Darek - Andreas Mazur
10.10 zł
8.38 zł
(10,10 zł najniższa cena z 30 dni)

Reflow text when sidebars are open.
Nazajutrz Mariola wróciła ze szkoły prosto do domu. Po burzliwym wieczorze nie chciała dawać Helenie kolejnego powodu do niepokoju. Zjadła obiad z rodziną, poświęciła trochę czasu Basi i usiłowała nie zerkać co chwilę na telefon. Z tym ostatnim szło jej zdecydowanie najgorzej.
Pierwszy odezwał się Paweł. Pytał, czy przyjdzie do niego wieczorem. Jeszcze kilka dni wcześniej odpowiedziałaby bez zastanowienia. Łączyła ich znajoma bliskość, pozbawiona zobowiązań i niespodzianek. Teraz długo patrzyła na ekran, zanim napisała: "Jeśli chcesz, to jutro".
Niedługo potem telefon znów zawibrował. Tym razem zobaczyła imię Darka, a w jej piersi rozlało się przyjemne ciepło. Odpowiedziała jednym słowem: "Dzisiaj". Uśmiechnęła się do tej różnicy. Paweł był przyzwyczajeniem. Darek - oczekiwaniem, które od rana nie dawało jej spokoju.
Dowiedziała się, że przez trzy dni będzie sam w mieszkaniu. Jego matka wyjechała, ojciec przebywał w Stanach Zjednoczonych. Nie musiał niczego dopowiadać. Wyobraźnia Marioli natychmiast wypełniła pustą przestrzeń ciszą, zamkniętymi drzwiami i obecnością chłopaka, przy którym nie trzeba będzie oglądać się na przechodniów. A jednak nie chciała się spieszyć. W tym powolnym zbliżaniu się do siebie było coś upajającego.
Najpierw dotrzymała obietnicy danej Basi. Pomogła siostrze odrobić lekcje, a potem wyszła z nią na krótki
spacer. Dopiero później zamknęła się w pokoju i stanęła przed lustrem. Przymierzała kolejne ubrania, poprawiała włosy, zdejmowała i zakładała okulary. W końcu roześmiała się do własnego odbicia. Zachowywała się jak zakochana nastolatka. Tyle że przecież wcale nie była zakochana. Tak przynajmniej próbowała sobie wmówić. Wiedziała tylko, że pragnie znów zobaczyć Darka.
Na klatce schodowej spotkała Pawła. Jego obecność przywołała wspomnienie życia, które jeszcze niedawno wydawało się jej zupełnie wystarczające. Spojrzał na nią uważniej niż zwykle: na starannie dobrany strój, ułożone włosy, rozświetloną twarz. Nie musiał pytać, dla kogo tak się wystroiła. Mariola odczytała odpowiedź w jego oczach - po raz pierwszy dostrzegła w nich cień zazdrości.
Poczuła nieoczekiwaną satysfakcję, a zaraz po niej ukłucie dyskomfortu. Dotąd oboje udawali, że ich spotkania nie mają nic wspólnego z wyłącznością. Nie zamierzała jednak rezygnować z wieczoru. Minęła Pawła i zeszła po schodach.
Darek czekał niedaleko. Na jego widok nieprzyjemne napięcie ustąpiło miejsca innemu, słodszemu i bardziej niepewnemu. Sama wsunęła dłoń w jego rękę. Po kilku minutach zauważyła samochód Pawła. Ich spojrzenia spotkały się przez szybę. Zobaczył splecione dłonie i nie potrzebował żadnych wyjaśnień. Darek także dostrzegł auto; przez krótką chwilę pomiędzy mężczyznami zawisła niema rywalizacja. Mariola mocniej ścisnęła rękę chłopaka. Nie miała zamiaru być nagrodą w czyimkolwiek pojedynku.
Gdy dotarli pod blok Darka, jej serce przyspieszyło. Chłopak otworzył drzwi, a ona weszła pierwsza. Cichy trzask zamka zabrzmiał zaskakująco wyraźnie. Nikt nie wołał z kuchni, nie rozlegały się kroki Basi ani głos Marka dochodzący z drugiego pokoju. Nie musiała nasłuchiwać odgłosów na korytarzu. Byli sami.
Mieszkanie wyglądało zwyczajnie. Na stole pozostały rzeczy matki Darka, w kuchni wisiała ściereczka, lodówkę zdobiły magnesy i zapisane karteczki. A jednak ta codzienność nabrała dla Marioli niezwykłego znaczenia. Zdjęła kurtkę, a potem okulary, które odłożyła na komodę. Kontury mebli rozmyły się łagodnie. Tym wyraźniej czuła obecność Darka kilka kroków za sobą. Słyszała jego oddech. Przez moment nie odwracała się, świadoma, że czeka.
Kiedy wreszcie spojrzała przez ramię, stał nieruchomo. Chciał się zbliżyć, lecz pozwolił jej zdecydować. Ujęło ją to bardziej niż śmiałe gesty. Podeszła i położyła dłoń na jego piersi. Pod palcami wyczuła szybkie bicie serca. Pierwszy pocałunek był krótki, niemal pytający. Odsunęła się ledwie o kilka centymetrów, po czym sama przyciągnęła go ponownie. Tym razem ich usta spotkały się na dłużej.
