Prolog

Kwiecień 2025 roku

Był chłodny kwietniowy poranek, słońce wpadało do środka przez wąskie szczeliny żaluzji, rysując na podłodze cienkie pasma światła. Ewa nerwowo rozejrzała się po gabinecie szefowej. Ciężkie regały wypełnione segregatorami, zapach świeżo zaparzonej kawy i wzorowy porządek na biurku - wszystko wyglądało jak zwykle, a jednak... Czuła, że coś niepokojącego wisiało w powietrzu.

Wiedziała, że nie trafiła tu po awans, podwyżkę czy choćby pochwałę. Szefowa, Agata Szymczak, siedziała na obrotowym fotelu z dłońmi splecionymi na blacie. Nie od razu zaprosiła Ewę, by zajęła miejsce. Patrzyła na nią w milczeniu, z wyrazem twarzy, który Ewie skojarzył się z miną lekarza na chwilę przed ogłoszeniem fatalnej diagnozy.

- Usiądź - odezwała się w końcu Agata, wskazując gestem miejsce naprzeciw siebie.

Ewa opadła na krzesło, które lekko zaskrzypiało pod jej ciężarem. Przyciągnęła do siebie torbę, w której miała notes, dyktafon i napoczętą paczkę papierosów, co stanowiło żelazny zestaw ratunkowy w jej zawodzie. Od razu poczuła się pewniej, wiedząc, że był pod ręką, choć palenie rzuciła dawno temu.

- Wiesz, że cenię twoje zaangażowanie, twoje dziennikarskie zacięcie - zaczęła Agata, ale zawiesiła głos. - Jednak czasem lepiej wiedzieć, kiedy odpuścić.

Ewa milczała, bo w zasadzie nie miała pomysłu, co odpowiedzieć. Tylko serce zaczęło jej bić szybciej.

- Tym razem przesadziłaś - stwierdziła szefowa.

- W czym? - Ewa gorączkowo robiła w myślach przegląd swoich artykułów, które ostatnio ujrzały światło dzienne.

- Ten tekst o Mirosławie Gronowskim...

- Przecież napisałam prawdę. Nie było w nim żadnego naciągania. - Na wszystko miała dowody, ulżyło jej. Tu rzeczywiście nie mogło być żadnych wątpliwości.

- Są sprawy, w których rzetelność nie chroni. - Agata popatrzyła na nią poważnie. - Ten człowiek nie działa sam. Jego firma budowlana to fasada. Za nią stoją ludzie, których nie zobaczysz w żadnym rejestrze. Wiesz, jak on rozwiązuje problemy?

Ewa milczała, przedłużając gęstniejącą w gabinecie ciszę. Czekała na dalsze słowa jak na wyrok.

- Słuchaj uważnie - ciągnęła Agata. - Dostaliśmy "sugestię" z góry. Chcą, żebyś zniknęła z miasta. Na jakiś czas. Ja spróbuję to wszystko wyciszyć, ale nie obiecuję, że się uda. Od teraz masz urlop. Sprawdzałam, zostało ci jeszcze sporo zaległego. A potem... Możesz pracować zdalnie...

- Zdalnie? Ale skąd?

- Nie wiem. Byle nie w tym mieście.

- O czym mogę pisać z dala od miasta? Przecież pracuję w tygodniku regionalnym! - podniosła głos, bo emocje zaczynały w niej brać górę.

- Posłuchaj, Ewa. Z ostrzeżeniami od ludzi tego typu się nie dyskutuje. A dostaliśmy takie. Nie mam zamiaru się podkładać.

Ewa westchnęła. Czuła, że nie przekona szefowej. Będzie musiała wyjechać. Tylko gdzie? Miała pustkę w głowie. W ogóle nie lubiła opuszczać miasta, nie potrafiła żyć bez pracy. Rzadko korzystała z urlopu. Zdarzało jej się pracować nawet w dniach wolnych.

- A jakieś tematy ci znajdziemy, lekkie... Musisz zejść z linii ognia.

Agata zasugerowała jej, że mogłaby napisać serię felietonów o małych pasjach mieszkańców regionu. Na pewno znajdzie się lokalny pszczelarz, malarka czy kolekcjoner antyków, którzy chcieliby podzielić się swoją historią. W mieście i jego okolicach nie brakowało interesujących ludzi. Może też opisać trasy rowerowe, spacerowe, spływy kajakowe w regionie. Na wakacje będzie jak znalazł.

