Przedmowa

Enrique Cerezo Prezes Atlético Madryt

Zo­sta­łem po­pro­szo­ny przez Fran­ci­sca Ja­vie­ra Día­za, re­dak­to­ra dzia­łu po­świę­co­ne­go Atléti­co Ma­dryt w dzien­ni­ku "As", o na­pi­sa­nie przed­mo­wy do jego książ­ki o Da­vi­dzie Vil­li. Ro­bię to z praw­dzi­wą przy­jem­no­ścią, gdyż uwa­żam, że przej­ście astu­ryj­skie­go na­past­ni­ka do na­sze­go klu­bu było strza­łem w dzie­siąt­kę. Jesz­cze na krót­ko przed fi­na­li­za­cją trans­fe­ru to, że tra­fi do Atle­ti, wy­da­wa­ło się nie­moż­li­we, ale z tym więk­szym za­pa­łem wal­czy­li­śmy o jego za­kup. Nie było to pro­ste, po­nie­waż chcia­ły go wiel­kie eu­ro­pej­skie klu­by i z tego po­wo­du wiel­ce mnie ucie­szy­ło, że roz­mo­wy do­bie­gły szczę­śli­we­go koń­ca i zo­ba­czy­li­śmy go w stro­ju w czer­wo­no-bia­łe pasy. Z pew­no­ścią miał dużo bar­dziej in­trat­nych ofert niż na­sza, ale też na pew­no jest jed­na rzecz, któ­rej inni nie mo­gli za­ofe­ro­wać, a my tak - wiel­ką sym­pa­tię na­szych lu­dzi i na­szych ki­bi­ców, któ­rzy od pierw­sze­go dnia przy­ję­li go z otwar­ty­mi ra­mio­na­mi. My­ślę, że na­le­ży to pod­kre­ślić, i dla­te­go nasi ki­bi­ce za­wsze wy­cze­ku­ją, czy Vil­li uda się zdo­być bram­kę. Kie­dy jest przy pił­ce, na sta­dio­nie roz­le­ga się szmer, a fani za­sty­ga­ją w ocze­ki­wa­niu, czy strze­li gola. To dla­te­go, że od pierw­szej chwi­li przy­ję­li go jak swo­je­go za­wod­ni­ka. Wy­da­wa­ło się nie­moż­li­we, że Vil­la za­gra w Atléti­co, ale w koń­cu się uda­ło. Dla­te­go po­wie­dzia­łem, że to był trans­fer lata.

To duża przy­jem­ność grać na po­zy­cji środ­ko­we­go na­past­ni­ka, bo gol jest uwień­cze­niem gry w pił­kę noż­ną. Hisz­pa­nia wy­gra­ła mun­dial i wszy­scy wło­ży­li w to całe swo­je ser­ce, wszy­scy mie­li w tym swój udział, ale osta­tecz­nie przy­szłe po­ko­le­nia będą pa­mię­tać przede wszyst­kim In­ie­stę. Vil­la od po­cząt­ku miał do­bry fe­eling z ki­bi­ca­mi Atléti­co, ale na­past­ni­cy za­wsze mu­szą mieć łut szczę­ścia, by strze­lić bram­kę. Na po­zy­cję na­past­ni­ka zwra­ca się naj­wię­cej uwa­gi, po­nie­waż to jego za­da­niem jest zdo­by­wa­nie waż­nych i de­cy­du­ją­cych goli, choć za nim stoi oczy­wi­ście cała dru­ży­na, któ­ra wal­czy o zwy­cię­stwo i ze­spół, któ­ry za­czy­na się od bram­ka­rza i obroń­ców. Do­brze to wie­dzą nasi sym­pa­ty­cy. Szcze­gól­nie je­stem dum­ny z tego, że w ostat­nich la­tach mie­li­śmy wspa­nia­łych na­past­ni­ków, gra­czy na naj­wyż­szym świa­to­wym po­zio­mie. Wła­ści­wie po­wie­dział­bym, że Atléti­co za­wsze ich mia­ło. W ostat­nich se­zo­nach gra­li: Fer­nan­do Tor­res, Agüe­ro, For­lán, Fal­cao, a te­raz Vil­la. Bę­dzie­my o nich pa­mię­tać mimo upły­wu cza­su, po­nie­waż byli i są praw­dzi­wy­mi in­dy­wi­du­al­no­ścia­mi w pił­ce noż­nej. I wszy­scy wspo­mi­na­ją z za­chwy­tem czas spę­dzo­ny w Atléti­co.

Na ko­niec pra­gnę wspo­mnieć o Vil­li spo­za pił­kar­skich bo­isk, o oso­bie czę­sto nie­zna­nej na­wet za­go­rza­łym ki­bi­com pił­kar­skim. Chciał­bym pod­kre­ślić, jak do­brym jest czło­wie­kiem. Mógł­bym sta­rać się owi­jać w ba­weł­nę, ale wolę mó­wić wprost. Da­vid to do­bry czło­wiek; to jest bar­dzo waż­ne i nie po­win­ni­śmy o tym za­po­mi­nać. Jest też wspa­nia­łym pił­ka­rzem, naj­więk­szym strzel­cem w hi­sto­rii re­pre­zen­ta­cji Hisz­pa­nii i już to mówi samo za sie­bie. Z tych wszyst­kich po­wo­dów ja, jako pre­zes Atléti­co Ma­dryt, mu­szę stwier­dzić, że dla mnie i dla wszyst­kich na­szych ki­bi­ców jest wiel­kim ho­no­rem i po­wo­dem do dumy, że Vil­la gra w na­szej dru­ży­nie. Po­zo­sta­je mi tyl­ko ży­czyć mu wszyst­kie­go naj­lep­sze­go w przy­szło­ści, kie­dy zde­cy­du­je się za­wie­sić buty na koł­ku. Ale za­nim to na­stą­pi, musi nam dać jesz­cze wie­le ra­do­ści.

