Grobu mi nie kopcie

Cały dom zatrząsł się od łomotu mej staromodnej kołatki drzwiowej, wyrywając mnie z niespokojnego snu, w którym dręczyły mnie zmory. Kiedy wyjrzałem przez okno, w szarawym świetle zachodzącego księżyca zdołałem rozpoznać twarz Johna Conrada.

- Mogę wejść, panie Kirowan? - spytał drżącym głosem.

- Ma się rozumieć! - zawołałem.

Zdjąłem z oparcia krzesła szlafrok i zacząłem go wdziewać, słysząc, jak znajomy otwiera drzwi wejściowe i wspina się po schodach. Kiedy chwilę później stanął w progu, w zapalonym świetle zobaczyłem, jak trzęsą mu się ręce i jak szarawą ma twarz.

Przez moment zmagał się ze sobą, a potem wykrztusił:

- John Grimlan zmarł przed godziną.

- Coś takiego! Nawet nie wiedziałem, że choruje.

- Miał nagły, dziwny napad, podobny do epilepsji, tyle że to dręczyło go już od lat, jak pewnie pan wie.

W milczeniu przytaknąłem. Istotnie, co nieco wiedziałem o tym wiekowym dżentelmenie, który mieszkał w wielkim, ponurym domu na wzgórzu. Kiedyś nawet byłem świadkiem jednego z takich napadów. Z niekłamanym przera­żeniem przyglądałem się, jak nieszczęśnik pojękuje, wije się i miota niczym raniony wąż, od którego różnił się tym, że klął też okropnie i wykrzykiwał straszliwe bluźnierstwa, a z ust toczyła mu się piana. Widząc to, dobrze rozumiałem, dlaczego niegdyś uważano, iż osoby cierpiące na takie ataki są opętane przez demony.

- ...jakaś dziedziczna kwestia. - Wyrwany z zamyślenia, usłyszałem snującego swe wywody Conrada. - Przecież zdarza się, iż znienacka ujawnia się u kogoś jakaś dotąd niedająca żadnych oznak choroba, która wcześniej nękała dawnych przodków. Ale... jest też inna możliwość. Otóż pan Grimlan w młodości błąkał się po całym świecie, a szczególnie interesował się Orientem i mógł wtedy zarazić się jakimś paskudztwem. Przecież i na Dalekim Wschodzie, i w Afryce ciągle plenią się nierozpoznane jeszcze choroby.

- No dobrze - powiedziałem - ale czemu zawdzięczam pańską wizytę o tak niezwykłej porze? Przecież jeszcze trochę brakuje do świtu.

Mój znajomy był wyraźnie skonfundowany.

- No cóż, gdyby nie moja obecność, pan Grimlan umierałby zupełnie sam. Zdecydowanie nie pozwalał wezwać żadnego lekarza. Kiedy jednak wydawało się oczywiste, że śmierć jest już bliska, gotów byłem ściągnąć mimo wszystko jakiegokolwiek doktora, ale wtedy zaczął tak rozpaczliwie błagać, żebym nie zostawiał go samego, iż musiałem przy nim zostać. - Przez chwilę milczał, potem zaś dobył chusteczkę, otarł pot z czoła i dorzucił: - Zdarzyło mi się już widzieć umierających, ale nigdy nie widziałem czegoś równie przerażającego jak śmierć Johna Grimlana.

- Tak bardzo cierpiał?

- Chyba istotnie nękał go silny ból cielesny, ale to przede wszystkim było cierpienie duchowe. Gdyby pan sam zobaczył, Kirowanie, przerażenie w jego wybałuszonych oczach i gdyby pan usłyszał koszmarność jego wrzasków, pewnie zgodziłby się pan ze mną, że wrzała w nim trwoga daleko przekraczająca strach przed zaświatami, jakiego doświadcza przeciętny człowiek.

Poruszyłem się niespokojnie; niejasne implikacje tego zdania sprawiły, iż poczułem dreszcz spływający po krzyżu. Powiedziałem:

- Nie brakło takich, którzy po latach powtarzali, że za młodu pan John sprzedał duszę diabłu, a wszystkie ataki były tylko świadectwem władzy, jaką ma nad jego umysłem władca piekieł. To wszystko jednak tylko jakieś zabobonne głupoty. Natomiast my wszyscy, jego znajomi, wiemy, że nawet aż po swe ostatnie dni John Grimlan wiódł życie na tyle podłe i występne, iż nie bez powodu budził powszechną niechęć oraz trwogę. Nie przypominam sobie, bym słyszał kiedyś o chociaż jednym jego dobrym uczynku. Pan był chyba jego jedynym przyjacielem.