Dłonie Darka spoczywały na jej talii. Nie próbował przesunąć ich dalej, a jego powściągliwość tylko potęgowała drżenie, które Mariola czuła gdzieś głęboko pod żebrami. Przywarła do niego nieco mocniej. Przez kilka oddechów stali z czołami opartymi o siebie, jakby chcieli zapamiętać tę chwilę, zanim znów połączył ich pocałunek.
W salonie paliła się niewielka lampka. Za oknem wieczór powoli okrywał osiedle. Mariola usiadła na kanapie i
przyciągnęła Darka do siebie krótkim, cichym zaproszeniem. Nie potrzebowali wielu słów. Bliskość układała się między nimi naturalnie, w coraz dłuższych pocałunkach i chwilach milczenia, które mówiły więcej niż pospieszne wyznania.
Gdy jego dłoń przesunęła się po jej plecach, zatrzymała ją na moment, spojrzała mu w oczy i sama poprowadziła z powrotem na talię. Chciała czułości, lecz pragnęła też zachować prawo do własnego tempa. Darek zrozumiał bez sprzeciwu. Właśnie to sprawiało, że mogła coraz swobodniej opierać się o jego ramię.
Telefon zawibrował w torebce raz, potem drugi. Mariola domyślała się, kto pisze, ale nie chciała sprawdzać. Kiedy jednak rozległ się dzwonek, odrzuciła połączenie. Następny telefon odebrał wieczorowi jego miękką, spokojną atmosferę. Wstała, włożyła okulary i odebrała.
Paweł próbował ustalić, czy jest z Darkiem. Mariola przypomniała mu stanowczo, że nigdy nie byli parą i żadne z nich nie miało prawa kontrolować drugiego. Sama wybierała, z kim się spotyka i kiedy. Najbardziej rozgniewała ją sugestia, że ktoś inny podjął tę decyzję za nią. "Nikt mi niczego nie narzucał" - powiedziała, patrząc wprost na Darka. Chciała, żeby i on to usłyszał.
Oznajmiła Pawłowi, że następnego dnia nie przyjdzie. Nie dlatego, że Darek zwyciężył w jakimś wyimaginowanym współzawodnictwie, lecz dlatego, że zazdrość zaczęła zmieniać ich dotychczasową relację. Zakończyła rozmowę. Dostrzegła zadowolenie na twarzy Darka i natychmiast je ostudziła. Nie zamierzała zamieniać jednego zazdrosnego
mężczyzny na drugiego. Jej odmowa spotkania z Pawłem nie dawała Darkowi prawa do decydowania o jej życiu. Chłopak przyjął to w milczeniu.
Dopiero wtedy Mariola znów do niego podeszła i pocałowała go z własnej woli. Telefon zawibrował ponownie. Tym razem wyciszyła go i położyła ekranem do dołu. Wieczór znów należał do nich. Siedziała blisko Darka, czasami całowała go bez słowa, czasami opierała głowę na jego ramieniu. Nie ponaglał jej. Z każdą minutą niespokojne zauroczenie przeobrażało się w cichszą, głębszą czułość.
Zorientowała się, że nie chodzi już tylko o fizyczne przyciąganie. Chciała zostać dłużej, słuchać jego głosu, czuć obejmujące ją ramię. To odkrycie niepokoiło ją bardziej niż pocałunki. Z Pawłem wszystko było prostsze. A przynajmniej tak dotąd sądziła.
Kiedy spojrzała na zegarek, minęła jedenasta. Tym razem pamiętała o domu. Napisała Helenie, że wróci późno i nic jej nie grozi. Dopiero potem przejrzała pozostałe powiadomienia. Paweł dzwonił kilka razy i zostawił dwie wiadomości. Pierwsza brzmiała: "Rozumiem". Druga: "Nie musisz jutro przychodzić".
Przez długą chwilę wpatrywała się w te słowa. Przecież sama powiedziała, że nie przyjdzie. A jednak chłód odpowiedzi zranił ją bardziej niż wcześniejsza zazdrość. Przypomniała sobie wspólne wieczory, kawę, poranki i żarty zrozumiałe tylko dla nich dwojga. Mieli przecież nie komplikować sobie życia. Dopiero teraz pojęła, że ich relacja nigdy nie była tak prosta, jak chcieli wierzyć. Nie odpisała.
Darek odprowadził ją do drzwi. Włożyła kurtkę, poprawiła okulary, po czym sama zbliżyła się do niego i pocałowała go na pożegnanie. Nocne osiedle tonęło w ciszy. Chłodne powietrze otrzeźwiało ją po cieple mieszkania. Gdy telefon zawibrował, zobaczyła wiadomość od Darka: "Już za tobą tęsknię". Zatrzymała się pod latarnią i odpisała: "Ja za tobą też".
Kilka minut później przeczytała kolejną wiadomość Pawła: "Mam nadzieję, że wiesz, co robisz". Uśmiech zniknął z jej twarzy. Tym razem także nie odpowiedziała.
Do domu dotarła niemal o wpół do dwunastej. W kuchni paliła się mała lampka. Helena siedziała przy stole w szlafroku, z filiżanką herbaty przed sobą. Mariola spodziewała się pytań, może wyrzutów, ale matka powiedziała jedynie, że dostała wiadomość. To wystarczyło, by uniknąć kłótni.