W barwach Atlético Madryt podczas meczu z RCD Espanyol na stadionie Cornella, 19 października 2013 roku

Luksusowy nabytek Atlético

Bomba eksploduje

8 lip­ca 2013 roku fa­nów hisz­pań­skiej pił­ki noż­nej ze­lek­try­zo­wa­ła wia­do­mość: Da­vid Vil­la prze­cho­dzi do Atléti­co Ma­dryt. "El Gu­aje" (z astu­ryj­skie­go "Ba­chor") zo­stał za­stęp­cą Ra­da­me­la Fal­cao w klu­bie znad rze­ki Man­za­na­res, a trans­fer ten za­wład­nął pierw­szy­mi stro­na­mi hisz­pań­skich ga­zet nie tyl­ko tego dnia, ale rów­nież w ko­lej­nych. Trans­fer Vil­li uwa­ża­no za je­den z naj­waż­niej­szych tam­te­go lata i wie­lu się za­sta­na­wia­ło, co zro­bi­ło Atléti­co, aby sku­sić jed­ne­go z naj­lep­szych wów­czas hisz­pań­skich na­past­ni­ków. To, co jesz­cze nie­daw­no wy­da­wa­ło się nie­moż­li­we, sta­ło się rze­czy­wi­sto­ścią. Atléti­co w po­przed­nim okien­ku trans­fe­ro­wym obie­ca­ło, że sprze­da "El Ti­gre" (z hiszp. "Ty­grys"), je­śli klub do­sta­nie wy­star­cza­ją­co ko­rzyst­ne ofer­ty. Po dwóch la­tach no­sze­nia ko­szul­ki w czer­wo­no-bia­łe pasy nad­szedł czas, aby ko­lum­bij­ski pił­karz opu­ścił klub. Vil­la ni­g­dy nie znaj­do­wał się na li­ście moż­li­wych za­stęp­ców. Pierw­szy był na niej Ne­gre­do - ma­dryt­czyk, wy­cho­wa­nek szkó­łek pił­kar­skich Rayo Val­le­ca­no, cho­ciaż za­grał rów­nież w bar­wach Re­alu Ma­dryt. To wła­śnie ta prze­szłość w Kró­lew­skich nie była mile wi­dzia­na przez więk­szość ki­bi­ców Atléti­co. Na nic zda­ły się jego umie­jęt­no­ści strze­lec­kie, i na­wet to, że zdra­dzał chęć przej­ścia do klu­bu znad Man­za­na­res: "Chciał­bym za­grać w dru­ży­nie, któ­ra wy­stą­pi w Li­dze Mi­strzów". I Atléti­co było taką dru­ży­ną.

In­te­re­so­wa­no się rów­nież bar­dzo Ben­te­kem, a w ostat­niej chwi­li wło­da­rze Atléti­co py­ta­li o Ro­ber­ta Sol­da­do. W tym cza­sie było bar­dzo mało praw­do­po­dob­ne, że to Vil­la po­ja­wi się na sta­dio­nie Vi­cen­te Cal­de­rón i nikt ra­czej nie brał ta­kiej moż­li­wo­ści na se­rio. Gracz Bar­ce­lo­ny wy­da­wał się za­wod­ni­kiem bar­dzo dro­gim (ze wzglę­du na jego wy­so­ki kon­trakt) i tro­chę za sta­rym (31 lat). Ale ze skła­du Atléti­co co i rusz wy­pa­da­li ko­lej­ni gra­cze, a ma­dryc­ki klub wy­zna­czył so­bie jako głów­ny cel co­rocz­ną wal­kę o Ligę Mi­strzów. Co wię­cej - nie chciał przy tym re­zy­gno­wać z ry­wa­li­za­cji o po­zo­sta­łe ty­tu­ły, za­rów­no w Li­dze Eu­ro­py, jak i w Pu­cha­rze Kró­la, w któ­rych to roz­gryw­kach uda­wa­ło mu się zwy­cię­żyć w ostat­nich se­zo­nach. Miał też inne pro­ble­my, a mia­no­wi­cie stop­nio­we spła­ca­nie dłu­gu wo­bec fi­sku­sa. To tam skie­ro­wa­no ol­brzy­mie środ­ki fi­nan­so­we (w sa­mym 2013 roku aż 100 mi­lio­nów euro). Z tego po­wo­du wła­dze klu­bu nie mo­gły wy­dać du­żej sumy ani na "dzie­wiąt­kę", ani też na żad­ne z po­zo­sta­łych moż­li­wych wzmoc­nień. Po­nad 20 mi­lio­nów euro, któ­re Atléti­co za­ro­bi­ło na wal­ce w Li­dze Mi­strzów, En­ri­que Ce­re­zo prze­zna­czył na grun­tow­ne ulep­sze­nie skła­du, in­ny­mi sło­wy, od­no­wę trzo­nu dru­ży­ny, któ­ra już wcze­śniej przy­nio­sła wie­le ra­do­ści swo­im ki­bi­com. Za­trzy­mać Ardę Tu­ra­na, Die­ga Co­stę, Ma­ria Su­áre­za, Ga­bie­go Óli­ve­ra, Ma­nqu­il­la, Sa­úla... Pro­jekt tego trium­fu­ją­ce­go Atléti­co uwzględ­niał rów­nież dal­szą pra­cę Die­ga "El Cho­lo" Si­me­one, któ­ry pod­pi­sał kon­trakt z klu­bem aż do 2017 roku. Wraz z nim w dru­ży­nie po­zo­sta­li prak­tycz­nie wszy­scy waż­niej­si pił­ka­rze, oprócz Fal­cao, o któ­re­go sprze­da­ży już daw­no mó­wio­no. Ale jed­no to po­zbyć się naj­więk­sze­go strzel­ca, a dru­gie zde­mon­to­wać dru­ży­nę, wo­bec ko­lej­nych na­pły­wa­ją­cych ofert. Tym­cza­sem Ce­re­zo i Gil Ma­rín wpraw­dzie sprze­da­li Fal­cao, jed­nak uda­ło im się za­trzy­mać całą resz­tę i do peł­ni szczę­ścia bra­ko­wa­ło tyl­ko traf­ne­go wy­bo­ru "dzie­wiąt­ki", co jed­nak nie po­win­no być trud­ne, sko­ro Atléti­co mia­ło w ostat­nich se­zo­nach tylu wspa­nia­łych środ­ko­wych na­past­ni­ków. Na­zwi­sko Vil­li wy­pły­nę­ło, kie­dy inne opcje za­czę­ły za­wo­dzić. W Bar­ce­lo­nie, do któ­rej wła­śnie prze­szedł Ney­mar, Vil­la stra­cił sta­tus za­wod­ni­ka nie­zbęd­ne­go i szan­se, by mógł tam re­gu­lar­nie grać, były nie­wiel­kie. Poza tym, ze wzglę­du na roz­gry­wa­ny w Bra­zy­lii w 2014 roku mun­dial, miał to być klu­czo­wy se­zon dla astu­ryj­skie­go za­wod­ni­ka. Vil­la wie­dział, że musi grać, je­śli chce się zna­leźć wśród wy­brań­ców se­lek­cjo­ne­ra Del Bo­sque. "El Gu­aje" to gracz bar­dzo waż­ny dla re­pre­zen­ta­cji Hisz­pa­nii, jed­nak był on świa­do­my, że je­śli nie bę­dzie grał i peł­nił zna­czą­cej funk­cji w swo­jej dru­ży­nie klu­bo­wej, jego wy­stęp na mun­dia­lu sta­nie pod zna­kiem za­py­ta­nia. A w Bar­ce­lo­nie by­ło­by to nie­moż­li­we. Ne­gre­do, Sol­da­do, Fer­nan­do Tor­res, sam Vil­la... Del Bo­sque miał spo­śród kogo wy­bie­rać, a se­zon po­prze­dza­ją­cy mi­strzo­stwa świa­ta lub Eu­ro­py jak zwy­kle był de­cy­du­ją­cy. Kie­dy tyl­ko Atléti­co skon­tak­to­wa­ło się z Vil­lą, Astu­ryj­czy­ko­wi roz­ja­śni­ła się twarz. Atléti­co to klub na fali wzno­szą­cej, z ukształ­to­wa­ną dru­ży­ną, wszyst­ki­mi czę­ścia­mi ukła­dan­ki na swo­im miej­scu, a tak­że z tre­ne­rem, któ­ry za­wsze po­tra­fi wy­do­być z za­wod­ni­ków to, co naj­lep­sze. Za przy­by­ciem na Cal­de­rón prze­ma­wia­ło też to, że Vil­la nie mu­siał opu­ścić ligi hisz­pań­skiej, ani wy­je­chać za gra­ni­cę. Gdy tyl­ko przed­sta­wio­no Vil­li pro­jekt ro­ji­blan­cos[1], szyb­ko go za­apro­bo­wał. Dla Atléti­co była to ko­rzyst­na trans­ak­cja - trans­fer miał kosz­to­wać 5,1 mi­lio­na euro, roz­ło­żo­ne na trzy se­zo­ny: w pierw­szym - 2,1 mi­lio­na, ko­lej­ne dwa, je­śli "El Gu­aje" zo­sta­nie na ko­lej­ny rok, i jesz­cze je­den w przy­pad­ku, gdy za­gra w eki­pie znad Man­za­na­res trze­ci se­zon. Dla spo­rej czę­ści ki­bi­ców dru­ży­ny czer­wo­no-bia­łych był to wła­ści­wie pre­zent. Nie do koń­ca - od­po­wia­da­ły wła­dze klu­bu - po­nie­waż Vil­la kosz­tu­je Atléti­co 10,5 mi­lio­na euro rocz­nie (wli­cza­jąc to, co otrzy­ma Bar­ce­lo­na oraz pen­sję pił­ka­rza). Za­tem nie był to pre­zent, ale też suma ta nie prze­kra­cza­ła moż­li­wo­ści fi­nan­so­wych spół­ki, któ­rej ob­ro­ty prze­wyż­sza­ją 100 mi­lio­nów rocz­nie. Cele spor­to­we? Za cel po­sta­wio­no mu strze­le­nie mi­ni­mum 20 bra­mek w li­dze, co mia­ło za­gwa­ran­to­wać Atléti­co miej­sce w ści­słej czo­łów­ce ta­be­li. Je­śli "El Gu­aje" zdo­bę­dzie tyle goli, jego dru­ży­na na ko­niec se­zo­nu z pew­no­ścią znaj­dzie się w naj­lep­szej trój­ce. A Vil­la, gdy to usły­szał, stwier­dził, że czu­je się na si­łach, by to osią­gnąć.

Ini­cja­ty­wa w roz­mo­wach na­le­ża­ła do Gila Ma­rína. W czwar­tek 4 lip­ca, kil­ka dni przed ofi­cjal­nym ogło­sze­niem trans­fe­ru, dy­rek­tor ge­ne­ral­ny Atléti­co i dy­rek­tor spor­to­wy, José Luis Pérez Ca­mi­ne­ro, spo­tka­li się z za­wod­ni­kiem w miej­sco­wo­ści La Fel­gu­era, w astu­ryj­skim mu­ni­cy­pium Lan­greo. To tam po­ło­żo­no fun­da­men­ty pod jego przej­ście do Atléti­co. Trans­fer otrzy­mał bło­go­sła­wień­stwo od wiel­kich pił­ka­rzy, na­le­żą­cych już do le­gend tego klu­bu. Gára­te stwier­dził, że "ma on nie­zbęd­ny ta­lent oraz do­świad­cze­nie", Ade­lar­do wska­zał, że "może się stać ide­al­ną "dzie­wiąt­ką" dla Atléti­co", Col­lar oświad­czył, że "wspa­nia­le wzmoc­ni atak", zaś Luiz Pe­re­ira za­pew­nił, że Vil­la "za­wsze miał świet­ny in­stynkt strze­lec­ki". Wszy­scy byli zgod­ni, że Atléti­co do­brze wy­bra­ło na­stęp­cę Fal­cao. Oba wiel­kie ma­dryc­kie dzien­ni­ki spor­to­we - "As" i "Mar­ca" - prze­pro­wa­dzi­ły an­kie­ty wśród czy­tel­ni­ków, aby spraw­dzić, jak ki­bi­ce ro­ji­blan­cos przy­ję­li ten trans­fer. Wy­ni­ki nie po­zo­sta­wia­ły wąt­pli­wo­ści - po­nad 80 pro­cent ba­da­nych stwier­dzi­ło, że za­trud­nie­nie Vil­li było uda­nym po­su­nię­ciem ze stro­ny klu­bu. Pre­zes En­ri­que Ce­re­zo po­wie­dział w wy­wia­dzie dla hisz­pań­skie­go ra­dia pu­blicz­ne­go: "Je­ste­śmy wiel­ce usa­tys­fak­cjo­no­wa­ni. Chcie­li­śmy go, od­kąd prze­szedł do Va­len­cii. Wie­le klu­bów z Hisz­pa­nii i z za­gra­ni­cy biło się o nie­go". Jed­no­cze­śnie do­dał, że "trud­no jest do­rów­nać Fal­cao, ale Vil­la god­nie go za­stą­pi". Tą wy­po­wie­dzią Ce­re­zo do­brze pod­su­mo­wał od­czu­cia śro­do­wi­ska ki­bi­ców Atléti­co.

