że mój pierdolony ojczym mi się dzisiaj śnił? - powiedziała Kinga, bawiąc się kolczykiem w wardze. - Obudziłam się zlana potem. Tak się zastanawiam... Michał, powiedz mi, wierzysz w duchy? To znaczy wiem, że jesteś wierzący, ale jedno chyba nie przekreśla drugiego? Czy wierzysz, że zmarli... No nie wiem, mają na nas jakiś wpływ? Że mogą się nam objawiać?
Michał uśmiechnął się z politowaniem.
- Dlaczego pytasz?
- Och, no wiesz, dzisiaj jest Halloween. A ja miałam ten sen. Mówiłam ci, że mój ojczym mnie bił? - Czyli gramy na współczuciu, pomyślał Michał. - Bił, phi, mało powiedziane! - żachnęła się. - Tłukł! Napierdalał! Więc może oni po prostu korzystają z okazji, że jakaś granica się zaciera, żeby jeszcze raz nam dopiec, tym razem zza grobu? - Kinga parsknęła śmiechem, najwyraźniej ta wizja ją jednak bawiła.
Michał popatrzył w kierunku umalowanej pary. Uważał, że Halloween to niegroźne święto dla millennialsów i Gen Z, dające po prostu ludziom pretekst do zabawy, ale mimo to wolałby, żeby go nie było. Obchodzenie Halloween może i nie bolało, ale co najmniej swędziało jego poglądy, choć nikt nie przyłapał go jeszcze biadolącego nad kuflem piwa o "zgniłym zapożyczeniu z Zachodu".
- Musimy chyba wezwać pierdolonych pogromców duchów - powiedziała Kinga i znów zachichotała, a potem w końcu napiła się herbaty. - Tak, bardzo ci dziękuję, że chcesz nam pomóc.
- A nie myślałaś po prostu - zaczął Michał - żeby od niego odejść?
Odstawiła kubek, skrzywiła się.
- Ty go źle oceniasz - odparła. - Miał w życiu pod górkę. Ojciec go gnębił. Jak miał siedem lat, wyrzucił go przez okno razem z materacem. Obudził się w locie. Połamał sobie kilka kości. Matka przymykała oczy. Udawała, że niczego nie widzi.
- Nie można zrzucać wszystkiego na trudne dzieciństwo.
- Najlepszy przyjaciel sprzedał go na psach. Dostał pięć lat. Rozbój z bronią. Wyobrażasz to sobie? Najlepszy przyjaciel. Znali się od małego. O, Wiktor idzie.
Po chwili w zasięgu wzroku Michała pojawił się niski mężczyzna.
- Cześć, szefie! - powiedział z nadmiernym podziwem i podał Michałowi dłoń. - Sorry, ale musiałem się wysrać - wyjaśnił niepotrzebnie, po czym zajął miejsce koło Kingi.
Michał przyjrzał mu się bez entuzjazmu i bez uśmiechu. Zaniedbana, kołtuniąca się ruda broda. Sztruksowe spodnie spuszczone tak nisko, że odsłaniały spory kawał dupy w skancerowanych bokserkach. Słuchawki opinające szyję. Bluza z kapturem zapięta do połowy, na tyle, by odsłonić napis na podkoszulku: "Brzydki, zły i szczery". Chude, żylaste i wytatuowane ręce, podciągnięte rękawy. Dłonie stwardniałe i poczerwieniałe od jakiejś fizycznej pracy - może na magazynie albo w fabryce. W Amazonie, Gillette czy gdzie tam jeszcze. Wyglądał jak każdy poprzedni mężczyzna Kingi.
Przeszywający wzrok Michała speszył Wiktora i ten opadł na ławkę, jakby zamierzał zanurkować pod stół.
- Jak się ma szacowna konkubina? - zapytał.
- Podobno chciałeś ze mną rozmawiać - odparł detektyw z niesmakiem, jakby Dorota była zbyt wyrafinowana, by ktoś taki jak Wiktor choćby o niej wspominał. A może po prostu nie lubił słowa "konkubina". Z drugiej strony wszystko lepsze niż "kobita".
- Oboje chcieliśmy - wtrąciła Kinga.
Wiktor wbił wzrok w szybę. Zimny jesienny wiatr poruszył ciemnymi sylwetkami drzew, które obrastały brzeg pobliskiej rzeki Bałutki. Nawet tu, w zamkniętej przestrzeni, było słychać jego przeszywający skowyt. Porywana podmuchami foliowa rękawiczka obijała się o niewidzialne ściany.
- Sprawy się trochę zjebały - powiedział Wiktor, patrząc wciąż w szybę. - Potrzebuję pomocy. My potrzebujemy pomocy - poprawił się. - Kurwa, a było już tak dobrze - mruknął i złapał się za głowę.
- To prawda! - wtrąciła Kinga. - Naprawdę było dobrze. Mieliśmy plany, zaczęliśmy sobie układać to i tamto. Żyliśmy uczciwie. A chyba wiesz, Michał, co to znaczy w tym cholernym mieście żyć uczciwie? Znaczy dostawać ochłapy, cieszyć się z każdej złotówki.
- Gdyby tylko nie ten pierdolony kask. - Wiktor skrzywił się. - Wiesz, Michał, ja może i w młodości nie byłem zbyt roztropny, ale teraz się serio ogarnąłem. - Zamilkł, jakby szukał potwierdzenia dla tych słów w jakimś geście uczynionym przez Michała. Michał ani drgnął. - Odkąd poznałem Kingę - podjął Wiktor na nowo - wyregulowałem se głowę, tak? No, ale czasem, wiesz, los ci dopierdoli. No i mi dopierdolił. Wracałem skądś. Na chodniku leżał kask, tak? Kopnąłem go. Nie wiem, co mnie naszło. Pijany byłem. Okazało się, że właściciel tego kasku stał obok. Przysięgam: nie widziałem go. No, ale on mnie już tak. Wezwał policję. Złapali mnie na ośce. Rozumiesz? Przez jakiś pierdolony kask. Miałem coś przy sobie... sporo... i teraz... no, pewnie dopierdolą mi recydywę - westchnął głęboko. - A Kinia zostanie z dzieckiem sama.
Na te słowa Kinga teatralnym gestem złapała się za brzuch, a następnie podniosła wzrok na Michała.
- Sama nie dam rady. Wiem to. Stracę go. - Pociągnęła nosem. - Jeśli Witek pójdzie siedzieć, to nie dam rady i mi go zabiorą. Przeraża mnie ta myśl. Wiesz, że tamtą trójkę już mi... - Urwała.
Michał próbował się nie skrzywić, gdy pomyślał o jej dzieciach rozsianych po rodzinach zastępczych i bidulach. Dla Kingi były dawno skreślone. Nie wymieniała ich nawet z imion.
Odzyskanie dziecka wymaga wysiłku. Łatwiej jest zrobić nowe i liczyć, że akurat tego nie zabiorą. Patrząc na kuzynkę, Michał zastanawiał się, czy aby przypadkiem i jej ktoś nie skrzywdził w dzieciństwie - tak samo jak jego. I czy aby przypadkiem nie była to ta sama osoba. Kalkulował na szybko. Tak, to było możliwe, ale na pewno nigdy o tym nie porozmawiają. W przypadku Michała wiedziała o tym tylko jedna osoba - kobieta, z którą przeszło rok temu wypił za dużo na grillu i której nigdy potem już nie spotkał. Dała mu wtedy swój numer. "Zadzwoń, jeśli będziesz potrzebował pogadać". Z pewnością.
Jego własna kobieta, Dorota Przymus - myślał o niej "moja kobieta" nie przez brak szacunku, ale przez brak obycia w romantycznych relacjach - kobieta, z którą po wielu podejściach w końcu zamieszkał na dobre i z którą dzielił teraz codzienność - ona o niczym nie wiedziała. Nie miała pojęcia o tych sprawach. Myślał o tym często, gdy leżeli po dwóch stronach łóżka, stykając się zaledwie łokciami, oboje wpatrzeni w teatr świateł wystawiany na suficie, pogrążeni we własnych posępnych myślach.
- Nie chodzi o mnie - powiedział Wiktor. - Ja mógłbym na lajcie wrócić do pierdla. Szczerze mówiąc, czas odsiadki był jednym z najlepszych okresów mojego życia. Wiesz na pewno, jak jest teraz w pierdlu. Ze wszystkimi idzie się dogadać.
Michał pokiwał głową. Wiedział, jak bywa w zakładach karnych. Wujek powiedział mu kiedyś, że narkotyki łatwiej ogarnąć w pierdlu niż na wolności. Na klawisza trzeba było znaleźć tylko sposób. I nie chodziło wcale o przemoc albo zastraszanie. To już nie lata dziewięćdziesiąte, kiedy wszystko załatwiało się kijem bejsbolowym.
- Masz znajomości - odezwał się Wiktor, patrząc Michałowi w oczy. - Mógłbyś coś ruszyć, nacisnąć. Mógłbyś nam pomóc. - Witek wpatrywał się teraz w leżącą na stole teczkę.
- Mógłbym - odparł Michał bez cienia dumy. Nie podobały mu się karty, którymi tu rozgrywał, ale czasami innymi się nie dało.
- W zamian za to chcesz informacji - Wiktor ściszył głos - o Deszyńskich. - Na dźwięk tego nazwiska Kinga lekko zesztywniała. Musiała więc co nieco słyszeć.
Michał skinął głową, nachylając się przez stół w stronę Wiktora.
- Kiedy dla nich robiłeś?
- Nie jestem z tego dumny. - Wiktor zaśmiał się nerwowo. - Ale takie jest życie, nie? Zmienne jak pogoda.
- Więc kiedy?
- Przed covidem. W osiemnastym czy tam dziewiętnastym.
Michał przygryzł górną wargę. Przyłapał się na tym, że czuje lęk. Wypływał na niebezpieczne wody bardzo małą łódką. Nie siedział w niej wprawdzie sam. Bał się jednak również o swoją załogę.