Ewa z trwogą pomyślała, że do wakacji zostało jeszcze ponad dwa miesiące. Tak długo ma przebywać na wygnaniu?

- Musisz zniknąć od dziś do odwołania - zakończyła Agata, nie dając jej możliwości dalszej dyskusji.

Dziewczyna opuściła gabinet szefowej z pustką w głowie. Dotknęła swojej torby, próbując w niej znaleźć oparcie. Podeszła do biurka. Zgarnęła notatki, ulubiony długopis i po prostu wyszła z redakcji. Na szczęście nikt o nic nie pytał. Zresztą można było pomyśleć, że po prostu rusza w teren.

Część pierwsza

Początek nici

Maj 2025 roku

Zjechała z głównej drogi w boczną i poczuła się jak w dzieciństwie, kiedy często podróżowała z rodzicami takimi trasami. Po obu stronach jezdni rosły wysokie drzewa, tworząc nad nią zielony tunel. Majowe słońce przenikało przez liście, rzucając na asfalt mozaikę ruchomych cieni. Odetchnęła głębiej. Od tak dawna nie wyjeżdżała poza miasto. Ostatnio to było chyba na początku studiów. Szybko policzyła, że na trzecim roku już pracowała i od tamtej pory w zasadzie nie wyściubiła nosa poza Łódź. Teraz, kiedy mijane krajobrazy budziły w niej zachwyt i wypełniało ją uczucie niczym nieskrępowanej wolności, żałowała, że tak wiele ją ominęło. Jednak myśl o tym, dlaczego właściwie znalazła się na tej drodze, wracała uparcie i nie dawała o sobie zapomnieć. Ta trasa, choć piękna, była teraz nie tyle wyborem, co koniecznością.

Jak długo będzie musiała przebywać z dala od miasta? Kiedy wróci do pracy? A może w ogóle już do niej nie wróci, a przymusowy urlop to wstęp do zwolnienia? Przecież Agata nie była pewna, czy uda jej się wyciszyć sprawę. Ewa nie miała wątpliwości, że w starciu z grubymi rybami ona była na straconej pozycji.

Nawigacja pokazywała, że za dwadzieścia minut będzie na miejscu. Mimowolnie przeszedł ją dreszczyk ekscytacji. Nie bała się. Przecież to ona była dziewczyną z wielkiego miasta, a jechała do małej miejscowości. To ona tu była górą.

Kiedy pięć dni temu wychodziła z redakcji, miała pustkę w głowie i żadnego pomysłu, co dalej. Pojechała od razu do rodziców. W trudnych sytuacjach to właśnie do nich biegła po pomoc. Była ich ukochaną jedynaczką. I choć nie akceptowali niektórych jej wyborów życiowych, zawsze byli gotowi ją wesprzeć.

- Co się stało? - zaniepokoiła się mama, gdy zobaczyła córkę w drzwiach.

- A to musi się coś stać, bym odwiedziła rodziców? - odparła z udawaną pretensją.

Mama spojrzała wymownie na zegarek. Dochodziła jedenasta, do tego był środek tygodnia. No tak, Ewa zawsze o tej porze była w pracy. Do rodziców zaglądała najczęściej w weekendy. Jej wizyta mogła mamę zaskoczyć.

Kiedy usiadły w salonie, Ewa pomiędzy kolejnymi łykami kawy zrelacjonowała rozmowę z szefową.

- I co teraz zrobisz? - Mama popatrzyła na nią z troską.

- Może wyjadę, wynajmę gdzieś pokój w hotelu...

- Gdzie?

- Nie wiem - powiedziała zgodnie z prawdą, wzruszając ramionami. Nie miała zbyt dużego doświadczenia w organizowaniu urlopu. Właściwie żadnego. A przymusowe dni wolne w ogóle nie skłaniały do robienia planów.

- Wakacje ci się należą. Ty, dziecko, nigdy nie odpoczywasz, więc poniekąd możesz być wdzięczna szefowej, że cię do tego zmusiła.

- Mamo, przecież wiesz, że kocham swoją pracę. - Ewa nie łudziła się, że matka ją zrozumie. W końcu z wyboru nie pracowała zawodowo i poświęciła się opiece nad domem, a centrum jej życia zawsze stanowili mąż i córka.

- Wiem. I wiem też, że człowiekowi jest potrzebny czasami odpoczynek, by zaczął dostrzegać, co jest naprawdę w życiu ważne.