Dzień póź­niej, we wto­rek 9 lip­ca, Vil­la prze­żył swój pierw­szy dzień w roli no­we­go za­wod­ni­ka Atléti­co, kie­dy to zo­stał pod­da­ny te­stom me­dycz­nym. "El Gu­aje" prze­szedł czte­ry go­dzi­ny ba­dań le­kar­skich i od sa­me­go po­cząt­ku moż­na było za­ob­ser­wo­wać wiel­kie za­in­te­re­so­wa­nie jego trans­fe­rem. Po­nad dzie­sięć ka­mer te­le­wi­zyj­nych ocze­ki­wa­ło na wyj­ście pił­ka­rza z klin­ki FRE­MAP w pod­ma­dryc­kiej miej­sco­wo­ści Ma­ja­da­hon­da. Kil­ko­ro dzie­ci przy­by­ło na­wet z ko­szul­ka­mi Atléti­co, aby na­past­nik zło­żył na nich swój au­to­graf. "Spo­śród wie­lu oko­licz­no­ści i klu­czo­wych po­wo­dów, któ­re spra­wi­ły, że chcia­łem tu przyjść, naj­waż­niej­sze było za­ufa­nie, ja­kim od po­cząt­ku ob­da­rzył mnie Si­me­one. Pra­gnę od­dać się pod jego roz­ka­zy i od­wdzię­czyć się pod­czas każ­de­go tre­nin­gu i me­czu za za­ufa­nie do mnie. Na­to­miast w de­kla­ra­cjach ze­bra­nych na stro­nie in­ter­ne­to­wej ma­dryc­kie­go klu­bu Vil­la mó­wił: "El Cal­de­rón to sta­dion, na któ­rym każ­dy pił­karz lubi grać, cie­szysz się, gdy wiesz, że za­grasz tam mecz na wy­jeź­dzie. Je­śli tak się czu­jesz na me­czu wy­jaz­do­wym, to co do­pie­ro, gdy za­grasz tam jako miej­sco­wy. To musi być su­per. Już nie mogę się do­cze­kać, żeby móc się o tym prze­ko­nać, cie­szyć się z tego bo­iska i z tych wspa­nia­łych ki­bi­ców. Mam na­dzie­ję, że będę mógł dać z sie­bie wszyst­ko, aby byli bar­dzo za­do­wo­le­ni z mo­jej pra­cy z tą dru­ży­ną". Si­me­one i sym­pa­ty­cy Atléti­co. Ki­bi­ce i "El Cho­lo" - dwa głów­ne po­wo­dy, dla któ­rych Vil­la za­ło­żył ko­szul­kę w czer­wo­no-bia­łe pasy. Po ogło­sze­niu trans­fe­ru pił­karz Atléti­co od­wie­dził wraz z dzieć­mi swo­ją ro­dzin­ną wio­skę Tu­il­la. W ten spo­sób re­lak­so­wał się przed roz­po­czę­ciem swo­jej przy­go­dy z klu­bem ze sto­li­cy Hisz­pa­nii.

Historia transferu

Trans­fer Da­vi­da Vil­li do Atléti­co prze­pro­wa­dzo­no szyb­ko i dys­kret­nie. Po­cząt­ko­wo dy­rek­cja spor­to­wa klu­bu nie my­śla­ła o "El Gu­aje". W każ­dym ra­zie nie był głów­nym kan­dy­da­tem do za­ję­cia miej­sca po Ra­da­me­lu Fal­cao. Atléti­co son­do­wa­ło moż­li­wość na­by­cia Chri­stia­na Ben­te­ke, na­past­ni­ka Aston Vil­li, jed­ne­go z ob­ja­wień Pre­mier Le­ague, o któ­re­go za­bie­ga­ło rów­nież wie­le in­nych eu­ro­pej­skich klu­bów. Ben­te­ke to gracz o pro­fi­lu ty­po­wej "dzie­wiąt­ki" - strze­lec, gracz pola kar­ne­go, z tych, co może nie są zbyt kre­atyw­ni, ale świet­nie wy­kań­cza­ją ak­cje. Na ce­low­ni­ku Ca­mi­ne­ro znaj­do­wał się tak­że Álva­ro Ne­gre­do. Tak na­praw­dę re­pre­zen­tant Hisz­pa­nii był głów­nym kan­dy­da­tem na na­past­ni­ka Atléti­co w se­zo­nie 2013/2014. Za­wod­nik za­koń­czył swój etap w Se­vil­li, klu­bie, któ­ry mu­siał sprze­dać swo­ich naj­waż­niej­szych gra­czy, aby zga­dza­ły się ra­chun­ki i by unik­nąć więk­szych pro­ble­mów fi­nan­so­wych. Tam­te­go lata Atléti­co utrzy­my­wa­ło kon­tak­ty z Se­vil­lą oraz z przed­sta­wi­cie­la­mi na­past­ni­ka. Juan Ma­nu­el Ló­pez, były gracz ro­ji­blan­cos, pro­wa­dził roz­mo­wy z Mi­gu­elem Án­ge­lem Gi­lem Ma­rínem, dy­rek­to­rem ge­ne­ral­nym ma­dryc­kie­go klu­bu. Poza tym Ne­gre­do wspo­mniał pod­czas swo­je­go urlo­pu, że chciał­by grać "w klu­bie, któ­ry wy­stą­pi w Li­dze Mi­strzów", ro­biąc przy tym ja­sną alu­zję do Atléti­co.

Ne­gre­do uro­dził się w Val­le­cas, wy­cho­wał w Rayo i ze szkół­ki tego klu­bu prze­szedł do niż­szych ka­te­go­rii Re­alu Ma­dryt. To wła­śnie z tego wzglę­du jego trans­fer nie był zbyt mile wi­dzia­ny przez sze­ro­kie gro­no fa­nów Atléti­co. Znacz­na część ki­bi­ców nie chcia­ła wi­dzieć Ne­gre­do w ko­szul­ce w czer­wo­no-bia­łe pasy, mimo że na­past­nik ni­g­dy nie po­wie­dział złe­go sło­wa na te­mat swo­je­go - jak się wów­czas wy­da­wa­ło - no­we­go klu­bu. Trans­fe­ru nie sfi­na­li­zo­wa­no, gdyż Ló­pez i Gil Ma­rín nie do­szli do po­ro­zu­mie­nia, a pie­nią­dze, któ­re nie wpły­nę­ły z klu­bu znad Man­za­na­res, zna­laz­ły się w li­dze an­giel­skiej, i osta­tecz­nie to Man­che­ster City ku­pił za­wod­ni­ka. Atléti­co i Se­vil­la za­mknę­ły już wcześ­niej roz­mo­wy na te­mat wy­so­ko­ści trans­fe­ru, ale mię­dzy klu­bem a re­pre­zen­tan­ta­mi za­wod­ni­ka nie było zgo­dy. I tak hisz­pań­ska La Liga zo­sta­ła po­zba­wio­na ko­lej­ne­go waż­ne­go gra­cza, ko­lej­ne­go ze strzel­ców, zaś Atléti­co stra­ci­ło swo­je­go głów­ne­go kan­dy­da­ta na klu­bo­wą "dzie­wiąt­kę". Ne­gre­do był wia­ry­god­ny dla za­rzą­du i kie­row­nic­twa spor­to­we­go klu­bu. Z tym że dla ki­bi­ców już nie, przy­naj­mniej nie dla więk­szej czę­ści z nich. Atléti­co mu­sia­ło z mar­szu szu­kać in­ne­go roz­wią­za­nia. Ki­bi­ce wy­ka­zy­wa­li już pierw­sze ozna­ki znie­cier­pli­wie­nia, po­nie­waż odej­ście Fal­cao zo­sta­ło usta­lo­ne z du­żym wy­prze­dze­niem (w maju), nie była to za­tem spra­wa z ostat­niej chwi­li. "Ty­grys" uzgod­nił z Gi­lem Ma­rínem, że odej­dzie, je­śli bę­dzie to ko­rzyst­ne dla obu stron i je­śli klub zdo­bę­dzie w se­zo­nie ja­kiś ty­tuł. Fal­cao do­trzy­mał swo­jej czę­ści umo­wy i dy­rek­tor ge­ne­ral­ny Atléti­co też. Ale no­wej "dzie­wiąt­ki" na­dal nie było, pił­ka­rze, o któ­rych my­śla­ło Atléti­co, wy­śli­zgi­wa­li im się z rąk, a ki­bi­ce chcie­li szyb­ko po­znać na­stęp­cę Ko­lum­bij­czy­ka.

Klu­czo­wa dla trans­fe­ru Vil­li była roz­mo­wa mię­dzy Gi­lem Ma­rínem i San­dro Ro­sel­lem, ów­cze­snym pre­ze­sem Bar­ce­lo­ny, pod­czas ko­la­cji na Ibi­zie. Sto­sun­ki mię­dzy obo­ma klu­ba­mi na po­zio­mie władz są bar­dzo do­bre, tak samo jak te oso­bi­ste, mię­dzy człon­ka­mi za­rzą­du. Na tam­tej ko­la­cji Gil Ma­rín po raz pierw­szy wy­su­nął kan­dy­da­tu­rę Vil­li. Sze­fo­wi Bar­ce­lo­ny pro­po­zy­cja ze stro­ny dy­rek­to­ra ge­ne­ral­ne­go Atléti­co wy­da­ła się do­brym po­my­słem. Ro­sell uświa­do­mił Gi­lo­wi Ma­ríno­wi tak­że to, że pen­sja Vil­li jest bar­dzo wy­so­ka i że koszt ca­łej ope­ra­cji bę­dzie zna­czą­cy, przy­naj­mniej je­śli cho­dzi o za­rob­ki pił­ka­rza. Ro­sell za­pew­nił jed­nak za­ra­zem dy­rek­to­ra Atléti­co, że Vil­li trud­no bę­dzie grać w Bar­ce­lo­nie, jako że Ale­xis, Mes­si i nowo przy­by­ły Ney­mar za­bio­rą mu miej­sce w wyj­ścio­wej je­de­na­st­ce azul­gra­ny[2]. Dla­te­go też San­dro Ro­sell uwa­żał przy­go­dę Vil­li z Ba­rçą za za­koń­czo­ną - wie­dział, że za­wod­nik tej kla­sy, o tym sta­tu­sie i prze­bie­gu ka­rie­ry nie po­wi­nien grać je­dy­nie po kil­ka mi­nut w spo­tka­niu. Vil­la wy­ro­bił so­bie po­zy­cję w hisz­pań­skiej pił­ce noż­nej, Bar­ce­lo­na zaś nie mo­gła mu za­gwa­ran­to­wać ade­kwat­nej do tego roli na bo­isku. Po trzech la­tach na­stą­pił kres jego gry w ka­ta­loń­skim klu­bie. Z obu stron było bar­dzo do­bre na­sta­wie­nie. W grun­cie rze­czy obaj wie­dzie­li, że po­ro­zu­mie­nie bę­dzie ko­rzyst­ne dla wszyst­kich, a pro­ble­my da się roz­wią­zać, je­śli tyl­ko we­zmą się do pra­cy. I tak się sta­ło. W bły­ska­wicz­ny spo­sób.

Alejandro Arribas i Villa podczas meczu Rayo Vallecano - FC Barcelona na stadionie Camp Nou, rozgrywki ligowe, 29 listopada 2011 roku

Gil Ma­rín po­pro­sił pre­ze­sa Bar­ce­lo­ny o po­zwo­le­nie na roz­po­czę­cie ne­go­cja­cji z agen­ta­mi Vil­li. Wów­czas, pod ko­niec czerw­ca, wszyst­kich in­te­re­so­wa­ło jak naj­szyb­sze dzia­ła­nie, żeby jak naj­prę­dzej do­wie­dzieć się, jaka bę­dzie przy­szłość "El Gu­aje". Agen­ci Vil­li spo­tka­li się na­wet dwa razy z sze­fa­mi Atléti­co. Pod­czas tych dwóch spo­tkań za­czę­to pla­no­wać włą­cze­nie Astu­ryj­czy­ka do Atléti­co. Wte­dy to re­pre­zen­tan­ci pił­ka­rza do­wie­dzie­li się z pierw­szej ręki, że za­rów­no Ca­mi­ne­ro oraz Si­me­one, jak i kie­row­nic­two klu­bu, moc­no wie­rzą w Vil­lę. Nikt nie miał żad­nych wąt­pli­wo­ści, że mógł­by on zna­czą­co wes­przeć Atléti­co w jego no­wym pro­jek­cie. Si­me­one i Ca­mi­ne­ro do­brze wie­dzie­li, że Vil­la to gracz bram­ko­strzel­ny, do­świad­czo­ny, pra­gną­cy po­wró­cić w wiel­kim sty­lu i ro­ze­grać wspa­nia­ły se­zon, aby móc po­je­chać na mun­dial w Bra­zy­lii. Vil­la mógł­by do­sko­na­le współ­pra­co­wać z Die­giem Co­stą, pił­ka­rzem o in­nych cha­rak­te­ry­sty­kach, wy­bie­ga­ją­cym do pro­sto­pa­dłych za­grań, sil­niej­szym i szyb­szym. "Ide­al­na spół­ka" twier­dzi­ły wów­czas źró­dła zwią­za­ne z dy­rek­cją spor­to­wą ro­ji­blan­cos. Vil­la miał na Cal­de­rón pro­stą dro­gę. A mógł tam przy­być już do­kład­nie dzie­sięć lat wcześ­niej, kie­dy opu­ścił Spor­ting Gi­jón, aby przejść do Sa­ra­gos­sy. Atléti­co już wów­czas było w po­sia­da­niu po­chleb­nych ra­por­tów na te­mat "El Gu­aje", jed­nak ze wzglę­du na zbyt ni­ski wzrost od­rzu­co­no jego kan­dy­da­tu­rę. Stra­cił wów­czas szan­sę na trans­fer do Atléti­co ze wzglę­du na swo­je wa­run­ki fi­zycz­ne. W któ­rymś z ga­bi­ne­tów nad Man­za­na­res z pew­no­ścią znaj­du­je się do­ku­ment spo­rzą­dzo­ny wte­dy przez tre­ne­rów ma­dryc­kie­go klu­bu. Vil­la już wte­dy świet­nie ro­ko­wał, ale nikt nie pod­jął ry­zy­ka prze­pro­wa­dze­nia jego trans­fe­ru. Po dzie­się­ciu la­tach sy­tu­acja się zmie­ni­ła, a za spra­wą prze­zna­cze­nia dro­gi Vil­li i Atléti­co mia­ły się spo­tkać.

Po pierw­szych spo­tka­niach w Ma­dry­cie naj­waż­niej­sze z nich od­by­ło się w Lan­greo. Mia­ło ono sze­ściu uczest­ni­ków: ze stro­ny Atléti­co byli to Gil Ma­rín, Cle­men­te Vil­la­ver­de oraz Ca­mi­ne­ro, zaś z dru­giej stro­ny - Da­vid Vil­la, jego oj­ciec oraz agent. Roz­mo­wy tej szóst­ki, któ­re mia­ły do­pro­wa­dzić do tego, że pił­karz za­ło­ży czer­wo­no-bia­łą ko­szul­kę, trwa­ły dłu­go i się prze­cią­ga­ły. W tym cza­sie Vil­la miał po­waż­ną pro­po­zy­cję przej­ścia do To­ten­ha­mu, do Pre­mier Le­ague, z któ­rej uważ­nie ob­ser­wo­wa­no ligę hisz­pań­ską. Vil­la i jego lu­dzie po­trze­bo­wa­li kil­ku dni, aby prze­my­śleć trans­fer, któ­ry już na­bie­rał kształ­tów. Wkrót­ce do­szło do ko­lej­ne­go spo­tka­nia w Lan­greo, tym ra­zem prze­są­dza­ją­ce­go spra­wę. Po tym dru­gim spo­tka­niu ja­sne było jed­no - albo Vil­la przej­dzie do Atléti­co, albo zo­sta­nie w swo­im klu­bie. Albo Atléti­co, albo nic. Albo odda się pod skrzy­dła Si­me­one i spraw­dzi jego me­to­dy szko­le­nio­we, a tak­że wszyst­ko to, co się mówi o ki­bi­cach ro­ji­blan­cos, albo zo­sta­nie na ko­lej­ny rok w Bar­ce­lo­nie, ma­jąc jed­nak świa­do­mość, że szan­se na grę są ogra­ni­czo­ne. Bez szu­ka­nia przy­gód za gra­ni­cą. Pił­ka już nie była po stro­nie pił­ka­rza, tyl­ko wszyst­ko za­le­ża­ło od po­ro­zu­mie­nia mię­dzy Bar­ce­lo­ną i Atléti­co. Ze spo­tka­nia re­pre­zen­tan­ci Atléti­co wy­szli z prze­ko­na­niem, że Vil­la za­gra na Cal­de­rón. Atléti­co znaj­do­wa­ło się o krok od za­kon­trak­to­wa­nia wy­cze­ki­wa­nej "dzie­wiąt­ki" i nie był to byle kto.

Jed­nak na­dal po­zo­sta­wa­ły do do­ga­da­nia szcze­gó­ły, a mia­no­wi­cie doj­ście do po­ro­zu­mie­nia w kwe­stiach fi­nan­so­wych, któ­re mo­gły­by unie­moż­li­wić ten trans­fer. Atléti­co jest pod ści­słą kon­tro­lą fi­nan­so­wą Ligi Fut­bo­lu Za­wo­do­we­go (LFP) oraz Naj­wyż­szej Rady ds. Spor­tu i musi co­rocz­nie prze­zna­czać duże kwo­ty, po­nad 50 mi­lio­nów euro, na spła­tę dłu­gów wo­bec fi­sku­sa. Ma­dryc­ki klub po raz ko­lej­ny miał przed sobą pro­blem i obie stro­ny mu­sia­ły tro­chę ustą­pić i wy­ka­zać się dużą zręcz­no­ścią, żeby ope­ra­cja mo­gła dojść do skut­ku. Gil Ma­rín spo­tkał się w Bar­ce­lo­nie z jed­nym z ów­cze­snych wi­ce­pre­ze­sów ds. spor­to­wych azul­gra­ny, Jo­se­pem Ma­rią Bar­to­meu, aby do­ga­dać spra­wy fi­nan­so­we. Nie było to ła­twe, spo­tka­nie trwa­ło oko­ło czte­rech go­dzin. San­dro Ro­sell cały czas nad­zo­ro­wał ne­go­cja­cje i osta­tecz­nie Bar­ce­lo­na oraz Atléti­co zna­la­zły roz­wią­za­nie. Vil­la, jak wia­do­mo, przy­był na Cal­de­rón na je­den rok, z moż­li­wo­ścią prze­dłu­że­nia kon­trak­tu z ma­dryc­kim klu­bem o jesz­cze kil­ka se­zo­nów. Bar­ce­lo­na za­osz­czę­dzi­ła znacz­ną sumę na pen­sji pił­ka­rza, on sam zna­lazł się w wiel­kim klu­bie, w któ­rym miał szan­sę po­wtó­rze­nia daw­nych suk­ce­sów i sta­nia się po­sta­cią pierw­szo­pla­no­wą, cze­go od­ma­wia­no mu już w dru­ży­nie culé, na­to­miast Atléti­co zy­ska­ło wy­cze­ka­ną "dzie­wiąt­kę" za cenę, któ­rą skłon­ne było za­pła­cić. "Dzie­wiąt­kę", któ­ra po­do­ba­ła się wszyst­kim: wła­dzom klu­bu, tre­ne­rom i ki­bi­com. Ce­re­zo i Gil Ma­rín ni­g­dy nie mó­wi­li o pie­nią­dzach, ale o ko­rzy­ściach, ja­kie przy­by­cie pił­ka­rza tej ran­gi przy­nie­sie klu­bo­wi znad Man­za­na­res. Je­śli cho­dzi o kwe­stie eko­no­micz­ne, "El Gu­aje" kosz­to­wał Atléti­co oko­ło 10 mi­lio­nów euro rocz­nie, wli­cza­jąc w to kwo­tę trans­fe­ru i pen­sję pił­ka­rza. Vil­la to naj­le­piej opła­ca­ny pił­karz w hi­sto­rii Atléti­co, ale też w klu­bie ni­g­dy nie grał pił­karz o ta­kiej tra­jek­to­rii, mistrz świa­ta i Eu­ro­py na po­zio­mie re­pre­zen­ta­cyj­nym oraz zdo­byw­ca Ligi Mi­strzów na po­zio­mie klu­bo­wym. Trans­fer nie był oka­zją, jak uwa­ża­ła część ki­bi­ców, ale nie było to też ob­cią­że­nie, któ­re­go nie wy­trzy­ma­ły­by na­pię­te fi­nan­se Atléti­co.

Kie­dy tyl­ko Bar­ce­lo­na i Atléti­co do­ga­da­ły się w kwe­stiach fi­nan­so­wych, od­by­ło się trze­cie spo­tka­nie władz ro­ji­blan­cos i agen­tów pił­ka­rza. Oczy­wi­ście Vil­la cały czas był na bie­żą­co in­for­mo­wa­ny o wszyst­kim, tak samo jak "Cho­lo" Si­me­one. Wszy­scy trzej roz­mów­cy, któ­rzy ne­go­cjo­wa­li w imie­niu Atléti­co - Gil Ma­rín, Cle­men­te Vil­la­ver­de i José Luis Pérez Ca­mi­ne­ro - od po­cząt­ku byli za­chwy­ce­ni "El Gu­aje" i jego en­tu­zja­stycz­nym sto­sun­kiem do pla­no­wa­ne­go trans­fe­ru do Atléti­co. Dy­rek­tor spor­to­wy Gil Ma­rín, czło­wiek, któ­ry w prze­ci­wień­stwie do pre­ze­sa En­ri­que Ce­re­zo rzad­ko po­ja­wia się w me­diach, pa­mię­ta, że "mimo tego wszyst­kie­go, co osią­gnął jako pił­karz, mimo wszyst­kich ty­tu­łów, od po­cząt­ku wy­da­wał nam się czło­wie­kiem bar­dzo skrom­nym. Za­wsze wi­dzie­li­śmy, że bar­dzo go cie­szy moż­li­wość tego trans­fe­ru. Tym, na co zwró­ci­li­śmy naj­więk­szą uwa­gę, była jego ra­dość z szan­sy za­gra­nia w na­szym klu­bie, któ­rą oka­zy­wał od po­cząt­ku roz­mów. My rów­nież po­dzie­la­li­śmy tę ra­dość. Ni­g­dy nie pa­trzył na in­nych z góry. Wręcz prze­ciw­nie". W Atléti­co zda­wa­no so­bie spra­wę, że trans­fer Vil­li bę­dzie bar­dzo me­dial­ny, zwłasz­cza że wo­bec odej­ścia wie­lu na­past­ni­ków do Pre­mier Le­ague, przej­ście "El Gu­aje" nad Man­za­na­res do­star­czy wie­lu te­ma­tów do roz­mów. Za tym szła rów­nież moż­li­wość spła­ce­nia czę­ści kosz­tów trans­fe­ru dzię­ki mer­chan­di­sin­go­wi - sprze­da­ży ko­szu­lek i pro­duk­tów zwią­za­nych z Astu­ryj­czy­kiem. Ale to wszyst­ko ze­szło na dru­gi plan wo­bec jego kla­sy spor­to­wej, do­świad­cze­nia i chę­ci, by strze­lać gole w czer­wo­no-bia­łej ko­szul­ce.

A "Cho­lo"? Co pry­wat­nie ar­gen­tyń­ski tre­ner są­dził o trans­fe­rze re­pre­zen­tan­ta Hisz­pa­nii? Si­me­one to tre­ner, któ­ry bar­dzo sza­nu­je hie­rar­chię. Jako pił­karz od­gry­wał waż­ną rolę we wszyst­kich klu­bach, któ­rych bar­wy re­pre­zen­to­wał, i wie­le razy wy­stę­po­wał w ko­szul­ce al­bi­ce­le­stes. Wy­cho­wa­ny na daw­nych ko­dek­sach z szat­ni "El Cho­lo" wie­dział, że trans­fer Vil­li może przy­nieść je­dy­nie ko­rzy­ści. Nie dość, że nie było po­wo­dów do czar­no­widz­twa, to jesz­cze trans­fer "El Gu­aje" po­wi­nien wpły­nąć po­zy­tyw­nie na resz­tę ko­le­gów z dru­ży­ny. Nie co dzień ma się w dru­ży­nie ta­kie­go pił­ka­rza, dzie­li z nim szat­nię i pra­cu­je ra­mię w ra­mię - wy­grał on prze­cież mun­dial i mi­strzo­stwa Eu­ro­py oraz grał w naj­lep­szej eki­pie Bar­ce­lo­ny w hi­sto­rii, jest tak­że naj­lep­szym strzel­cem w re­pre­zen­ta­cji Hisz­pa­nii... "To, że Vil­la, któ­ry zro­bił taką ka­rie­rę i wy­ro­bił so­bie na­zwi­sko, ma ocho­tę grać w Atléti­co i wal­czyć o jego pre­stiż, za­ra­zi en­tu­zja­zmem szat­nię czer­wo­no-bia­łych" - moż­na było usły­szeć w klu­bie. Ten czyn­nik za­dzia­łał po­tem zgod­nie z ocze­ki­wa­nia­mi, bo Vil­la od po­cząt­ku zdo­był sym­pa­tię wszyst­kich. "Two­rzy do­brą at­mos­fe­rę w szat­ni, prze­ka­zu­je in­nym dużo po­zy­tyw­nej ener­gii" - wska­zał Gil Ma­rín.

Od po­cząt­ku było też ja­sne, że Si­me­one nie bę­dzie sto­so­wał wo­bec nie­go ta­ry­fy ulgo­wej, że w Atléti­co każ­dy, bez wzglę­du na na­zwi­sko, musi so­bie za­pra­co­wać na miej­sce w skła­dzie. To dla­te­go Astu­ryj­czyk nie wziął udzia­łu w to­ur­née po Ame­ry­ce Po­łu­dnio­wej - mu­siał się zrów­nać przy­go­to­wa­niem fi­zycz­nym z resz­tą dru­ży­ny, go­to­wej do wal­ki o każ­dą pił­kę, w każ­dym me­czu, jak­by to miał być ten ostat­ni. Po­moc i uła­twie­nia - tak, ale nie pre­zen­ty. Vil­la swo­ją pra­cą na tre­nin­gach mu­siał za­słu­żyć so­bie na miej­sce w wyj­ścio­wym skła­dzie Atléti­co, któ­re w wal­ce o mi­strzo­stwo kra­ju wy­star­to­wa­ło jak ra­kie­ta. Astu­ryj­czyk po­trze­bo­wał cza­su na akli­ma­ty­za­cję za­rów­no w klu­bie, jak i w no­wym mie­ście oraz ze­spo­le. Ale o tym tre­ne­rzy wie­dzie­li od po­cząt­ku, dla­te­go też nikt nie ła­pał się za gło­wę, ani się nie de­ner­wo­wał, kie­dy Vil­la nie strze­lał bra­mek. Naj­waż­niej­sze było, żeby się zin­te­gro­wał, zro­zu­miał sys­tem gry, spo­sób pra­cy, pres­sing i za­zna­jo­mił się z in­ten­syw­no­ścią gry Atléti­co pod­czas każ­de­go spo­tka­nia. W Bar­ce­lo­nie Vil­la miał inne za­da­nia i w ze­spo­le "Cho­lo" kosz­to­wa­ło go to spo­ro wy­sił­ku. Nic w tym dziw­ne­go. Si­me­one uwa­żał, że Vil­la już nie­mal od roku nie mógł grać na naj­wyż­szym po­zio­mie, co ozna­cza­ło, że nie mógł być głów­nym pił­ka­rzem w wiel­kich me­czach, być waż­nym gra­czem w dru­ży­nie ta­kiej jak Bar­ce­lo­na. A w Atléti­co mu­siał ta­kim być.

Je­śli cho­dzi o stro­nę tak­tycz­ną, trans­fer Vil­li otwie­rał przed ze­spo­łem nowe moż­li­wo­ści. Ale - w po­rów­na­niu z dru­ży­ną z Fal­cao - nie­któ­rych też za­bra­kło. Mniej gry w po­wie­trzu, mniej­sza sku­tecz­ność w grze gór­ny­mi pił­ka­mi w polu kar­nym, gra mniej si­ło­wa, ale dużo wię­cej moż­li­wo­ści gry kom­bi­na­cyj­nej, za­gry­wek ze­spo­ło­wych i gry na je­den kon­takt... Atléti­co, jak moż­na było za­ob­ser­wo­wać pod­czas se­zo­nu 2013/2014, zy­ska­ło moż­li­wość gry dłu­gą pił­ką, w po­szu­ki­wa­niu Die­go Co­sty, jego szyb­kie­go star­tu do pił­ki i wal­ki bark w bark z obroń­ca­mi ry­wa­li, a tak­że gry krót­ki­mi po­da­nia­mi, bar­dziej przy no­dze, przy więk­szym kon­tak­cie z pił­ką. "El Gu­aje" otwie­rał wa­chlarz moż­li­wo­ści dla Atléti­co. A dru­ży­na nie tra­ci­ła przy tym swo­je­go zna­ku roz­po­znaw­cze­go - gry pres­sin­giem od pierw­sze­go gwizd­ka. Atléti­co Si­me­one za­czy­na pres­sing od Die­ga Co­sty i Vil­li. "Oni są pierw­szy­mi, któ­rzy mają pró­bo­wać zdu­sić grę ry­wa­la, są pierw­szy­mi, któ­rzy mają bie­gać i po­zba­wić tle­nu prze­ciw­ni­ka... Vil­la nie grał do­brze w nie­któ­rych me­czach, ale na­wet wte­dy prze­bie­gał dzie­sięć ki­lo­me­trów i wkła­dał ser­ce w każ­de za­gra­nie" - pod­kre­śla źró­dło zwią­za­ne z dzia­łem spor­to­wym klu­bu.

Największa prezentacja