- Podobno Deszyńscy - podjął ostrożnie - organizowali u siebie kolacje dla zamkniętego grona.
Wiktor kiwał głową.
- Taa, było coś takiego. Widziałem kiedyś kilka. Nie żeby mnie zaprosili, w życiu. Ale dymałem im córkę. - Kinga wywróciła oczami. "Oczywiście, że dymałeś im córkę, bydlaku". - No i czasem się zakradaliśmy. Z dwa, trzy razy. Popatrzeć, kto tam w ogóle przychodzi. Deszyńscy to pojebana rodzinka. Wiem o nich takie rzeczy, że...
- Pokażę ci kilka zdjęć - przerwał mu Michał, sięgając po teczkę. - Chcę, żebyś zaznaczył te twarze, które kojarzysz z tych kolacyjek.
Wiktor przełknął ślinę. Popatrzył niepewnie na kartki rozłożone przez Michała. Oczywiście detektyw potrafił zrozumieć, że to dla niego trudne. Jakkolwiek by patrzeć, ten nieudacznik zamierzał właśnie sypać. Pewnie nawet nie podejrzewał, jak wiele ryzykuje. Gdyby wiedział, zapewne wolałby po prostu iść znowu siedzieć. Czasami więzienie to jedyne miejsce, w którym nie może dopaść cię niewidzialna ręka.
Po chwili wahania Wiktor chwycił długopis. Z uwagą oglądał każde zdjęcie. Przy kilku postawił krzyżyk - szybko, niedbale, jakby chciał mieć to już za sobą. Nad niektórymi dłużej myślał, drapał się po zarośniętej brodzie, marszczył brwi.
- Ej, czy to nie jest ten typ z telewizji? Ten, co go zastrzelili w zeszłym roku?
- Widziałeś go u Deszyńskich?
- Nie przypominam sobie. Za to ten typ... - zaczął Wiktor, wskazując zdjęcie łysego mężczyzny z odstającymi uszami. - Kto to jest?
Michał poczuł, jak serce zaczyna walić mu w piersi. Wziął głęboki oddech i kiedy się odezwał, próbował brzmieć obojętnie.
- A co, kojarzysz go?
- Bardzo dobrze. Często bywał u Deszyńskich. Na te kolacyjki też przychodził.
Na Michała spłynęła chłodna mieszanka strachu i satysfakcji, której próbował jednak nie okazać. Wziął łyk herbaty pachnącej rozmiękłym papierem. Smak bergamotki wypełnił mu usta.
- Dobra. To chyba już wszyscy. - Wiktor odłożył długopis.
Kinga odetchnęła z ulgą. Poklepała chłopaka po ramieniu, jakby chciała mu przekazać, że dobrze się spisał.
- Widzisz, Michał. Mówiłam, że Witek ci pomoże. Czy możemy teraz liczyć na rewanż?
Michał schował papiery z powrotem do teczki. Wiktor bardzo mu pomógł. Chociaż jednocześnie potwierdził jego najgorsze przypuszczenia. Teraz Wiktor i Kinga wpatrywali się w niego z napięciem.
- Pogadam, z kim trzeba - odparł po chwili i uśmiechnął się do kuzynki. - Ogarnę to. Ale mam do ciebie jeszcze kilka pytań, Wiktor. O te rzeczy, które robiłeś dla Deszyńskich.
Wiktor spojrzał spod ciężkich powiek na Kingę. Michał doskonale zrozumiał.
- Mogłabyś poczekać w aucie? - zapytał.
- Och, oczywiście. Nie ma problemu. Rozmawiajcie sobie, chłopaki. Mną się wcale nie przejmujcie. - Kiedy wstawała, na jej twarzy odmalowało się samozadowolenie. To wszystko, o czym mieli teraz rozmawiać bez niej: to było nieważne. Czasem nawet lepiej nie wiedzieć. Ważne, że Witek wykaraska się z problemów. Przynajmniej na jakiś czas. Może czeka ich kilka lat wspólnego wychowywania dziecka, dopóki tamten znowu się nie odpali. Zawsze coś.
Michał przypomniał sobie o Dorocie, którą zostawił w mieszkaniu na Manhattanie. Powiedział, że idzie pobiegać. Gdy ściągał z haczyka kluczyki do auta, nawet nie zabrzęczały. Kiedy wychodził, usiadła na łóżku. Po swojej stronie łóżka. Z nogami na podłodze, ze spuszczoną głową, wzrokiem wbitym w nierozpakowane pudło. Światła na suficie zmieniły formę. Odkryte skrzydło tektury ujawniało pamiątki z życia, jakich Michał nie miał serca wyrzucić: rozpadający się mundur z harcerstwa, album z naklejkami piłkarzy i flaszka z grawerowaną policyjną gwiazdą i z podpisem: "podkom. Michał Dziedzic: życzymy Ci kolejnych sukcesów, tak zawodowych, jak i prywatnych".
Dorota rozczesywała mokre włosy. Zapragnął znaleźć się blisko niej. Dać jej choć namiastkę poczucia bezpieczeństwa - namiastkę, bo nie miał wiele do zaoferowania. A poza tym kobiety takie jak Dorota nigdy nie czują się zupełnie bezpieczne, nigdy nie czują się zupełnie pewne. Po chwili jednak przeraziła go myśl, że właściwie nie ma innego wyboru. Nie ma już własnego kąta, do którego mógłby wrócić. Stało się, klamka zapadła. Zrobił ten krok.
Porażony tą nagłą świadomością spojrzał przez szybę. Przytrzymując kaptur, by wiatr go nie zdmuchnął, Kinga szła w stronę żółtego Matiza. Tak, w sumie to cieszył się, że kuzynka zrobiła prawo jazdy i kupiła ten samochód. Nad jej głową coś zamajaczyło. To foliowa rękawiczka wznosiła się ku ciemnym chmurom, podrywana wciąż to w jedną, to w drugą stronę. Zupełnie jak Michał do niedawna: zgadzał się na przeprowadzkę, a potem się wycofywał i tak w kółko. Rozstawali się, a potem schodzili. To w jedną, to w drugą stronę.
Aż do teraz.
- Wiesz, czasem se wspominam dom Deszyńskich - odezwał się Wiktor, wyrywając Michała z zadumy. - To, co się tam działo. Pojebane rzeczy. Nie masz pojęcia. Myślę se wtedy, że ludzie, którzy co rano drepczą grzecznie do pracy, ogarniają życie i tak dalej, że im się nawet nie śniło, ile krwi przelewa się w nocy w tym mieście. Nawet się im nie śniło, na czym to wszystko stoi. Wiesz, chodzą se ulicami i są ślepi. Widzą tylko pozory, zasłonę dymną. Nie wiedzą, że chodzą po kościach. Nie czują smrodu zgnilizny.
Tego dnia Michał po raz pierwszy od dawna pomyślał o Weronice Mróz. Było to niepokojące jak nawrót choroby.
Przed świtem wyszedł na parking rozpięty między dwoma gigantami łódzkiego Manhattanu. Jego włosy sterczały zaczesane do góry, a skóra przy uszach była gładko ogolona, bo w zeszły wieczór udało mu się dostać do fryzjera poza kolejką. Uznał, że okoliczności tego wymagają. Na języku wciąż czuł smak kawy, którą wypił, nim wcisnął się we włoski garnitur i półbuty od Lasockiego. Przed wyjściem Dorota zdrapała mu z kącika ust zaschnięty płatek pasty do zębów, a potem, półprzytomna, cmoknęła go w nos i życzyła powodzenia. Nie zdążył odmówić porannej modlitwy na klęczkach w sypialni, więc zrobił to na stojąco w windzie, z rękami złożonymi na wysokości brzucha. Cienki materiał spodni słabo chronił przed listopadowym mrozem i nogi zadrżały mu lekko, gdy wyszedł z lobby. Nierozchodzone buty uciskały go w pięty. Podpalił złotego Marlboro i zapiął kurtkę ciaśniej pod szyją.
Niebo miało tego poranka ciemnobrązowy kolor przywodzący na myśl żwirownię na obrzeżach miasta. Trawnik pokrył się błyszczącym welonem szronu. Na płocie, okalającym kawałek zieleni szumnie nazywanej "ogródkiem", siedział bezdomny o twarzy spurpurowiałej od mrozu. Michał poczęstował go papierosem. Potrzebował dzisiaj zagłuszyć ciążące mu na sercu wyrzuty sumienia. Mężczyzna miał ociężałe nogi, pewnie od polineuropatii, i nie dał rady podnieść się z miejsca.
Michał podpalał mu właśnie papierosa, gdy pod szlabanem przejechało srebrne Volvo z przyciemnionymi szybami. Od strony kierowcy wysiadł młody chłopak. Michał zwrócił uwagę na sztywny krok, krzywy nos, zrastające się w jedną brwi i broszkę z godłem miasta przypiętą do kołnierza marynarki. Włosy uklepane żelem sprawiały wrażenie tłustych. Chłopak musiał być w wieku Borysa albo Niny. Michał nie dałby mu więcej niż dwadzieścia pięć lat. Detektyw wypuścił papierosa z dłoni i przygniótł go podeszwą.
- Edmund Szostak. - Chłopak zdjął skórzaną rękawiczkę marki Wittchen i uścisnął Michałowi dłoń, jednocześnie obrzucając bezdomnego zniesmaczonym spojrzeniem.
- Doceniam, że pan przyjechał - odpowiedział Michał - chociaż próbowałem przekonać pana Oskara, że nie musi przysyłać po mnie kierowcy.
Szostak obruszył się.
- Nie jestem kierowcą. Jestem asystentem pana prezydenta - powiedział z naciskiem. Michał wyczuł, że chłopak ma nieświeży oddech; że należy do tych osób, które zawsze mają nieświeży oddech, nawet gdy umyją zęby albo wypłuczą usta płynem. - I nikt mnie nie przysyła. Mój zmiennik dzisiaj pracuje - wyjaśnił. - A ja nie przyjechałem tutaj służbowo, panie Michale. Jestem tu jako przyjaciel. Przyjaciel Artura. - Otworzył Michałowi drzwi z tyłu. - Proszę.