- A ja niby tego nie widzę?! - oburzyła się.

Mama nic jej na to nie odpowiedziała, tylko podniosła do ust kubek z kawą i zrobiła kilka łyków, milcząc przy tym wymownie. Ewa nigdy nie będzie kurą domową. Sądziła, że jej rodzicielka już pogodziła się z tym faktem. Jak widać, myliła się. Matka uważała, że tak naprawdę liczy się rodzina, i ubolewała, że córka do tej pory jej nie założyła. Czy serio nie dostrzegała, że Ewa jest szczęśliwa? Że kocha swoją pracę?

- Ile masz tego urlopu? - Mama zmieniła temat.

- Na razie dwa tygodnie, ale Agata wspominała o przedłużeniu. A potem o pracy zdalnej, więc może to potrwać do lipca.

- To trochę długo, by cały ten czas spędzić w jakimś hotelu. Po pierwsze koszty, a po drugie średnia przyjemność siedzieć w jednym pokoju bez możliwości ugotowania sobie ulubionego dania. - Jak zwykle myślała swoimi kategoriami, lecz dziewczyna zignorowała ostatnią uwagę.

- To może jakaś agroturystyka? - Ewa zaczęła się głośno zastanawiać.

- Nadal to siedzenie u kogoś. No i powtarzam, koszty wynajęcia drugiego mieszkania...

- Masz jakiś inny pomysł?

- Właściwie teraz przyszedł mi do głowy. Przypomniałam sobie o pewnym miejscu. Ty też powinnaś pamiętać...

Dziewczyna spojrzała na rozpromienioną twarz matki. Nie potrafiła czytać w myślach, choć coś zaczęło jej świtać.

- Ale ja tam nigdy nie byłam - stwierdziła z wahaniem.

- Byłaś raz.

- Nie pamiętam. To się nie liczy. Nie mogę...

- Ależ moja droga, dom jest twój. To najlepszy pomysł.

- To tak daleko od Łodzi...

- Zaledwie sto pięćdziesiąt kilometrów. Nie za blisko, nie za daleko. Przecież szefowa kazała ci na jakiś czas zniknąć. Dąbrowice to najlepszy pomysł.

- Ale ten dom jest stary. Na pewno wymaga remontu.

- Dziadek przed śmiercią zrobił najważniejsze rzeczy. - Matka nie dawała za wygraną.

- Kiedy to było? Osiem lat temu! A od tego czasu...

- Od tego czasu dom jest twój. Nigdy nie miałaś przestrzeni, żeby się nim zająć. To może teraz... Zresztą opiekuje się nim sąsiad. Przesyłamy mu co miesiąc jakieś pieniądze na naprawy i utrzymanie porządku.

- Naprawdę? - Ewa była zaskoczona tym faktem. - Dlaczego? Przecież to mój dom - nie mogła się powstrzymać od lekkiej kpiny.

- Nie miałaś czasu się nim zająć, a ja nie chciałam, by stał i niszczał. Zresztą my tam też byliśmy kilka razy...

- Tak, wiem - odparła zdawkowo. Zwykle była tak pochłonięta zbieraniem materiałów do kolejnych artykułów, że mało uwagi poświęcała temu, co robią i gdzie wyjeżdżają jej rodzice. - Dlaczego dziadek zapisał ten dom właśnie mnie, a nie swojemu synowi? Przecież tak to chyba zwykle wygląda...

- Byłaś i jesteś jego jedyną wnuczką. Gdy dziadek umierał, wujek Krzysiek miał czterdzieści osiem lat i był ciągle kawalerem, podobnie jak ty zajętym karierą. - Ewa odebrała te słowa jako mały przytyk. - Zresztą przez ostatnie osiem lat nic się w tej kwestii nie zmieniło. Teraz ma pięćdziesiąt sześć lat i raczej nie planuje dzieci.

- Ale ja... Nie potrzebuję tego domu.

- A jednak. - Mama się uśmiechnęła. - Właśnie teraz taka potrzeba się zrodziła. Jedź do Dąbrowic.

W głowie Ewy zakiełkowała myśl, że to nawet dobry pomysł. Jeśli nie wytrzyma długo na prowincji, zawsze może wyjechać gdzie indziej. Poczucie wolności - to bardzo kochała w swoim życiu. Choć mama pewnie by stwierdziła, że córka tak naprawdę jest niewolnikiem swojej pracy. No cóż, każdy ma własną perspektywę.

