Dziewczyna, która się nie boi

Idąc do szkoły po pokrytych śniegiem kocich łbach, Karou nie miała żadnych złych przeczuć. Wydawało się, że to poniedziałek jak każdy inny. Poniedziałkowy do szpiku kości i tak samo styczniowy. Było zimno i ciemno - zimą, w tym martwym czasie, słońce wstawało dopiero po ósmej, ale i tak było cudownie. Padający śnieg i wczesna godzina sprawiały, że Praga wyglądała jak miasto ze snu albo zdjęcia - ferrotypu - srebrzysta i zamglona.

Nad brzegiem rzeki przejeżdżały z rykiem autobusy i tramwaje, osadzając dzień w realiach XXI wieku, ale te ustronniejsze zakątki spokojnie mogłyby się odnaleźć w przeszłości. Śnieg, bruk i nierzeczywiste światło, kroki Karou i pióropusz pary unoszący się nad jej kubkiem z kawą, a ona sama zatopiona w przyziemnych myślach o szkole i swoich misjach. Tylko od czasu do czasu zagryzała policzek, gdy odzywało się boleśnie złamane serce, jak to złamane serca mają w zwyczaju, ale odganiała te myśli, gotowa o nich zapomnieć.

W jednej ręce trzymała kubek, a drugą zbierała poły płaszcza. Teczkę na rysunki miała przewieszoną przez ramię, a włosy, rozpuszczone, długie, w kolorze pawiego turkusu, pokryte były warstewką śniegu.

Zwykły dzień.

Aż tu nagle!

Warkot, tupot kroków i znienacka chwyt zza pleców. Została przyciśnięta do męskiej klatki piersiowej, odsunięto jej szalik i poczuła na szyi zęby - zęby.

Ugryzienie.

Jej napastnik ją gryzł.

Zirytowana usiłowała się wyrwać, nie wylewając przy tym kawy, ale trochę i tak rozchlapało się na brudny śnieg.

- Chryste, Kaz, odwal się - warknęła i odwróciła się, żeby stanąć oko w oko z byłym chłopakiem. Światło latarni miękko układało się na jego pięknej twarzy. Głupiej pięknej twarzy, pomyślała, odpychając go. Co za głupia twarz.

- Skąd wiedziałaś, że to ja? - zapytał.

- To zawsze ty. I nigdy ci się nie udaje.

Kazimir z zaangażowaniem godnym lepszej sprawy niespodziewanie wyskakiwał na Karou z różnych kryjówek i nie mógł znieść, że nie udawało mu się zrobić na niej najmniejszego wrażenia.

- Dziewczyna, która się nie boi - narzekał i robił minę, której, jak sądził, nie można się oprzeć. I do niedawna tak właśnie było. Wcześniej musiałaby się wspiąć na palce i polizać jego wydętą, nadąsaną dolną wargę, lizać ją powoli, a potem złapać między zęby i drażnić się z nim, zanim zatopiłaby się w pocałunku, rozpłynęła w nim jak zostawiony na słońcu miód.

Ale to już przeszłość.

- A może wcale nie jesteś straszny? - powiedziała i odeszła.

Kaz dogonił ją i szedł obok, z rękami w kieszeniach.

- Właśnie, że jestem straszny. A warczenie? A ugryzienie? Każdy normalny człowiek dostałby zawału. Tylko nie ty, w żyłach masz lód zamiast krwi.

A kiedy go zignorowała, dodał:

- Josef i ja zaczynamy nowy projekt. Wampiryczne wycieczki po Starówce. Turyści będą zachwyceni.

Będą, pomyślała Karou. Dobrze płacili za wyprawy z duchami Kaza. Prowadził ich nocą przez plątaninę praskich uliczek, zatrzymując się w miejscach, w których dokonano morderstw, a zza drzwi budynków wypadały duchy, które wywoływały wrzaski przerażenia. Kilka razy sama wystąpiła w roli ducha: trzymała wysoko w dłoniach zakrwawioną głowę i zawodziła, a krzyk turystów stopniowo przechodził w śmiech. To było zabawne.

Kaz też był zabawny. Do czasu.

- Powodzenia - powiedziała bezbarwnym głosem i dalej szła przed siebie.

