KOŚCIÓŁ

Nie ma wątpliwości, że należy zacząć od przyjrzenia się Kościołowi, który Bóg dał ludziom przez swojego Syna, a naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Kościół ten jest Ciałem Chrystusa.

Według niektórych Kościół został założony w dniu Pięćdziesiątnicy, kiedy to Duch Święty zstąpił na apostołów. Jednak z racji tego, że Kościół jest Ciałem Chrystusa, z pewnością ma on swój początek w Jego przyjściu na świat.

W tej świętej chwili ludzkość dzięki Bożej łasce mogła ujrzeć pełnię Jego miłości. Wówczas też człowiekowi została wskazana droga życia, którą należy pójść, aby dotrzeć do nieba.

Również wtedy w postaci cierpiącej Maryi, Matki Jezusa, ludzie zobaczyli, że także zostaną wezwani do cierpienia, jeśli chcą, by Chrystus w nich żył. Maryja jest znakiem cierpiącego i ofiarnego Kościoła, który Pan dał ludzkości w samym sobie. Maryja okazała całkowite posłuszeństwo woli Boga, zgodziła się na wszystko, o co Ją poprosił, i zniosła to, co było konieczne, by w Jej życiu dokonała się Boża wola.

To wzór do naśladowania dla wszystkich, którzy naprawdę chcą, by Bóg królował w ich życiu. Podążając za tym znakiem, ludzie mogą sprawić, że będzie w nich żył Jezus Chrystus - tak jak Syn Boży żył w łonie Maryi w czasie ciąży - i mogą się w Nim zjednoczyć. Bóg posłuży się cierpieniem i poświęceniem, jakie ludzie muszą znieść dla Jego miłości, by zbudować swój Kościół, dotrzeć do grzeszników i nawrócić ich. W ramach tego dzieła ludzie są również wezwani do posłuszeństwa woli Bożej - w przeciwnym razie to, co zbudują, nie będzie Boskie, lecz ludzkie.

Później, gdy nasz Pan zaczął swoją działalność publiczną, widziano, jak zstąpił na Niego Duch Święty. W ten sposób Chrystus, który jest Głową Kościoła ("I On jest Głową Ciała - Kościoła" - Kol 1, 18)2, a Kościół - Jego Ciałem, pokazywał, że wszystko, co dokonuje się w Nim, przez Niego i z Nim, dokonuje się w Duchu Świętym, przez Ducha i z Duchem, który stanowi z Nim jedność. Tak oto nasz Pan, Jezus Chrystus, będąc Kościołem, którego my mamy być częścią, częścią Jego Ciała ("Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi [Jego] członkami" - 1 Kor 12, 27), przypomina ludziom, że to Duch Święty napełnia Kościół i prowadzi go ("[...] On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy" - J 16, 13).

Wszelkie działania w Kościele ludzie powinni podejmować w Duchu Bożym, a nie w duchu tego świata. Wszyscy, będąc częścią Ciała Chrystusa, dzięki mocy Jego Ducha powinni czuć pragnienie stania się jak On we wszystkim i we wszystkim być Mu posłuszni. Jak Pan jest jednością z Ojcem i Duchem Świętym, tak wszyscy są wezwani do zjednoczenia się w Nim, aby poprzez Niego mogli doświadczyć jedności z Bogiem oraz nawiązać z Nim bliską więź, której Bóg dla wszystkich pragnie. O to właśnie modlił się nasz Pan ("aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno [...]" - J 17, 21).

Dziś jednak istnieje wiele Kościołów chrześcijańskich, których wierni często walczą ze sobą, oskarżają, potępiają i odrzucają siebie nawzajem. Nie widzą, że w ten sposób przestają stanowić jedność w Chrystusie, ale stają się podzieleni, zgodnie z tym, co podpowiada im doczesny świat oraz ludzka pycha.

Kościół, który nasz Pan dał swojemu ludowi, z Jego woli miał stanowić w Nim jedność ("[...] nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz" - J 10, 16). Bóg potwierdził to swym słowem przez św. Pawła ("Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest" - Ef 4, 4-5).

STRUKTURA KOŚCIOŁA

Jak więc doszło do tego, że w imię naszego Pana istnieje wiele Kościołów, choć nie tego On chciał? Należy przyjrzeć się temu, jak Pan zbudował Kościół i jak prosi nas, abyśmy żyli w posłuszeństwie w Jego Kościele, za którym stoi Boży autorytet.

Nasz Pan w swojej Boskiej mądrości i miłości, znacznie przewyższającej wszelką inną mądrość oraz miłość i będącej jej źródłem, wybrał apostołów, na których wzniósł swój Kościół ("zbudowani na fundamencie apostołów i proroków [...]" - Ef 2, 20; "Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał" - J 15, 16).

Jego Kościół jest więc Kościołem apostolskim - danym przez Chrystusa wszystkim ludziom za pośrednictwem apostołów. Nasz Pan wyznaczył ich do kontynuowania Jego misji miłości ("Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam" - J 20, 21), budowania Jego Ciała pełnego miłości - Jego Kościoła dla wszystkich ludzi, aby się stali jednym w Jego miłości, Jego Kościele i królestwie.

Pan w swojej Boskiej mądrości wybrał spośród apostołów św. Piotra, by przewodził temu Kościołowi. Piotr był daną od Boga skałą, na której został zbudowany Kościół ("Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Opoka] i na tej opoce zbuduję Kościół mój [...]" - Mt 16, 18), był namaszczonym przez Boga i zaakceptowanym przez apostołów przywódcą, wyznaczonym do umacniania w wierze swoich braci ("Ty ze swej strony utwierdzaj twoich braci" - Łk 22, 32). Nasz Pan, Jezus Chrystus, powiedział wszystkim, że owczarni będzie przewodził jeden pasterz ("[...] nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz" - J 10, 16), zatem wybierając Piotra jako skałę, na której wzniesie Kościół, i przewodnika umacniającego wiarę, Pan oznajmił wszem wobec: oto pasterz, którego wybrałem ("Rzekł do niego Jezus: Paś owce moje" - J 21, 17).

W ten sposób Bóg ustanowił hierarchiczną strukturę swojego Kościoła: św. Piotr został jego zwierzchnikiem, zaś apostołowie - współbracia Piotra - sami także zostali pasterzami, choć jednocześnie to on ich prowadził, umacniał i karmił. Święty Paweł w Liście do Efezjan wspomniał o hierarchii w Kościele ("On też ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami" - Ef 4, 11), w Liście do Tymoteusza zaś przedstawił rolę biskupów, kapłanów i diakonów ("[...] jeśli ktoś dąży do biskupstwa, pragnie dobrego zadania" - 1 Tm 3, 1; "Diakonami tak samo winni być ludzie godni [...]" - 1 Tm 3, 8; "Prezbiterzy, którzy dobrze przewodniczą, niech będą uważani za godnych podwójnej czci, a najbardziej ci, którzy trudzą się głoszeniem słowa i nauczaniem" - 1 Tm 5, 17). List do Tytusa natomiast zawiera polecenie, aby biskupi wyświęcali kapłanów ("[...] byś [...] ustanowił w każdym mieście prezbiterów" - Tt 1, 5).

Bóg dał ludziom taki Kościół, ponieważ zna ich słabości i wie, że pycha sprowadzi ich na manowce, jeśli nie zostaną właściwie pokierowani. Ustanowił więc strukturę pełną miłości, wiary i nadziei, którą jest Jego święty i apostolski Kościół - on ma prowadzić ludzkość do wiecznego i wspaniałego królestwa Bożego w niebie ("W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię" - Ef 2, 21).