- Ostatnie pytanie. Skąd w ogóle dziadek ma ten dom? Przecież całe życie mieszkał tu, w Łodzi. Jego rodzice też.

- Nigdy nie chciał o tym mówić, więc nie wiem. To jakiś sekret rodzinny, który zabrał do grobu.

Ostatnie dni w Łodzi upływały jej na zakupach, pakowaniu się, zastanawianiu, co może potrzebować na tym odludziu. Najważniejsze, by wziąć ze sobą telefon i laptop. A nuż się przydadzą. Przypomniała sobie rozmowę sprzed paru dni. Jej dziennikarska ciekawość dopiero teraz doszła do głosu. A gdyby tak odkryła tę intrygującą rodzinną tajemnicę? Jak to się stało, że dom znalazł się w posiadaniu rodziny? W Dąbrowicach nigdy nie mieli żadnej rodziny, a darczyńcą dziadka był mężczyzna o nazwisku, które było zupełnie obce. Przynajmniej tak widniało w dokumentach. Dziadek nigdy nie zdradził, kim był.

Od Dąbrowic dzieliło ją już tylko kilka kilometrów. Droga zrobiła się jakby węższa, wciśnięta między rozległe, gęste dąbrowy, które musiały od wieków otaczać miejscowość i na tyle zdominować jej krajobraz, że wzięła od nich nazwę. Dęby rosły tu majestatyczne - potężne, o grubych pniach, tworzyły zielone sklepienie nad szosą. W niektórych miejscach asfalt był powybrzuszany, jakby od spodu rozpychały go grube korzenie.

Ewa zwolniła, chciała nacieszyć się drogą. Nic jej nie goniło. Z lewej strony mignęła stara, drewniana kapliczka z figurką Matki Boskiej, porośnięta mchem. Pod nią palił się znicz. Po paru minutach las się przerzedził. Na horyzoncie pojawiły się pierwsze dachy, błysnęła złota wieża kościoła i ukazała się dolina rzeki Klenicy.

Ewa z zainteresowaniem przyglądała się miasteczku, do którego właśnie wjechała. Gdzie się udać najpierw? Jej dom stał w pobliżu torów kolejowych. Podobno kiedyś służył jako warsztat kolejarski. W czasach PRL-u został przerobiony na dom mieszkalny. Linia była mniej używana i budynek stracił gospodarczą funkcję. Tyle zdążyła się dowiedzieć od rodziców.

W okolicach rynku mieszkali ludzie, którzy opiekowali się domem. Tak powiedziała jej mama. Ewa postanowiła zaparkować w pobliżu i rozejrzeć się nieco w miejscu, w którym przyjdzie jej spędzić trochę czasu. Okazało się, że może wjechać na sam plac. Z dwóch jego stron były miejsca parkingowe. Wyłączyła samochód i powoli wysiadła.

Od razu poczuła, że znalazła się w zupełnie innym świecie niż ten w Łodzi. Plac był praktycznie pusty. Nieliczni przechodnie odwiedzali sklepy. Nie było typowego miejskiego gwaru, spalin, warkotu silników, pokrzykiwań dzieci. Nie było wszędobylskich turystów z różnych stron świata. Leniwe popołudnie toczyło się niespiesznym rytmem.

Płyta rynku o prostokątnym kształcie była wyłożona nierówną granitową kostką. W samym centrum stał skromny budyneczek ratusza z zegarem na wieży, otynkowany na biało i nakryty czerwonym dachem. Podeszła bliżej, by odczytać tablice. Okazało się, że w środku działają urząd miasta, biblioteka i poczta. Na jednej pierzei wznosił się kościół, który widziała na wjeździe do miasteczka. Wzdłuż pozostałych stron placu cisnęły się w szeregu kolorowe kamieniczki, część z nich była odrestaurowana i cieszyła oko, a część sprawiała wrażenie, jakby pozostawała nieruszana od czasów wojny. Pod arkadami Ewa dostrzegła bank, sklep spożywczy, drogerię i księgarnię.

Wokół rynku rosły stare lipy, rzucając cień na stojące pod nimi ławeczki. Na pewno w niedzielne popołudnia siadają tu starsi mieszkańcy. A może i młode mamy z maluchami? Teraz były puste. W ogóle nic się nie działo. Dla osoby takiej jak Ewa, żyjącej w wiecznym pędzie, ciągle w pogoni za newsami, perspektywa spędzenia tu kilku dni już wydawała się męcząca. Zapewne nie ma tu kina, nie mówiąc o teatrze, a o wieczornych wypadach do kafejki z koleżankami mogła zapomnieć.

