Dotyk słowem - Karina Frankowska

Znam tyle słów uczonych,

mam wiele wiosen na karku,

a nie wiedziałam, jak oswoić wichurę.

Jak łapać wiatr we włosy,

by otulał,

a nie porywał w nieznane.

Jak nie dawać się ponieść

jego podmuchom

ze szczytu skały

dla pozorów latania.

Ale wczorajszość...

Właśnie ona dała rozwiązanie

i pozwoliła zrozumieć huragany.

Znikają powoli strachy,

by dać miejsce spokojowi i wytchnieniu,

bo tylko wtedy przypomnę sobie,

jak lekka i przyjemna jest bryza w porcie

podczas delikatnego muskania rzęs.

Na jakiś czas rezygnuję z L4 od siebie,

ale biorę urlop od silnego wiatru.

Czy można wrócić

do smaków,

które uznajemy za zapomniane?

Do ludzi,

w której nie pisało się o bzdetach,

tylko o wzniosłych rzeczach?

Przeszłość jest zamknięta

w kartach książek,

w pamięci,

nie ma do niej powrotu.

Hasztag wspomnienia.

Kropka.

W życiu bolą najbardziej

słowa,

których nigdy nie usłyszeliśmy,

pomimo że długo na nie czekaliśmy.

Znajomości,

w których pokładaliśmy nadzieję,

a okazały się puste.

Dotyk,

szczególnie ten

nigdy niedoświadczony.

Momenty,

gdy ktoś próbuje zaglądać

do sumienia

czy portfela, uważając,

że ma do tego prawo...

Ale nadzieja zawsze szepcze -

"Spróbuj raz jeszcze,

nie poddawaj się".

Nie chcę wiedzieć,

jaki dziś jest dzień,

i nie dbam o to.

Wszystkie informacje

rozmywają się

we mgle,

wśród obłoków

i cieni.

Ale wiem, czego chcę.

Tylko słów,

paru zdań.

Najlepiej takich,

co uderzą w moją duszę,

rozpalą

i rozkruszą wewnętrzny lód.

Chciałabym poczuć dziki zwrot,

by czuć jeszcze więcej,

by więcej zrozumieć.

Pachniesz poezją

dodawaną szczyptą

w odpowiednich proporcjach

do każdego posiłku.

Czuję od ciebie światło

i słońce

rozpuszczające myśli,

roztapiające zmysły.

Coś jak gorzkie migdały,

których podmuch

od którego zapachu

uzależniłam się.

Jesteś jak słodkie słowa,

takie,

których nigdy dosyć.

Jakiś inny zapach czuję?

Może strach w powietrzu...

Czy strach pachnie?

Zbyt często wypatruję czegoś,

szukam,

czasem błądzę.

Chodząc, mijam

obcych ludzi,

bananową młodzież,

jesieniary.

Jedyne, co widzę,

to moje odbicie

którego oczekuję,

na który czekam.

Czy dostanę rycerza

do przecięcia swojego

węzła gordyjskiego?

Poproszę.

Tak, płacę kartą.

Bez pakowania.

Na miejscu.

Na teraz.

Długopis i kartka to zbyt mało,

żeby napisać wiersz.

Potrzebna jest

także poduszka,

i pogryzać jej rogi

dla ostudzenia emocji.

Tylko ona wie,

jak otoczyć

miękkością

i magnetyzmem.

Zachowuje w sobie

niecenzuralne treści.

Tam mogę

ukryć twarz,

gdy tego potrzebuję.

Zawsze milczy,

chociaż wie,

że liczę na jej zdanie.

Dziś chyba przeliczę się.

Mam tego świadomość.