- Swoista zresztą była to przyjaźń. - Conrad pokiwał głową. - Z jednej strony, zawsze ogromnie mi imponowały jego wiedza i kultura. Znakomicie orientował się w kwestiach okultyzmu, co mnie do niego przyciągało, bo, jak pan wie, sam bardzo się nimi interesuję. Z drugiej jednak strony, nie zmienia to faktu, że Grimlan istotnie nie cofał się przed złem i występkiem. Tam, gdzie chodziło o wiedzę tajemną, nie interesowała go jej jasna strona, gdyż pasjonowała go ciemna: satanizm, voodoo, szintoizm. Wiedział o tych wszystkich czarach i zaklęciach nieprawdopodobnie dużo, a nie myślał cofać się przed czymkolwiek. W każdym razie opowieści o jego pomysłach i eksperymentach budziły we mnie taki lęk i wstręt, jakie odczuwam w zetknięciu z jadowitym gadem. Mogę pana zapewnić, Kirowanie, że w pełnym słońcu być może łatwo jest śmiać się z pogrążonych w mroku tajemniczych światów. Gdy jednak słuchasz tego dobrze po północy w pełnej cudacznych, omszałych rarytasów bibliotece Grimlana, język ze zgrozy przywiera ci do podniebienia i gotów byłbyś przysiąc, że te wszystkie okropności tylko czekają, aby wyskoczyć zza progu.

- Ależ na miłość boską! - wykrzyknąłem, gdyż napięcie robiło się nieznośne. - Niechże mi pan w końcu wyjaśni, czego oczekuje pan ode mnie!

- Przyszedłem prosić, aby udał się pan ze mną do domu Grimlana i pomógł mi wykonać szokujące instrukcje dotyczące jego ciała.

Nie powiem, żeby zachwyciła mnie ta propozycja; w każdym razie ubierając się, z lękiem myślałem, co może mnie czekać. W pełni odziany, wyludnioną ulicą udałem się wraz z Conradem do domu Johna Grimlana. Droga prowadziła serpentynami w górę stoku, ilekroć zaś zerknąłem w górę i przed siebie, dostrzegałem ponure gmaszysko, które niczym ptak zła przysiadło w gnieździe na szczycie pagórka, czarną sylwetką przesłaniając gwiazdy. Na zachodzie widniała matowoczerwona smuga po księżycu, który schował się za wierzchołkiem. W ogóle cała noc zdała się ociekać złem, a powtarzający się szelest skrzydeł nietoperza przyprawiał mnie o ścisk w gardle i łomot serca. Usiłując czymkolwiek zająć myśli, spytałem:

- Conradzie, niechże mi pan powie: czy podziela pan pogląd żywiony przez wiele osób, jakoby Grimlan był obłąkany?

Uszliśmy dobre kilkanaście kroków, zanim John odpowiedział, a i tak zrobił to z wahaniem.

- Gdyby nie jedno zdarzenie, powiedziałbym, że był całkowicie zdrowy na umyśle. Pewnego jednak razu w bibliotece odniosłem wrażenie, iż nagle puściły u niego wszystkie więzy rozumu. Przez długi czas rozprawiał o swej ukochanej czarnej magii, aż tu nagle zaczął krzyczeć z niezwykle rozpłomienioną twarzą: "Ale co ja tutaj bajdurzę! Te wszystkie rytuały voodoo, obrzędy szinto, uskrzydlone węże, rogate capy, kulty czarnych panter - to przecież tylko kurz, który wiatr rozwieje na wszystkie strony. Ledwie jakieś farfocle głębokiej tajemnicy, kilkakrotnie załamane echa dochodzące z czeluści. Przecież mógłbym pana zapoznać z rzeczami, od których w drzazgi by się rozleciał pański wątły umysł. Słyszał pan w ogóle cokolwiek o Yog-Sothocie, o Kathulosie i zatopionych grodach? Nawet najbardziej rozgadane z waszych mitologii słówkiem się nie zająkną o tych istotach! Nawet w najdzikszych snach nie mignęły panu gigantyczne czarne mury Koth ani nie kulił się pan przed trującymi wiatrami z Yuggoth! Ale nie, nie zamierzam pana uśmiercać swą wiedzą. Trudno, by pański niemowlęcy umysł był w stanie znieść to, co potrafi ogarnąć mój. Gdyby miał pan tyle lat, co ja, oraz tak jak ja zobaczył przemijanie imperiów i pokoleń...! Gdyby zgromadził pan ziarna odkładającej się przez stulecia mądrości...!"