Pomyślała o Oliwii i Paulinie, z którymi najczęściej się spotykała w ostatnich dwóch latach. Podobnie jak ona lubiły pracę i nie myślały o zakładaniu rodziny, czasem będąc w przelotnych związkach. Zadzwoniła do nich przed wyjazdem, żeby się pożegnać. Nie zdradziła im powodów tej nagłej decyzji. Chyba się wstydziła. Przecież praca to było miejsce, gdzie wszystkie trzy się realizowały i co chwilę świętowały sukcesy. Dzielenie się porażką nie wchodziło w grę. Dziewczyny się zdziwiły, ale żadna z nich zbytnio się tym nie przejęła. I to chyba najbardziej zabolało Ewę.

Odsunęła to przykre wspomnienie i skierowała się do sklepu spożywczego, by kupić butelkę wody i jakąś bułkę. Była trochę głodna. Sprzedawczyni patrzyła na nią ciekawie, ale nie zadawała pytań. Pewnie nieczęsto pojawia się tu ktoś nowy. Jeśli już, to przejazdem. W prowincjonalnym miasteczku, jakich są setki, nie było żadnych atrakcji dla turystów.

Wyszła na zewnątrz z drobnymi zakupami. Usiadła na jednej z ławek. Odkręciła butelkę z wodą mineralną i wzięła parę łyków. Potem zabrała się za drożdżówkę z nadzieniem budyniowym. Takie lubiła najbardziej, bowiem ten smak kojarzył jej się z dzieciństwem. Od wieków nie miała w ustach czegoś tak dobrego. Uśmiechnęła się sama do siebie. Humor jej się poprawił. Pomyślała, że ten wyjazd może wcale nie będzie taki zły.

Wyjęła z torebki kartkę, na której mama zapisała jej adres Jana Tomasznego, który zajmował się domem dziadka, a właściwie jej domem. Ciągle nie mogła się przyzwyczaić do tego faktu. Postanowiła przejść się pieszo. Wbiła adres w nawigację. Cztery minuty spaceru. Ewa podniosła się i ruszyła przed siebie.

Po chwili znalazła się przed domem w starej szeregowej zabudowie. Nacisnęła dzwonek. Nie musiała długo czekać. W drzwiach stanęła na oko siedemdziesięcioletnia kobieta w przydeptanych kapciach. Miała krótkie włosy w jakimś dziwnym kolorze, coś pomiędzy brązem a czerwienią, jakby farba nie chwyciła równomiernie. Była szczupła, ubrana w zwyczajną, codzienną sukienkę w odcieniu spranego błękitu, która lekko marszczyła się w pasie i sięgała tuż za kolana. Przywitała Ewę uśmiechem na pogodnej twarzy. Jasnoszare oczy otoczone siecią zmarszczek wydawały się błyszczeć młodzieńczą energią. Dziewczyna od razu poczuła sympatię do staruszki.

- Dzień dobry - starała się zabrzmieć przyjaźnie.

- Dzień dobry - odpowiedziała z podobną serdecznością kobieta. - Nie przypominam sobie, żebym miała zaszczyt panią wcześniej spotkać, ale proszę, wejdź, nie stój tak w progu, dziecko.

Od razu przeszła na "ty", ale Ewie zupełnie to nie przeszkadzało, czym zaskoczyła samą siebie. Zazwyczaj tego typu zachowania odczytywała jako traktowanie z góry i brak szacunku wobec własnej osoby.

- Nie, dziękuję, ja tylko po klucze...

- Jesteś wnuczką Antoniego? - W głosie kobiety słychać było wyraźną radość. - Tym bardziej nie ma mowy, żebym cię wypuściła. Jadłaś obiad?

- Nie - przyznała szczerze.

- A u nas właśnie zostało jeszcze nieco jedzenia. My już zjedliśmy z Jankiem i on poszedł do twojego domu go przewietrzyć. W piątek staraliśmy się go przygotować, jak tylko dowiedzieliśmy się od twojej mamy, że...

- Dzwoniła do państwa? Nie wiedziałam.

- I dobrze zrobiła. Przynajmniej trochę posprzątaliśmy. Oczywiście nie wszystko...