Helena zauważyła jednak znacznie więcej: potargane włosy córki, zaróżowione policzki, uśmiech, który Mariola bezskutecznie próbowała ukryć, i sposób, w jaki odruchowo zerkała na telefon. Kiedy ekran znów się rozświetlił, zobaczyła imię Darka i mimowolnie się uśmiechnęła. Matka uniosła brwi. Tym razem Mariola nie uciekła do pokoju. Powiedziała jej, jak chłopak ma na imię, i przyznała, że ma osiemnaście lat. Helena nie wyglądała na zachwyconą różnicą wieku, ale powstrzymała się od kazania. Zapytała tylko, czy córka go lubi. "Tak" - odparła Mariola, a w tym jednym słowie zabrzmiało więcej, niż chciała ujawnić.
Matka przypomniała jej jedynie o ostrożności i o szkole. Mariola przewróciła oczami, pocałowała ją w policzek i
poszła do swojego pokoju.
Nazajutrz rano konsekwencje wieczornych decyzji czekały na nią na klatce schodowej. Paweł wyszedł z mieszkania właśnie wtedy, gdy schodziła do szkoły. Przywitali się chłodno. Nie zatrzymywał jej, lecz przed blokiem powiedział spokojnie, że zrozumiał jej wybór. Skoro nie byli parą, nie mógł wymagać wierności ani wyjaśnień. Miał jednak prawo zakończyć znajomość, która zaczęła sprawiać mu ból.
Nie pokłócili się. I właśnie dlatego bolało bardziej. Paweł odszedł, a Mariola przez chwilę stała nieruchomo, czując pustkę po czymś, co wydawało się trwałe właśnie dlatego, że nigdy nie miało nazwy.
Telefon zawibrował. Darek napisał, że po lekcjach będzie czekał przy sklepie. Nie odpowiedziała od razu, ale po ostatniej godzinie poszła tam. Czekał rzeczywiście. Uśmiechnął się na jej widok, lecz szybko zauważył, że tego dnia jest inna. Nie pocałowała go. Po prostu ruszyła przed siebie, a on szedł obok.
Dopiero po pewnym czasie wspomniała o Pawle. "To koniec" - powiedziała. Radość zbyt szybko rozjaśniła twarz Darka. Jedno ostrzegawcze spojrzenie Marioli wystarczyło, by zrozumiał. Nie chciała opowiadać szczegółów. Paweł zakończył ich niezobowiązującą relację, a ona uszanowała jego decyzję, choć pozostawiła po sobie przykrą pustkę.
Darek zapytał tylko, czy żałuje. "Trochę" - przyznała. Na tym rozmowa się skończyła. Po chwili sama wsunęła dłoń w jego rękę.
Przed blokiem Darka oboje spojrzeli w górę, ku oknom pustego mieszkania. Jego matka miała wrócić dopiero za dwa dni, ojciec nadal był w Stanach. Chłopak nie musiał niczego proponować. Mariola już podjęła decyzję. "Chodź" - powiedziała cicho i pierwsza weszła do środka.
Tego wieczoru nie chciała już niczego tłumaczyć. Chciała po prostu być blisko niego.
Po ostatniej lekcji Mariola wyszła ze szkoły w towarzystwie koleżanki. Miała tylko na chwilę zatrzymać się przed budynkiem. Darek czekał już zapewne przy sklepie, w miejscu, które powoli stawało się ich własnym, niewypowiedzianym punktem spotkań. Wszystko było zaplanowane - dopóki nie pojawił się Andreas.
Zobaczyła go po drugiej stronie ulicy. Był wysoki, wysportowany i poruszał się ze spokojem człowieka, który nie musi nikomu niczego udowadniać. Prosta koszulka podkreślała szerokie ramiona. Miał dwadzieścia pięć lat, lecz to nie wiek przyciągnął jej uwagę, tylko pewność siebie pozbawiona ostentacji. Mariola poczuła, że przygląda mu się o chwilę za długo. Koleżanka dostrzegła to natychmiast i uśmiechnęła się porozumiewawczo.
Przedstawiła ich sobie, po czym z rozbawieniem obserwowała pierwszą wymianę zdań. Mariola, jak zwykle, próbowała przejąć inicjatywę. Żartowała, prowokowała, stawiała pytania tak, by sprawdzić reakcję nowo poznanego mężczyzny. Andreas odpowiadał bez pośpiechu, czasem głębokim, ciepłym śmiechem. Zauważył nawet, że lubi wystawiać ludzi na próbę. To zaskoczyło ją bardziej niż komplement. Nie był ani speszony, ani przesadnie śmiały. Patrzył jej w oczy, jakby naprawdę chciał dowiedzieć się, kim jest.
Kiedy koleżanka oznajmiła, że jej rola dobiegła końca, Mariola nazwała ją zdrajczynią, choć wcale nie miała ochoty protestować. Zostali sami. Planowała odejść po kilku
minutach, tymczasem czas nagle stracił znaczenie. Andreas nie zatrzymywał jej na siłę. Przyznał jedynie, że wolałby jeszcze zostać. Ta prostota działała na nią niepokojąco.
Dowiedziała się, że ma dwadzieścia pięć lat. Zaczęła droczyć się z nim, nazywając go starym, choć sama była młodsza zaledwie o trzy lata. Andreas bez trudu podjął żart. Ich rozmowa przypominała subtelną grę, w której każde słowo było zaproszeniem do kolejnego kroku. Gdy telefon Marioli zawibrował wiadomością od Darka, rzeczywistość upomniała się o swoje prawa. Chłopak czekał tam, gdzie poprzedniego dnia.
Andreas zaproponował kawę. Odmówiła - nie dzisiaj. Nie nalegał. I właśnie dlatego, gdy zrobiła kilka kroków, odwróciła się i sama zaproponowała spotkanie innym razem. Przyjął to z uśmiechem, żartując, że najwyraźniej zdał jej egzamin. Mariola ostrzegła go, by nie był zbyt pewny siebie. Pożegnali się obietnicą rychłego spotkania, a ona ruszyła w stronę osiedla, czując na plecach ciepło jego spojrzenia.
Darek czekał przy sklepie. Widok jego młodej twarzy przypomniał jej, dlaczego tak szybko go polubiła. Miał osiemnaście lat, był od niej młodszy o cztery lata i dopiero uczył się własnej dorosłości. W jego nagłych przypływach odwagi zawsze czaiła się odrobina niepewności. Mariola lubiła ten kontrast, jego spontaniczność i szczerość, której nie potrafił jeszcze ukrywać za wyćwiczoną obojętnością.
Przeprosiła za spóźnienie. Kiedy zapytał o przyczynę, powiedziała, że koleżanka przedstawiła jej Andreasa: wysokiego, wysportowanego, dwudziestopięcioletniego
mężczyznę. Darek szybko wychwycił, jak wiele szczegółów zapamiętała o kimś rzekomo zupełnie zwyczajnym. W jego głosie zabrzmiała zazdrość, którą próbował zamaskować żartem.
Mariola nie chciała sporu. Poprosiła o rękę, a kiedy wsunęła palce między jego palce, poczuła znajomą, kojącą bliskość. Wyjaśniła mu, że podoba jej się właśnie jego młodość - energia, spontaniczność, sposób, w jaki usiłuje czasem wydawać się starszy. Darek natychmiast uznał to za swój atut, lecz Mariola ze śmiechem przypomniała, że nie daje mu to żadnych szczególnych przywilejów.
Spacerowali przez osiedle, rozmawiając o błahostkach. Darek opowiedział zabawną historię o dziewczynie, która wyrzuciła telefon chłopaka z trzeciego piętra. Mariola roześmiała się szczerze. Przez kilka minut wszystko było lekkie i proste. Potem przypomniała sobie głos Andreasa, jego spokój i krótką odpowiedź, że wcale nie chce odchodzić.
Darek zaproponował wspólne wyjście w sobotę. Zgodziła się, zostawiając wybór miejsca jemu. Dopiero gdy usiedli na ławce, powrócił do tematu nowo poznanego mężczyzny. Mariola nie ukrywała, że umówiła się z Andreasem na kawę. Darek zamilkł. Przyznał w końcu, że jest trochę zazdrosny i że nie lubi człowieka, którego nawet nie zna. Mariola oparła głowę na jego ramieniu. Był niedorzeczny, czuły i rozbrajająco młody. Wybaczyła mu tę małą scenę zazdrości.
Myślami wróciła do Pawła. Z dwudziestopięcioletnim sąsiadem wszystko było kiedyś prostsze: spotkania bez deklaracji, bliskość bez obietnic, poranki bez pytań o
przyszłość. Teraz ta wygoda wydawała jej się pusta. Darek interesował się nią naprawdę, czekał, pytał i chciał wiedzieć, kiedy znów się zobaczą. Andreas natomiast pojawił się zaledwie na kwadrans, a mimo to pozostawił w jej pamięci własny głos, uśmiech i niepokojące wyobrażenie tego, co mogłoby się wydarzyć, gdyby zostali sam na sam.
Wieczorem wróciła do domu o rozsądnej porze. Helena przywitała ją żartobliwą uwagą, że córka tym razem pamiętała adres. W kuchni czekała zupa, a Basia prosiła o pomoc z matematyką. Mariola odpowiedziała, że wybrała chyba najgorszą osobę w całym domu. Z sąsiedniego pokoju rozległ się śmiech Marka, sprawcy tego pomysłu. Ta zwyczajna rodzinna krzątanina pozwoliła jej na chwilę odetchnąć.
Później, zamknięta w swoim pokoju, wymieniała wiadomości z Darkiem. Napisał, że miło spędził dzień, ale Andreasa nadal nie lubi. Nazwała go zazdrośnikiem. Przyznał, że może rzeczywiście nim jest. Paweł milczał, a Mariola po raz pierwszy nie miała ochoty sprawdzać, czy jest dostępny.
Wtedy telefon rozświetliła wiadomość z nieznanego numeru. Andreas przypominał, że propozycja wspólnej kawy pozostaje aktualna. Mariola przeczytała ją kilka razy. Odłożyła aparat, poszła do łazienki, przebrała się i dopiero po powrocie odpisała, że również jest zainteresowana. Zaproponował następny dzień po lekcjach. Zgodziła się. Gdy zgasiła światło, wiedziała już, że zwykła kawa nie będzie dla niej zwykłym spotkaniem.