Wyglądał jak ogarnięty szałem, a jego twarz nabrała jakiegoś nieludzkiego wyrazu. Wreszcie zobaczywszy, w jaki stan mnie wprawił, buchnął okropnym chrapliwym śmiechem, potem zaś zawołał z jakimś dziwnym akcentem: "Na Boga, coś mi się zdaje, że naprawdę pana wystraszyłem! Nie byłoby to zresztą dziwne, bo ostatecznie w zestawieniu ze mną jest pan co najwyżej nagim dzikusem, jeśli chodzi o pojmowanie świata. Masz mnie pan za starca, prawda? Ha, ha, padłby pan trupem na miejscu, gdybym panu zdradził, jak liczne ludzkie generacje poznałem..."

Moje przerażenie osiągnęło taki poziom, że już tego nie wytrzymałem i czmychnąłem od niego, jakbym uciekał przed żmiją, za mną zaś podążał jego diaboliczny, piskliwy śmiech. Kilka dni później otrzymałem od niego list, w którym przepraszał za swe zachowanie, aż nazbyt gładko przypisując je zażywanym lekarstwom. Nie wierzyłem wprawdzie w tłumaczenie Grimlana, niemniej po kilku dniach wahania znowu zacząłem się z nim spotykać.

- Dla mnie to brzmi jak opis szaleństwa - mruknąłem.

- Być może - po chwili namysłu przyznał Conrad. - Ale niech mi pan powie, Kirowanie, czy ktokolwiek z pańskich znajomych znał Grimlana za młodu? - Pokręciłem głową. - Zawsze wzdragałem się przed dopytywaniem go w tej kwestii. W każdym razie zamieszkiwał tutaj od dwudziestu lat i tylko co jakiś czas znikał tajemniczo na kilka miesięcy. Kiedy nagabywałem miejscowych, wielu z nich dobrze pamiętało moment, gdy zajął ten dom na wzgórzu, a wszyscy zgadzali się co do tego, iż potem w ogóle nie dało się spostrzec, by się starzał. Powiem tak, kiedy przybył tutaj, wyglądał tak jak teraz, czy ściśle rzecz biorąc, do swej dzisiejszej śmierci. Zawsze więc robił wrażenie mniej więcej pięćdziesięciolatka. W Wiedniu poznałem von Boehnka, który powiedział mi, że kiedy przed półwiekiem studiował jako młodzieniec w Berlinie, poznał też Grimlana. Był nie na żarty zdumiony, że ten ciągle jeszcze żyje, gdyż wtedy w Berlinie miał około pięćdziesięciu lat.

Widząc, w jakim kierunku zmierza rozmowa, okrzykiem dałem wyraz swemu powątpiewaniu.

- Nonsens! Profesor von Boehnk ma już sam ponad osiemdziesiątkę, a w takim wieku ludziom często rzeczy się mylą. Musiał pomylić naszego Grimlana z kimś innym.

Udawałem wprawdzie pewność siebie, ale nawiedziło mnie tak niemiłe poczucie, iż włosy zjeżyły mi się na karku.

- No cóż... - Conrad wzruszył ramionami. - W każdym razie jesteśmy już na miejscu.

Gdy podchodziliśmy do drzwi, wiatr znienacka zawył w gałęziach kępki drzew, a ja tak podskoczyłem, jakbym znowu usłyszał łopot skrzydeł nietoperza. Conrad przekręcił wielki klucz w starodawnym zamku. Weszliśmy, a mną wstrząsnął dreszcz, gdyż z wnętrza niczym z grobu wionęło na nas stęchlizną i chłodem.

Mrocznym przedpokojem przeszliśmy do gabinetu, gdzie Conrad zapalił świecę - w całym domu nie było bowiem światła ani gazowego, ani elektrycznego. Rozejrzałem się niespokojnie, w obawie, co też światło może ujawnić, ale w pomieszczeniu z ciężkimi kotarami i dziwacznymi meblami znajdowaliśmy się tylko my dwaj.

- A gdzie jest... to? - bąknąłem w końcu, nie bardzo wiedząc, jakiego słowa użyć.