- Ależ... Nie wiem, co powiedzieć. Naprawdę nie trzeba było.

- Obiecaliśmy Antoniemu - powiedziała stanowczo kobieta. - I cieszę się, że mogę w końcu poznać jego wnuczkę. - Tyle serdeczności było w jej głosie, że Ewa poczuła rozlewające się w środku ciepło.

Weszły do jasnej kuchni, w której unosił się zapach domowego obiadu. Dawno takiego nie jadła. Usiadła przy stole nakrytym ceratą w kwiatki. Starsza pani postawiła przed nią talerz, który po chwili napełniła zupą jarzynową.

- Długo jechałaś do nas? - zagadnęła Ewę.

- Trzy godziny. Najtrudniej było wydostać się z Łodzi, potem już jechało się bez większych niespodzianek i korków.

- Nigdy nie byłam w Łodzi. Zresztą niewiele ruszałam się poza moje kochane Dąbrowice.

- Tu się pani wychowała?

- Tak, tu się urodziłam i chodziłam do szkoły, tylko do średniej jeździłam do miasteczka obok. Tu poznałam mojego Janka i tu żyjemy razem prawie pięćdziesiąt lat.

Ewa, zaaferowana tak serdecznym przyjęciem, zorientowała się, że nie zna imienia swojej rozmówczyni. Gdzież się podziała jej dziennikarska czujność?

- Jak ma pani na imię? Przepraszam, mama zapisała mi jedynie kontakt do pani męża.

- Teresa, ale wszyscy mówią do mnie Terenia. Ale my tu gadu-gadu, a ty przy pustym talerzu siedzisz. Już nakładam ci drugie danie.

Ewa musiała zjeść nie tylko obiad, lecz także poczęstować się deserem w postaci pysznej szarlotki. Pani Terenia opowiadała jej trochę o miasteczku i jego mieszkańcach. Z jej słów przebijała miłość do miejsca, w którym przyszło jej żyć. Dziewczyna chyba nieco zazdrościła kobiecie. Czy ona kochała Łódź? Raczej nie. Lubiła miasto, ale dlatego, że dawało jej spore możliwości rozwoju. Niewiele wiedziała o jego historii czy związanych z nim ludziach, chyba że o tych, o których akurat musiała napisać artykuł. Wyłącznie o najbliższych osobach, lecz to też tyle, ile chciały przed nią odsłonić albo ile ona była w stanie wysłuchać. Raczej żyła własnymi sprawami.

Kiedy zjadła, czuła się pełna jak bąk. Pomyślała, że z głowy ma kolację. Serdeczność gospodyni naprawdę ją poruszyła. Może kiedyś od niej się dowie, jak to było z tym domem i dziadkiem? Ale jeszcze nie teraz. Nie była gotowa na prywatne dziennikarskie śledztwo. Podziękowała za gościnę i stwierdziła, że na nią już czas. Pani Terenia zaprosiła ją na kolejne dni. Wyraziła nadzieję, że dziewczyna będzie ich często odwiedzać. A potem zaproponowała, że pokaże jej drogę do domu. Ewę ucieszyła ta perspektywa. Przynajmniej nie będzie miała problemu z dotarciem do celu. Wróciły na rynek po samochód.

- Prosto, a potem za kapliczką w prawo - instruowała spokojnym tonem pani Terenia siedząca na fotelu pasażera.

Droga wiodła wąską uliczką obsadzoną lipami, potem mijała opuszczone magazyny straszące wybitymi szybami. Za nimi zaczynało się stare torowisko. Rdzewiejące szyny, ledwie widoczne w trawie, skręcały w stronę lasu i ginęły w gąszczu.

Dom wyrósł przed nimi nagle, tuż obok pozostałości bocznicy kolejowej. Był trochę inny, niż Ewa go sobie wyobrażała: wysoki, dwukondygnacyjny, ceglany, z charakterystycznym łukowym oknem pośrodku elewacji. Budynek wraz z niewielkim ogródkiem otaczało ogrodzenie z siatki. Ewa postanowiła na razie zaparkować na zewnątrz. Wysiadły i ruszyły w kierunku furtki.

Na progu stał mężczyzna w swetrze i czapce z daszkiem. Machał do nich ręką, jakby witał długo oczekiwanych gości.

- Oto i mój Janek! - zawołała z radością pani Terenia.

Ewa potoczyła wzrokiem wokół. Jakie to dziwne. Nie mogła uwierzyć, że naprawdę ma coś swojego. W Łodzi wynajmowała maleńkie mieszkanko.

- Wywietrzone, woda jest, prąd jest - podsumował pan Janek. - Zobaczy pani, że to solidny dom, nic mu się nie stało przez te wszystkie lata.

Z pewną dozą niepewności weszła do środka. Przystanęła w korytarzu i wzięła głęboki oddech. Zapach ją zaskoczył. Chyba spodziewała się woni grzyba, wilgoci, starości. A to, co poczuła, było zupełnie inne, przyjemne. Nie potrafiła dokładnie określić, czym pachniało wnętrze. Drewnem? Trawą? Zielenią?

Zrobiła kilka kroków do przodu. Zerkała do kolejnych pomieszczeń. Wszystkie okna były otwarte, stąd zapach świeżości unosił się w całym domu. Miała świadomość, że ktoś specjalnie zadbał o to, by przywitać ją w możliwie najlepszy sposób. W kątach, mimo odczuwalnej pustki, nie było widać kurzu ani pajęczyn. Dotknęła framugi drzwi, przejechała ręką po drewnie. Dom budził w niej dziwną, trudną do nazwania tęsknotę.

- Pani dziadek zadbał o najważniejsze pomieszczenia. - Usłyszała za sobą głos pana Janka. - W ostatnich dwóch latach przed śmiercią wyremontował łazienkę i kuchnię. "Dla mojej wnuczki", mówił. "Żeby nie musiała się martwić".

- Stwierdził, że jeśli będziesz chciała, to urządzisz się po swojemu - dodała pani Terenia. - Chociaż poprosił o pomoc jakiegoś specjalistę od wnętrz. Mówił, że on jest stary i nie zna się na modzie.

Ewie zrobiło się żal, że nie przyjechała tu wcześniej. Nie wiedziała, że dziadek z taką dbałością zmieniał dom. Nikt jej o tym nie powiedział. A może to ona, wiecznie zajęta, nie chciała słuchać?

Weszła do kuchni. Aż zaparło jej dech z wrażenia. Rzeczywiście była urządzona w nowoczesnym stylu, z zachowaniem industrialnego charakteru budynku, który przecież był dawnym warsztatem kolejowym. Ściany pomalowano na jasne, ciepłe kolory. Tylko jedna pozostała nieotynkowana - surowa cegła, oczyszczona i zabezpieczona - zapewne miała przypominać o przeszłości domu. Ewie spodobały się też proste meble w odcieniu bieli i szarości, z drewnianym blatem. Taka nowoczesna i funkcjonalna zabudowa kuchenna, którą chyba sama by wybrała. Czyżby dziadek tak dobrze znał jej gust? Zatrzymała się przed dużym, ciężkim stołem z dębowego drewna, nad którym wisiała lampa z metalowym kloszem. Duże, widne okno wychodziło na dawną bocznicę kolejową, teraz porośniętą samosiejkami.

- Chodźmy dalej - zaproponowała pani Terenia, a pan Janek już szedł korytarzem, stukając butami o drewnianą podłogę.

Weszli do kolejnego pomieszczenia. Ewa rozejrzała się ze zdziwieniem, nigdy by nie podejrzewała, patrząc na dom z zewnątrz, że mieści w sobie tak ogromną wolną przestrzeń. Spojrzała na wysoki sufit, widoczne belki stropowe i ogromne okno łukowe, przez które wpadało popołudniowe światło. Były tam wersalka, wiekowy fotel i podłużny, niski stolik pochodzący zapewne z PRL-u. W kącie ustawiono stary, chyba przedwojenny kredens, trochę niepasujący do reszty wnętrza. Na ścianach wisiały dwa czarno-białe zdjęcia: jedno przedstawiało parowóz na tle stacji, drugie grupę kolejarzy sprzed dekad.

- Twój dziadek mówił, że to serce domu - powiedział pan Janek. - Tu kiedyś naprawiano lokomotywy, a potem była jadalnia.

Obok salonu znajdowało się mniejsze pomieszczenie. Jego skromne umeblowanie stanowiły tapczan, szafa i biurko. Nad wejściem wisiał krzyż i nieczynny zegar. Potem weszli jeszcze do małego pokoju z widokiem na ogród, który mógł być sypialnią dziadka, gdy spędzał czas w Dąbrowicach. Stały tam łóżko z ciężką, drewnianą ramą, szafka nocna i stara lampka. Były też szafa i komoda, a na niej rząd książek.