Sen nie nadchodził. W ciemności wracały trzy imiona: Paweł, Darek, Andreas. Pierwszy należał do znanej przeszłości. Drugi budził w niej czułość i nieoczekiwane przywiązanie. Trzeci poruszał wyobraźnię. Mariola przypominała sobie jego ramiona, dłonie, spokojne spojrzenie i to, jak pozwolił jej odejść bez najmniejszej próby zatrzymania. W jej wyobrażeniu stał teraz blisko, tak blisko, że wystarczyłby jeden ruch, by skrócić dzielącą ich odległość.
Była niemal północ. Niepokój nie ustępował. Pragnęła dowiedzieć się, czy przy Andreasie poczuje to samo, kiedy zniknie szkolny dziedziniec, koleżanka i bezpieczny dystans. Chciała bliskości, a jednocześnie bała się, jak wiele może ona zmienić. Kiedy Darek zapytał wiadomością, czy myśli o nim, zawahała się. Odpisała, że trochę. Nie kłamała, lecz poczuła ukłucie winy: pierwszą twarzą, którą zobaczyła w wyobraźni, była twarz Andreasa.
Nie była z Darkiem w związku. Niczego sobie nie obiecali. A jednak nie chciała go zranić. Po północy otworzyła szafę i zaczęła wybierać ubranie na następny dzień, powtarzając sobie, że to przecież tylko kawa. Sama nie wierzyła w te słowa. Gdy nadeszła wiadomość od Andreasa z życzeniami dobrej nocy, uśmiechnęła się do rozświetlonego ekranu.
Nazajutrz lekcje dłużyły się niemiłosiernie. Mariola z trudem skupiała uwagę na nauczycielach. Gdy wreszcie wyszła ze szkoły, Andreas już czekał. Znów zaczęli od żartów o egzaminie, który rzekomo przed nim postawiła. W kawiarni usiedli przy małym stoliku. Kiedy pochylił się ku niej, poczuła zapach jego perfum. Między dwiema
filiżankami było nagle za dużo przestrzeni. Poprawiła włosy za uchem i zapragnęła, by dostrzegł jej zdenerwowanie, chociaż równocześnie bała się, że rzeczywiście je zobaczy.
Po kwadransie zrozumiała, że kawa niczego nie rozwiąże. Andreas pociągał ją jeszcze bardziej niż wczoraj. Słuchała jego głosu, śledziła uśmiech i coraz mniej uwagi poświęcała samym słowom. Wreszcie odstawiła filiżankę i przyznała, że nie przyszła tylko po to, żeby rozmawiać. Prawie nie spała poprzedniej nocy. Chciała zostać z nim sam na sam, sprawdzić, czy nadal będzie tak opanowany, gdy go pocałuje. Chciała bliskości dzisiaj, nie po tygodniu ostrożnego flirtu.
Andreas nie podchwycił jej niecierpliwości. Zapytał, czy jest pewna, i przypomniał, że nie muszą niczego przyspieszać. Nie mieli też miejsca, w którym mogliby pobyć sami. Wspomniał w końcu o samochodzie i spokojnym miejscu na skraju lasu, oddalonym o kwadrans drogi. Mariola parsknęła śmiechem, bo zabrzmiało to tak, jakby proponował wywiezienie jej do lasu. Zapewnił, że jeśli pomysł jej nie odpowiada, natychmiast z niego zrezygnują.
Poczuła pierwsze ukłucie niepewności. W nocnych marzeniach nie było parkingu, drogi ani lasu. Były tylko jego oczy i ciepło wyobrażonego dotyku. Zapytała, dokąd dokładnie pojadą i czy w każdej chwili będzie mogła wrócić. Andreas odpowiedział spokojnie. Ustalili, że telefon pozostanie przy niej, a żadna niespodzianka nie wchodzi w grę.
Przy samochodzie zawahała się ponownie. Uświadomiła sobie, jak słabo go zna. Andreas schował kluczyk i
zaproponował powrót do kawiarni. Jego opanowanie doprowadzało ją niemal do szaleństwa. Nie dawał jej pretekstu, by odpowiedzialność za decyzję przerzucić na niego. To ona musiała wybrać.
Zbliżyła się i poprosiła, by ją pocałował. Andreas zrobił krok w jej stronę, lecz kiedy zauważył jej napięcie, upewnił się, że naprawdę tego chce. Mariola sama pokonała ostatnie centymetry. Ich pierwszy pocałunek był delikatny, ciepły i krótki, bardziej pytający niż zachłanny. Poczuła gwałtowne bicie własnego serca. Gdy odsunęli się od siebie, uśmiechnęła się mimowolnie. Poprosiła o następny.
Tym razem położyła dłoń na jego ramieniu. Pod cienką tkaniną wyczuła ciepło ciała, a jego ręka lekko spoczęła na jej talii. Drugi pocałunek trwał dłużej. Przez chwilę zniknęły odgłosy ulicy, odległe samochody i wszelkie wątpliwości. Potem Mariola cofnęła się pierwsza.
I nagle przypomniała sobie Darka. Jego rękę splecioną z jej dłonią, nieśmiałość skrywaną pod żartami i własne wyznanie, że podoba jej się jego młodość. Nie chodziło już tylko o osiemnaście lat. Czekała na jego wiadomości, lubiła jego obecność, chciała poznawać go coraz lepiej. Właśnie dlatego obraz jego twarzy powrócił w najmniej oczekiwanym momencie.
Andreas zauważył zmianę. Mariola przyznała, że myśli o Darku i nie wie, czy powinna z nim jechać. Powiedziała, że nie są parą, a więc formalnie nie łamie żadnej obietnicy. Andreas nie próbował jej uspokajać wygodnymi słowami. Zapytał tylko, czy sama naprawdę w to wierzy. Ta uczciwość zabolała. Mariola wyznała, że boi się spojrzeć
następnego dnia Darkowi w oczy i poczuć, że coś nieodwracalnie się zmieniło.
Przy Pawle nie znała takich rozterek. Ich relacja od początku opierała się na jasnych, niewiążących zasadach. Z Darkiem było inaczej. Mógł się w niej zakochać. A ona, choć jeszcze nie umiała tego nazwać, również zaczynała traktować go poważniej. Andreas słuchał, nie próbując wygrać rywalizacji z nieobecnym chłopakiem.
Mariola przyznała, że przy Darku czuje się starsza i pewniejsza siebie, czasem umyślnie go prowokuje, by zobaczyć jego zakłopotanie. Przy Andreasie natomiast sama nie wiedziała, co się z nią dzieje. Wreszcie wróciła do drzwi samochodu. Zanim wsiądzie, chciała wyraźnie ustalić granice: zgadza się na wspólną jazdę i pocałunki, ale nie obiecuje niczego więcej. W każdej chwili może zmienić zdanie, poprosić o przerwę lub powrót. Andreas zapewnił ją, że uszanuje każdą z tych decyzji, a także sam zachowa prawo do zatrzymania się. Nie będą niczego zakładać za drugą osobę.
Kiedy wreszcie otworzyła drzwi, uderzyła ją zwyczajność wnętrza. Samochód w jej wyobraźni był znacznie przestronniejszy. Zażartowała z tego, a Andreas odpowiedział, że może spróbować go rozciągnąć. Roześmiała się, usiadła i zapięła pas, lecz jeszcze raz poprosiła, by zaczekał z uruchomieniem silnika.
Bała się, że rzeczywistość okaże się mniej piękna niż fantazja. Andreas odparł, że nie muszą odgrywać jej nocnych wyobrażeń. Mogą po prostu zobaczyć, co wydarzy się naprawdę. Jeśli będzie chciała tylko siedzieć -
posiedzą. Jeśli zechce się całować - będą się całować. Jeśli zapragnie wrócić - wrócą. A gdyby oboje chcieli większej bliskości, upewnią się ponownie, że to ich wspólna decyzja.
Mariola wypuściła powietrze z płuc. Tyle zasad dla jednej spontanicznej wyprawy, pomyślała, choć wiedziała, że wszystkie sprowadzają się do jednej: niczego nie zakładać z góry. Spojrzała przez przednią szybę. Darek nadal był obecny w jej myślach. Paweł należał już do czegoś znajomego i minionego. Andreas siedział tuż obok, prawdziwy, nie wymarzony.
Powiedziała w końcu, że jest pewna jednego: chce z nim pojechać. O wszystkim innym zdecyduje później. Andreas przyjął to bez zastrzeżeń i uruchomił silnik. Samochód powoli ruszył. Za szybami przesuwały się znajome ulice, a Mariola próbowała pogodzić trzy równie prawdziwe uczucia: ekscytację, niepokój i wyrzuty sumienia.
Nie przestała myśleć o Darku. Przeciwnie - po raz pierwszy zrozumiała, że zajmuje w jej sercu miejsce, którego nie może już zlekceważyć. Pamiętała też smak kawy, cierpliwe milczenie Andreasa i czułość jego pocałunków. Nie chciała traktować tej bliskości jak obietnicy, lecz jak możliwość. Jechała z nim nie dlatego, że pozbyła się wątpliwości, ale dlatego, że tym razem zamierzała sama zdecydować, co z nimi zrobić.
Darek miał pozostać w Krakowie jeszcze tylko kilka dni. Dla innych był to krótki odcinek czasu, ledwie przerwa między jednym tygodniem a następnym. Dla Marioli każda z tych godzin nabrała szczególnej wartości. Musiała je wykradać codzienności, ostrożnie układać między obowiązkami i strzec przed spojrzeniami ludzi, którzy znali ją jako żonę Andreasa i matkę jego dziecka.
Rankiem pochylała się nad łóżeczkiem, poprawiała kołderkę i wsłuchiwała się w spokojny oddech maleństwa. Później była córką Heleny, starszą siostrą Basi i kobietą, do której Andreas wracał po pracy. Dopiero wieczorem, kiedy dom cichł, odkrywała, jak często jej wzrok wędruje ku zegarowi. Godzina potrafiła wystarczyć na przygotowanie posiłku i uporządkowanie mieszkania, a jednocześnie wydawała się nieznośnie krótka, gdy myślała o spotkaniu z Darkiem.
Andreas niczego nie podejrzewał. Nie dlatego, że ich małżeństwo było puste. Przeciwnie. Wspólne życie zdążyło nabrać ciepłego, znajomego rytmu. Praca Andreasa, codzienne troski o dziecko, pomoc Heleny i niespodziewane wizyty jedenastoletniej Basi tworzyły świat, do którego Mariola należała całym sercem. Lubiła wieczory, gdy Andreas obejmował ją w kuchni, zmęczony, lecz uśmiechnięty, a ona na chwilę opierała policzek o jego ramię. Jego czułość była spokojna i pewna. Tym bardziej niepokoiło ją, że kilka dni urlopu Darka potrafiło wzburzyć wszystko, co uważała za uporządkowane.
Kolejne spotkanie przygotowała ostrożniej. Nie chciała zbyt często prosić matki o opiekę nad dzieckiem bez wyraźnego powodu. Helena ufała jej i rzadko zadawała pytania. To zaufanie miało swoją wagę. Mariola czuła ją szczególnie wtedy, gdy matka żegnała ją życzliwym uśmiechem, nie wiedząc, dokąd naprawdę idzie córka.
Darek czekał niedaleko salonu gier, lecz nie przed samym wejściem. Wybrał miejsce osłonięte od głównej ulicy. Mariola zauważyła to od razu i poczuła jednocześnie wdzięczność i smutek. Nawet ich powitania musiały teraz podlegać zasadom, których kiedyś nie znali.
Miał na sobie zwykłe ubranie, nie wojskowy mundur, w którym tak często wyobrażała go sobie podczas długiej rozłąki. W jego twarzy rozpoznawała chłopaka z osiedla, a jednak widziała też zmianę. Dwadzieścia lat, rok służby i doświadczenia, o których wiedziała tylko z telefonicznych rozmów, nadały jego ruchom większą pewność. Patrzył na nią dłużej niż dawniej, bez nerwowego odwracania wzroku. Mimo to, kiedy się zbliżyła, dostrzegła w nim tę samą uważność, która niegdyś tak mocno ją poruszała.
Jego spojrzenie zatrzymało się na obrączce. Mariola nie cofnęła dłoni. Nie chciała udawać, że małżeństwo jest jedynie przeszkodą, którą można przemilczeć. Kochała Andreasa, nie żałowała ślubu i nie zamierzała odbierać prawdziwości temu, co z nim zbudowała. Darek o tym wiedział. Wiedział również, że mimo wszystko przyszła właśnie do niego. W tym milczącym spotkaniu spojrzeń mieściło się więcej bólu niż w niejednej rozmowie.
Najpierw weszli do salonu gier. Mariola od roku oglądała jego oświetlone okna tylko z chodnika. Teraz znów znalazła się pośród migających automatów i znajomego stukotu flipperów. Zapach wnętrza, głosy młodych klientów i blask świateł przywołały wspomnienia sprzed rozstania. Darek rozmawiał z przyjacielem prowadzącym lokal, sprawdzał stan urządzeń, pytał o naprawy, wpływy i wydatki. Mówił też o zmianach, które chciał wprowadzić po zakończeniu służby.
Mariola przyglądała mu się z rosnącym podziwem. Przez długi czas zestawiała jego niepewną przyszłość z uporządkowanym życiem Andreasa. Tymczasem Darek już wcześniej pomyślał o tym, by nie utracić własnego interesu. Nie miał jeszcze wszystkiego, czego oczekiwano od dorosłego mężczyzny, ale posiadał miejsce, do którego zamierzał wrócić, i plan, nad którym pracował. Jego dojrzewanie przebiegało inaczej, niż sobie wyobrażała. Nie czyniło go podobnym do Andreasa. Czyniło go coraz bardziej sobą.
Kiedy wyszli, ruszyli przed siebie bez pośpiechu. Powietrze było chłodne. Mariola zerknęła na zegarek i pomyślała, że powinna już wracać. Zamiast tego dopasowała krok do Darka. Rozmowy telefoniczne pozwalały im słyszeć swoje głosy, ale nie potrafiły zastąpić prostych rzeczy: bliskości ramienia, krótkiego uśmiechu, spojrzenia, którym odpowiadał na jej niewypowiedziane myśli.
Ich dłonie zetknęły się przypadkiem. Darek nie pochwycił jej od razu. Zaczekał, pozostawiając decyzję Marioli. Dopiero ona wsunęła palce między jego palce.
Znajome ciepło obudziło w niej łagodny dreszcz. Było w tym geście coś z powrotu do domu, choć dobrze wiedziała, że jej prawdziwy dom znajdował się gdzie indziej. Nie mogła cofnąć minionego roku. Mogła jedynie przyznać przed sobą, że rozłąka nie odebrała jej pragnienia bliskości z Darkiem.
Zatrzymali się w cichej bocznej uliczce. Darek stanął naprzeciwko niej, a Mariola przez chwilę wpatrywała się w jego twarz, jakby chciała zachować każdy szczegół. Uniosła rękę i przesunęła opuszkami palców po jego policzku. Odpowiedział ledwie zauważalnym ruchem, pochylając się ku jej dłoni. Ten drobiazg wystarczył, by serce zabiło jej szybciej. Pocałowała go pierwsza.
Pocałunek był delikatny, pełen tęsknoty i ostrożności. Kiedy objął ją w talii, przysunęła się bliżej, lecz nie pozwoliła, by chwila odebrała jej rozsądek. Czuła pod palcami materiał jego kurtki, ciepło oddechu na policzku i tę niezwykłą, niemal bolesną radość z odnalezionej bliskości. Pocałowali się ponownie, wolniej, bez pośpiechu. Mariola przymknęła oczy. Przez moment pragnęła jedynie stać w jego ramionach, nie odpowiadać na żadne pytania i nie myśleć o godzinie powrotu.
Gdy w końcu odsunęła twarz, nie przestała trzymać go za rękę. Wiedziała jednak, że nie może sprowadzić ich spotkań do pocałunków. Chciała poznać mężczyznę, którym Darek się stawał. Usłyszeć o jego planach, lękach i marzeniach, o sprawach, których nie dało się zmieścić w krótkich nocnych rozmowach. Pragnęła, by umieli być razem także w ciszy, gdy namiętność ustępowała miejsca zwyczajnej obecności.
Wyznała mu swój niepokój. Bała się nie tylko tego, że Andreas odkryje prawdę. Coraz częściej myślała o chwili, kiedy Darek wróci na stałe. Wtedy ich uczucia przestaną być oddzielone setkami kilometrów, a oczekiwania mogą stać się silniejsze od ostrożności. Darek słuchał, nie przerywając. Nie domagał się obietnic, których nie mogła złożyć. Jego spokój przyniósł jej ulgę, ale i smutek. Łatwiej byłoby odmówić komuś, kto stawiał żądania. Trudniej odejść od człowieka, który pozostawiał jej wolność.
Następnego dnia spotkali się przypadkiem. Mariola wracała od Heleny z wózkiem, kiedy Darek pojawił się na chodniku. Zatrzymał się i pochylił, by zobaczyć dziecko. Mariola natychmiast zrozumiała, czego szukał w drobnej twarzyczce. Ona sama od miesięcy próbowała odczytać z niej odpowiedź na pytanie, którego nie potrafiła rozstrzygnąć.
Czasem dostrzegała podobieństwo do Andreasa w kształcie czoła albo spojrzeniu. Innym razem jakiś ulotny grymas przywodził jej na myśl Darka. Wiedziała, że to nie dowód. Niemowlę zmieniało się z tygodnia na tydzień, a pragnienie pewności mogło sprawić, że człowiek zobaczyłby podobieństwo wszędzie. Mimo to nie umiała całkiem powstrzymać tych porównań.
Darek powiedział cicho, że dziecko jest piękne. Nie dodał nic więcej. Mariola dotknęła przelotnie jego dłoni, wdzięczna za powściągliwość, choć jednocześnie zabolało ją wszystko, czego nie mogli sobie powiedzieć. Nie znali odpowiedzi na najważniejsze pytanie. Po chwili pożegnali się, zanim ich spotkanie przyciągnęło czyjąś uwagę.
Wieczorem Mariola zastała Andreasa w fotelu. Trzymał śpiące dziecko tak ostrożnie, jakby najmniejszy ruch mógł zakłócić jego sen. Przyglądała mu się z progu. W jego twarzy widziała skupienie i czułość, które poznała dopiero po narodzinach maleństwa. Wstawał nocami, troszczył się, planował, dzielił z nią zmęczenie. Ojcostwo wyrażało się w jego codziennych czynach, nie w przypuszczeniach.
Poczuła miłość, a zaraz po niej znajomy ciężar winy. Bez względu na to, co mogłaby kiedyś wykazać biologiczna prawda, Andreas był ojcem tego dziecka w ich wspólnym życiu. Dawał mu bezpieczeństwo i obecność. Mariola nie chciała, aby jej niepewność zniszczyła rodzinę. Postanowiła przestać szukać wskazówek w każdym rysie małej twarzy. Dziecko miało dom. Ten dom był prawdziwy.
Usiadła obok męża. Andreas uśmiechnął się do niej, a ona odwzajemniła uśmiech i delikatnie pogładziła maleństwo po głowie. W tamtej chwili nie chciała być nigdzie indziej. I właśnie ta pewność, równie silna jak tęsknota za Darkiem, czyniła jej życie tak trudnym do zrozumienia.
Ostatnia noc urlopu nadeszła zbyt szybko. Andreas pracował na nocnej zmianie, dziecko spało, a mieszkanie pogrążyło się w ciszy. Kiedy zadzwonił telefon, Mariola od razu wiedziała, kto jest po drugiej stronie. Następnego dnia Darek miał znów wyruszyć na północ. Próbowała nie liczyć pozostałych godzin, lecz pamiętała je z bolesną dokładnością.
W jego głosie słyszała zmęczenie i pragnienie jeszcze jednego spotkania. Powinna była odmówić. Zamiast tego
umówili się w miejscu oddalonym od osiedlowych okien. Zanim wyszła, upewniła się, że dziecko ma zapewnioną opiekę. Macierzyństwo nie pozwalało jej już znikać bez namysłu, jak wtedy, gdy była tylko młodą kobietą zakochaną w chłopaku z sąsiedztwa.
Spotkali się z dala od bloków. Darek objął ją mocno, a Mariola oparła czoło na jego ramieniu. Przez dłuższą chwilę milczeli. Później podniosła głowę i pocałowała go, czule, z tą szczególną powolnością, którą przynosi świadomość zbliżającego się pożegnania. Jego dłonie spoczywały na jej plecach, a ona wsłuchiwała się w rytm jego oddechu. Nie potrzebowała niczego więcej, by poczuć, jak bardzo będzie jej go brakowało.