- Na górze - szepnął Conrad, także najwyraźniej pod wrażeniem ciszy zastygłej w zatęchłym domostwie. - Tam, gdzie umarł: w bibliotece.

Mimo woli zerknąłem w górę. Gdzieś tam nade mną właściciel tego posępnego domu spoczywał zmożony ostatecznym snem, a jego twarz zastygła w śmiertelnej masce. Usiłowałem zapanować nad wzbierającą we mnie paniką, tłumacząc sobie, że to tylko zwłoki nikczemnika, który nie był już w stanie kogokolwiek skrzywdzić. Mechanicznie zacząłem sobie powtarzać tę frazę w myślach - niczym dzieciak, który usiłuje sam siebie uspokoić.

Spojrzałem na Conrada, który właśnie wyjmował z kieszeni pożółkłą ze starości kopertę, z niej zaś wydobył równie podniszczone kartki.

- To ostatnia wola Johna Grimlana, chociaż tylko Bóg jeden wie, kiedy spisana. Mnie w każdym razie wręczył ją dziesięć lat temu, jak tylko wrócił z Mongolii. I niemal natychmiast po tym miał pierwszy atak. Dając mi tę kopertę zapieczętowaną, kazał obiecać, że starannie ją przechowam, ale otworzę i przeczytam dopiero po jego śmierci, następnie zaś wykonam wszystkie polecenia. Co więcej, musiałem również przysiąc, że niezależnie od tego, co może potem mówić, mam dokładnie trzymać się pierwszych sformułowań. I dorzucił z uśmiechem, który mnie zatrwożył: "Cóż, ciało bywa wielce zawodne, a ja mimo wszystko chcę dotrzymać słowa. Nie wykluczam tego, że w chwili słabości będę chciał się wycofać, ale musi pan dotrzymać naszej umowy".

- No i?

Conrad starł pot z czoła i ciągnął z niejakim wysiłkiem:

- No i dzisiaj w nocy, gdy zwijał się z bólu, między skowytami pokrzykiwał też na mnie, abym przyniósł tę kopertę i zniszczył na jego oczach. W pewnym momencie udało mu się unieść na łokciach, a wtedy z wybałuszonymi oczyma i włosami zjeżonymi na głowie wrzeszczał na mnie tak, że krew krzepła mi w żyłach. Żądał, bym zniszczył kopertę bez otwierania jej, a do tego kazał, abym posiekał jego ciało na kawałki, potem zaś rozrzucił je na cztery strony świata.

Nie potrafiłem zdusić okrzyku przerażenia. Conrad spojrzał na mnie dziwnie i ciągnął:

- W końcu uległem. Zrazu trzymałem się stanowczo przyrzeczenia sprzed dziesięciu lat, ale w końcu, nie mogąc już znieść tych rozpaczliwych żądań, wyszedłem po kopertę, chociaż wtedy musiałem zostawić go samego. Kiedy zaś wróciłem, zobaczyłem na jego wargach krwistą pianę, a on w ostatnim konwulsyjnym skurczu oddał ducha. - Conrad przekartkował testament i mówił dalej: - Nie pozostaje mi nic innego, niż wypełnić swoje przyrzeczenie. Niektóre z tych poleceń mogą wydawać się dziwaczne czy nawet kompletnie szalone, no ale cóż, słowo jest słowem. Po pierwsze zatem mam ułożyć jego ciało na dużym hebanowym stole w bibliotece, a wokół niego rozstawić siedem czarnych świec. Drzwi i okna mają być solidnie zamknięte. Potem w ciemności, koniecznie przed brzaskiem, z mniejszej koperty, której jeszcze nie otwierałem, muszę odczytać jakiś tekst. Nie wiem jednak, czy to jakiś czar, czy zaklęcie.

- I to już wszystko?! - wykrzyknąłem zdumiony. - Żadnych poleceń dotyczących majątku, domu czy pochówku?

- To zawiła kwestia. Co się tyczy majątku i domu, to przejrzawszy wcześniej testament, zobaczyłem, iż wszystko zostało zapisane jakiemuś związanemu ze Wschodem człowiekowi zwącemu się Malik Tous.