- Tu najlepiej spać latem - odezwał się pan Janek. - Ogród chłodzi, a rano budzi śpiew ptaków.

- W szafie znajdziesz świeżo upraną pościel - dodała pani Terenia.

- Państwo są po prostu... Dziękuję. - Ewie brakowało słów, aby wyrazić wdzięczność.

Pan Janek w odpowiedzi tylko machnął ręką i wyszedł z pokoju. Po chwili dziewczyna dowiedziała się, że jest jeszcze poddasze, na które prowadzą strome schody. Miała tam zajrzeć w wolnym czasie, jak się już zadomowi. Ponoć dziadek też planował je wyremontować, wymienił okna dachowe i część podłogi.

- Antoni chciał zrobić tam twoją pracownię - powiedziała pani Terenia. - Nawet mówił, że kupi ci porządne biurko. Ale nie zdążył.

Ewa poczuła, jak coś ściska jej gardło. Ten dom, te ściany, wszystko czekało na nią od dawna. A ona nie znalazła czasu przez ostatnie osiem lat, by tu przyjechać. Dziadek zadał sobie tyle trudu...

Starsi państwo pożegnali się, zapraszając ją do siebie i zapewniając o tym, że gdyby czegokolwiek potrzebowała, ma się do nich zgłaszać o każdej porze dnia i nocy. Ewa zapytała jeszcze o to, gdzie może zrobić zakupy poza sklepem spożywczym na rynku.

- Wielkich marketów u nas nie ma. - Pani Teresa uśmiechnęła się dobrodusznie. - Ale w zeszłym roku Dino zbudowali. Lubię tam jeździć, bo mam wszystko w jednym miejscu.

Wytłumaczyła Ewie, gdzie się mieści. Dziewczyna stwierdziła, że pojedzie tam od razu, i zaproponowała, że podwiezie starszych państwa. Próbowali się wymówić, że mają swoje skróty i lubią podróżować pieszo, ale w końcu wsiedli do jej Opla.

Przechodząc między regałami w supermarkecie, co chwila czuła na sobie czyjś wzrok - starsza kobieta odwracała głowę znad koszyka pełnego warzyw, młody chłopak stojący przy lodówce z napojami zerknął ukradkiem, a nawet kasjerka, pakując zakupy klienta, zawiesiła na niej spojrzenie na dłużej, niż było potrzeba. Ewa zastanawiała się, czy to przez jej strój, sposób poruszania się, a może po prostu sam fakt, że była nową twarzą w niewielkim miasteczku, gdzie każdy każdego znał. Nie czuła się jednak nieswojo. Raczej miała wrażenie, że mieszkańcy pragnęli dać jej do zrozumienia, że została zauważona i wkrótce stanie się częścią ich codzienności.

Kiedy wróciła do domu, wypakowała zakupy i bagaże, po czym poszła do łazienki się odświeżyć. Wcześniej do niej nie zajrzała. Była ciekawa, jak dziadek ją urządził. I znów się zachwyciła minimalistycznym i nowoczesnym wnętrzem. Podobały jej się płytki w kolorze grafitu i bieli, duża kabina prysznicowa z szybą bez ram i chromowane baterie. Na jednej ze ścian, podobnie jak w kuchni, pozostawiono fragment nagiej cegły zabezpieczonej szkłem jako dekoracja i przypomnienie o przeszłości budynku. Nad umywalką wisiało lustro w prostej stalowej ramie, dyskretnie podświetlone.

Po szybkim prysznicu Ewa usiadła na wersalce w salonie i się zamyśliła. Tak niewiele wiedziała o historii tego domu. Tak mało interesowała się przeszłością dziadka. Dlaczego nic nie mówił o Dąbrowicach? Nawet mama nie miała pojęcia, skąd ma ten dom.

Ewie się tutaj podobało. Tylko jedno nie dawało jej spokoju. Co ona tu będzie robić przez nadchodzące długie tygodnie? Ma laptop, zabrała sporo książek, to prawda. Ale czy to wystarczy? Dziś nie będzie się martwić na zapas. Doszła do wniosku, że pomyśli o tym jutro. Przymknęła oczy, poczuła, że zmęczenie, spotęgowane przez emocje i ostatnie przeżycia, bierze nad nią górę, a jej powieki stają się coraz cięższe.