Dojczyzna - Krzysztof Daukszewicz
«
»
Reflow text when sidebars are open.
Gdyby ktoś mi to opowiedział, na pewno bym nie uwierzył, ale to ja byłem świadkiem tej rozmowy, więc wyjścia nie ma i uwierzyć muszę. A jak będzie z wami, tego nie wiem.
Wracałem z koncertów znad morza. Zatrzymałem się w niewielkiej miejscowości na stacji benzynowej, żeby zatankować do pełna i kupić jakąś podgryzkę na drogę, ponieważ do domu miałem jeszcze prawie czterysta kilometrów. Krążąc między regałami, zacząłem niechcący przysłuchiwać się rozmowie sprzedawczyni z jej znajomą, która przed chwilą też korzystała z dystrybutora.
- Co się dzieje z Zośką?
- Którą?
- Tą, co tu pracowała pół roku temu, bo mam do niej interes.
- Wylądowała w zakładzie pogrzebowym.
- Nie żyje?
- Żyje. Ma teraz czystą robotę. Jak odeszła od nas, to przez cztery miesiące pracowała w zakładzie drobiarskim. Nienawidziła tej roboty, bo od rana do wieczora chodziła cała w pierzu. Wszędzie go miała, i w majtkach, i w staniku, i we włosach. Nie zdajesz sobie sprawy, jak taki pierz potrafi być upierdliwy. Wlezie wszędzie. I znajomy, którego spotkała przypadkiem, powiedział jej, że ma zakład pogrzebowy i jest u niego wakat, bo mu pracownica zmarła, i szuka kogoś na jej miejsce. I ją namówił. Drugi miesiąc tam robi i jest bardzo zadowolona.
- Tu ją rozumiem. Zmarły się do niczego nie przyczepi.
- Ale jest i mały kłopot
- Niewielkie zarobki?
- Te ma w porządku, ale cały czas musi być pod telefonem. I to dzień i noc.
- Dlaczego?
- Wiesz, jak to jest z umarłymi. Czasu zgonu nie wybierają. Świąt nie uszanują. Sama rozumiesz, nie zejdziesz wtedy, kiedy tobie pasuje, tylko kiedy cię dopadnie. I wtedy ktoś musi być przy telefonie.
- I to jest Zośka?
- Tak.
- To ja chyba wolałabym pierze.
- Jak chcesz, to mogę dać do niej telefon. Możesz - tu się roześmiała - dzwonić do niej nawet w nocy. Ją pewnie ucieszy taki telefon od kogoś żywego.
- Okej. Może się przydać.
- Pamiętasz jej nazwisko?
- Nie trzeba. Zapiszę ją pod adresem "nieboszczycy online".
Wsiadłem do samochodu z myślą, że w tym miejscu takiej rozmowy o życiu i śmierci się nie spodziewałem.
To było mniej więcej w czasie automobilnej niedyspozycji ulubionej wokalistki rockowej i tuż po tym, jak komendant główny policji chciał granatnikiem posłuchać muzyki w swoim gabinecie.
Policja wiedziała, jak zareagować na nieodpowiedzialny czyn piosenkarki, ale nie była w stanie wytłumaczyć, co się stało, że w komendzie są dziurawe stropy, i to na kilku piętrach. Co prawda przez jakiś czas usiłowano wmawiać, że generał obeznany z wszystkimi rodzajami broni nie musi wiedzieć, jak się włącza głośniki basowe i po co jest w nich zainstalowany spust, ale kiedy ta wersja została uznana za zbyt oryginalną, próbowano przekonać łatających sufity, że komendant, który przyjął w Kijowie prezent, nie znał ukraińskiego.
Kilka dni po tym zdarzeniu, wracając z Mazur do domu, zostałem zatrzymany w okolicach Łomianek przez patrol policji drogowej.
- Czy coś przeskrobałem? - wydusiłem z siebie, opuszczając szybę. Wydusiłem, bo spotkanie z policją doprowadza mnie zawsze do szczękościsku. Jest to odruch bezwarunkowy, jeśli można ten odruch tak nazwać.
- Dokumenty do kontroli! - usłyszałem.
Po chwili szamotania się z kieszenią wręczyłem, co trzeba. Policjant oglądał ze dwie minuty samochód, obchodząc go z każdej strony, tak jakby szukał śladów po kulach. Podszedł i westchnąwszy, powiedział:
- Widzę, że jest pan artystą i w dodatku komentatorem w "Szkle Kontaktowym". W takim razie sprawdzimy zawartość wydychanego powietrza.
Zabrzmiało to tak, jakby artyści mieli obowiązek jazdy po pijanemu. Dmuchnąłem w żółty przyrząd, jak mogłem najlepiej i po chwili wyświetliło się 0,0.
- Widzę, że odstaje pan od branży - policjant skwitował wynik, uśmiechając się ironicznie.
- Zapomniałem zatankować. Człowiek w moim wieku nie wszystko musi pamiętać.
- I przez to prowadzi pan samochód, będąc trzeźwym?
- Zdradzę panu, panie aspirancie, skrywaną przez lata tajemnicę. Otóż nigdy nie odpalam auta po pijanemu, a granatników nawet na trzeźwo.
Policjant oddał mi dokumenty, zasalutował i uśmiechając się jak najszerzej, rzekł:
- Szerokiej drogi! Przy panu czuję się bezpieczniej!
Wzruszony jego reakcją dodałem:
- Jeżeli pan pracuje w komendzie głównej, to proszę uważać na stropy!
- Dziękuję za troskę, ale pracuję w innym skrzydle.
- To dzięki Bogu. - Westchnąłem z ulgą za niego i za siebie.
- Tylko on czuwa nade mną - powiedział i jeszcze raz zasalutował na pożegnanie.Byłem tak wzruszony, ruszając w stronę domu, że gdybym był księdzem, to bym mu na pożegnanie podarował obrazek ze Świętym Krzysztofem, patronem wszystkich podróżujących. Mało tego, był tak przystojny, że gdybym był księdzem, to jeszcze bym mu zostawił swój numer telefonu.