- Ależ to niemożliwe! - zawołałem. - Panie Conradzie, kompletna bzdura! Wielkie nieba, Malik Tous! Żaden śmiertelnik tak się nie nazywa, natomiast to okrutny bóg czczony przez tajemniczych jezydów, zamieszkujących przeklętą górę Alamout. Jego siedzibą jest Osiem Spiżowych Wież wznoszących się gdzieś na pustkowiach głębokiej Azji, atrybutem zaś - spiżowy paw. Muzułmanie nienawidzący czcicieli Malika Tousa uważają go za kwintesencję kosmicznego zła. Dla nich to wręcz Książę Ciemności, Ahriman, wszeteczny Wąż, a nawet: Szatan. I to tego mitycznego demona Grimlan wyznacza na swego spadkobiercę!

- Wszystko, co pan mówi, to prawda. - Conrad rozkasłał się, a potem dodał: - A w rogu ostatniej kartki widnieje napis: "Nie kopcie mi grobu, nie będzie trzeba żadnego".

Poczułem okropny dreszcz na plecach i jęknąłem:

- Na miłość boską, zróbmy to i miejmy już wreszcie za sobą!

- Może wcześniej napijmy się czegoś - rzekł Conrad, zwilżając językiem wargi. - Wydaje mi się, że Grimlan z tego kredensu wyciągał wino. - Z tymi słowami otworzył bogato rzeźbione drzwi mahoniowego mebla i zaczął przeglądać wnętrze. - Hmm... - pomrukiwał - ...tu nie ma, tu też nie, a mnie w takich sytuacjach bardzo przydaje się jakiś stymulant. Ale cóż to znowu takiego?

Z tymi słowami wyciągnął z kredensu zwój pergaminu - zakurzony, zżółknięty, z pajęczyną zwisającą z jednego końca. W tym domu wszystko zdawało mi się nasiąknięte tajemniczością i zagadkowością, zaciekawiony spoglądałem więc ponad ramieniem Conrada, gdy odwijał ten rulon.

- Rodowy zapis - sapnął Conrad. - Wie pan: daty narodzin, śmierci i tego typu informacje, jakie dawniej zwykło się notować.

- A nazwisko?

Conrad przysunął pergamin tak blisko twarzy, że niemal wodził po nim nosem i mruczał:

- Zaraz, zaraz... G...r...y...m, tak już mam: Grymlann. Przodkowie Johna, Grymlannowie, osiedli w Ropuszym Łbie, Suffolk. Ależ nazwa dla posiadłości, nie ma co! Rzućmy okiem na koniec...

Nie umawialiśmy się wprawdzie, niemniej odczytaliśmy chórem:

- John Grymlann, urodzony 10 marca 1630 roku.

W następnej zaś chwili wznieśliśmy równie zespolony okrzyk, gdyż zobaczyliśmy, że niżej znajduje się świeżo naniesiony wpis: "Zmarły 10 marca 1930 roku", a obok niego widnieje odcisk pieczęci, której godłem był paw z rozłożonym ogonem.

Czując wlepione we mnie spojrzenie milczącego Conrada, poczułem wściekłość - której jednak prawdziwe źródło stanowił strach.

- Dość już tego! Wszystko sobie starannie zainscenizował, tyle że przesadził, gdyż ostatecznie jedna bzdura karmi się tu inną durnotą. Niepodobna w te brednie uwierzyć!

Wcale jednak nie byłem tak pewny siebie, jak udawałem. Czułem dreszcze na całym ciele. Conrad zdjął ze stołu świeczkę i zwrócił się ku schodom, mówiąc:

- W każdym razie rad jestem, że pomimo oczekiwań Grimlana nie zdecydowałem się samotnie wykonać jego poleceń.

Cóż, nie mogłem go zostawić samego, pomimo więc duszącej zgrozy razem z Conradem zacząłem wspinać się po schodach. Jakiś trudny do zidentyfikowania powiew zaszeleścił grubymi aksamitnymi zasłonami, a w duchu zobaczyłem zakończone pazurami szpony, które odgarniają kotary, aby mogły nas śledzić szkarłatne ślepia. W pewnej chwili posłyszałem nawet dochodzące z góry ciężkie stąpnięcia, natychmiast jednak uznałem, że to z pewnością odgłos mego strwożonego serca.

Po stopniach dotarliśmy na szeroki ciemny korytarz. Jedynie blask wątłej świeczki trzymanej przez Conrada oświetlał nasze twarze, a ich bladość tylko podkreślała smolistość cieni. Stanęliśmy przed progiem. Usłyszałem, jak mój towarzysz nabiera tchu - niczym człowiek szykujący się do ryzykownego posunięcia. Ja z kolei czułem, jak paznokcie wrzynają mi się w skórę zaciśniętych dłoni, gdy Conrad otwierał drzwi.

Nagle z jego ust wyrwał się przeraźliwy krzyk, a świeczka wypadła mu z palców i zgasła, gdy zderzyła się z podłogą. Biblioteka Johna Grimlana jaśniała światłem, chociaż w całym domu było ciemno, kiedy się do niego zbliżaliśmy.

Blask rzucało siedem czarnych świec, rozstawionych w regularnych odstępach na wielkim hebanowym stole. Między nimi zaś... Nawet teraz otrząsam się, wspominając ów widok. Nie ukrywam, że mało brakowało, a pierzchnąłbym, gdzie pieprz rośnie. John Grimlan nie był specjalnie pociągający za życia, ale po śmierci stał się wręcz odrażający. I to nawet pomimo faktu, że jego twarz łaskawie okryto niezwykłą jedwabną tkaniną, która - zdobna w dziwaczne ptaszydła - przesłaniała całe ciało z wyjątkiem zaciśniętych jak szpony pięści i wychudzonych nagich stóp.

Conrad wyszeptał bojaźliwie:

- Wielki Boże, a cóż to znowu takiego? Owszem, umieściłem ciało na stole i obstawiłem świecami, ale ich nie zapalałem ani też jego niczym nie okrywałem. A kiedy wychodziłem, miał na stopach pantofle i...

Gwałtownie urwał, okazało się bowiem, że wcale nie jesteśmy w pokoju sami.

Niezauważony przez nas wcześniej, gdyż zaszył się w najdalszym kącie, siedział w fotelu jegomość, nawet teraz częściowo skryty w cieniu. Ledwie na niego spojrzałem - natychmiast poczułem dygot, a wnętrzności skręciły się jak przy wymiotach. On bez mrugnięcia powiek wpatrywał się w nas skośnymi żółtymi ślepiami, ale po chwili wstał i głęboko się skłonił na orientalny sposób. Kiedy teraz usiłuję go sobie przypomnieć, w pamięci mam odciśnięte tylko ów natarczywy wyraz oczu oraz jakąś fantazyjną żółtą szatę.

Na jego gest mechanicznie również się odkłoniliśmy, nieznajomy zaś rzekł głosem niskim i stonowanym:

- Panowie, raczcie mi wybaczyć, że ośmieliłem się zapalić świece, ale przecież najistotniejsze jest to, abyśmy wyświadczyli ostatnią przysługę naszemu wspólnemu przyjacielowi.

Swoje słowa mówiący podkreślił gestem wskazującym na milczący kształt na blacie. Kompletnie zbity z pantałyku Conrad w milczeniu tylko przytaknął. Błysnęło mi w głowie, że najwidoczniej nieoczekiwany przybysz także posiadał zapieczętowaną kopertę - ale w jakiż to sposób mógł się tak szybko znaleźć w domu Grimlana? Od jego śmierci nie upłynęły przecież jeszcze nawet dwie godziny, a - na ile się orientowaliśmy - tylko my znaliśmy miejsce pobytu denata. Poza tym: jak się w ogóle dostał do siedziby zamkniętej na wszystkie spusty?

Cała ta sytuacja wydawała się groteskowa i nierzeczywista. Nie przedstawialiśmy się sobie nawzajem, a my nawet nie spytaliśmy nieznajomego o nazwisko. Byliśmy tak skonfundowani, że posłusznie wypełnialiśmy jego polecenia, zgłaszane zresztą tonem pełnym szacunku.

Ja usytuowałem się po lewej stronie stołu, ponad jego posępnym balastem spoglądając na Conrada. Orientalny przybysz z zaplecionymi ramionami i pochyloną głową zasiadł u szczytu, a mnie w tym momencie nie zaskoczyło miejsce, które wybrał, chociaż to Conrad miał odczytać słowa Grimlana. Zaintrygowany wpatrywałem się w osobliwy kształt wyhaftowany z przodu jego stroju z czarnego jedwabiu: było to połączenie pawia z nietoperzem czy może skrzydlatym smokiem. Nagle uświadomiłem sobie, że taki sam wzór występuje na tkaninie okrywającej ciało.

Nieznajomy na chwilę odszedł od stołu, by sprawdzić, czy drzwi i okna są szczelnie zamknięte. Kiedy wrócił na miejsce i kiwnięciem głowy dał znak Conradowi, ten trzęsącą się ręką otworzył wewnętrzną kopertę i wygładził umieszczony w niej pergamin, po czym monotonnym, usypiającym głosem zaczął odczytywać tekst, który wydawał się starszy od instrukcji zawartych w większej kopercie. Chwilami świece na stole zdawały się przygasać, a pokój i uczestnicy całego zdarzenia kołysali się przed moimi oczyma dziwnie i upiornie, rozmyci i zniekształceni niczym halucynacja czy okropny sen. Odczytywany tekst był w sumie jakimś bezsensownym bełkotem, ale jednostajność głosu Conrada oraz archaiczny styl napełniły mnie trudnym do zniesienia przerażeniem. Oto zaś ten odczytany tekst:

"W sworce ze zmową indziej spisaną, ja, John Grymlann, niniejszym przysięgam na Imię Bezimiennego, że słowa ściśle dochowam. Przeto krwią swoją spisuję oto niniejsze słowa, podyktowane mi w zasępistej i niemej komorze pośród umarłego grodu Koth, kędy nie dochrapał się żaden śmiertelnik okrom mnie. Słowa przeze mnie tu spisane mają być odczytane nad mym zezwłokiem, gdy czas słuszny nadciągnie, tak bowiem dopełniona zostanie moja część przymierza, które zawiązałem z własnej nieprzymuszonej woli, zdrów na umyśle i licząc lat pięćdziesiąt - co się dokonało Anno Domini 1680. Oto zaś inkantacja, która ma być odmówiona:

"Zanim po ziemskim padole chodzili ludzie, były już wiekuistsze bytności, a po dziś dzień ich Pan przebywa pośród ciemnicy, w którą gdy człek zbłądzi, drogi już powrotnej nie uświadczy"".

Dalej zaś szły jakieś barbarzyńskie wyrażenia, które Conrad ledwie był w stanie wydukać. Trochę mi to brzmiało jak język fenicki, ale w jeszcze starszej postaci. Jedna ze świec nagle zamigotała i zgasła. Ruszyłem, by ją zapalić, powstrzymało mnie jednak świdrujące spojrzenie nieznajomego, które zupełnie unieruchomiło mnie w miejscu. Wtedy zaś przybysz powrócił wzrokiem ku kształtowi na blacie.

Następnie znowu pojawiła się archaiczna angielszczyzna.

"...a śmiertelnik, który się dochrapał do czarnych cytadel Koth i rokował z Panem Mroków o skrytym licu, może w zamian zyskać pragnienia serca swego: bogactwa i wiedzę ponad wszelką miarę oraz żywot dłuższy niźli śmiertelny, nawet i ćwierćwiecze".

I znowu głos Conrada zaczął się zmagać z trudnymi do wymówienia dźwiękami. Zgasła kolejna świeczka, a tekst stał się odrobinę zrozumialszy.

"Niechaj śmiertelnik nie lęka się, gdy czas nadciągnie, co Piekło zapowie swoimi ogniami w jego trzewiach. Albowiem Książę Mroków weźmie, co mu należne, i nie sposób go oszukać. Trzeba dodzierżyć, co przyrzeczone. Augantha ne shuba..."

Te ostatnie słowa sprawiły, że poczułem, jakby mroźne palce zaciskały mi się na krtani. Natychmiast spojrzałem na świece i bez zdziwienia stwierdziłem, że kolejna z nich gaśnie, chociaż żaden powiew nie ruszył kotarami. Conrad zakrztusił się i pogładził po gardle, natomiast twarz obcego mężczyzny zupełnie się nie zmieniła.

"...Między człeczymi synami zawsze przemykają obce cienie. Widzą śmiertelni ślady kopyt, ale nie nogi, które je stawiają. Ogromniaste czarne skrzydła okalają duszę człeka. I jeden jest tylko Władca Mroków, choć go śmiertelni różnymi zwą imionami: Szatan, Belzebub, Apollyjon, Aryman, Malik Tous..."

Teraz nie posiadałem się już z przerażenia; ledwie docierał do mnie głos Conrada przedzierającego się przez starą angielszczyznę i owe tajemnicze formuły jakiegoś innego języka, których znaczenia nie ważyłem się nawet domyślać. Tymczasem świece gasły jedna po drugiej, kiedy zaś wraz z tym gęstniał otaczający nas mrok, znieruchomiałem. Nie mogłem wykrztusić choćby słowa i tylko rozpaczliwie wpatrywałem się w ostatni już lśniący płomyk. W tym lęku ogromną rolę odgrywał też milczący orientalny gość. Nie ruszał się, stał w milczeniu, ale pod jego opuszczonymi powiekami mogłem dostrzec płomień diabelskiego triumfu. Dobrze widziałem, że udawany spokój skrywa jakąś wielką radość - czym jednak spowodowaną?

Zarazem płonęło we mnie przekonanie, że gdy wraz ze zgaśnięciem ostatniej świeczki pogrążymy się w zupełnej ciemności, wydarzy się coś wręcz przerażającego. Conrad tymczasem zbliżał się już do końca.

"I oto nadciąga czas spełnienia: kruki się gromadzą, niedoperze młócą skrzydłami niebo, między gwiazdami fruną czaszki, obiecane dusza i ciało dotrą posłusznie, gdzie należy - chociaż nie w proch, z którego życie wstaje..."

Płomień świecy lekko zachybotał; chciałem wrzasnąć, ale nie potrafiłem wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Więcej: nie byłem w stanie się poruszyć, by uciekać, ani też zamknąć oczu.

"Czeluść zieje, a długi trzeba spłacać. Światło gaśnie, mrok ciemnieje. Nie ma niczego kromie zła, czerni i zguby..."

Głuchy jęk rozbrzmiał w pomieszczeniu, tyle że zdało się, iż dobył się z leżącego na stole kształtu przykrytego tkaniną - która teraz wyraźnie drgnęła.

"Fruńżeż w czerń posępną, w czerń złowieszczą!"

Cały aż podskoczyłem, gdyż w zgęstniałym cieniu rozległ się szelest jakby wielkich skrzydeł.

"Patrzżeż w ciemność. Co przyrzeczone, co krwią spisane, musi się spełnić. Nie ma już blasków, jest tylko czerń. I oto - Koth!".

Zgasła ostatnia świeca, a z mojej piersi - czy może Conrada - wyrwał się przeraźliwy, nieludzki wrzask. Z całą jednak pewnością krzyczałem wniebogłosy, gdy coś załomotało potężnie, podrywając kotary, a także szarpiąc stołem i przewracając krzesła. Na moment wdarł się w nasze nozdrza nieznośny smród. W ciemności rozbrzmiał wszeteczny chichot, po czym cisza zapadła niczym całun.

Conrad zapalił świeczkę, którą udało mu się gdzieś znaleźć. W skąpym blasku rozejrzeliśmy się po bałaganie w pokoju, zobaczyliśmy swe oblicza blade jak śmierć, a także czarny mahoniowy stół - zupełnie pusty! Drzwi i okna pozostały zawarte jak wcześniej, natomiast zniknęli: orientalny przybysz i ciało Johna Grimlana.

Nie zamierzam ukrywać, że krzycząc jak opętani, wypadliśmy z pokoju i w obłędnym pędzie rzuciliśmy się w dół schodów, głębokich niczym studnia, gdzie mrok zdawał się nas chwytać lepkimi czarnymi palcami.

Ledwo dopadliśmy wyjściowego holu, ciemność rozświetlił jaskrawy blask i poczuliśmy woń płonącego drewna.

Drzwi wyjściowe przez moment opierały się naszym gwałtownym szarpnięciom, ale w końcu puściły i wybiegliśmy w noc rozgwieżdżonego nieba. Pomknęliśmy w dół zbocza, słysząc za sobą ryk szalejących płomieni. Conrad spojrzał przez ramię, znienacka przystanął, obrócił się i wyrzucając ręce w górę, wrzasnął niczym obłąkany:

- Duszę i ciało sprzedał Malikowi Tousowi, czyli Szatanowi, przed dwustu pięćdziesięciu laty! I oto nadeszła pora spłaty! Ale... niechże tylko pan spojrzy! Oto On odbiera swoje!

Patrzyłem oniemiały ze zgrozy. Płomienie błyskawicznie ogarnęły cały dom, a teraz ich jasnokrwisty szał tryskał w niebo, zwieńczony monstrualnym czarnym cieniem, przywodzącym na myśl gigantycznego nietoperza, z którego pazurów bezwładnie zwisał nieduży biały kształt przypominający ludzkie ciało. Obu nam wydarł się z ust okrzyk przerażenia, ale przed naszymi oczyma widniał już tylko płonący dom, którego ściany i dach właśnie zapadały się z hukiem.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki