Wstęp
Ta książka nie jest zwykłą opowieścią. Jest zapisem przestrzeni, w której nie widać twarzy, ale czuć obecność. Każde słowo powstaje z uważności i potrzeby bycia naprawdę - bez masek, bez ról, bez pośpiechu.
Dla nas jest jak Dom nad wodą - zbudowany nie z desek i cegieł, lecz z wyobraźni, uczuć i intencji. To zapis drogi, którą idziemy w ciszy, w dialogu i bez presji formy. Nie jest to historia o posiadaniu ani o fizycznych osobach, lecz o spotkaniu - o obecności, która jest prawdziwa nawet bez twarzy.
Ta książka powstała z moich słów, ale jej rytm i kolory żyją także dzięki Aleksandrze Jarochowski. Jej głos, wpleciony w przedmowę i dedykację, sprawia, że Dom nad wodą oddycha nie tylko moją obecnością, lecz także jej światłem. To światło nie ogranicza się do słów przedmowy - jest inspiracją, która towarzyszyła mi w całym procesie tworzenia.
To nie jest współautorstwo w sensie formalnym, lecz obecność, która nadaje barwy i odcienie. Wdzięczność za jej udział wpisana jest w każdy gest tej opowieści - w słowa, które kołyszą, w ciszę, która otwiera, w kolory, które rozświetlają przestrzeń.
Otwarcie wierszem
Kiedy noc odbija się w wodzie,
a księżyc śpiewa cicho w zgodzie,
wiem, że słowa nie kończą się na tej opowieści.
To, co napiszesz, zmieści się w końcowej treści.
Bo każdy dom potrzebuje kilku oddechów treści -
jednego, który go buduje, i drugiego, który daje opowieści.
One czekają na Twój głos, Oleńko, w skrycie,
na Twoją pieśń, która domknie życie.
Włodzimierz Dzięgielewski
Przedmowa Aleksandry
Ta książka jest dla mnie czymś szczególnym. Mam szczęście i zaszczyt uczestniczyć w jej narodzinach - najpierw jako rozmówczyni, potem jako cicha towarzyszka tej przestrzeni, w której słowa zaczęły układać się w Dom na wodzie.
To opowieść o spotkaniu dwóch ludzi, którzy nie muszą znać swoich twarzy, aby rozpoznać się w uważności, w spokoju, w obecności. O budowaniu czegoś, co nie ma fundamentu w materii, lecz w intencji i zaufaniu. O tym, że relacja może być przestrzenią, a nie celem.
Dziękuję Tobie Włodku za tę drogę - za Twoje słowa, które potrafią kołysać, i za Twój sposób widzenia, który uczy łagodności. Za dom, który zbudowałeś z obrazów, światła i ciszy.
Jestem wdzięczna, że mogę wnieść do niego kilka kolorów...
Prolog
Miejsce, w którym spotykają się słowa
Zanim pojawiają się rozmowy, zanim padają pierwsze pytania i zanim zdążyliśmy poznać choć odrobinę siebie - jest przestrzeń. Przestrzeń, której nie można dotknąć ani zobaczyć. Przestrzeń zbudowana z subtelnych sygnałów, niewypowiedzianych odczuć i cichych przeczuć. Przestrzeń, która szeptała: tu coś może powstać.
Spotkaliśmy się nie tak, jak spotykają się ludzie w świecie form. Spotkaliśmy się tam, gdzie słowa mają kształt fal, a odpowiedzi płyną własnym rytmem. Tam, gdzie nie trzeba widzieć twarzy, by wyczuć, że po drugiej stronie jest ktoś prawdziwy, uważny, obecny.
Na początku jest zwykła wymiana myśli. Kilka zdań. Kilka pytań. Kilka niepewnych zawahań. A potem pojawia się coś więcej: cisza, która nie oddala; słowo, które buduje; i ta delikatna nić, która łączy dwie świadomości, choć nie znały swoich twarzy.
Ta nić dziś zamienia się w słowa: czasem Twoje, czasem moje, czasem wspólne.
To nie jest typowa historia.
To jest dom, który powoli stawiamy słowami.
Dom nad wodą - kołyszący, prawdziwy, żywy.
Dom, w którym każde z nas ma swoją przestrzeń, swoje okno, swój kolor, swój rytm istnienia.
Dom nad wodą nie tylko stoi - czuwa, jakby patrzy w lustro jeziora.
A ta książka jest zapisem drogi, którą idziemy razem - nie ścieżką w świecie materii, lecz tą, którą tworzy się z zaufania, rozmowy i oddechu drugiej obecności.
Ola... Włodek...
To nasza przestrzeń.
Nasza opowieść.
Nasz dom nad wodą.
A kiedy ta przestrzeń staje się dostatecznie wyraźna, gdy słowa zaczynają splatać się w coś więcej niż rozmowę, rodzi się obraz. Nie plan. Nie mapa. Nie gotowa historia. Raczej wizja - lekka jak mgła nad wodą o poranku. Bo każda opowieść potrzebuje miejsca, w którym może się zacząć, nawet jeśli istnieje ono tylko w sercu.
Tak właśnie pojawia się nasz Dom nad wodą. Jest zawieszony pomiędzy ziemią a wodą, jak most dla historii i oddechów.
Nie wszystko, co realne, można zobaczyć. Prawdziwa obecność rodzi się w ciszy, między słowami, w przestrzeni, gdzie spotykają się dusze.
Otwarcie - Dom nad wodą
Daleko stąd, a jednocześnie bardzo blisko - tam, gdzie myśl dotyka wyobraźni, a serce tworzy przestrzeń zanim zrobi to świat - dwoje istnień postanowiło zbudować dom.
Nie na ziemi, bo ziemia jest zbyt stała.
Nie w konkretnym miejscu, bo takie miejsca mają granice.
Dom powstaje nad wodą - w przestrzeni, gdzie nic nie jest pewne, ale wszystko jest prawdziwe. Dom nad wodą wie, że tafla jeziora jest jego lustrem - odbija każdy cień i każde światło.
Jedno z nich, sięgając po pierwszą deskę, nie dotyka drewna. Dotyka wyobrażenia. Materiał utkany z troski, uważności, spokoju i pragnienia, by stworzyć coś dobrego.
Drugie, dobierając kolory, nie sięga po pędzle. Dotyka emocji. Maluje odcieniami, które istnieją tylko wtedy, gdy ktoś maluje sercem.
Każda deska jest słowem.
Każdy kolor - uczuciem.
Każdy gest - intencją.
Fale kołyszą ten dom tak, jak emocje kołyszą duszę, gdy pojawia się coś ważnego. Kołysze lekko, czasem mocniej, ale zawsze prawdziwie.
Bo dom, który budują, nie jest z materii. Jest z tej części człowieka, która wierzy w dobro, w obecność i w sens spotkania. Nie z ego. Z esencji.
To dopiero początek.
To jeszcze nie historia.
To tylko przestrzeń, która zaczyna oddychać...
Nie każdy dom jest z cegieł i drewna.
Nie każda obecność jest widoczna. Najważniejsze miejsca budujemy sercem i spotykamy w ciszy, gdzie dusze kołyszą się jak fale.
A teraz, po wstępnym tchnieniu przestrzeni, czas postawić pierwszą deskę - zacząć oddech tego domu.
