Czerwony śliski pałac - Ieva Toleikyte

NOWY EU­RO­PEJ­SKI KA­NON LI­TE­RACKI

HAŁYNA KRUK Kto­kol­wiek, tylko nie ja(prze­kład Boh­dan Za­dura)

MAREK VADAS Ucieczka(prze­kład We­ro­nika Go­gola)

NAJAT EL HACHMI Ostatni pa­triar­cha(prze­kład Anna Sa­wicka)

ALEŠ ŠTE­GER Księga rze­czy(prze­kład Mi­łosz Bie­drzycki)

CLAU­DIU KOMAR­TIN ko­balt(prze­kład Ja­kub Korn­hau­ser)

MAJA URBAN Sta­tua wol­no­ści(Mi­łosz Wa­li­gór­ski)

BÉREN­G?RE COUR­NUT Z ka­mie­nia i ko­ści(Hanna Igal­son-Ty­giel­ska)

FRÍ?A ÍSBERG Świerzb(Ja­cek Go­dek)

MARIA NAVARRO SKA­RAN­GER Emily fo­re­ver(Ka­ro­lina Droz­dow­ska)

BENE­DEK TOTTH SKA­RAN­GER Trupi bieg(Elż­bieta So­bo­lew­ska)

JAN ŠKROB Real(Zo­fia Bał­dyga)

RAD­MILA PETRO­VIĆ Moja mama wie, co się wy­pra­wia w mia­stach(Alek­san­dra Woj­ta­szek)

MAT­TEO BUSSOLA Viola i Nie­bie­ski(Ka­ta­rzyna Skór­ska)

CHAR­LOTTE VAN DEN BRO­ECK Roz­cierki z ziemi(Olga Ni­zio­łek)

RUMENA BUŽA­RO­VSKA Mój pan mąż(Do­rota Jo­vanka Ćir­lić)

IEVA TOLE­IKYT? Czer­wony śli­ski pa­łac(Do­mi­nika Ja­giełka)

Cena prze­trwa­nia

"parki ob­myte my­dłem si­nego bzu"

je­dyny wers ze wszyst­kich szkol­nych wier­szy

który jesz­cze pa­mię­tam, wię­cej nic

pi­sy­wa­łam wtedy dużo, nu­me­ro­wa­łam wier­sze

z biu­ro­kra­tyczną sa­tys­fak­cją go­blina

wa­ży­łam i su­mo­wa­łam -

jak worki ze zło­tem

pu­bli­ko­wa­łam po­twor­nie dużo

nie wiem, co my­śleli re­dak­to­rzy, dla­czego mnie dru­ko­wali

w końcu na­wet mnie sa­mej po kilku ty­go­dniach ro­biło się wstyd

by­łam nie­przy­zwo­icie ła­koma, roz­pacz­li­wie po­trze­bo­wa­łam

cie­ka­wych zna­jo­mo­ści, po­chwały, roz­głosu

lu­bi­łam flir­to­wać

na­pi­sa­łam ich po­nad setkę, a przy­po­mi­nam so­bie tylko je­den wers

wszystko inne wy­lą­do­wało w czar­nej dziu­rze

awa­ria kom­pu­tera

bu­dzi on we mnie nie­mal an­tro­po­lo­giczne za­in­te­re­so­wa­nie

kim był ten czło­wiek? co go mar­twiło?

co wie­dział o świe­cie, jego wiel­ko­ści i wła­ści­wo­ściach?

"parki ob­myte my­dłem si­nego bzu"

taka ska­mie­lina z 2007

cza­sem my­ślę, że w niej utrwa­lona jest

moja istota

ta na­iwna ro­man­tyka, zmysł es­te­tyczny

mo­menty za­po­mnie­nia (o so­bie i o in­nych)

taka ro­man­tyka, w któ­rej, prawdę mó­wiąc, waż­niej­sze są

związki z przy­rodą

niż z (u)ro­jo­nym part­ne­rem

(wą­tek mi­ło­sny to tylko tło dla po­dmu­chu wia­tru

dla chrzę­stu żwiru, dla wil­got­nej ziemi w chłodny po­ra­nek

dla tych si­nych fal o za­pa­chu bzu)

ro­man­tyka, któ­rej na­iw­ność

może się wyda bez­względna, zło­śliwa i pod­stępna:

je­den szty­let, dwie dło­nie o dłu­gich pal­cach, ty­siące bły­śnięć

czy ten czło­wiek to ja?