- Mogłabyś się przydać - powiedział.

- Nie.

- Mogłabyś zagrać seksowną wampirzycę...

- Nie.

- Kusić mężcz...

- Nie.

- Włożyłabyś swoją pelerynę...

Karou się najeżyła.

Kaz dalej się przymilał:

- Ciągle ją masz, prawda, kotku? W życiu nie widziałem nic piękniejszego, czarny jedwab na twojej białej skórze...

- Zamknij się - syknęła i zatrzymała się na środku placu Maltańskiego. Boże, pomyślała, jaka byłam głupia, żeby zakochać się w tym ślicznym aktorze ulicznym, przebierać się dla niego i fundować mu takie wspomnienia? Bezdenna głupota.

Głupota samotnej dziewczyny.

Kaz podniósł rękę, żeby strząsnąć z jej rzęs płatki śniegu.

- Dotknij mnie, a będziesz miał kawę na twarzy - powiedziała.

Opuścił dłoń.

- Prrr, moja dzika Karou! Kiedy przestaniesz się na mnie wyżywać? Przecież powiedziałem, że mi przykro.

- Więc niech dalej będzie ci przykro. Tylko gdzie indziej.

Rozmawiali po czesku, a jej nabyty akcent ani trochę nie różnił się od jego, ojczystego.

Westchnął, zirytowany, że Karou wciąż odrzucała przeprosiny. Jego scenariusz tego nie przewidywał.

- No chodź - wymruczał. Jego głos był jednocześnie ochrypły i miękki, jak u muzyka bluesowego: mieszanka żwiru i jedwabiu. - Mieliśmy być razem, ty i ja.

Mieliśmy. Teraz Karou łudziła się, że jeśli miała być dla kogokolwiek, nie był to Kaz. Popatrzyła na niego, na pięknego Kazimira, którego uśmiech działał jak rozkaz i przyklejał ją do jego boku. Wydawało jej się, że to najszczęśliwsze miejsce na świecie, że kolory są tam żywsze, a doznania intensywniejsze. Później odkryła, że to również miejsce tłumnie uczęszczane przez inne dziewczyny, kiedy jej nie było w pobliżu.

- Niech Svetla zostanie twoją kusicielską wampirzycą - powiedziała. - Rolę kusicielki ma już przećwiczoną.

Wyglądał na przerażonego.

- Nie chcę jej. Chcę ciebie.

- Niestety, ja nie wchodzę w rachubę.

- Nie mów tak - poprosił i wyciągnął rękę.

Odepchnęła ją, ale w sercu poczuła ukłucie, mimo starań, by tak się nie stało. Nie warto, wmawiała sobie. Ani trochę.

- Zdajesz sobie sprawę, że to już zakrawa na prześladowanie?

- Nie prześladuję cię. Tak się składa, że też idę w tę stronę.

- Jasne - rzuciła Karou.

Byli już bardzo blisko wejścia do jej szkoły. Czeska Akademia Sztuk była prywatnym liceum mieszczącym się w różowym barokowym pałacyku, słynącym z tego, że podczas wojny dwóch czeskich powstańców poderżnęło tam gardło gestapowcowi i wypisało jego krwią słowo "wolność". Bohaterski przejaw oporu, zanim zostali złapani i nabici na ostrą bramę. Ale Kaz nie był uczniem. Miał dwadzieścia lat, był trochę starszy od Karou i nigdy wcześniej nie widziała go na nogach przed południem.

- Właściwie, dlaczego nie śpisz?

- Mam nową pracę - odrzekł. - Zaczyna się rano.

- Co? Urządzasz poranne wycieczki wampiryczne?

- Nie. To coś innego. Wymaga porannego obnażenia - zachichotał. Upajał się tajemnicą. Ponad wszystko chciał, żeby zapytała o szczegóły.

Nie miała zamiaru. Obojętnie powiedziała:

- W takim razie powodzenia - a potem odeszła.

Kaz zawołał za nią:

- Nie chcesz wiedzieć, co to takiego? - W jego głosie wciąż brzmiał uśmiech. Słyszała go wyraźnie.

- Nie obchodzi mnie to - zawołała przez ramię i minęła bramę.

A powinna była zapytać.