Frida trąca mnie łokciem. Leżymy na podłodze w salonie domu Runy i rysujemy. Podnoszę wzrok znad tulipana, którego właśnie koloruję. Frida ma zaczerwienione policzki, gdy szepcze:

- Których chłopców z naszej klasy lubisz?

- Yyy - zastanawiam się. - Nie wiem...

- Któryś musi ci się przecież podobać - sugeruje Frida. - A może Anton?

- Nie, zwariowałaś! Cały czas mnie popycha i mówi jakieś głupie rzeczy.

Runa i Frida chichoczą. Wtedy odzywa się Frida:

- Moja mama twierdzi, że chłopcy często tak robią, gdy im się ktoś podoba.

Kręcę z niedowierzaniem głową, ale Runa też potakuje.

- No, ale kto w takim razie? Podaj kogoś - nie ustępuje Frida.

Wznoszę oczy do nieba. - Ale wam odbiło.

- No, dalej! - śmieje się Runa. - A może Jonas?

- PUFF! - wzdycham - W sumie jest dość miły, ale... nigdy w życiu! Zawsze pachnie jak makrela. To wstrętne! - Macham dłonią przed nosem. - Bleee!

- Ja lubię makrele - oświadcza Runa. - Czy gdy ją zjem, to też śmierdzę?

- Tak, cuchniesz - oceniam.

Frida potakuje. Runa wykrzywia twarz. - No, nie, chyba umrę! Przecież często przynoszę kanapki z makrelą!

Wszystkie trzy zanosimy się śmiechem. Frida wyciera łzy z twarzy. Jej usta wykrzywiają się w uśmiechu, a oczy nabierają szczególnego wyrazu.

- No, a chcecie usłyszeć, kto mi się podoba? - pyta niskim głosem.

- Tak! - przekonujemy ją obie chórem.

Frida wciąga głośno powietrze i wstrzymuje wydech, spoglądając to na mnie, to na Runę.

- Noah! - wydusza z siebie w końcu.

- Co? - dziwi się Runa. - Od kiedy? Nigdy o tym nie wspominałaś.

Wymieniamy spojrzenia. Wydaje się równie zaskoczona jak ja. Żadna z nas by tego nie zgadła. Frida potrząsa głową.

- Tak, wiem. Nigdy wcześniej w ten sposób o nim nie myślałam. Ale dzisiaj, gdy bawiliśmy się w kopnij puszkę... - Wzdycha z rozmarzeniem. - ...Był taki miły. On szukał, a ja się chowałam. Odnalazł mnie niemal natychmiast. Ale niczego nie zdradził. Mrugnął tylko do mnie i poszedł dalej.

- Nooo, super się zachował! - ocenia Runa.

- Hej! - przerywam jej. - A zaraz potem znalazł mnie! Ph!

Frida uśmiecha się szeroko. - No i czyż nie jest słodki?

Potakuję. Noah jest bardzo cool. Najfajniejszy ze wszystkich chłopaków w klasie. Gra też rewelacyjnie w piłkę nożną. Ja też w nią grałam w pierwszych klasach w mojej dawnej szkole. Wtedy dość często grywałyśmy z chłopcami podczas przerw.

- Ja dosyć lubię... - zaczyna Runa. Ma zaróżowione policzki, a jej głos zbliża się do szeptu.

W tym momencie otwierają się drzwi do salonu. Runa milknie, a jej policzki z zaróżowionych zmieniają się w mocno czerwone. Do pokoju wchodzi jej mama z tacą. Tuż za jej plecami pojawia się Oscar, młodszy brat Runy. Jest jak zawsze za coś przebrany. Dzisiaj przypomina różowego potwora.