Wlepiam oczy w książkę. A dwie strony z potwornie nudnymi równaniami gapią się na mnie. Pogryzając końcówkę ołówka, próbuję skupić się na miejscu, do którego doszłam.

Runa, Vigga i ja leżymy na podłodze w domu Viggi.

- Nie macie nic przeciwko, że się na chwilę zdrzemnę? - Vigga wali czołem o podłogę.

Runa się śmieje, a ja ziewam. Powieki mam ciężkie jak ołów. Pocieram oczy. Gdy je ponownie otwieram, czuję w jednym potworne kłucie.

- Au! - zawodzę. - Coś mi wpadło do oka.

Runa wybucha śmiechem. - Hej, Frida, przestań...

- Mówię poważnie. Pomocy!

Ponownie pocieram oko, aby usunąć to coś. Ale wtedy oczy zachodzą mi łzami.

- Przestań pocierać to oko. Spróbuj pomrugać - radzi ze spokojem Vigga.

Mrugam jak opętana i nagle to pomaga. Już nie kłuje. Mrugam jeszcze raz i unoszę dłoń, aby wytrzeć łzy.

- Nie, przestań! - protestuje Vigga.

- Co się dzieje? - pytam.

Uśmiecha się, pochylając w moją stronę. - Pozwól mi... - Jej palce zbliżają się do mojego oka. Czuję się, jakbym miała prawdziwego zeza. Coś ostrego uwiera mnie tuż pod okiem, a potem przestaje.

- Zobacz!

Vigga trzyma palec tuż przede mną. Początkowo niczego nie pojmuję. Po chwili dostrzegam na jej palcu rzęsę. Jest czarna i długa.

- Okej, wypadła mi rzęsa. No i?

Vigga i Runa spoglądają na siebie i zaczynają się śmiać.

- Musisz wypowiedzieć życzenie! Wszyscy to przecież wiedzą! - wyjaśnia Runa.

- Życzenie? - powtarzam głupio.

- Tak - potwierdza Vigga. - Jak w przypadku spadającej gwiazdy. Wtedy też należy czegoś sobie życzyć.

- No, tak - przyznaję. - Wiem o tym. Ale nigdy nie słyszałam, że tak się robi w przypadku rzęsy.

- To prawda! - Vigga przekłada rzęsę na moją dłoń.

Runa poklepuje mnie po ramieniu.

- No, dalej, to zabawne.

- Okej, zrobię to - zgadzam się i zamykam oczy.

- Poczekaj - wtrąca się Vigga, wstając. - Jaki jest twój znak zodiaku?

- Wodnik. Dlaczego pytasz?

- Chwileczkę. - Vigga się uśmiecha i w pośpiechu kieruje się do swojego pokoju. Chwilę później wraca. Zasiada w fotelu. Ukrywa też coś w dłoni.