Michał wsiadł do Volvo. Poczuł, że jest ogrzewane, i po chwili ciepło przyjemnie rozeszło mu się od stóp przez resztę ciała. Brelok zapachowy zakołysał się poruszony wiatrem.
Szostak zamknął drzwi i usiadł za kierownicą.
- Nie chcemy, o ile to możliwe, by ktoś się dowiedział, że Artur... że pan prezydent... korzysta z pana usług - powiedział, odpalając silnik. - Dlatego jest pan skazany na podróż ze mną naszym samochodem - dodał bez cienia uśmiechu. - Włączyć radio?
- Poproszę.
Radio było nastawione na jedną z tych stacji, które zawsze grają stare hity. Z głośnika wydobyło się niepokojące Gimme Shelter Stonesów. Wkrótce samochód gładko przecinał centrum miasta. Światła latarni wpijały się żółtymi zębami w ciemność poranka. Warstwa rozmiękłych liści wyścieliła chodniki, a w oknach i na balkonach powiewały flagi Polski wywieszone z okazji obchodów wczorajszego Święta Niepodległości. Szostak najwyraźniej nie zamierzał zabawiać detektywa rozmową, za co Michał był mu w duchu wdzięczny, bo nie przepadał za small talkiem. Korzystając z wolnej chwili, poczytał na Wikipedii o swoim zleceniodawcy. Ekran telefonu rozbił ciemność trupią poświatą.
Michał nie miał sprecyzowanego zdania na temat prezydentury Krysowskiego. Ani go ziębił, ani grzał. Na mieście mówiło się, że lubi popić i że w młodości brał udział w nielegalnych wyścigach samochodowych na Olechowie. Wywodził się z partii, która uchodziła za centroliberalną. Pośród Łodzian miał wielu sympatyków, ale także wielu zaciekłych przeciwników, którzy szczególnie chętnie zostawiali zjadliwe komentarze na profilu miasta na Facebooku. Wystarczyło, jak właśnie zrobił to Michał, przejrzeć kilka ostatnich wpisów, by rozeznać się w nastrojach mieszkańców. Krysowskiemu wytykano przede wszystkim nieprzemyślane inwestycje i ciągłe rozkopywanie ulic, co czyniło Łódź naraz nieprzejezdną i zakorkowaną.
Srebrne Volvo zwolniło na światłach. Za przyciemnianą szybą zamrugał krwistoczerwony neon sex shopu. Michał pomyślał o kinie erotycznym Matador. W zeszłym miesiącu otworzyło się ono w budynku, w którym miał biuro. Na tym samym piętrze. Michał czuł się jak stary pierdziel, kiedy poszedł do administracji wspólnoty mieszkaniowej zgłosić, że klienci zachowują się zbyt głośno. Przy tych odgłosach nie dało się skupić. A może był nim w istocie - starym pierdzielem? Ostatnio coraz częściej odkrywał go w sobie. Szczególnie że pracował z dwudziestoparolatkami.
Zmienił hasło wyszukiwania, googlując teraz Pamelę Krysowską. Wiedział już wcześniej, że żona prezydenta udziela się w wielu kampaniach prospołecznych. Jej twarz, ładna, podkreślona lekkim makijażem, często patrzyła na Michała z łódzkich billboardów i przystanków. Według artykułu na Wikipedii Pamela wywodziła się z rodziny przedsiębiorców. Jej rodzice posiadali sieć popularnych w mieście restauracji z kuchnią polską.
Michał uniósł głowę. Szostak skręcił właśnie w Struga, by ominąć roboty drogowe od roku blokujące przejazd przez skrzyżowanie Kościuszki i Zielonej. Wszystko przez budowę nibymetra, tak, Łódź będzie miała własne nibymetro, prawie jak Warszawa albo Londyn. Michał oderwał wzrok od telefonu i, marszcząc brwi, popatrzył przez szybę na budzące się do życia miasto. Poczuł niepokój. Właśnie wtedy bowiem pomyślał - po raz drugi tego dnia - o Weronice Mróz.
Weronika Mróz. W samym brzmieniu tego nazwiska zawierało się więcej emocji, niż potrafiłaby znieść jedna osoba.
On i Weronika wychowywali się razem na obsianej kocimi łbami ulicy Żelaznej, wciśniętej między ceglasty szpital Korczaka a salon samochodowy Kia Motors. Michał jako jedynak, syn weterynarki i motorniczego, miał własny pokój. Weronika była córką pizzermana i kelnerki, a pokój dzieliła z trzema braćmi. Pewnego lata Weronice coś się przydarzyło, gdy poszła do chaty Wójcików. Okoliczności tego zdarzenia do dzisiaj pozostawały tajemnicą. Niektórzy twierdzili, że to wypadek. Inni, że winnego nie złapano. I że Weronika zasłużyła na swój los.
Źle się prowadziła, sączyły sąsiadki, jedna do drugiej, do swoich poczerwieniałych od słońca uszu.
A chata Wójcików... Cóż. Stara rudera. Wyrastała jak grzyb za plecami szarych kamienic na tak zwanym dużym polu. Tamtego lata ledwo było ją widać zza wysokich traw, w których czasem dało się zgubić. Stanowiła jedyny drewniak w tej okolicy, pokryty smołą relikt przeszłości. Piętro prawie całkiem się zawaliło, po dachu został tylko nagi i wynędzniały szkielet. W środku zawsze coś zdawało się poruszać, podłoga skrzypiała, a drzwi ledwo trzymające się starych zawiasów zgrzytały.
W pierwszy dzień tamtych wakacji rodzice oznajmili Michałowi, że zamieszka z nimi wujek Tomek. Młodszy brat ojca miał niedługo wyjść z zakładu karnego i zatrzymać się u nich na kilka tygodni, dopóki nie wynajmie sobie mieszkania.
- Będziesz musiał podzielić się swoim pokojem z wujkiem - powiedział ojciec.
Razem przytaszczyli z komórki rozkładany fotel.
Michała oblał zimny pot.
Pomyślał o tym, że pod domem Wójcików rozciągała się piwnica. Niektórzy uważali, że jest głęboka na pięć metrów, ale trudno było zweryfikować te pogłoski. Prowadzące do niej schody zawaliły się dawno temu. Kiedy spojrzałeś przez dziurawe deski w podłodze, nie widziałeś dna. Jedynie ciemność - głęboką i (mały Michał pomyślał tak w chwili jakiegoś dziwnego uniesienia) pradawną. Wójcikowie ukrywali tam Żydów podczas wojny, ale ktoś na nich doniósł i Niemcy wszystkich wystrzelali. Podobno ich dusze nigdy jej nie opuściły. Tak przynajmniej twierdziły starszaki.
Rodzice zabraniali mu tam chodzić. Nie przez duchy Żydów, tylko przez kiepski stan budynku. No, a poza tym to wszyscy wiedzieli, że w chacie Wójcików spali często żule. Ale nie "swoi" żule, jak szalona Regina czy śmierdzący Grzesiek, których znało się od dziecka i którzy - niewinnie przysypiający na schodkach albo pod płotem - na nikim nie robili wrażenia i nigdy nie wydawali się groźni. W chacie Wójcików spali obcy żule, nomadzi, żule wędrowni, którzy wśród szczątków dawnego domostwa robili sobie przystanek przed dalszą podróżą. Po takich można było się spodziewać wszystkiego. Mogli dokonać zbrodni, a potem rozpłynąć się wśród wysokich traw.
Mówiono też o satanistach i czarnych mszach. O martwym psie zawieszonym na sznurze, tajemniczych napisach, pentagramach i poćwiartowanych szczątkach kotów. A potem wszyscy gadali już tylko o tym, co spotkało Weronikę Mróz.
Sprawa Weroniki Mróz - pierwsze i ostatnie niewyjaśnione śledztwo Michała Dziedzica.
Kolana Michała wyskoczyły do góry, gdy Szostak gwałtownie zahamował na światłach, przywołując detektywa do chwili obecnej. Głośno wypuścił powietrze z ust.
Schował telefon do kieszeni. W tym momencie nie potrzebował do szczęścia więcej informacji. Jak na razie nie miał pojęcia, czego mógł chcieć od niego prezydent. Miał tylko nadzieję, że nie chodzi o wynajdywanie haków na radnych z konkurencyjnej partii. Wówczas Michał by się nie zgodził. I przy okazji dotrzymałby danego sobie słowa - żeby nie przesadzać z pracą, żeby w nią nie uciekać, żeby zamiast tego zająć się budowaniem związku z Dorotą.
Żeby powiedzieć Dorocie prawdę.
* * *
Kiedy wysiedli z auta, niebo było już szare, a kształty nabierały ostrości. Nad dalekim Widzewem wstawało słońce białe jak papier do drukarki. Tymczasem noc czmychała na Retkinię. W powietrzu unosił się zapach palonego drewna. Ogród, który wyglądał zapewne imponująco latem, teraz sprawiał wrażenie martwego i był pofałdowany stosami zgrabionych liści. Spomiędzy nich wychylała się rzeźba, nagi kupidynek z tworzywa, które miało chyba imitować marmur. Michał popatrzył w stronę jednopoziomowego domu. Ujrzał spiczasty komin, wejście odcinające się na ścianie krwistoczerwonego bluszczu i prowadzącą do niego rampę progową.
W tej samej chwili drzwi otworzyły się i stanął w nich przysadzisty mężczyzna o rumianej twarzy. Był ubrany w opinający kobaltowy garnitur. W prawej ręce trzymał iPhone'a. Michał wiedział, kim jest mężczyzna, zanim ten mu się przedstawił.
