Dodajcie do poznania powściągliwość - Alek Skarga

Komitety i palmy

wywożąc z miast marzenia dawne, utknęły w korkach błędów i ran

i ciągle stoją tam od lat, choć linii brak, choć trakcji brak, pantograf to pentagram znów

znów musuje niepamięć w komitetach, w deklaracjach praw nieprzejednanych rad

kanał nasz - powiedziałby kloszard, policmajster, cham

komitet cudotwórców zdominował marzenia wsze

stoi taki gmach nie jeden, nie dwa, nie trzy

prawie pomniki dla Gavroche'a w centrum niezasypiających miast

gdzie zrewoltowana władza maszeruje w pochodach ulicami

z feretronami, chorągwiami łgarstw, powodując korki i zamieszki

domaga się wulgarnie rzezi najsłabszych i najsilniejszych, co najmniej

ludzie przechodzą swoje Styksy moralne pospiesznie ku równinom równości

władza śródmiejska obrzuca gnojem z przedmieść księży sowizdrzałów

księżą milczą zgodnie, mruczą, śnią uczuciem

uczeni tańczą kankana, mruczą, nie uczą snem

wciąż studiują pamięć studenci, mruczą, hajcują w głowach uczuciem niesytym

w gejowskich klubach geje mamroczą mantry, ministrzeją - na szarość naszych nocy

ożywają bazyliszki siedzące na niegrających ławkach, złote kaczki wypływają za tamki

tramwaj nowy zwany popychadłem obcych ruszył znowu w świata naszego stolicy

marzenia przybyszów wiezie do Zachęty przeniesionej do Wojska Muzeum

i słoiki w siatkach do skupu w Polskiej Akademii Nauk

aleja zasłużonych wydłuża się w nieskończoność, sięga kolejnych komitetów

i palmy pierwszeństwa kiczu

Sensualizm głupoty

we mnie i wokół lawendy faluje morze

rozdygotane, uderza bałwanami w poezji rafę

pluskające się na niej natchnienia zmieniają się w szkarłupnie

katalpy zasadzone wśród krzaków lawendy

swymi liśćmi jak uszy słonia wielkimi

naśladują żaglowce pędzące do Hobart na Tasmanii

spinakery zielone unoszą się w powietrzu

jak flotylle na Mikołajskim i Śniardwach w sierpniu

roje motyli, pszczół i innych latających, bajkowych istot

nad fioletowym tsunami unoszą się, naśladując lewitacji idee

modraszkowate, paziowate, rusałkowa - te z Disneya filmów wyrwane

rozgadane brzęczeniem niemym dziecinniejących ludzi

zachwycają, tak jak mnie empatii sentyment

na końcu świata, snu Adama i Ewy, posadziłem te gunery

ogromne gunery o liściach jak tarcza Achillesa

są ścianą snu i jawy, rozdzielając wyobraźnie bohaterów od rozkoszy zmysłów

brodzę w lawendzie z siatką na motyle

łapię jednak w nią nie rusałki, admirały, pazie, żeglarze - istoty

z raf i atoli kwietnych, lecz rusofilskie bomby i rakiety

dolatujące tu czasem z ukraińsko-polskiego frontu

przychodzi do mnie moja królowa, ja paź wybiegam jej na spotkanie

czuły jak owad, jak owad ufny

ona w koronacyjnej sukni i w złotogłowiu bierze mnie za rękę

i unosi do ust, podnosi ją do warg swoich przewrotnie

kobieta - symbol wszechpiękności mojego poetyckiego czasu z poczuciem humoru

tak wszechpięknie, tak nie niewolniczo, tak tu pierwotno ckliwie

zrzucamy ubrania, biegnąc wśród lawendy, otuleni ciepłym wiatrem

przybywającego lata w uśmiechu słońca i kwiatów

depczemy kłosy i trawy uprzedzeń, kwiaty i zalążki nienawiści

biegnąc, skaczemy po wężach buntu i złości, mokrych od strachu

skąd tu węże? węże? węże jakieś? cóż! za kępami guner

wbiegliśmy nieopatrznie na autostradę, tutaj na prawym pasie płonie Tesla,

a obok Musk stoi z rękami założonymi na piersi

o, Adam i Ewa - krzyczy na nasz widok: w naszą stronę, hej

za nim stoi kamper, a w nim Noego dzieci w oknach: Cham, Sem i Jafet

z dala słychać ciężkie buczenie amerykańskich transportowców

Każdej rewolucji założycielski mit

marzą po cichu jednak, by uciec do świata mądrości późnojesiennej

wprost z kolebki, ze środka bitwy tysiąclecia wyjść po angielsku

dla kufla piwa, ciepła kominka, porzucić sztandary

i tego łaskami słynącego wodza z wąsami lub bez

który jeszcze pozwala im żyć póki co

lepsza niewiedza, tabula rasa, głupota niż bycie w niepewnym czymś

- mówi im, sam jest daleko w swym zamku w Tyrolu

lub na daczy w Nowo-Ogariowo

jego nabuchodonozorski szyszak kołysze się na sztucznej głowie, a jego

sobowtór ścina te realne, prawdziwe - takie, jakie ma pod ręką

ot, zwykły obywatel wszelkich zjednoczonych unii

oto rewolucjoniści październikowi w lipcu w glorii

zdobyli szaniec wakacji pierwotny

w kwiecie wieku zginęli ich adwersarze styczniowi

ale pokoju sierpniowych władców pierścieni nie utrzymali

w listopadzie październikowi rewolucjoniści uciekali już przed dekabrystami

lecz ci ich nie gonili do końca, nie dorzynali watah -

zmieniali za to kalendarze naukowo

znów śledzą wargi przywódcy: za miesiąc listopad, walczymy już w październiku -

łaskami słynący wódz mówi coś o wolności klas i kast:

rewolucja to fakt już, teraz utrzymania zdobyczy czas -

choćby jacht rezydencję suszi - suszki surki szyki zyski, musimy

pobrać z sieci wirtualnych przestępców mentalnych dla mas

pobrać niedźwiedzie AI z silosów propagandy dla mas

pobrać cielistych dziennikarzy zimnowojennej frazy dla mediów mas - i trwać

ze sztandarem wolności wyzwolonych więźniów fetyszowych idei

Quasimodo w Oakland

tylko przypaliłem uszy i podeszwy o krawężnik niebieski

ale to nic, to nic, ale

ze snu wyrwany, zrobiłem to na śpiąco prawie

jak mawiają Afrykanie z zebrą polujący na hieny

hieny amerykańskie i europejskie są niegroźne

nie poluje się na nie - tak twierdzi zresztą też MC Hammer -

odbiera się im padlinę i po prostu giną, uznając się za upolowane

z Oakland do miasta Malebrancha miałem rzut kamieniem

on się wyparł tworzenia jak Kierkegaard rozpaczy snu,

dla mnie sen jasny jest ważny, wszystko świetliście robię w półśnie,

nie ja więc tworzę

moja wędrówka albo raczej jazda owa przez wolności nieboskłon

skłoniła mnie do wyznań o niebezpieczeństwie

tym przeżytym jak namiętność, jak uczucie odczutym gorąco

na deskorolce mitu siedział obok mnie pies jakiejś rodziny

bo psy są rodzinne, udomowione ogniem w źródłowej Afryce

pies zapytał znienacka - te twoje rzeczone namiętności,

czy są niezbędne? czy nie prowadzą do upadku? - może odrzuć je

w mieście Malebranche'a możesz być bardziej marmurowy

ale ja wolałem być liściasty jak Sokrates Północy

- nie odpowiedziałem na kartezjańską zaczepkę

przypalony w Kalifornii, doleciałem wreszcie do Francji

akurat wprost w hippisowskim Centrum Pompidou lądując

już z rogatywką krakowską na głowie, jak na Chorwata przystało Białego,

Szwagier nie czytał Tassa

i pierwiosnek i śnieżyczka i irys (a kirys gdzie)

w miejscu drzew chcą rosnąć w proteście

poszedłem wczoraj na wyprawę krzyżową

na imieninach u szwagra

ciosów odebrałem sporo, namnożyłem falowych szturmów

w świętej Ojczyźnie (w Ojczyzny obronie)

w mojej robotniczej nie masz miejsca na pseudochłopskie stroje

na murach pokoju bezokiennych stoją dzisiaj wraży wojownicy czarta

z moskiewskich pustyń przybyłe maszkary północy

dałem odpór zwolennikom czerwonych i więcej do szwagra nie pójdę,

nawet na urodziny

jego dom dla mnie spalony, a i gołe mury nie ochronią już Tassa

wystawionego w kalesonach na zlodowacenia

dziś w marcowy poranek znowu jest mróz niebywały tej zimy

kaczki ze stawu odleciały na większy zbiornik elektrowni niezamarzający

może nad Martwe Morze, może tylko na Wisłę pod Wawer

jak kormorany Szczepanika Piotra z fają

jak pod murami Jerozolimy tu gromadzą się znów nasi pod Olszynką Grochowską

powoli usypują szańce, gotują coś do szturmu, pośpiechu nie ma

Mahomet Kremla nigdy niezwyciężony - to ściema

wszyscy to wiedzą - sił już nie ma

to kwestia czasu, zajmiemy go czymś, zajmiemy ów szaniec boży, znieważony

zakujem go na wieki i w przepaście zrzucim ich Fenrira

z Giewontu stoczy się podpalona bela słomy (albo dębicka opona w sobótki)

i wpadnie w asfaltu zastoiska posodomskie, zapłonie świat, zgorzeje czart

gorzej ze szwagrem, nie czytał Tassa

nie ma tej wrażliwości i wiedzy co my, ani perspektywy co krzyżowcy

będzie służył w nowych czasach za zielonego ufnego ludzika

W locie

nocnym lotem księcia księżycowych bajań zachodu

skazany na smutek wiecznie nieszczęśliwie zakochanego

milcząc, zdobywam ciszę nad dachami łzami

milcząc, odrywam słowa od dźwięków łkań

milcząc, kołyszę skrzydłami najciszej, bez gestu sowy

w bredniach tramwajów zapóźnionych zanurzony, jak one zapóźniony brodzę

wiele kubistycznych tańców siedmiokrotnie ozłoconych za dnia

kojarzy się z tańcem Salome lotnym w noc taką, lotnym jak nietoperz

na dworze tetrarchy, w magistracie cieni odgrywam role Toski i Tesli

po skoku skorka lecę ledowym mitem nad dachami Paryża i Wiednia do Rzymu

ląduję w Tybrze obok Zamku Anioła

to moje miejsce stałe, śpiewne, lądowisko stałe, święte

jak kot na cztery łapy - tak cichy, cichutki

zatrzymuję balon w lotu ostateczności na dnie

post i pan imperialnej rzeki widzącej śmierci wiele

i antycznej, i postmodernistycznej, i naiwnej