- Bardzo się cieszę, że pan przyjechał, panie Michale - powiedział radny, wychodząc Michałowi na spotkanie i wyciągając ku niemu rękę. Pod nosem miał szczotkę z wąsów, a pod szczotką dobrotliwy uśmiech. - Naprawdę, bardzo - dodał, ściskając detektywowi dłoń.
Michał zdawkowo kiwnął głową. Wiedział za to, że jego przyjazd tutaj może równie dobrze skończyć się dla tych ludzi jednym wielkim rozczarowaniem. Poczuł ochotę na papierosa, bo tego ranka zdążył wziąć zaledwie kilka machów, ale nie chciał wyjść na nieuprzejmego, więc z żalem zrezygnował z tego pomysłu.
- Poczekasz w samochodzie, Edmund? - rzucił radny w stronę młodego asystenta. Najwyraźniej, mimo zapewnień o przynależności do bliskiego kręgu wtajemniczonych, tutaj kończyła się jego rola.
Oczy pod zrośniętą brwią zdawały się lekko zaszklone, gdy mężczyzna wsiadł z powrotem do srebrnego Volvo. Michał pomyślał, że tamten ma w sobie coś z Borysa - jakąś nieokiełzaną chęć wykazania się - choć na pewno jego usposobienie było chłodniejsze.
- Zapraszam. - Oskar Pajor wskazał Michałowi drzwi. Drugą ręką pisał do kogoś wiadomość na telefonie. - Przepraszam. Obowiązki - wyjaśnił.
Wnętrze domu miało wystylizowany, rustykalny charakter. Ziewający cocker spaniel obwąchał ich dłonie. Następnie Pajor poprowadził Michała długim korytarzem wyłożonym boazerią. Z naściennych lamp rozchodziło się ciepłe światło. Na prawo od wejścia była szeroka jadalnia z podłużnym stołem i wyspą barową. Na jej szczycie lśniły dwa nieco już wynędzniałe lampiony halloweenowe. Dwóch chłopców pochylało się nad talerzami i telefonami. Nie zwrócili uwagi na Pajora i Michała. Kobieta, na oko trzydziestokilkuletnia, w komplecie dresowym i puchatych kapciach wystających spod obrusu, nalewała właśnie soku pomarańczowego do szklanki z Ikei. Posłała Michałowi ponad stołem przelotny, uprzejmy uśmiech. Na półce za jej plecami detektyw zauważył rząd słoików z przetworami, ogórkami kiszonymi i marynowanymi grzybami. Widok cudzych dzieci jak zwykle przypomniał mu o tym, że sam jeszcze nie założył rodziny - i że raczej nigdy nie założy. Kiedy twoje wino jest zepsute, nie polewasz go.
Pajor skinął na Michała, by ten szedł dalej. Na końcu korytarza znajdował się obszerny salon. Gigantyczny, zapełniony regał na książki rozpleniał się na jednej ze ścian. W zmatowiałym ekranie telewizora odbijały się sylwetki dwóch osób, które siedziały przy stoliku do kawy. Z kanapy podniósł się wysoki, smukły mężczyzna w granatowym garniturze. Przedstawił się i uścisnął Michałowi rękę. Miał wysokie czoło, linię włosów przesuniętą na środek głowy, ciemne oczy i zdawkowy uśmiech. Czarna koszula opinała się na płaskim brzuchu. Michał zauważył też cienie pod oczami, jakby mężczyzna miał za sobą nieprzespaną noc, a także plaster przyklejony ponad brwią. Wyglądał na zmieszanego. Michał podejrzewał, że nie jest przekonany do pomysłu angażowania prywatnego detektywa w tę sprawę - czymkolwiek była.
- Przewróciłem się - wyjaśnił prezydent, dotykając wskazującym palcem plastra na czole. - Ciągle zapominam, że o tej porze jest na zewnątrz istna ślizgawica. A to moja żona, Pamela.
Michał nachylił się, by podać rękę kobiecie w melonowej garsonce. Jednocześnie zbeształ się w duchu, że to nie z nią przywitał się jako pierwszą. Chyba jednak trochę się stresuję, pomyślał. Miedziane włosy spięte w elegancki kok odsłaniały uszy przetknięte delikatnymi złotymi kolczykami. Nogi w rajstopach wydawały się sztywno przytwierdzone do wózka. Michał wyczuł od niej perfumy przywodzące na myśl trawę cytrynową. Choć żona prezydenta zdawała się prezentować nienagannie, witając się z nią, zauważył obgryzione albo oskubane skórki wokół paznokci. Była atrakcyjna i tkwiła w niej jakaś niecierpliwość. Kok na głowie sprawił, że Michał pomyślał o swojej kuzynce, Kindze. Jak to się stało, że te dwie kobiety przyszły na świat w tych samych czasach i w tym samym mieście, a ich życia biegły po zupełnie innych torach: jedno w blasku reflektorów, drugie w ciemności ubogich dzielnic?
- Dziękujemy, że znalazł pan dla nas czas - powiedziała kobieta na wózku. - Czegoś do picia? Kawy, herbaty?
- Kawy, bardzo chętnie - odpowiedział Michał.
Kobieta zaczęła wycofywać się od stołu, ale Pajor położył jej dłoń na ramieniu.
- Ja się tym zajmę, Pam. Wy sobie porozmawiajcie.
Skinęła głową ze zdawkową aprobatą. Nie wyglądała na zachwyconą tym wyręczeniem. Z pobieżnego researchu, jaki Michał przeprowadził w samochodzie, wiedział, że Pamela Krysowska pracowała dawniej jako specjalistka od pijaru, a teraz prowadzi fundację zajmującą się sprawami osób z niepełnosprawnościami. Jej konto na Instagramie obserwuje dwadzieścia cztery tysiące użytkowników. Michał podejrzewał, że to niezły wynik, choć dwójka jego asystentów wciąż wytykała mu, że "nie ogarnia social mediów".
Pajor tym razem położył dłoń na ramieniu Michała.
- Cukier? Mleko?
- Wystarczy sama kawa - odparł Michał.
Pajor, nie przestając zerkać w ekran iPhone'a, wyszedł z powrotem na korytarz. Krysowski rozlał wodę do szklanek. Za jego ramieniem, na ścianie, detektyw dostrzegł oprawioną w antyramę płytę winylową z autografem. Highway 61 Revisited. Na regale obok Michał zauważył też opasłe tomiszcze polskich tłumaczeń piosenek Dylana - książka była zwrócona okładką ku patrzącemu. Najwyraźniej prezydent był miłośnikiem jego twórczości i pragnął, by odwiedzający to zauważyli. Michał uśmiechnął się pod nosem, bo jako dwudziestolatek często zgrywał piosenki Dylana na empetrójkę.
- Dziękuję. - Michał właśnie sobie uświadomił, że zaschło mu w gardle. Mógł udawać, że nie rusza go to, z kim ma do czynienia, ale trudno było nie czuć się przytłoczonym.
Krysowski wskazał Michałowi kanapę, a sam usadowił się w fotelu o gargantuicznych podłokietnikach. Oto prezydent mojego miasta, pomyślał Michał, siadając. Prezydent w domowym anturażu, wbity w fotel, z cocker spanielem warującym koło nóg.
Żona prezydenta nie mogła znaleźć miejsca dla swoich rąk, co być może zdradzało pewne zestresowanie. Wpatrywała się jednak w detektywa z niegasnącym, ciepłym uśmiechem. Krysowski napił się wody i spojrzał na zegarek.
- Jeżeli chodzi o dzisiaj, będziemy mieć jakieś czterdzieści pięć minut, panie Michale. Oczywiście, jeśli zgodzi się pan dla nas pracować, potrzebne będzie jeszcze przynajmniej jedno spotkanie, żeby pana konkretniej wtajemniczyć w zawiłość tego wszystkiego. No i aby załatwić formalności. Proponuję więc od razu przejść do sedna.
Michał odłożył szklankę. Poprawił węzeł krawata. Liczył, że niezależnie od przebiegu tej rozmowy nie będzie musiał przypomnieć Krysowskim, że konsultacja według cennika jego firmy nie jest bezpłatna. Ci wymieniali właśnie spojrzenia. Wyglądało to tak, jakby próbowali zadać pytania bez słów: "Na pewno? Robimy to? Możemy jeszcze wystawić go za drzwi". Pamela prawie niezauważalnie skinęła głową, a wtedy jej mąż zaczął mówić, z początku niepewnie:
- Jak zapewne mój przyjaciel zdążył wspomnieć, sprawa jest drażliwa.
- Oczywiście liczymy na pana dyskrecję - dodała Krysowska z uśmiechem zagojonym na twarzy jak blizna.
Do pomieszczenia wkroczył właśnie Pajor. W wyciągniętych dłoniach niósł dwie filiżanki. iPhone tymczasowo wylądował pod pachą. Kucając, postawił filiżanki na stole. Koszula wyszła mu ze spodni, odsłaniając fragment owłosionych pleców.
- O to się państwo nie muszą martwić - powiedział Michał. - Zapewniam, że jestem dyskretny.
- Taką ma pan opinię - przyznała Pamela Krysowska i przeszyła go spojrzeniem. Na pewno odrobiła pracę domową.
Krysowski długo patrzył Michałowi w oczy, jakby próbował wybadać, czy można mu wierzyć. Po chwili westchnął. Chwycił ręką krawat i poluzował lekko jego splot. Następnie wstał i sięgnął po żółto-czerwoną teczkę leżącą dotychczas na komodzie.
- Znaleźliśmy to w naszej skrzynce na listy w poniedziałek dwudziestego pierwszego października.
Michał przezornie odstawił filiżankę trochę dalej, a potem przysunął ku sobie plastikową koszulkę.
W środku znajdowała się kartka z nadrukowanymi słowami:
nie kandyduj w przyszlych wyborach
bo rozprawie sie z twoja zonka suka
zrobie z nia rzeczy o ktorych ci się nie snilo zjebie
Michał starał się nie okazać rozczarowania. A więc tylko o to chodzi? O zwykłe pogróżki kierowane pod adresem polityka, który z samego faktu bycia politykiem posiada zaciekłych przeciwników? Detektyw spróbował sobie wyobrazić, kto mógł być autorem tego anonimu. Pomyślał o rozgoryczonym staruszku, który przez całe życie znosił bolączki podróżowania komunikacją miejską. I o nastolatku, który dopiero co odkrył, że istnieje coś takiego jak poglądy polityczne, i który bardzo potrzebuje dać upust swoim emocjom.
- Zachował pan kopertę?
Prezydent spojrzał na niego z kiepsko maskowanym oburzeniem.
- Gdyby takowa istniała, to oczywiście, że bym ją zachował. Ale nie było żadnej koperty.
- To znaczy, że...
- Że ktoś go musiał podrzucić do skrzynki - dokończył Krysowski. - Zgadza się. Następnego dnia naturalnie zapytaliśmy listonosza, czy wie, skąd to się wzięło. Zapewnił, że nie. Podobno nie widział tego listu wcześniej na oczy. Był przestraszony. Wierzę, że nie ma z tym nic wspólnego. Znam go od dwudziestu lat.
- Mamy dobre relacje z naszym listonoszem - dodała Pamela Krysowska.
Mamy dobre relacje z naszym listonoszem, pomyślał Michał. Móc powiedzieć coś takiego na grillu to brzmi jak kolejny punkt do odhaczenia na liście osiągnięć rodziny z klasy wyższej.
- Często w przeszłości dostawał pan takie anonimowe pogróżki?
- Przyznam, że zdarzały się, choć częściej w internecie. W takiej formie, cóż... rzadziej. I gdyby na tym się skończyło, to pewnie nie zaprzątałbym sobie tym głowy. Takie sytuacje są, wie pan, wpisane w mój zawód. Nie biorę tego mocno do siebie.
- A jak pani się na to zapatruje? - Michał zwrócił się do żony Krysowskiego. - Czy te słowa panią przestraszyły?
Nie przestając się uśmiechać, wzruszyła ramionami.
- Wzbudziły we mnie niepokój. Jednak dla mnie to również chleb powszedni. Proszę wejść na stronę miasta na Facebooku i poczytać komentarze. - Zaśmiała się głucho. - Na pewno wie pan, jak mnie nazywają? - Jej oczy błysnęły.
Michał nie wiedział, co odpowiedzieć, ale zanim zdążył się zastanowić, Pamela Krysowska sama sobie odpowiedziała:
- Wyścigówka. Hot Wheels. Bujda na resorach.
Michał poczuł się niezręcznie. Jego uszy poczerwieniały, a myśli wybiegły w przeszłość, ku Weronice Mróz. Postanowił zmienić temat.
- Nad państwa furtką znajdują się kamery.
Krysowski uśmiechnął się ze znudzeniem, jakby rozczarowany, że Michała stać tylko na tyle.
- Tak, jest kamera, jedna, druga, trzecia. Oczywiście przejrzeliśmy nagrania zarówno z tego dnia, jak i trzech poprzednich. Niczego tam nie ma, panie Michale. Nie mam pojęcia jak, ale komuś udało się to obejść.
- Jeśli mnie państwo zatrudnią, to mimo wszystko chciałbym sam je przejrzeć. Tak dla pewności.
Krysowski wzruszył ramionami.
- Dobrze. Ale jak mówiłem, nic pan tam nie znajdzie.
Michał napił się wody. Na tym etapie nie zamierzał wdawać się w dyskusję.
- Kto znalazł list? - zapytał, wycierając brodę.
- Tatiana - odpowiedziała Pamela Krysowska. Z jakiegoś powodu Michał pomyślał, że wcześniej dokładnie sobie przemyślała, że w tym momencie się odezwie. - Mieszka u nas. Zajmuje się dziećmi. Przyjęliśmy ją w dwudziestym drugim, kiedy Putin rozpętał to piekło. Czasem odbiera pocztę, choć nie należy to do jej obowiązków. Robi to sama z siebie.
Michał przypomniał sobie kobietę w dresie i puchatych kapciach.
- Na tej kartce najpewniej są odciski jej palców - powiedział Krysowski. - I moje również. Kiedy tego samego dnia wieczorem wróciłem do domu i Tatiana mi ją pokazała, to jakoś nie pomyślałem, żeby... Ale potem schowałem ją do tej koszulki. - Prezydent spojrzał na Michała, jakby chciał się dowiedzieć, czy postąpił słusznie.
- Ja, o ile pamiętam, ani razu jej nie dotknęłam - powiedziała Krysowska z zamyślonym wyrazem twarzy. - Chociaż nie mam pewności! Może jednak dotknęłam?
- Odciski palców na papierze utrzymują się bardzo krótko. Dwa, trzy dni, i to w dobrych warunkach - odparł Michał. - Domyślam się, że ten anonim to nie wszystko? Były kolejne?
Krysowski westchnął.
- Tydzień później przyszedł drugi. Ta sama sytuacja. Na kamerach nic nie widać. Dopiero ten drugi sprawił, że zaczęliśmy się tym przejmować. Jego wydźwięk... Zresztą niech pan sam zobaczy.
Jeszcze jedna kartka oprawiona w koszulkę wylądowała przed nosem Michała.
zrobie z twoja zonka to samo co zrobilem
z twoja siostrzyczka
zrobilem to bo zaslugiwala na smierc
chyba sam to przyznasz zjebie
Michał przeczytał list trzykrotnie. W tym również brakowało polskich znaków oraz przecinków i kropek. Najpewniej był to zabieg, który miał wyczyścić styl z potencjalnych cech charakterystycznych. Nie udało się to jednak do końca. "Żonka" i "siostrzyczka", oba słowa zdrobnione, dawały pewien schemat. Poza tym ogólnikowe "zrobię", "rozprawię się", zamiast chociażby "zabiję", "skrzywdzę".
- Ten znalazłam ja - powiedziała Krysowska. - Rano zajrzałam do skrzynki. Szczerze mówiąc, jakoś przeczuwałam, że coś tam będzie. Może dlatego, że minął równo tydzień od tego poprzedniego... No i było. Doprawdy czasem wolałabym nie mieć racji.
- Nie zgłosili państwo tego na policję? - zapytał Michał.
Krysowski popatrzył detektywowi w oczy.
- Nie. Nie zgłosiliśmy.
Michał kiwał głową. Zmrużył oczy.
- Proszę mnie poprawić, bo może się mylę - odparł. - Ale chyba gdzieś czytałem, że nie ma pan rodzeństwa.
- Tak. - Krysowski usiadł z powrotem w fotelu i lekko się po nim zsunął. - Mógł pan tak czytać.
Michał uniósł brwi, nie rozumiejąc.
- Artur jest adoptowany - wyrzuciła z siebie Pamela, z pewną dozą ulgi. Najwyraźniej chciała mieć to już za sobą. - Z biologicznego punktu widzenia, owszem, posiadał siostrę.
Michał starał się nie okazać zaskoczenia, aby nikt nie pomyślał, że ta wiedza jest dla niego jakąś godną powtórzenia rewelacją.
- Wie o tym niewiele osób - powiedział prezydent. - I chcielibyśmy, żeby tak zostało.
Prezydent oderwał wzrok od okna, spojrzał na zegarek, a potem wyprostował się w fotelu i odchrząknął, jakby próbował za pomocą tych drobnych gestów przywołać się do teraźniejszości.
- Pana biologiczna siostra... - podjął Michał.
- Biedna dziewczyna - powiedział Pajor i dla podkreślenia tych słów spuścił wzrok na czubki swoich półbutów. Krysowska prawie niedostrzegalnie skrzywiła się.
- Miała na imię Matylda - powiedział Artur Krysowski. - Matylda Żarska.
Wstał i ponownie sięgnął do teczki. Spomiędzy jej skrzydeł wystawało zdjęcie. Chwycił je i podał Michałowi. Dziewczyna miała czarne włosy, a jej oczy przywodziły na myśl liście brązowiejące wraz z nadejściem jesieni. Pozowała z kubkiem Coli na tle McDonalda.
- Czy ona...?
- Tak - odparł prezydent. - Nie żyje. Jej ciało znaleziono w lesie Popioły. Rok temu, w Halloween. Ktoś... - Wziął głęboki oddech. - Ktoś skatował ją na śmierć, a potem zakopał.
Michała przeszedł dreszcz. Krysowski zamilkł. Jego twarz wyglądała teraz na tak mocno napiętą, jakby wystarczyło dotknąć ją lekko opuszkiem palca, by pękła i rozpadła się na milion drobnych kawałków.
- Naprawdę mi przykro. - Michał przyglądał się uważnie Krysowskiemu. - Powiedział pan "ktoś". Czy to znaczy, że sprawcy nie schwytano?
- O ile mi wiadomo, nie. To znaczy kogoś rzeczywiście zatrzymali i prawie wpakowali do więzienia. Jakiegoś Ukraińca. Potem okazało się, że to jednak nie on. Miał niepodważalne alibi.
A więc to nie jest sprawa pogróżek, pomyślał Michał i poczuł, jak serce zabiło mu szybciej. To sprawa niewyjaśnionej zbrodni.
- Pamiętam tę historię - odparł. - Ludzie nie do końca kupili niewinność tamtego mężczyzny, prawda?
- To prawda, ale tylko dlatego, że pochodził z Ukrainy - powiedziała Krysowska. - Nawet nie mówił po polsku. Ludziom pasowało, żeby to był on. Wie pan, jakie panują u nas nastroje, szczególnie teraz. Adwokat tamtego człowieka jakoś w ostatniej chwili znalazł dowód potwierdzający jego alibi. I dzięki Bogu! Chociaż w oczach ludzi i tak został już osądzony. Z tego, co wiem, mieszka teraz w Szwajcarii. U nas nie mógł zaznać spokoju.
- Policja państwa przesłuchiwała?
- Nie było takiej potrzeby - odparła Krysowska. - Sami do nas nie przyszli. O tym, że Artur i ta dziewczyna byli spokrewnieni, wiedziało naprawdę wąskie grono osób. Najwidoczniej policja się do tego nie dokopała. Na szczęście - dodała z przekonaniem.
Jakim cudem się nie dokopała?, pomyślał Michał.
Wszyscy wpili teraz oczy w Michała, jakby oczekiwali, że osądzi ich decyzję.
- Teraz myślę, że źle zrobiliśmy - odezwał się po chwili Krysowski. - Niby długo na ten temat dyskutowaliśmy i doszliśmy do wniosku, że tak będzie lepiej, ale...
- Nie jesteś pierwszym lepszym Kowalskim, Arturze - wtrąciła się Krysowska. - Jesteś twarzą tego miasta. I odpowiadasz za swój wizerunek. A także za morale ludzi, którzy cię popierają. Podjęliśmy dobrą decyzję. Nie mieliśmy wyjścia. Gdyby to się rozniosło, gdyby pojawiło się w mediach twoje nazwisko... - Uśmiechnęła się niewyraźnie. - Cóż, to byłaby loteria. Historia Artura mogłaby zadziałać na jego korzyść, ale mogłaby też bardzo namieszać. Podjęliśmy dobrą decyzję - powtórzyła.
Michał, patrząc, jak dłonie kobiety przecinają powietrze, gdy gestykulowała, pomyślał, że pewnie dobrze jest być politykiem i mieć u boku kogoś takiego jak Pamela Krysowska. Detektyw był w stanie uwierzyć, że każde działanie - lub jego brak - potrafiłaby zracjonalizować i przedstawić w pozytywnym świetle.
- Zresztą my i tak nic nie wiedzieliśmy - dodała, odgadując myśli detektywa, i poprawiła kolczyk w uchu. - I tak byśmy nie pomogli. Dołożylibyśmy im tylko niepotrzebnych informacji. Takie jest moje zdanie.
Michał z rozczarowaniem odkrył, że na dnie jego filiżanki został ostatni łyk kawy. Trzy pary oczu obserwowały teraz każdy jego ruch. Obecni czekali na komentarz.
- Gdyby listy miały przychodzić co tydzień - odezwał się Michał - to kolejny powinien przyjść...
- Nie - odparł Krysowski. - Ten był ostatni. Sprawdzałem skrzynkę tuż przed pana przyjazdem.
Dlaczego tylko dwa?, pomyślał Michał. Czyżby ich autor dowiedział się jakoś, że Krysowscy nawiązali kontakt z biurem detektywistycznym? Czy poczuł się zagrożony?
- Osoba, która wysłała państwu te listy - powiedział na głos - musiała wiedzieć o pana historii rodzinnej. Kto to mógł być?
- Nikt od nas - odparła Pamela Krysowska. - Na pewno nikt od nas. To musiał być ktoś z otoczenia tej dziewczyny.
- Ja tak se myślę, wie pan, że może faktycznie... - odezwał się Pajor. - Ten ktoś, kto wysłał te listy, może on ją... Wie pan. - Spuścił głowę.
Krysowska skrzywiła się.
- Nie sądzę - odparła. - Po co ktoś, komu udało się uniknąć kary, miałby teraz ściągać na siebie uwagę? To bez sensu.
- A jeśli chodzi o państwa otoczenie - brnął dalej Michał - to kto wiedział?
- Nasza trójka - odpowiedział Krysowski. - Zarówno Pamela, jak i Oskar wiedzą od dawna. Oskar i ja przyjaźnimy się od wczesnego dzieciństwa. Ufam mu.
Michał zerknął na Krysowską.
- Nigdy nikomu o tym nie powiedziałam. Nawet własnym rodzicom.
- Ja tak samo - dodał szybko Pajor. - To największa tajemnica łódzkiej sceny politycznej. - Zaśmiał się głośno z własnego żartu, by po sekundzie na powrót spoważnieć.
- Poza tym moi rodzice wiedzą, oczywiście - powiedział Krysowski. - Jestem pewien, że oni też nikomu nie mówili. To tyle.
- Jeszcze Edmund - wtrąciła Pamela. - Asystent Artura. Ten, który tu pana przywiózł.
- To również pański przyjaciel? - zapytał Michał.
Na twarzy Krysowskiego odmalował się pobłażliwy uśmiech.
- Cóż, można tak chyba powiedzieć. Na pewno Edmund to ktoś więcej niż asystent. Ale o mojej historii dowiedział się przez przypadek, kiedy Matylda nieumyślnie przyszła do urzędu miasta. Szukała mnie.
- Oj, nie, Arturze. Zrobiła to bardzo umyślnie - wtrąciła Pamela Krysowska i spojrzała detektywowi w oczy z powagą. - To była groźba.
- Niech i tak będzie - Krysowski westchnął głośno. - W każdym razie trafiła na Edmunda. Edmund części się domyślił, a część usłyszał ode mnie. Tyle tylko, że i jemu też ufam. Nie puściłby pary z ust. Takie działanie nie byłoby zgodne z jego osobowością.
- Wyznał mu pan całą prawdę?
- Tak. Wolałem, żeby znał prawdę i powagę utrzymania jej w sekrecie, niż żeby snuł domysły.
Michał kiwał głową.
- Jeśli chce pan znać moje zdanie - odezwała się Krysowska - to za tymi pogróżkami stoi ktoś, kto wiedział o wszystkim od siostry Artura. I teraz zabawia się naszym kosztem. Pewnie nawet nie znamy tej osoby. Ona, w sensie siostra Artura, obracała się w nieciekawym towarzystwie.
- Wnioskuję z tego, że pan i pana siostra utrzymywaliście ze sobą kontakt?
- Ta dziewczyna szantażowała Artura - wypaliła Krysowska.
Michał wpatrywał się w prezydenta.
- To prawda?
- Szantażować - powtórzył nieprzekonany. - Może to za mocne słowo.
- Zgodne z faktycznym stanem rzeczy - powiedziała jego żona i skrzyżowała ręce na piersi. - Wyłudziła od ciebie pięć tysięcy złotych.
- Chyba tak. - Krysowski głośno wypuścił powietrze z ust. - Ale sama potem przyznałaś, że to śmieszna sumka. Potrzebowała pomocy.
- O pomoc się prosi, Arturze. A nie żąda. Poza tym nasze miasto udziela przecież pomocy ubogim. Jest tyle placówek, do których mogła się zgłosić. Nie, to jej nie usprawiedliwia.
Michał pomyślał, że ona, jako córka restauratorów, nigdy raczej nie bywała w takich miejscach i nie prosiła o pomoc. Zwrócił się do Krysowskiego:
- Proszę mi o tym opowiedzieć.
Zanim odpowiedział, westchnął z niechęcią.
- Pewnego dnia Matylda złożyła mi wizytę w biurze. Była z nią jakaś kobieta. Mam wrażenie, że to ona była prowodyrką tej sytuacji. Matylda poprosiła o pieniądze. Dała mi do zrozumienia, że jeśli jej nie pomogę, pójdzie do mediów i opowie o wszystkim. To znaczy o mojej historii, o naszej matce, o sobie. Moja matka... to ciężki przypadek. To było smutne i desperackie. Cóż, potrzebowała pieniędzy. Sądzę, że miała gorszy moment w życiu.
- Czy to rzeczywiście tak mocno rzutowałoby na pana karierę? - zapytał Michał. - Gdyby pana historia wypłynęła?
- Nie wiem. Jak powiedziała Pamela, kiedy coś takiego wychodzi na jaw, to jest loteria. Nigdy do końca nie można przewidzieć reakcji. Kiedy Matylda do mnie przyszła, długo debatowaliśmy w trójkę, ja, Pamela i Oskar. Wtedy oczywiście nie wisiało nad tym wszystkim jeszcze widmo morderstwa. Koniec końców rzeczywiście daliśmy jej te pieniądze. Doszliśmy do wniosku, że najlepiej będzie, jeśli moja historia rodzinna pozostanie tajemnicą. Szczególnie że... - Zawahał się. - Cóż, łączenie mojej osoby z osobą mojej biologicznej siostry... byłoby niewygodne.
- To znaczy? - zapytał Michał.
- To znaczy, że była nazistką - odparła Pamela Krysowska, patrząc na detektywa z wyrzutem.
- Nazistką? - Krysowski powtórzył to słowo, jakby nie wiedział, co znaczy. - Cóż, faktycznie, w pewnym momencie jej poglądy mocno skręciły w prawo, ale...
- Oj, przestań, Arturze - żachnęła się Krysowska. - Była zwykłą nazistką. I homofobką. Może pan sobie wejść na jej profile na Facebooku i na X. Nikt ich nie skasował. Wciąż wiszą tam jej posty. Bije z nich okropna nienawiść do Ukraińców, homoseksualistów i muzułmanów. Przykro czytać, naprawdę, tyle w tym nienawiści i jadu. Ta dziewczyna była pełna gniewu. Popadała w konflikty z prawem. Staczała się. - Patrząc mężowi prosto w oczy, z ironicznym uśmiechem, Pamela Krysowska zaśpiewała, naśladując manierę Dylana: - Like a rolling stone. - Wtedy nagle w jej twarzy coś się zmieniło. Skruszała. Jakby dotarło do niej, że posunęła się za daleko. - Arturze... Arturze, przepraszam cię. Nie powinnam była... - Westchnęła, zmrużyła oczy. - Przepraszam. Nieważne, jaka była Matylda. Nieważne - powtórzyła, zdjęła okulary i pociągnęła nosem. - Tak naprawdę złość, którą teraz usłyszeliście, jest złością, jaką czuję do samej siebie. Za to, że jakoś temu nie zaradziliśmy. To, co spotkało Matyldę... - Spojrzała na Michała. - Ktoś ją skatował. A potem zakopał. Podobno - załamał się jej głos - podobno, kiedy ten ktoś ją zakopywał, to ona wciąż...
- Wystarczy! - warknął Krysowski. Spojrzał na zegarek. - Panie Michale, niestety, ale za dziesięć minut muszę wyjść z domu. Czy potrafiłby się pan już teraz zadeklarować? Czy potrzebuje pan czasu do namysłu?
Michał spojrzał znów na zdjęcie Matyldy Żarskiej. Dziewczyna patrzyła w obiektyw z pewnością siebie i z lekko kpiącym uśmieszkiem.
Siedząca naprzeciwko detektywa Krysowska sprawiała wrażenie rozemocjonowanej tą rozmową i rozdrapywała sobie krostkę wykwitłą na przedramieniu.
- Czy Matylda próbowała znowu? - zapytał Michał. - Wyłudzić pieniądze?
- Nie - odpowiedział prezydent. - To był jedyny raz.
Dziwne, pomyślał detektyw. Szantażyści, jeśli im się powiedzie, zwykle wracają po więcej.
- Czego dokładnie państwo ode mnie oczekujecie? - zapytał, unosząc głowę. - Mam znaleźć autora pogróżek? Czy może zbadać na nowo sprawę śmierci pana siostry?
- Znalezienie autora pogróżek to priorytet - odparła Pamela Krysowska. - Reszta jest mniej ważna.
- Ale wiemy... To znaczy zdajemy sobie sprawę - dodał prezydent - że jedno może być powiązane z drugim, prawda?
- Cóż. - Krysowska skrzyżowała ręce na piersi. - Jeśli okaże się, że jest pan skuteczniejszy niż cała łódzka policja razem wzięta, to proszę bardzo, proszę zbadać tę sprawę. Ale ja nie byłabym optymistką. Z jakiegoś powodu sprawca ciągle pozostaje na wolności.
- Tamtego dnia, gdy to się stało - zaczął prezydent - padał deszcz. Zacinał przez cały dzień. Na pewno zatarł wiele śladów. A potem policja niepotrzebnie skupiła się na tym nieszczęsnym Ukraińcu. Myślę, że dlatego dali ciała. Stracili dużo czasu. Być może pewne tropy zdążyły się zatrzeć. O takich beznadziejnych przypadkach na okrągło słyszy się w podcastach kryminalnych.
Detektyw patrzył na Krysowskich z poważną miną.
- Muszę państwa uprzedzić - powiedział - że jeśli zacznę w tym grzebać, to sprawy mogą się różnie potoczyć. Muszą być państwo świadomi ewentualnych konsekwencji. Z mojej strony obiecuję, że postaram się załatwić to możliwie najdyskretniej. Muszę jednak państwa przestrzec. Nurkowanie w przeszłości często wynosi brudy na powierzchnię.
- Wiemy, z czym to się je - odparł chłodno Krysowski. - I jakie wiążą się z tym ewentualne konsekwencje. Nie sądzi pan jednak, że to jedyne słuszne wyjście? Szczerze mówiąc, panie Michale, moje sumienie cierpi w związku z tym, że po śmierci Matyldy nawet nie kiwnęliśmy palcem, żeby pomóc dopaść tego, kto jej to zrobił.
- Arturze, już przecież o tym...
- Nie przerywaj mi, Pam.
Kobieta wyglądała, jakby próbowała skryć oburzenie. Mało przekonujący śmiech zastygł na jej twarzy. Uniosła dłoń i wbiła zęby w kciuk, ogryzając skórkę przy paznokciu.
- Tak, mam wyrzuty sumienia - powtórzył prezydent. - To prawda, że Matylda nie była idealna. I że zachowała się w stosunku do nas niezbyt życzliwie. Ale była, do cholery, moją siostrą. W naszych żyłach płynęła ta sama krew. Gdybym uważniej sprawdzał, co się u niej dzieje... a nawet potem, po jej śmierci... Być może nie bylibyśmy w stanie pomóc policji, ale... tak naprawdę, kto to wie? Kto wie, czy byśmy nie pomogli? Poza tym, na miłość boską! Chyba zasługiwała na to, by ktoś postawił przed wymiarem sprawiedliwości potwora, który jej to zrobił?
Michał przytaknął.
- Każdy na jej miejscu by na to zasługiwał - odpowiedział. - Rozumiem, co pan czuje, panie Arturze. Myślę, że dobrze pan postąpił, zlecając to właśnie mnie.
Krysowski wyglądał tak, jakby te słowa podniosły go nieco na duchu.
- Czy to znaczy, że przyjmie pan tę sprawę? Możemy na pana liczyć? Słyszałem, że ma pan zapełniony kalendarz do końca roku.
Michał próbował nie myśleć o złożonej sobie obietnicy.
- Znajdzie się w nim miejsce dla państwa sprawy - odparł.
- Świetnie - powiedział Pajor, klepiąc Michała po plecach. - Czyli mamy to! Widzisz, Arturek, mówiłem, że to spoko gość. Co dalej, panie detektyw?
- Do jutra postaram się przygotować wycenę tej usługi. Na pewno będziemy musieli odbyć przynajmniej jedno albo dwa spotkania, jak najszybciej, żebyście wtajemniczyli mnie państwo w szczegóły. Na razie to wszystko brzmi dość ogólnie i widzę dużo potencjalnych punktów zaczepienia. Na pewno będę chciał przejrzeć dokładnie nagrania z kamer. No i muszę dodać, że tymczasem zalecałbym państwu szczególną ostrożność.
Krysowscy nie wyglądali na przekonanych, gdy kiwali głowami. Raczej nie zamierzali zmienić stylu swojego życia z powodu tych dwóch listów. Nie czuli jeszcze realnego zagrożenia.
- Czasem wybieramy drogę ciemnym skrótem, bo tyle razy już nim szliśmy i nic się nie wydarzyło - dodał detektyw. - Biorąc pod uwagę groźby zawarte w tych listach, na razie powinni państwo unikać ciemnych skrótów.
- Naturalnie - odpowiedział prezydent. - Naturalnie postaram się wygospodarować dla pana tyle czasu, ile będę mógł. A czy... - Zawahał się. - Czytałem oczywiście o pana największych dokonaniach. Wiem, że między innymi pomógł pan Agacie Kryspin w rozwiązaniu sprawy zaginięcia tego biednego chłopaka, Adriana Nadziei.
Michał nie był zaskoczony, że prezydent zna to nazwisko. Media zadbały, by całe miasto wiedziało, kim był i jak zaginął Adrian Nadzieja.
- Rzeczywiście. Trochę jej w tym pomogłem - powiedział Michał i poczuł, że mimowolnie się uśmiecha.
Kiedy sprawa Nadziei zaczęła być omawiana i komentowana w mediach, sukcesywnie marginalizowano rolę, jaką odegrało biuro detektywistyczne Michała. Dorota była tym faktem oburzona. Uważała, że Michałowi odbiera się zasługi. On zaś miał to, szczerze mówiąc, w głębokim poważaniu. Wiedział, że nazwisko Kryspin lepiej się klika, poza tym ani on, ani Agata nie robili tego po to, by o nich potem pisano. A cała sprawa i tak sprowadziła do biura wielu nowych klientów.
- Mówiąc szczerze - wtrącił Pajor - chcieliśmy zaangażować w tę sprawę zarówno pana, jak i panią Kryspin. Taki był pierwotny plan. Jeśli już coś robić, to z najlepszymi ludźmi, czyż nie? Z takiego wychodzę założenia. Jednakże trudno było do niej dotrzeć. W końcu jakoś mi się udało, ale kiedy do niej zadzwoniłem i spróbowałem zaaranżować spotkanie, to wtedy usłyszałem od niej... - Uśmiechnął się krzywo. - ...usłyszałem od niej, że, cytuję: "pierdoli polityków".
Michał próbował nie parsknąć śmiechem. Tak, Agata mogła coś takiego powiedzieć. On sam nie widział dziennikarki od - musiał się zastanowić - tak, chyba od wiosny, od rozprawy patocelebrytki Lidii Urbaniak, podczas której razem zeznawali jako świadkowie. Kiedy zapalili potem papierosy pod budynkiem sądu, obiecali sobie, że "któregoś dnia, gdy to wszystko się trochę uspokoi, wyskoczą na piwo". Nigdy jednak do tego nie doszło. Nie wyrzucił Agaty z głowy, nie tak zupełnie. Czasem wciąż wydawało mu się, że ją widzi, w tłumie na Piotrkowskiej albo w centrum handlowym, a potem orientował się, że to tylko inna blondynka z włosami ujętymi w kucyk.
- Cóż, to luźne, niezobowiązujące pytanie - mówił dalej Pajor - ale proszę mi powiedzieć, czy w razie czego pomógłby pan nam zaangażować Agatę Kryspin?
Tym razem Michał poczuł lekkie ukłucie. Czy tylko po to go tu ściągnęli? Miał być łącznikiem? Pomyślał z ulgą, że gdyby Dorota to usłyszała, to na pewno konkretnie by się obruszyła. Wzruszył ramionami. Tak czy siak sprawa Matyldy Żarskiej była już jego sprawą. I czuł, że nic tego nie zmieni.
- Nie wiem, czy byłbym w stanie pomóc akurat z tym - powiedział detektyw na głos, ostrożnie dobierając słowa. - Ja i Agata dawno się nie widzieliśmy. Nie wiem, w jakiej jest kondycji. Ale może gdyby ta sprawa naprawdę ją zainteresowała, to jakoś by przełknęła to, że...
- Pierdoli polityków? - podsunął prezydent.
- Właśnie.
- Cudownie, cudownie - odezwała się Pamela Krysowska - ale tak między nami, to co pan sądzi o tym, żeby ją zaangażować? Trochę się teraz mówi o jej metodach pracy. Ja, tak szczerze, nie jestem przekonana do tego pomysłu.
Michał dokładnie zważył słowa, nim odpowiedział. Nie wiedział, o co chodzi z tym, że "trochę się teraz mówi o jej metodach pracy". Nie był na bieżąco.
- Cóż, to państwa decyzja. Nie chcę na nią wpływać. Sądzę, że Agata Kryspin mogłaby na pewno sporo wnieść do śledztwa. Choć sam nie zawsze popieram jej metody pracy, bo bywają, jak pani powiedziała, kontrowersyjne, to na pewno z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że potrafi być bardzo skuteczna w docieraniu do osób i faktów.
- Cóż za dyplomatyczna wiązanka słów! - stwierdziła Pamela Krysowska i zaśmiała się.
- To znaczy, że pan z nią porozmawia? - zapytał Pajor.
- Tak, postaram się. Ale nie mogę na razie niczego państwu obiecać.
- Świetnie - odparł Krysowski. - Ma pan moją zgodę na wtajemniczenie jej w sprawę. Tylko oczywiście w razie czego należy ją uprzedzić o poufności tego wszystkiego. Proszę nas informować o postępach w tej kwestii. Ach, jeszcze jedna rzecz. Widziałem, że zarówno pan, jak i pani Kryspin jesteście wpisani na listę gości Zimowej Gali Charytatywnej.
- Aha, tak. Zaprosił nas poprzedni zleceniodawca.
- Czy zamierzają się państwo stawić?
- Jeśli chodzi o Agatę, to wątpię, że przyjedzie. Ja będę na pewno.
Prezydent wyglądał na rozczarowanego. Michał nie miał wyboru. Dorota od kilku miesięcy ekscytowała się tym wydarzeniem i zmiana planów nie wchodziła w grę, mimo że on sam chętnie by odpuścił.
- My też będziemy - odparł prezydent. - W takim razie proszę pamiętać, żeby umiejętnie zachowywać pozory i dystans. Najlepiej, gdybyśmy zbyt wiele ze sobą nie rozmawiali, a już na pewno nie o tej sprawie. Nawet na osobności. Nigdy nie powinno się ufać hotelowym ścianom.
- Rozumiem. Nie musi się pan tym martwić. Jak już powiedziałem, jestem dyskretny.
Krysowski spojrzał na zegarek.
- Niestety musimy kończyć. - Oderwał się od oparcia fotela w pozycji zdradzającej gotowość do wstania. Jego spojrzenie zezowało na ekran telefonu, który wysunął z kieszeni. - Przepraszam, że nie mogę panu poświęcić więcej czasu, ale obowiązki wzywają.
- Tak, oczywiście, rozumiem... - Zawahał się. - Czy jednak mógłbym zadać panu jeszcze kilka bardzo krótkich pytań? Tak żebym mógł oswoić się z pełniejszym obrazem tej sprawy, zanim zacznę planować strategię - wyjaśnił z niewinnym uśmiechem.
- Dobrze - odpowiedział prezydent, choć mina nieco mu zrzedła. - Ale naprawdę musimy się sprężać. Kierowca na mnie czeka.
W głowie Michała piętrzyło się coraz więcej pytań. Musiał dokonać szybkiej selekcji. Którędy powinien pójść najpierw? Do których drzwi zapukać?
Wyjął z kieszeni telefon i kliknął ikonkę notatnika.
Doszedł do wniosku, że na razie kwestia anonimowych pogróżek ze skrzynki na listy interesuje go najmniej, chociaż powinien przecież od niej zacząć. Michał przeczuwał jednak, że nie tędy droga.
- Czy pana biologiczni rodzice jeszcze żyją?
- Nie. Moja biologiczna matka nie żyje. Ojciec... był nieznany. Jest jedna kobieta, moja ciotka. To ona wychowała Matyldę. Elżbieta Żarska. Jest pianistką. Teraz już nieaktywną zawodowo. Może pan o niej przeczytać w internecie. Ma swój artykuł na Wikipedii. Wychowywała Matyldę wraz z mężem, ale on już nie żyje. Nie pamiętam, kiedy dokładnie umarł. Lata temu. Wiem, że w pewnym momencie ona i Matylda się poróżniły. Matylda przez jakiś czas mieszkała chyba w jakimś ośrodku wychowawczym. A może taki ośrodek tylko jej groził? Nie jestem pewien.
Michał zapisał nazwisko.
- Jak wyglądał pana kontakt z Matyldą?
- Widywałem się z nią sporadycznie. Czasem zabierałem ją na lody albo na McDonalda. Potem weszła w wiek nastoletni i nasz kontakt ostygł. Nie widziałem jej od kilku lat aż do dnia, w którym złożyła mi wizytę w pracy i poprosiła o pieniądze.
- Czy po śmierci Matyldy kontaktował się pan ze swoją ciotką?
- Nie.
- A ona z panem?
- Też nie. Nawet nie mam do niej numeru. Znam tylko adres domu, w którym, jak sądzę, mieszka po dziś dzień. Nic mi nie wiadomo o tym, żeby umarła.
- Poprosiłbym o przesłanie mi tego adresu SMS-em - powiedział Michał.
Krysowscy wymienili szybkie spojrzenie ponad stołem. Michał mógł się założyć, że właśnie do nich dotarło, co zrobili - że wręczyli mu łopatę i wyrazili zgodę na kopanie.
Prezydent wstał. Oskar Pajor zawtórował mu w tym geście, który był właściwie grzecznym wyproszeniem.
Michał również wstał, ale nie schował telefonu.
- Panie Arturze, kiedy widział pan swoją siostrę po raz ostatni?
Prezydent potrzebował chwili do namysłu. Na jego twarz wstąpiło zniecierpliwienie.
- To musiało być wtedy, kiedy przekazałem jej pięć tysięcy złotych w gotówce.
- W kwietniu dwudziestego pierwszego roku - oznajmiła jego żona. - A dokładniej trzeciego kwietnia. Pamiętam, ponieważ trzeciego mamy rocznicę ślubu. Taki nam zrobiła prezent. - Uśmiech Pameli Krysowskiej wyglądał teraz jak zdjęty z figury woskowej.
- Rozumiem. - Michał zapisał w aplikacji datę: 03.04.2021.
- Wspomnieli państwo, że Matylda przyszła na to spotkanie z kobietą. Co to była za kobieta?
- Nie mamy pojęcia, ale... - Krysowski zrobił jeden krok w stronę drzwi, przy których stał już Oskar Pajor w kurtce zapiętej pod szyję. - Ale mam jej zdjęcie. - Prezydent sięgnął do teczki, żeby wyjąć z niej coś jeszcze, ale chyba uznał, że nie ma już na to czasu, i niemal cisnął nią w detektywa. - Proszę. Niech pan to weźmie. Tamto zdjęcie nie jest zbyt ostre, wycięliśmy je z monitoringu. Pomyśleliśmy, że może się przydać, jeśli zgłosimy sprawę na policję. Jestem zmuszony pana pożegnać. Bardzo panu dziękuję, panie Michale. Jeszcze dzisiaj skontaktujemy się z panem w sprawie następnego spotkania. Teraz naprawdę jestem zmuszony wyjść. Przepraszam.
I wyszedł.
Michał powiódł spojrzeniem po salonie i zatrzymał je na Pameli Krysowskiej. Jej kciuk wędrował właśnie ku ustom, ale zatrzymał się w połowie drogi, gdy kobieta zauważyła spojrzenie Michała. Przyszedł mu do głowy pewien pomysł. Gdyby tak zapytać, czy nie wypiłaby z nim jeszcze jednej kawy i przy okazji zadać jej kilka pytań sam na sam? Poczuł, że mogłaby się wtedy mniej gryźć w język.
Krysowska najwyraźniej przejrzała jego intencje, ponieważ odsunęła się od stołu, a następnie podjechała wózkiem niedaleko drzwi, tak, aby zrobić detektywowi przejście.
- Jeszcze raz dziękujemy, że pan przyjechał - powiedziała, nie przestając się uśmiechać.
Detektyw podążył za Oskarem Pajorem przez korytarz do tylnej części domu. Tam radny pożegnał się z Michałem, wypuścił go na podwórko i zostawił na pastwę Edmunda Szostaka. Gdy detektyw wsiadł do samochodu, radio było wyłączone, a asystent prezydenta grał w Candy Crush.
- I jak poszło? - zapytał Szostak, przekręcając kluczyk w stacyjce. - Zajmie się pan tym?
- Sądzę, że tak.
- Okropna historia, prawda? Z tym wszystkim.
- Obawiam się, że w istocie może być jeszcze bardziej okropna, niż się wydaje - odparł Michał. - Tak to zwykle wygląda.
Detektyw obawiał się również tego, że asystent prezydenta spróbuje wyciągnąć z niego informacje o przebiegu spotkania. Tak się jednak nie stało. Gdy wyjeżdżali na Zgierską, Szostak milczał i wydawał się nieobecny. Zdradził pewne ożywienie, dopiero kiedy Michał położył na kolanach teczkę od Krysowskiego i ją otworzył.
Obejrzał się wtedy przez ramię z lekko kpiącym uśmieszkiem. Michał zauważył bladoróżową bliznę na jego twarzy, biegnącą po skosie od ucha aż do podbródka.
- Już pan zaczyna pracować?
- Oswajam się ze sprawą - odpowiedział Michał.
W teczce spoczywały dwa oprawione w koszulki anonimy z pogróżkami, fotografia Matyldy Żarskiej (Michał obstawiał, że wykonana dawno temu) oraz zdjęcie z monitoringu z biura prezydenta. I choć - zgodnie z tym, co zapowiedział Krysowski - zdjęcie było nieostre, Michał potrafił dostrzec rozmytą twarz rudowłosej kobiety ubranej w dżinsową spódnicę i zieloną kurtkę marki Puma. Detektyw przyłożył do skroni czubki palców. Zaklął pod nosem.
Wiedział, kim jest ta kobieta.
Kiedy zamknął teczkę, ciemne oczy Edmunda Szostaka przyglądały mu się uważnie z odbicia w lusterku.
Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej